พันธะลับอุบัติรัก [สนพ.โรแมนติค วางแผงแล้ว]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 980,464 Views

  • 1,633 Comments

  • 8,314 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,265

    Overall
    980,464

ตอนที่ 3 : บทนำ [กำเนิดหนูน้อยมิลิน] 100% อัพแล้วค่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 44109
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 305 ครั้ง
    3 ก.พ. 61






อ่านจบแล้วอย่าลืมเมนต์ โหวต แอดแฟนกันด้วยนะคะ

 

นิยายเรื่องนี้อัพทุกวัน อังคาร พฤหัส เสาร์ และอาทิตย์ค่ะ

เวลาอาจจะมีปรับเปลี่ยน ยังไงจะแจ้งให้ทราบอีกทีนะคะ


เจอกันพรุ่งนี้ เวลาเดิม 19.00 นะคะ



                 ร่างบางรีบกดวางสายแล้วคว้ากล่องสี่เหลี่ยมขึ้นมาเปิดออกด้านในมีเข็มฉีดยาพร้อมใช้อยู่แล้ว ฟันขาวเรียงตัวกันสวยขบกัดริมฝีปากด้วยความหวาดกลัวแต่เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆจากนั้นลุกขึ้นเดินไปหยิบเสื้อคลุมที่อยู่ในตู้เสื้อผ้าแม้จะเจ็บระบมไปทั้งตัวก็ตาม เมื่อคลุมทับร่างกายเรียบร้อย เธอหยิบเข็มออกมาแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำทันที เปิดประตูแผ่วเบา ได้ยินเสียงน้ำไหลดังต่อเนื่อง เธอก้าวไปหาอย่างเชื่องช้าจนกระทั่งเห็นด้านหลังเปลือยเปล่าของชายหนุ่ม อดจะหน้าแดงไม่ได้แต่ต้องสลัดมันทิ้งตั้งสมาธิ เดินเข้าไปใกล้แต่แล้วต้องสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงทุ้มเข้มดังขึ้นมา

        “อยากจะต่อในห้องน้ำอีกรอบเหรอคนสวย?

        “เชิญไปต่อคนเดียวในฝันแล้วกัน”

        หญิงสาวพูดเสร็จแทงเข็มฉีดยาเข้าตรงบ่าแกร่งของเขาทันทีแล้วกดตัวยาให้เข้าไปด้านใน นึกว่าเขาจะร้องโวยวายด้วยความตกใจแต่เปล่าเลย เขาไม่ร้องสักแอะ ซ้ำยังหันกลับมามองสายตากร้าวแทบฆ่าให้ตายแล้วคว้าข้อมือเธอไว้อย่างรวดเร็วจนดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจจะขยับถอยหนีก็ไม่ทัน สายตาอดจะมองไปยังเบื้องล่างเมื่อเห็นความใหญ่โตของอาวุธประจำกายที่มันเพิ่งถูกใช้งานกับเธอไปไม่นานแต่เพียงครู่เดียว ร่างบางต้องตกใจเมื่อถูกดันไปติดกับผนังของห้องน้ำ

        “คุณทำบ้าอะไร คุณเป็นใครกันแน่!” มิคาเอลถามเสียงเข้ม ดูเหมือนลางสังหรณ์ที่คิดไว้จะไม่ผิดพลาดแต่ไม่คิดว่าจะจู่โจมเขารวดเร็วขนาดนี้คงเป็นเพราะเขาชะล่าใจเกินไป ใครจะไปคิดว่าเธอจะมีแรงลุกขึ้นมา

        ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว “ปะ ปล่อยฉันนะ”

        “ผมถามว่า... ว่า...” ภาพเบื้องหน้าเริ่มเลือนราง เขาพยายามสะบัดศีรษะ คาดเดาว่าที่เธอฉีดเข้าไปคงเป็นยานอนหลับแน่ๆแต่กว่าจะรู้ตัวก็สายเกินไปแล้ว... สายเกินกว่าจะรู้ว่าเธอทำทำไม และเธอเป็นใคร

        หญิงสาวรับร่างใหญ่โตของชายหนุ่มที่เทน้ำหนักลงมาทับจนตัวเองล้มลงกับพื้นห้องน้ำไปด้วย เธอมองดูใบหน้าหล่อเหลาที่ซบอยู่ตรงหน้าอกอวบอิ่มก่อนจะใช้มือบางตกเบาๆที่แก้มสาก

