OTHER WORLDS : ออเทอร์เวิร์ลส

ตอนที่ 2 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 637
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    7 เม.ย. 57

บทนำ
โลกทั้งสามและชายในกระจก



TITLE : OTHER WORLDS ll AUTHOR : DAREN L. ll GENRE : ROMANTIC-FANTASY ll RATE : YOUNG-ADULT


ในยุคสมัยที่มนุษย์ใช้ชีวิตไปตามกระแสของวัฒนธรรมและเทคโนโลยีใหม่ๆ พวกเขาใช้สิ่งที่เรียกว่าวิทยาศาสตร์พิสูจน์เรื่องราวเหนือธรรมชาติต่างๆมากมายอย่างน่าทึ่ง เลือกที่จะไม่รับรู้การมีอยู่ของหลายๆสิ่งที่พวกเขาไม่อาจหาคำตอบได้ เก็บความสงสัยไว้ในส่วนลึกของจิตใจและลงกลอนเอาไว้อย่างแน่นหนา

หากตัดข้อพิสูจน์ด้วยเหตุและผลทั้งหมดออกไป โลกเบื้องหน้าหรือโลกที่มนุษย์อาศัยไม่ได้มีเพียงหนึ่งเดียว ยังมีโลกที่เรียกว่าออเทอร์เวิร์ลสที่มีผู้คนและสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ในเวลาเดียวกันอยู่ด้วย นั่นคือ โลกเบื้องบน ดินแดนสวรรค์ที่สถิตของเหล่าทวยเทพและเทวดา โลกเบื้องล่าง ดินแดนนรกภูมิที่อยู่ของเหล่ามัจจุราช ยมทูตและภูตผีปีศาจ และสุดท้ายคือ โลกเบื้องหลังที่ใช้มิติผูกพันทับซ้อนโลกมนุษย์ไว้อีกที เป็นที่สำหรับเหล่าวิญญาณลูกผสมไม่ว่าจะเป็นลูกครึ่งปีศาจ ลูกครึ่งเทวดาอาศัยอยู่ ทั้งสามโลกนี้ถูกเรียกรวมกันว่า ออเทอร์เวิร์ลส หรือ โลกหน้า ในศัพท์ของเหล่ามนุษย์สามัญชนที่จะต้องไปอยู่เมื่อตายลง

ณ อิสลิงตัน กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ

“น้าเอเวอลีนคะ กล่องที่ตั้งอยู่หน้าห้องหนูนี่อะไรเหรอคะ ของน้าใช่ไหม" มาริน่า สจ๊วต หญิงสาววัยรุ่นผมสีน้ำตาลดวงตาสีฟ้าจัดกำลังเอาเท้าเขี่ยกล่องกระดาษขนาดกลางที่หน้าห้อง

“ของหนูไง ขอโทษด้วยที่ไม่ได้ห่อ สุขสันต์วันเกิดนะแมรี่" น้าเอเวอลีนเดินถือจานใส่แพนเค้กราดเมเปิลไซรับปักเทียนมาให้

“แต่น้าคะ วันเกิดหนูคือวันพรุ่งนี้นะคะ" แมรี่เลิกคิ้ว น้าสาวยิ้มให้

"พรุ่งนี้น้ามีกะดึก กว่าจะกลับมาบ้านคงเลยเวลางานเลี้ยง น้าวางเงินไว้ให้ที่โต๊ะอาหาร ซื้อของกิน เครื่องดื่ม สายรุ้งได้เต็มที่ แต่มีข้อแม้ว่าต้องไปจัดที่บ้านมอลลี่เหมือนเดิมจ้ะ บ้านหลังนี้ไม่เหมาะให้วัยรุ่นมาปาร์ตี้ มีแต่ของเก่าแก่ของคุณยาย คงแปะป้ายห้ามแตะต้องกันทั้งคืนถ้าจะจัดที่นี่"

