ดั่งเพลิงพิศวาส (ตบจูบถึงพริกถึงขิง)

ตอนที่ 22 : บทที่ 5 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,583
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    9 ส.ค. 62



บทที่ 5


จำเอาไว้นะอลินดา...” ชายหนุ่มผละใบหน้าออกมาพูดเสียงแหบพร่า “...ผมนี่แหละที่จะเป็นทั้ง ผัว และ เจ้าชีวิต ของคุณจบประโยคดังกล่าว บรรณก็จัดการหลอมรวมร่างของตัวเองเข้ากับร่างงดงามเปลือยเปล่าเป็นเนื้อเดียวกัน แม้จะรู้ว่านี่คือครั้งแรกของเธอ อีกทั้งยังมีความคับแน่นเป็นอุปสรรคขวางกั้น แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาเลยสักนิด

อลินดาตาเหลือก บิดกายราวกับจะดับดิ้น เมื่อสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่กำลัง... XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

“เจ็บเหรอ...”

บรรณเอ่ยถามขณะยั้งร่างแกร่งเอาไว้ หญิงสาวพยักหน้าแทนคำตอบ เขาจึงโน้มตัวลงไป... XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

เจ้าพ่อหนุ่มคลี่ยิ้มมุมปาก หรี่ตาลงแคบๆ พลางตอบสนองด้วยการสอนเทคนิคต่างๆ ให้กับลูกศิษย์ หัดรักมือใหม๋ทันที... XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

(ขอเซ็นเซอร์เนื้อหาเลิฟซีนนะจ๊ะรีดเดอร์ ไม่งั้นโดนแบนแน่ๆ 55555+)

 

*************************

 

อลินดาหอบหายใจถี่ระรัวอยู่นาน วันนี้เธอถูกย่ำยีจนเจ็บช้ำไปทั่งร่างกายและจิตในจากผู้ชายที่ไม่ต่างอะไรกับปีศาจร้ายในคราบของมนุษย์ หญิงสาวเม้มปากแน่น น้ำตาแตกพรู ขณะขยับกายหนีออกมาด้านข้างเพราะไม่อยากจะสบตาคนใจยักษ์ใจมาร!

อย่าใช้น้ำตาเรียกคะแนนสงสาร เพราะมันไม่มีประโยชน์บรรณบอกหน้าตึงๆ แต่ก็ไม่มีเสียงโต้ตอบใดๆ หลุดรอดออกมาจากกลีบปากบาง เนื่องจากตอนนี้กำลังสั่นระริก ยิ่งเธอนิ่ง อารมณ์ของเจ้าพ่อหนุ่มก็ยิ่งเดือดพล่านเป็นเท่าทวี แรงทิฐิและอยากเอาชนะ ทำให้มือหนาจับบ่าเปล่าเปลือยพลิกกลับมาเกือบจะเป็นกระชาก

ว้าย…” เธออุทานทั้งๆ ที่สายน้ำตายังคงรินไหลอาบสองแก้ม

เสียใจมากขนาดนั้นเลยเหรอที่ได้คนอย่างผมเป็นผัวน่ะเมื่อเธอเย็นชามาแบบนั้น มีหรือที่บรรณจะไม่พาลหาเรื่องกลับไป หญิงสาวจึงเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ผมถามไม่ได้ยินหรือไงห๊ะ!” เขาตวาดลั่นเพื่อหวังให้อีกฝ่ายพูดอะไรออกมาบ้าง แต่เธอก็ยังคงเงียบเช่นเดิม

ผมไม่ชอบให้ใครมาหมางเมินใส่ เพราะฉะนั้นอย่าทำแบบนี้อีก เข้าใจไหมเขากัดฟันกรอดอย่างโมโห ก่อนจะกางนิ้วเป็นก้ามปูหนีบเข้าที่ปลายคางมนแล้วบังคับให้หันมาหา

ค่ะ…”

แค่นั้น สั้นๆ อย่างคนที่ยอมรับชะตากรรมของตัวเอง

ก็ดี! และผมก็อยากมีอะไรกับคุณอีก!” คราวนี้อลินดาอยู่เฉยไม่ได้ แม้จะเจ็บแสนเจ็บมากเพียงใด แต่เธอก็ยังพยายามขยับกายถอยไปด้านหลังจนชิดติดกับหัวเตียงด้วยท่าทางตื่นตระหนกดั่งนางเนื้อระแวงภัย ทำเอาบรรณถึงกับกระตุกยิ้มหยันๆ อย่างสะใจ

อย่านะคะ ได้โปรด ฉันเจ็บจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่แล้ว...