        “คุณ... คุณ” เมื่อเขาไม่ตอบรับเธอก็ถอนหายใจโล่ง เห็นเขาหลับพริ้มก็นึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้แม้ตัวเองจะพลาดแต่เขาก็มีส่วนผิดเช่นกันจนอดใจไม่ไหว ยกมือขึ้นเขกหน้าผากของเขาอย่างจังหนึ่งที 

        “อีตาบ้าลามก คุณทำฉันเสียแผนหมดเลย ให้ตายเถอะ... ถ้าฉันมีทางเลือกมากกว่านี้ฉันคงไม่พลาดท่าเสียทีคุณแน่ เพราะฉะนั้นถือว่า... ถือว่าชดใช้ที่ทำกับคุณแบบนี้แล้วกัน” หญิงสาวพูดเสร็จผลักเขาออก แรงอันน้อยนิดไม่อาจจะลากเขาออกจากห้องน้ำได้ เธอจึงรีบวิ่งไปหยิบเสื้อคลุมมาสวมให้เขาเพื่อจะได้ไม่มองเห็นภาพอุจาดตา แล้วมองชายหนุ่มอีกหนหนึ่งก่อนจะรีบเข้าไปอาบน้ำอย่างรวดเร็วแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เตรียมเอาไว้อยู่ในตู้ก่อนหน้านี้แล้วโดยพนักงานของโรงแรมมีส่วนรู้เห็นทั้งหมด ตั้งแต่เขาเข้ามาและเลือกห้องนี้ให้ เธอหยิบเสื้อยืดกับเสื้อฮู้ดสีเทามาคลุมทับตามด้วยกางเกงขายาวสีดำสนิท เธอเก็บของทุกอย่างแล้วกลับเข้าไปในห้องน้ำ จ้องมองชายหนุ่มที่หลับไม่รู้เรื่องแล้วถอนหายใจ ได้ยินมาว่ายานอนหลับตัวนี้แรงเอาเรื่อง จากนั้นกดโทรศัพท์ เพียงไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เธอรีบไปเปิดและ... การย้ายร่างของ “เหยื่อ” ก็เกิดขึ้น

 

        เสียงคนพูดคุยกันเบาๆดังขึ้นในโสตประสาทเหมือนคนพูดยืนอยู่ไกลมากแต่ครู่หนึ่งเสียงเริ่มดังและชัดเจนขึ้นเรื่อยๆในที่สุดร่างกายแข็งแรงก็ฟื้นคืนสติรับรู้ได้ว่าคนพูดอยู่ห่างจากเขาไปไม่กี่ก้าวเท่านั้น มิคาเอลนอนนิ่งไม่ไหวติงพยายามจับใจความสิ่งที่พวกนั้นพูดคุยกัน มือหนาทั้งสองข้างถูกมัดไพล่หลังเอาไว้ด้วยเชือกที่รัดแน่น ระหว่างนั้นเขาได้ยินเสียงหวานที่คุ้นเคยจนต้องฝืนปรือเปลือกตาเล็กน้อยจนมองเห็นร่างเพรียวระหงที่สวมเสื้อฮู้ดสีเทาแม้เธอจะสวมหมวกแต่เขาจำเธอได้อย่างแม่นยำ มีชายฉกรรจ์สามคนยืนหันหลังให้เขา ชายหนุ่มพยายามเหลือบมองไปรอบข้างพบว่านอกจากพื้นที่รกร้างและเพิงเก่าๆเท่านั้นเอง คงเป็นย่านชานเมืองไม่ใช่ในเมืองอย่างแน่นอน

        “ถ้าเธอมาช้าอีกนิดฉันคงพายัยนั่นกลับไปแล้ว คงระเริงรักกับมันจนสนุกเลยสิท่า มันถึงมาในสภาพนี้”

        คำพูดจาหยาบคายทำให้หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น “ฉันไม่ได้เชี่ยวชาญเหมือนพวกแกที่ทำเลวจนชิน ทุกอย่างมันต้องใช้เวลาและที่มาในสภาพนี้ก็เพราะฉันหลอก... หลอกให้เขาไปอาบน้ำ” เธอโกหก