“หนูรู้ค่ะ น้าพูดแบบนี้ทุกปี" แมรี่กลอกตา น้าเอเวอลีนเลิกจัดวันเกิดให้เธอในบ้านหลังนี้มาตั้งแต่เธออยู่เกรดสิบ เหตุผลคือกลัวข้าวของในบ้านซึ่งมีอายุยาวนานกว่าสะพานลอนดอนบริดจ์จะชำรุดเสียหายด้วยฝีมือวัยรุ่นคึกคะนองทั้งหลาย นั่นก็คือเพื่อนๆของเธอเอง

“แล้วปีนี้เป็นอะไรคะ" แมรี่นั่งคุกเข่าลงง้างฝากล่องเปิด ในนั้นมีกล่องไม้ใบเล็กวางอยู่

“กลัวไม่เซอร์ไพรส์น้าเลยใส่ลงในกล่องใหญ่อีกที" เอเวอลีนอธิบายเมื่อเห็นเครื่องหมายคำถามบนหน้าของแมรี่ น้าสาวของเธอมักมีวิธีคิดที่ออกจะ ประหลาด ในระดับสูงกว่าปกตินิดหน่อยเสมอ ทำให้เธอมั่นใจว่าตอนสาวๆ น้าต้องเป็นเด็กเนิร์ดติดเกมบ้าหนังเข้าขั้น ซึ่งน้าสารภาพว่าค่อนข้างจะใช่เสียด้วย

“อะไรหรือคะ" แมรี่หยิบกล่องไม้แกะสลักลวดลายอ่อนช้อยดูเป็นของเก่าเก็บนั่นขึ้นมา

“เปิดดูสิ ของแมดดี้ เป็นของขวัญจากดันแคน " แมรี่รู้สึกตื่นเต้น เธอก็ไม่เคยเห็นอะไรที่มีคุณค่าทางใจที่พ่อให้แม่ไว้นอกจากแหวนแต่งงาน เธอใช้นิ้วปลดล็อกตรงฝากล่องแล้วเปิดออก ข้างในเป็นสร้อยคอห้อยนาฬิกาพกทองเหลืองเงาวับ สลักลวดลายเป็นสัญลักษณ์ที่เธอไม่เคยเห็น เธอกดปุ่มเปิด พบว่านาฬิกาเรือนนี้ไม่มีเข็ม มีเพียงสัญลักษณ์แปลกๆสิบสองรูปล้อมรอบจุดสีดำตรงกลางเท่านั้น

“แปลกจัง" แมรี่พึมพำ "นี่ไม่ใช่นาฬิกาพกหรือคะ ทำไมไม่มีเข็ม" แมรี่เงยหน้าถามเอเวอลีนที่ตอนนี้วางจานแพนเค้กไว้หลังตู้แล้วกอดอกมอง

“บางทีมันอาจไม่ได้เอาไว้ใช้ดูเวลาจ้ะหลานรัก" หล่อนยิ้ม "เป่าเทียนแล้วซัดให้เกลี้ยงเลยนะ พรุ่งนี้เคอร์ฟิวห้าทุ่ม ห้ามกลับบ้านหลังเวลานี้เด็ดขาด

“ถึงแม้จะเป็นวันเกิดของหนูหรือคะ"

“ถึงแม้จะเป็นวันเกิดจ้ะ" เอเวอลีนหยิบจานแพนเค้กยื่นให้แมรี่ เธอรับจานไว้พลางมองน้าสาวเดินฮัมเพลงลงบันไดไป วันเกิดปีนี้เธอจะอายุครบสิบแปด นั่นมีความหมายมากเพราะน้าเอเวอลีนเลี้ยงเธอมาเหมือนเธอไม่เคยโต อายุสิบแปดจะหมายถึงเธอเป็นผู้ใหญ่มากพอที่จะขับรถกระบะสีฟ้าไข่นกของน้าเอเวอลีนไปร่อน เข้ามหาวิทยาลัยแล้วสมัครเข้าชมรมนิเวศน์วิทยาไปเดินป่ากับพวกรุ่นพี่หุ่นล่ำๆหรือแม้กระทั่งเดทกับใครสักคนเสียที