เจ็บแค่นี้มันยังน้อยไปกับสิ่งที่พวกคุณกระทำ!”

ตวาดเสร็จเจ้าพ่อหนุ่มก็จัดการกระชากร่างบอบบางเข้ามาอยู่ในวงแขนแกร่ง ฝ่ามือหนาเคลื่อนขึ้นไปลูบไล้เสียดสีแรงๆ บนแผ่นหลังเปล่าเปลือยอย่างต้องการให้ไฟสวาทในตัวเธอลุกพรึบขึ้นอีกครั้ง

ฉัน...ฉันไม่เคยทำร้ายคุณอลินดาพยายามจะบอก แต่เขาก็ยัดเยียดความผิดด้วยเรื่องที่เธอไม่ได้ก่อ

เคยสิ เมื่อกี้เพิ่งตบหน้าผมไปหยกๆ ไม่ใช่เหรอเขากดเสียงต่ำแล้วก้มลงไปใช้ปลายจมูกโด่งคลอเคลียแก้มปลั่ง หญิงสาวรีบเอนตัวหนีแต่ก็ไม่พ้น

ฉันขอโทษ ขอฉันพักก่อนนะคะ...เธอวิงวอนทั้งน้ำเสียงและสายตา บรรณมองรอยแดงที่ปรากฏตามเนื้อตัวของเชลยสาวก็คลี่ยิ้ม ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปจูบไซ้ซอกคอขาวผ่อง

ครั้งสอง ครั้งสาม เดี๋ยวก็หายเจ็บเองนั่นแหละเขาบอกเสียงพร่า อลินดาได้ยินถึงกับขนลุก พลางเริ่มดิ้นรนหนีมือหนาอันซุกซนที่พยายามระรานบีบตรงนั้น จับตรงนี้ ทว่าสุดท้ายร่างอ้อนแอ้นก็สู้แรงบุรุษไม่ไหว จากเสียงร้องห้ามกลายเป็นเสียงครางกระเส่าสลับกับหวีดร้องอย่างเสียวสะท้าน ไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบจนหญิงสาวสลบไสลไปในที่สุด...

 

******************************

 

เมื่อแสงสีทองสาดประกายเหนือพื้นน้ำด้านตะวันออก สายลมเอื้อยๆ พัดพาเอากลิ่นไอทะเลและอากาศเย็นสบายกระจายไปทั่วคุ้งแคว เหล่านกนางนวลพากันขับร้องประสานเสียงเจื้อยแจ้วไม่ต่างอะไรจากวงดนตรียอดฮิต ปลุกคนที่หลับอยู่บนเตียงให้ขยับตัวพร้อมกับครางเสียงอืออาผะแผ่วอยู่ในลำคอเพราะเจ็บร้าวไปทั้งตัว

ฮื่ม…” เมื่อพลิกตัวนอนหงายได้สำเร็จ อลินดาก็ผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ เปลือกตาบางเปิดขึ้นช้าๆ เรี่ยวแรงอ่อนล้าราวกับวิ่งออกกำลังกายมาเป็นระยะทางหลายสิบกิโลเมตร ก่อนที่แขนเรียวจะค่อยๆ ค้ำยันกายลุกขึ้นนั่ง แต่ความความแสบแสนร้าวระบมยังคงเล่นงานที่เชิงกราน จึงทำให้เธอทรุดกายลงไปนั่งอีกครั้ง

เจ็บ...เจ็บเหลือเกิน...