        ผู้ชายตัวใหญ่ที่สุดซึ่งสวมหมอกไหมพรมอำพรางหน้าตาตัวเองหรี่ตามองน้อยๆแล้วเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะใช้จมูกดมกลิ่นจนเกิดเสียงฟุดฟิดจนหญิงสาวสะดุ้งถอยห่างทันที “จะทำใจเชื่อแล้วกัน”

        “อย่าพูดมาก จ่ายเงินมา จะได้จบกัน”

        ผู้ชายคนเดิมล้วงซองสีน้ำตาลออกมาแล้วโยนให้ซึ่งหญิงสาวรับมาได้อย่างแม่นยำ  “อย่าลืมที่คุยกันเอาไว้ เธอก็รู้ว่าหักหลังเราไม่ได้”

        “ฉันรู้ว่าอะไรเป็นอะไรและอย่าได้พบเจอกันอีกเลย!

        หญิงสาวพูดเสร็จเหลือบมองร่างสูงที่นอนอยู่ตรงพื้นครู่หนึ่งด้วยความเป็นห่วงแต่จากที่แอบฟังพวกนี้จะไม่ฆ่าผู้ชายคนนี้แน่นอน เธอคิดว่าไม่ใช่เรื่องของตัวเองจึงหมุนตัวเดินหนีไปยังรถยนต์กลางเก่ากลางใหม่ที่จอดรออยู่แล้ว เมื่อเธอสอดตัวเข้าไปนั่งรถก็เคลื่อนตัวทันทีพร้อมกับเพื่อนสาวคนสนิทที่ทำหน้าที่คนขับมาช่วยในงานนี้เอ่ยปากถาม

        “มีน... แน่ใจนะว่าพวกนั้นจะไม่ตามมา”

        เจ้าของชื่ออย่าง มีน มีนาสบตากับเพื่อนรักเล็กน้อยแล้วถอนหายใจ

        “พวกมันอาจจะตามเก็บเราก็ได้ ยังไงพวกโจรก็ไว้ใจไม่ได้อยู่ดี ยังไงเราก็ทำตามแผนเดิม ขับไปเปลี่ยนรถคันใหม่แล้วค่อยไปต่อ”

        “ตกลง”

        “ขอบใจนะมิเชล อุตส่าห์ช่วยฉัน” หญิงสาวบอกอย่างซึ้งน้ำใจ

        “ฉันไม่ได้ช่วยอะไรเลยแค่มาขับรถเท่านั้น พวกนั้นไม่เห็นหน้าฉันสักหน่อย รถคันนี้ก็ไม่มีป้ายทะเบียน จะสืบหาตัวตนฉันก็คงไม่ง่าย อย่าคิดมากเลย” มิเชลตอบกลับให้หายห่วงแล้วมองถนนยามค่ำคืน จุดหมายปลายทางยังอีกยาวไกลนักโดยเฉพาะเพื่อนรักที่จะต้องเดินทางต่อตามลำพังอีกหลายวันด้วยการโดยสารรถหลายต่อเพื่อไม่ให้เป็นจุดสังเกตและถูกสะกดรอยตาม

        ร่างบางหันหลังกลับไปมองยังเบาะหลังเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่มีใบหน้าเหมือนตัวเองทุกกระเบียดนิ้วนอนหลับสนิทอยู่ ถึงหน้าตาจะเหมือนกันแต่นิสัยต่างกันสุดขั้ว หากไม่ใช่พี่น้องท้องเดียวกัน หากไม่ใช่ญาติที่เหลือเพียงคนเดียว เธอจะไม่ยอมลงทุนทำเรื่องพวกนี้จนเกิดความผิดพลาดแน่นอน

        “ทำไมเธอมาช้ากว่าเวลานัดตั้งหลายชั่วโมง” คำถามนั้นดึงความสนใจจากหญิงสาว เธอหันกลับมามองถนนไม่กล้าสบตากับเพื่อนรักและบอกปัดไปไม่อยากเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง ถึงแม้มิเชลจะมาช่วยขับรถแต่ไม่ได้รู้แผนการอะไรมากโดยเฉพาะใครคือ “เป้าหมาย” ของเธอ