แน่นอนว่าที่กล่าวมาทั้งหมดแมรี่ยังไม่เคยได้ทำสักอย่าง น้าเอเวอลีนมักมีเหตุผลอธิบายในเรื่องเหล่านี้เสมอ เช่นรถกระบะของน้าเก่าเกินไป ถ้าไม่คุ้นกับรถแล้วมาขับอาจเกิดอุบัติเหตุได้ การไปเดินป่าตั้งแคมป์ไฟเสี่ยงต่อการโดนปลิงดูดเลือดเกาะหรือเจอยุงตัวเท่าตั๊กแตนกัดจนเลือดอาบ และเดทอาจทำให้เธอว้าวุ่นใจจนเรียนไม่จบ ฟังแล้วเป็นเหตุผลที่น่าจะกลอกตาแล้วเอาหัวโขกผนังหลายๆรอบ

แต่เธอก็ไม่เคยขัดใจน้า เพราะน้าเป็นผู้มีพระคุณกับเธอเป็นอย่างมาก น้าเป็นสาวโสดทำงานเป็นพยาบาลในโรงพยาบาลของรัฐ แทบไม่มีเวลาส่วนตัวแม้กระทั่งจะไปร้านทำผมด้วยซ้ำ ใครๆก็คิดว่าเอเวอลีนไม่พร้อมจะอุปการะเด็กกำพร้ากระทันหันอย่างแมรี่แน่ๆ แต่เธอไม่มีทางเลือกมากนักเนื่องจากเธอเป็นญาติข้างแม่คนเดียวที่พอจะใกล้ชิดกับครอบครัวของเธอ ส่วนญาติข้างพ่อนั้นเธอรู้จักแต่ปู่กับย่าซึ่งเสียชีวิตไปนานแล้ว

แมรี่เดินกลับเข้าห้อง วางจานใส่แพนเค้กลงบนเตียง เดินมาที่หน้ากระจกไม้สักบานใหญ่ เดาว่าเป็นของสะสมอายุเก่ากว่าลอนดอนบริดจ์อีกชิ้นของน้าเอเวอลีน มันตั้งอยู่ในห้องนี้ตั้งแต่วันแรกที่แมรี่ย้ายมาอยู่ ดูน่าจะมีราคาสำหรับพวกชอบสะสมของโบราณ แมรี่มองตัวเองในกระจก เธอเป็นผู้หญิงผมหยักศกสีน้ำตาลแต่ตาสีฟ้าจัดเหมือนพ่อ แน่นอนเหมือนปู่ด้วย

เธอเคยเจอปู่ไม่กี่ครั้ง ท่านมักเล่านิทานเรื่องโลกหลังความตายให้ฟัง แม่โกรธท่านยกใหญ่เพราะไม่อยากให้ท่านพูดถึงเรื่องเป็นเรื่องตายกับหลานสาวที่ยังไม่เข้าประถมด้วยซ้ำ แมรี่ก้มลงมองสร้อยนาฬิกาพกในมือ เธอปลดตะขอแล้วเอามาสวมคอ ปัดปลายผมไปด้านหลังให้เห็นชัดๆ เป็นนาฬิกาที่สวยแต่กลับบอกเวลาไม่ได้ เด็กสาวใช้นิ้วไล้ลูบไปตามร่องสลักบนผิวทองเหลืองของตัวเรือน มองเข้าไปในกระจก เธอเหมือนแม่ทุกกระเบียด ทั้งรูปหน้า ปาก ผมหยักศก ยกเว้นดวงตาที่เหมือนพ่อ