ริมฝีปากกระจับซีดเผือดเม้มแน่น ขณะคว้าเอาผ้าห่มสีขาวขึ้นมาม้วนพันเรือนร่างไว้เพื่อปกปิดร่องรอยมลทินที่เกิดจากการกระทำอันไร้ความปรานีของคนใจร้าย

ดวงตากลมโตเหลือบมองผ้าปูที่นอนซึ่งมีคราบเลือดแห่งพรหมจรรย์ แล้วน้ำตาก็พาลไหลออกมาอย่างสุดเสียใจไม่ต่างอะไรจากการตายทั้งเป็น

ฮือฮือ

อลินดาปลดปล่อยความร้าวรานออกมาเป็นสายน้ำตาอยู่นาน จนกระทั่งมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ยังผลให้เธอหลุดจากภวังค์ความเจ็บปวด มือบางยกขึ้นปาดน้ำตาออกลวกๆ ไม่นานเด็กสาวอายุประมาณสิบห้าปี ตัวดำคล้ำ ผมหยิกหยองก็เปิดประตูเดินเข้ามา

สวัสดีค่ะนายหญิง หนูชื่อนินจาค่ะ นายให้มาดูแลนายหญิงค่ะเด็กสาวแนะนำตัวหลังจากเดินมาหยุดข้างเตียง อลินดาสบตากลมแป๋วที่เต็มไปด้วยความจริงใจแล้วระบายยิ้มให้

หวัดดีจ้ะ ฉันไม่ใช่นายหญิงหรอกนะ เรียกพี่ดาก็พอเธอบอกอย่างเหนื่อยๆ นินจาครุ่นคิดเพราะไม่แน่ใจว่าเรียกแบบนั้นจะโดนยายกับนายใหญ่ดุเอาหรือเปล่า

นินจาของถามนายใหญ่กับยายก่อนนะคะ เพราะมีคำสั่งมาให้เรียกแต่นายหญิง

นายใหญ่?” อลินดาขมวดคิ้วเข้าหากันมุ่น “ใครเหรอจ้ะ

เอ่อ...นินจางงค่ะ ทำไมนายหญิงถึงไม่รู้จักนายใหญ่เด็กสาวยกมือเกาหัวแกรกๆ อย่างไม่เข้าใจ นายหญิงไม่รู้จักนายใหญ่ได้ยังไง ก็นายใหญ่เพิ่งจะออกจากห้องไปตอนใกล้รุ่งสางนี่เองนายบรรณคือนายใหญ่ของที่นี่ไงคะ นายหญิงเล่นมุกกับนินจาหรือเปล่า

ปะเปล่าจ้ะ ฉันไม่รู้จริงๆเธอรีบแก้ต่างเพราะกลัวเด็กสาวเข้าใจผิด และความหวังที่จะขอความช่วยเหลือก็พังครืนลงตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม

นายใหญ่สั่งให้มาดูแลนายหญิงค่ะ นินจาบอกเสียงสดใสพอๆ กับรอยยิ้มจริงใจจนเห็นฟันขาวตัดกับสีผิวของตัวเอง

เขาให้มาดูว่าฉันตายไปแล้วหรือยังนะสิ นินจาออกไปเถอะ ฉันจะอาบน้ำหญิงสาวบอกเสียงแผ่วๆ น้ำตาที่แห้งเหือดไปแล้วก็เริ่มปริ่มออกมาคลอรอบดวงตาอีกครั้ง

ตะ...แต่…” นินจาลังเลเพราะถูกบรรณสั่งให้มาดูแลอลินดาอย่างใกล้ชิด

เขาบอกให้มาดู นินจาก็เห็นแล้วนี่ว่าฉันยังไม่ตาย ไปบอกนายใหญ่ของนินจาเถอะจ้ะ

เด็กสาวไม่มีทางเลือกจึงต้องพยักหน้าแล้วเดินออกจากห้องไป อลินดาผ่อนลมหายใจ ขณะลุกขึ้นไปล็อคลูกบิด แต่พอหันหลังให้เท่านั้น เธอก็ต้องสะดุ้งเฮือกเพราะเสียงกระแทกประตูจากด้านนอกดังปังแรงๆ

ใครคะ?” ร่างบอบบางรีบหันขวับไปมอง แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับทำให้มือเรียวไม่กล้าเอื้อมไปเปิด ในใจหวาดหวั่นกลัวว่าจะเป็นเขา จนต้องภาวนาขอให้คุณพระคุณเจ้าคุ้มครองด้วยเถิด ทว่ากลับไม่เป็นผล

ผมเองอลินดา! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!”

   

ผลงานเรื่องอื่นๆ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

10 ความคิดเห็น