        “ฉันแค่กลัว ฉัน... ไม่เคยทำเรื่องพวกนี้”

        “แต่ก็ดีนะที่ไม่ถูกจับได้ แน่ใจนะว่าพวกนั้นจะไม่ฆ่าคนที่เธอพามา”

        “ไม่หรอก เขามีประโยชน์ พวกนั้นไม่ฆ่าเขาหรอก” หญิงสาวพูดไปตามตรง เธอไม่รู้รายละเอียดของเรื่องราวนี้มากนักหน้าที่ของเธอแค่พาเขามาถึงมือพวกนี้ เพื่อแลกเปลี่ยนกับน้องสาวของตัวเอง

        “จากนี้ไปเธอคงต้องกบดานนานเลยล่ะ เขาเห็นหน้าเธอแล้ว” มิเชลพูดกลับ

        “คงต้องเป็นอย่างนั้น แต่ฉันเตรียมแผนไว้กับน้องสาวแล้ว... มันไม่มีทางเลือกสำหรับนางนกต่ออย่างฉัน พวกนั้นถึงมอบงานเสี่ยงขนาดนี้ให้ฉันยังไงล่ะ ต่อให้ฉันถูกจับ ฉันก็พูดไม่ได้ ถ้าอยากให้เมย่ามีชีวิตอยู่ต่อ ที่สำคัญนอกจากคนสั่งงาน ฉันก็ไม่รู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังสั่งการที่แท้จริง ยังไงก็สาวไปไม่ถึงตัวการอยู่แล้ว พวกนั้นวางแผนอย่างรัดกุมมาก” หญิงสาวบอกไปตามตรง มีหลายอย่างที่เธอยังสงสัย แทนที่จะให้เธอล้วงความลับมาเลยแต่พวกนั้นไม่ให้เธอทำ แทนที่จะจัดการเขาในห้องของโรงแรมแต่พวกนั้นก็ไม่ทำ ให้พามาที่นี่ แสดงว่าไม่อยากให้เธอรู้อะไรมากและอาจจะเป็นไปได้ว่าการจัดการเขาในห้องของโรงแรมอาจจะมีคนอื่นรู้เห็น ถึงจะซื้อพนักงานของโรงแรมไว้แต่แขกที่มาพักก็อาจจะเป็นหูเป็นตาและเป็นพยานให้ได้หากเกิดอะไรขึ้นมา ดังนั้นคงคิดว่าหากมาในที่ที่ตัวเองคุ้นชินและห่างไกลผู้คน ก็ยากที่จะแกะร่องรอยตามหาความจริงอยู่ดี

        อีกอย่างผู้ชายคนนี้คงฤทธิ์เยอะและระวังตัวแจไม่อย่างนั้นพวกนี้คงไม่สั่งให้เธอจับตาดูเขาตลอดหนึ่งเดือนแล้วบังคับให้เธอนอนกับผู้ชายคนนี้แต่มีนาคิดว่าตัวเองมีแผนดีกว่านั้น แค่อ่อย ยั่วเขานิดหน่อยให้ติดกับแล้วใช้ยา แต่มันไม่ง่ายเหมือนในหนังที่ดู ผลลัพธ์ออกมาคืองานสำเร็จแต่ผิดแผนไปไกลมาก ตอนแรกหากเขาไม่เข้ามาหา เธอจะเป็นฝ่ายรุกแทนแต่เพราะความสวยหรือความหื่นของเขาก็ไม่รู้ ทำให้มิคาเอลเดินมาหาเธอตามแผนและจบลงด้วยการพาเขามาให้ผู้ว่าจ้างได้สำเร็จ

        “น้องสาวแกจะรู้ไหมเนี่ย ว่าสร้างความเดือดร้อนให้พี่สาวแค่ไหน”

        “ช่างเถอะ ฉันมีน้องคนเดียวนี่ ถือว่าประสบการณ์ชีวิต และถึงฉันจะเป็นคนลงมือแต่เราหน้าเหมือนกันอย่างนี้ ยังไงซะก็ต้องกบดานด้วยกันทั้งคู่อยู่ดี เธอก็ไม่ได้ดีไปกว่าฉันหรอกน่า” หญิงสาวพูดอย่างปลงๆ