จู่ๆบางอย่างในกระจกเปลี่ยนไป ข้างหลังเธอที่เป็นภาพของผนังห้องแปะโปสเตอร์วงร็อก นาฬิกาติดผนังเรือนใหญ่ กับราวแขวนผ้าพันคอ ทุกอย่างกลับซีดลงและค่อยๆเปลี่ยนไป แมรี่เบิกตากว้าง ผนังติดวอลล์เปเปอร์สีม่วงอ่อนของเธอกลายเป็นผนังอิฐสีซีดแต่ดูสะอาดสะอ้าน มีตู้หนังสือไม้สูงจรดเพดานกับชั้นวางดาบอยู่แทนที่ เด็กสาวรีบหันหลังขวับไปมองห้องของตัวเอง แต่ทุกอย่างยังเหมือนเดิม เธอหันกลับมามองเข้าไปในกระจก ไม่ใช่แค่ห้องที่เปลี่ยนไป เธอเองก็เริ่มเปลี่ยน จู่ๆเงาของเธอกลายเป็นร่างสูงใหญ่ของผู้ชาย เมื่อส่วนของใบหน้าเริ่มชัดขึ้นเธอก็เห็นผู้ชายแปลกหน้าในกระจก ผมตัดสั้นสีดำสนิท ดวงตาสีเทา กำลังจ้องเธอกลับมา

“กรี๊ด!” แมรี่ผงะถอยหงายหลังล้มลงกับพื้นห้อง ยกมือขึ้นปิดปาก ตายังจ้องไปที่กระจก เงาผู้ชายคนนั้นดูเหมือนรับรู้ แววตาของเขามองตอบมาที่แมรี่ ดูตกใจไม่แพ้กัน

“เกิดอะไรขึ้นแมรี่!” น้าเอเวอลีนเปิดประตูวิ่งพรวดเข้ามา แมรี่มองน้าสาวพลางชี้ไปที่กระจกบานนั้น

“ในนั้นค่ะ ในนั้น!” เอเวอลีนจ้ำอ้าวไปยืนหน้ากระจก เกาศีรษะอย่างงุนงง "ในนี้มีอะไร ก็แค่กระจกเองแมรี่"

“มีคนอยู่ในนั้น ผู้ชาย ตัวสูงๆ เขามองกลับมาด้วย" แมรี่ยันตัวลุกขึ้นยืน ก้าวขาอย่างลังเลไปยืนข้างๆ น้า แต่ทุกอย่างในกระจกปกติดี เงาสะท้อนเธอกับน้าสาวในห้องของเธอเอง

“อายุครบสิบแปดแล้วจะมีอาการเพ้อเล็กๆน้อยๆตามฉบับของวัยรุ่น" น้าสรุป

“แต่น้าคะ เมื่อกี้หนูเห็นจริงๆ เขาอยู่ในนั้น"

“แมรี่ ไม่มีใครในกระจกทั้งนั้นแหละจ้ะ" น้าสาวจับไหล่เธอทั้งสองข้าง

“บะ...บ้านหลังนี้มีผีรึเปล่าคะ หรือเคยมีคนตาย..." แมรี่ถามเสียงค่อย

“เหลวไหลน่าแมรี่ น้าอยู่บ้านหลังนี้มาเกือบยี่สิบปีแล้วนะ ไม่มีผีและไม่มีใครตายจ้ะ"

“งั้นกระจกบานนี้ล่ะคะ น้าไปได้มาจากไหน"

“ไม่ได้เอามาจากไหนทั้งนั้นล่ะจ้ะ มาเดอลีนให้มา"

“แม่ให้มาหรือคะ"

“ใช่จ้ะ แมดดี้รู้ว่าน้าชอบสะสมเครื่องเรือนเลยยกให้ เป็นของในบ้านดันแคน ไม่ได้เอามาจากร้านขายของเก่าหรือตามซากตึกที่ไฟไหม้แน่ๆบอกได้เลย"