        มีเพียงเสียงถอนหายใจของมิเชลเท่านั้น มีนาเหม่อมองออกไปด้านนอกกระจกไม่สามารถหยุดคิดถึงผู้ชายที่เป็น “เหยื่อ” คนแรกในชีวิตของเธอได้เลย นอกจากนั้นเขายังเป็นผู้ชายที่ปล้นพรหมจรรย์ของเธอไปอีกต่างหาก คิดถึงตรงนี้ก็นึกได้ว่าตัวเองต้องแวะร้านขายยาสักแห่งหลังออกจากเมืองเพื่อจัดการตัวเองซะก่อน ได้แต่หงุดหงิดใจ เขาเตรียมเครื่องป้องกันมาก็จริงเหมือนที่โชว์ให้ดูแต่ใครจะไปคิดกันล่ะว่าพอมันหมดแทนที่เขาจะหยุดแต่ชายหนุ่มกลับไม่หยุด! จึงเผลอฝากรักซะเต็มๆหวังว่าลูกชายของเขาจะไม่เชื้อแรงทำปฏิกิริยาซะก่อนนะ

 

        ส่วนทางด้านเหยื่อของหญิงสาวนั้น กำลังวังชาเริ่มกลับมาพร้อมกับสติที่แจ่มชัดมากขึ้น เขารับรู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังถูกยืนล้อมอยู่ เขายังคงหลับตานิ่งเหมือนไม่ตื่นจนกระทั่งได้ยินเสียงคนรัวแป้นคอมพิวเตอร์ไม่ไกลตามด้วยมือที่อยู่ด้านหลังถูกจับเอาไว้ ให้ฝ่ามือของเขากางออกแล้วทาบลงบนแผ่นอะไรสักอย่าง วินาทีต่อมาชายหนุ่มรู้ได้ทันทีว่าพวกนี้ต้องการอะไรจากเขา เหตุผลที่จับตัวมาคืออะไรและนั่นทำให้เขาลืมตาพร้อมกับเสียงของพวกมันที่ดังขึ้น

        “ปลดล็อกสำเร็จแล้ว”

        มิคาเอลดึงมือตัวเองออกทันทีจึงทำให้ทั้งสามคนที่ยืนล้อมอยู่รู้ตัวว่าเขาฟื้นแล้ว ชายหนุ่มเงยหน้ามองไม่เห็นสักรายเพราะใส่หมวกไหมพรมทั้งหมดแต่พบว่าเขาประเมินจำนวนคนผิดในคราแรก มีอีกหนึ่งคนที่คอยดูแลคอมพิวเตอร์ดูเหมือนว่าจะเป็นแฮกเกอร์รวมแล้วกลายเป็นชายฉกรรจ์สี่คน นัยน์ตาสีเทาจ้องมองด้วยความโกรธกรุ่นแทบฆ่าให้ตาย พวกนี้กำลังจะขโมย “สูตรลับ” สำคัญของทางบริษัทซึ่งมันได้รับการรักษาความปลอดภัยขั้นสูงสุด ต้องผ่านรหัสหลายขั้นตอนและขั้นสุดท้ายคือการใช้ฝ่ามือของเขาสแกนเพื่อเปิดรหัสออก จึงจะสามารถเข้าถึงข้อมูลสำคัญของบริษัทได้โดยไม่ได้แฮ็กเข้าไปหลีกเลี่ยงการถูกตรวจสอบและแกะรอยจากตำรวจ นับว่าพวกนี้ฉลาดมาก

        “ฟื้นเร็วดีนี่... ก็ดี จะได้ไม่เสียเวลา เรายังมีอีกหลายอย่างต้องคุยกับแก” ชายร่างใหญ่พูดเสียงเข้ม จ้องมองนักธุรกิจหนุ่มเบื้องหน้า ได้รับรายงานว่าฤทธิ์เยอะมากแต่เขาประเมินแล้วคงไม่เท่าไหร่ งานที่ได้รับมอบหมายนอกจากจะใช้ฝ่ามือเข้ารหัสเจาะระบบแล้วยังมีคำถามเกี่ยวกับสถานที่ที่เก็บความลับทางบริษัทไว้ที่ต้องถามให้รู้เรื่อง ดังนั้นเขาจึงต้องจับตัวมาเค้นถึงที่นี่ไม่อย่างนั้นแค่ฝ่ามือเขาคงไม่พามาไกลยังที่ห่างไกลผู้คนหรอกอีกอย่างถ้าแผนการผิดพลาดยังสามารถสร้างสถานการณ์ว่ามาปล้นทรัพย์ได้ นับว่าเตรียมทางหนีทีไล่ไว้หมดแล้ว

        “แล้วถ้าฉันไม่ยอมคุยล่ะ” มิคาเอลตอบกลับเสียงเข้มไม่แพ้กัน

        “ถ้าอย่างนั้นเราก็คงต้องสนุกกันสักหน่อย” ชายคนเดิมตอบกลับพร้อมกับหักนิ้วมือทีละนิ้วเหมือนเตรียมพร้อมจะเข้ามาขณะที่ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆแล้วลุกขึ้นยืน พอทรงตัวได้ก็พบว่าตัวเองมีเพียงเสื้อคลุมเท่านั้น นึกถึงยัยตัวแสบที่หลอกล่อให้เขาติดกับว่าน่าจะสวมอะไรให้เขาบ้างสิ

        “ก็ดี อยากสนุกกับพวกแกจะแย่แล้ว!” ชายหนุ่มพูดเสร็จก็ใช้เท้าที่ไม่ได้ถูกพันธนาการของตัวเองเอาไว้ออกแรงเตะชายคนแรกจนล้มลงกับพื้น อีกสองคนที่เหลือจึงโถมเข้ามาหมายจะเล่นงานขณะที่อีกคนหนึ่งกำลังดึงข้อมูลจากทางบริษัทของเขาอยู่ ชายหนุ่มต่อสู้โดยไม่ได้ใช้มือเต็มที่มากนักเพราะถูกพันธนาการไว้ เขาใช้เพียงขาและความว่องไวก่อนที่จะอาศัยโอกาสตอนคนร้ายเพลี่ยงพล้ำกระชากข้อมือสุดแรงจนเชือกขาดสะบั้นลง ความโกรธทำให้เขามีแรงมหาศาล โถมกายเข้าหาพวกนั้นทั้งหมดแล้วใช้หมัดตัวเองอัดจนน่วม

        มิคาเอลไม่ใช่นักธุรกิจธรรมดา เขาเก่งศิลปะป้องกันตัวต่อให้ไม่มีบอดี้การ์ดคอยตามเขาก็ดูแลตัวเองได้แม้วันนี้จะผิดแผนไปสักหน่อยก็ตามที ในเวลาแค่สิบนาทีทุกคนก็นอนหมอบกับพื้น ชายหนุ่มรีบหันไปหาเป้าหมายคือคนที่กำลังจดจ้องกับโน้ตบุ๊ก เขาตรงเข้าไปอย่างรวดเร็วแต่ยังเร็วไม่เท่าอีกคนที่ทุ่มโน้ตบุ๊กลงพื้นสุดแรงแล้วใช้เท้ากระแทกไม่กี่ทีก่อนที่มันจะพังลงต่อหน้าชนิดว่าแหลกละเอียดเหมือนต้องการทำลายหลักฐานและนั่นทำให้เขาขบกรามแน่นจนนูนเป็นสันสาวหมัดใส่ใบหน้าทีเดียวอีกฝ่ายก็สลบลงไปนอนกองข้างเศษซากของโน้ตบุ๊กแล้ว มิคาเอลไม่ปล่อยให้ตัวเองเสียเวลา เขารีบเดินไปยังตัวคนร้ายคนแรกค้นหาอุปกรณ์สื่อสารจนเจอโทรศัพท์มือถือแล้วกดเบอร์คุ้นเคยโทรออกทันที

        “แจ็กสัน ปิดระบบทุกอย่างซะ เรากำลังโดนแฮ็ก!