แมรี่มองเข้าไปในกระจกอย่างไม่ไว้ใจ "หนูคิดว่าตาไม่ฝาด" เธอพึมพำ

“อาการตื่นเต้นที่จะอายุครบสิบแปดทำให้เพ้อเจ้อเล็กๆน้อยๆได้ เชื่อน้าสิ" เอเวอลีนดึงแมรี่เข้าไปกอดแน่นๆ ยิ้มให้แล้วเดินออกจากห้องไป แมรี่ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง ยังคงมองกระจกบานนั้นไม่วางตา ก่อนจะถอนหายใจทิ้งตัวลงนอนราบกับผิวเตียง

     “อาการเพ้อของคนอายุครบสิบแปด!” 
 

โปรดติดตามตอนต่อไป
------------------------------------------------------

Talk~

ก่อนอื่นต้องขอทักทายผู้อ่านทุกท่านที่หลงเข้ามาก่อนนะคะ และก็ต้องขอขอบคุณที่ให้ความสนใจในนิยายเรื่องนี้ค่ะ ขอชี้แจงก่อนเลยว่านิยายเรื่องนี้มีโลเคชั่นอยู่ในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษค่ะ สถานที่ต่างๆที่อ้างถึงในเรื่องจะนำมาจากข้อมูลทางภูมิศาสตร์และแผนที่เมืองเป็นส่วนใหญ่ อาจมีการอ้างถึงข้อมูลร่วมสมัยต่างๆ แต่เนื้อหาของเรื่องเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นทั้งสิ้น ไม่ได้มีการอ้างอิงถึงบุคคลที่มีอยู่จริงค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นแนวแฟนตาซีสมัยใหม่มีกลิ่นอายคล้ายนิยายแปลค่ะ เราจัดเรทอยู่ที่ Young-Adult หรือว่าเด็กอ่านได้ผู้ใหญ่อ่านดี ไม่มีเนื้อหาที่เป็นพิษเป็นภัยต่อเยาวชนค่ะ :D 

ปล. ถ้าใครผ่านมาอ่านบทนำแล้วรู้สึกสนใจ จะแอด favorite ไว้คอยตามอ่านก็ได้ค่ะ เราจะทยอยอัพตอนต่อไปเรื่อยๆ รวมทั้งตัวละครและข้อมูลอ้างอิงต่างๆที่เป็นประโยชน์ค่ะ หรือถ้าใครมีคำถาม อยากพูดคุยกับเรา แลกแบนเนอร์นิยาย ก็ทิ้งข้อความไว้ในกล่องคอมเม้นต์ได้เลยนะคะ

Daren L.

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

229 ความคิดเห็น

  1. #216 หญิงยล (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2557 / 10:02
    สนุกค่ะ กรี้ดๆๆ ชอบบบ 
    #216
    0
  2. #186 UZER (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 20:31
    แมรี่หนูไม่ได้เมาหรือเพ้ออะไรนั่นแล้วลูก ; v ; ดีใจด้วยนะ ,พอฉากที่สุนัขออกมาเรารู้สึกกลัว ๆยังไงไม่รู้ค่ะ ขนาดนอนอ่านนะนั่นนน
    #186
    0
  3. #166 Tsundere ThiCh (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2557 / 16:41
    สนุกดีค่ะ อ่านแล้วเหมือนเข้าไปอยู่ในเรื่อง
    #166
    0
  4. #128 Esperanza (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 เมษายน 2557 / 17:03
    ตามมาอ่านซักทีค่ะ ถึงแม้เรื่องนี้จะอัพไปหลายตอนแล้วแต่พลอยก็ไม่หวั่นละค่ะ ช่วงนี้ว่าง ^^
    เปิดเรื่องมาล่วงหน้าวันเกิดหนึ่งวัน อ่าว! แล้วใครไปอยู่ในกระจกล่ะเนี่ย?
    นาฬิกาลึกลับนั้นต้องมีอะไรบางอย่างแจน่นอนเลยค่ะ
    เดี๋ยวไปอ่านตอนต่อไปก่อน
    #128
    0
  5. #118 minminjung007 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 เมษายน 2557 / 19:49
    นิยายดีๆแบบนี้ชักจะหาอ่านยากในเด็กดี สนุก ภาษาสวย สวดยวดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!! #รู้สึกเหมือนดูหนัง
    #118
    0
  6. #49 Reverse_Z (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 23:05
    เจ๋งครับ ประทับใจจริงๆ
    ภาษาสวยมาก เหมือนนิยายแปลจนผมหลงว่าไม่ใช่คนไทยเขียน สถานที่ก็เป๊ะครับ กลิ่นอายสมจริง
    พล็อตน่าสนใจ ดูลึกลับมีปริศนา นานๆ จะเจอนิยายคุณภาพแบบนี้สักที ขอให้เขียนต่อไปให้จบนะครับ จะคอยติดตามต่อ สู้ๆ!
    #49
    0
  7. #48 Thumbelinah (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 17:27
     " เปิดตัวบทนำได้น่าติดตามมากเลยจ้ะ! กับแมรี่ สจ๊วต! "
    เหมือนกับตัวเองหลุดไปอยู่ที่อังกฤษมากจริงๆ ได้กลิ่นอายความเป็นตะวันตก
    เนื้อหาตอนนี้ดูลึกลับมาก ชอบสุดๆ แมรี่สจ๊วตต้องมีของดี! 5555
    กระจกและนาฬิกานั่นต้องมีอะไรบางอย่าง... ติดตามจ้า ^^
    #48
    0
  8. #42 Honey Crown (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มกราคม 2557 / 11:49
    มาตามอ่านแล้ว ภาษาสวยอย่างร้ายกาจน่าติดตาม

    ทั้งที่เพิ่งเกริ่นนำคร่าว ๆ เองแท้ ๆ แต่ตื่นเต้นลุ้นแล้วว่าแมรี่เห็นใครในกระจก

    ทิ้งปริศนาได้ชวนคิดดี ที่น้าไม่ให้จัดงานไม่ได้กลัวข้าวของเสียหายอย่างเดียวรึเปล่า ดูท่าทีแล้วข้าวของเก่าของคนแก่เฒ่านะมีความหมายอยู่ อื้มต้องติดตามต่อ

    พี่นิสาเขียนได้เจ๋งมาก นึกว่าอ่านนิยายแปล สำนวนได้่เลย

    แถมหาคำผิดไม่เจอเลย ทำงานเรียบร้อยจริง ๆ สมเป็น....ยกนิ้ว!

    ปล. อยากแนะนำให้ปรับฟอนท์หน่อยครับ มันอ่านยากนิดนึง แม้พยายามกดปรับขนาดแล้ว


    #42
    0
  9. #26 Marie (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มกราคม 2557 / 20:56
    นี่มันทวิภพเวอร์ชชั่นหล่อนด๊อน แห๊!ไม่ใช่555555555
    บรรยายเหมือนนิยายแปลจริงๆอ่ะแหละ ออกแนวลึกลับ ชวนค้นหาด้วยซ้ำ จะติดตามต่อไปนะคะพี่สา><
    #26
    0
  10. #9 wondermomo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2556 / 14:58
    แล้วในที่สุดก็เจอนักเขียนแนวที่ชอบสักที ยินดีที่ได้รู้จักน้า ว่างๆก็มาคุยกันได้
    จากที่อ่านรู้สึกจะออกแนวแฟนตาซีเนอะ กลิ่นแนวตะวันตกก็เป็นสิ่งที่เราปลื้มอยู่แล้ว
    รับรองว่าจะติดตามต่อไปจ้า สู้ๆ น้า
    #9
    0