        “แต่เจ้านายเพิ่งเข้าไปนี่ครับ”

        “เพราะมันใช้มือของฉันสแกนไงเล่า ปิดให้หมด เข้าใจไหม” เขาตวาดเสียงดัง

        “ครับ” เมื่ออีกฝ่ายรับคำเพียงสองวินาทีเขาก็พบว่าระบบถูกปิดล็อกทั้งหมดและเมื่อได้ฟังแจ็กสันอธิบายเขาก็พบว่ามีข้อมูลบางส่วนถูกดึงไปจริงๆและตรวจสอบปลายทางไม่ได้ด้วย เป็นงานวิจัยผลิตภัณฑ์ตัวล่าสุดที่ตั้งใจจะเปิดเผยสู่ท้องตลาดในเร็วๆนี้ต่อยอดจากผลิตภัณฑ์ตัวเดิม เขาได้แต่สบถพร้อมกับเรียกประชุมทุกฝ่ายในตอนเช้า ก่อนจะกดวางสายแล้วต่อสายหาคนสนิทสั่งการทันทีและส่งโลเคชั่นไปให้

        ชายหนุ่มเดินไปเดินมามองดูทั้งหมดนอนสลบ เขาขบกรามแน่นจนนูนเป็นสันนึกถึงผู้หญิงคนนั้นแล้วก็เจ็บแค้น เขาระวังตัวเองดีมาตลอด เรื่องผู้หญิงไม่เคยพลาดแต่ครั้งนี้ยอมรับว่าเขาประมาทเกินไป คิดไม่ถึงว่าพวกนี้จะใช้แผนสกปรกให้ผู้หญิงคนนั้นเป็นนางนกต่อ หากเขาไม่ปล่อยเธอไว้ตามลำพังเพราะคิดว่านอนหมดแรงคงลุกมาทำอะไรไม่ได้... คงไม่เสียผลงานวิจัยล่าสุดไปแน่

        “ยัยตัวแสบ ผมจะตามล่าคุณจนกว่าจะเจอ!” เขาสบถลั่น

        เพียงไม่นานรถคันหรูแล่นมาพร้อมกับรถเจ้าหน้าที่ตำรวจ คนสนิทค่อนข้างตกใจที่เห็นสภาพของผู้เป็นนายแต่ยังไม่ได้พูดอะไรมากนัก เจ้านายก็ให้ปากคำกับเจ้าหน้าที่ตำรวจก่อนจนเสร็จจากนั้นก็ขึ้นรถกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่โรงแรมและบินกลับชิคาโกทันทีโดยทิ้งดัลลัสให้จัดการเรื่องที่สถานีตำรวจต่อ แต่มิวายนึกถึงผู้หญิงคนนั้น คนที่ทำให้เขาทั้งอิ่มเอมในรสรักและแทบกระอักที่ถูกเธอหลอก

        “มินนี่งั้นเหรอ? ได้เจอกันอีกแน่ ต่อให้พลิกแผ่นดินหาผมก็จะทำ” เขาสบถกร้าว ตอนนี้คิดเป็นอื่นไม่ได้เลยว่าคนที่เอาข้อมูลไปคือฝ่ายตรงข้าม ความเสียหายมารอแล้ว ค่างานวิจัยทั้งหมดที่ลงทุนไปจำนวนไม่น้อยไหนจะสื่อโฆษณา การออกแบบที่เตรียมไว้ ถึงจะไม่ใช่เงินมากจนเขาต้องล้มละลายแต่มันก็เป็นเงินที่เขาไม่ควรเสียเพื่อให้ใครมาเล่นวิธีสกปรกชุบมือเปิบ คนที่ทำอย่างนี้แสดงว่ารู้จักบริษัทของเขาดี รู้ว่ารหัสสุดท้ายที่จะทำการเปิดระบบได้คือการสแกนฝ่ามือของเขาลงไปเพราะระบบของเขาแน่นหนาไม่เคยถูกแฮ็กได้สักครั้งเดียว คิดแล้วก็น่าเจ็บใจไม่น้อย เขาจะเอาคืนคนอยู่เบื้องหลังนี้แน่นอนสาบานได้เลย!

 

ลอสแอนเจลิส แคลิฟอร์เนียร์

 

       ย่านชานเมืองทางตอนเหนือของลอสแอนเจลิสใกล้กับภูเขาไม่ค่อยมีผู้คนอาศัยอยู่มากนัก มีไม่กี่ครัวเรือนทุกอย่างเงียบสงบและใช้ชีวิตอยู่กันอย่างเรียบง่าย ร่างเพรียงระหงสวมเสื้อยืดสีขาวคลุมทับด้วยเสื้อฮู้ดสีดำสนิทด้านล่างเป็นกางเกงเดนิมแนบกับเรียวขาสวย มือบางถือของที่บรรจุในห่อกระดาษขนาดใหญ่ เดินทางกลับอะพาร์ตเมนต์กลางเก่ากลางใหม่ของตัวเองที่อาศัยมาได้สองเดือนกว่าแล้ว ด้วยความที่อยู่ห่างไกลความเจริญ ค่าเช่าจึงไม่แพงมากนัก หลังจากคำนวณแล้ว เงินที่ได้มาก็ทำให้อาศัยอยู่ได้หลายปีอย่างสบายๆและเธอก็จ่ายล่วงหน้าไปแล้วหกเดือน

        โดยปกติหนึ่งสัปดาห์หญิงสาวจะออกจากบ้านมาแค่สองครั้งเท่านั้นเพื่อซื้อของ นอกนั้นเธอจะเก็บตัวเงียบ ทำงานผ่านคอมพิวเตอร์โดยได้เพื่อนรักอย่างมิเชลคอยหางานให้ ถึงรายได้จะไม่มากแต่ก็พอค่ากินค่าอยู่กับน้องสาวสองคนที่เพิ่งรู้ว่าตั้งครรภ์เมื่อสองสัปดาห์ก่อนและไม่รู้ว่าพ่อของเด็กเป็นใคร ด้วยเงินค่าจ้างที่ได้มาก็ทำให้เธอคิดว่าพอจะเลี้ยงหลานคนนี้ได้ แต่เมื่อสองวันก่อน ร่างกายเธอผิดปกติ รอบเดือนขาดหาย ซ้ำยังอาเจียนตอนเช้า หญิงสาวเริ่มกลัว หากเป็นอย่างที่คิดบางที... เงินที่มีอาจจะไม่พอเลี้ยงเด็กถึง “สองคน”

        เมื่อกลับเข้ามาในห้องเช่าของตัวเอง หญิงสาวรีบวางของลงบนโต๊ะกินข้าวสีขาวแล้วหันไปมองบานประตูสีน้ำตาลที่ติดกับห้องนอนของตัวเอง ยังคงเงียบสนิทไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ดูเหมือนเมยาวียังไม่ตื่น ช่วงนี้น้องสาวของเธอเครียดที่ตั้งครรภ์จนนอนไม่หลับ หญิงสาวไม่อยากปลุกจึงหันกลับไปเก็บของให้เรียบร้อย เหลือของอีกอย่างหนึ่งที่ยังไม่ได้เก็บ เธอหยิบออกมาจากกระเป๋าสะพาย ก่อนจะเข้าไปในห้องน้ำ อ่านอย่างละเอียดถี่ถ้วนและจัดการทดลองใช้

        มีนายืนรอผลด้วยความเครียดจนเผลอกัดเล็บสวย เพียงแค่อึดใจเดียวผลก็ปรากฏออกมาบนแท่งการทดสอบ ขีดสีแดงสองขีดชัดเจนซึ่งบ่งบอกว่าเธอ “ท้อง” และพ่อของเด็กก็คือผู้ชายเพียงคนเดียวในชีวิต ผู้ชายในคืนนั้น หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น หลังออกจากเมืองมาเธอแวะซื้อยาคุมฉุกเฉินแล้วกินมันเข้าไป บางทีมันอาจจะเสื่อมสภาพหรือเปล่า แต่ไม่ว่ายังไง ชีวิตน้อยๆก่อกำเนิดขึ้นมาแล้ว

        “ให้ตาย... เงินที่มีจะเลี้ยงเด็กสองคนได้ยังไงกันนะ” หญิงสาวรำพันกับตัวเอง แล้วใช้ศีรษะโขกเข้ากับกำแพง อย่างคิดไม่ตก ไม่รู้ว่าควรทำยังไงดี แค่นอนกับเขาก็ผิดแผนมากพอแล้วแต่นี่ดันท้องกับเขาอีก เรียกว่าผิดแผนไปไกลโขชนิดว่าได้ “ของแถม” มาอย่างไม่ทันตั้งตัว

        มีนาพาจิตใจอันล่องลอยของตัวเองออกมาจากห้องน้ำ นั่งลงตรงโซฟาตัวยาว นาฬิกาบอกเวลาสิบโมงแล้วแต่น้องสาวยังไม่ออกมา บางทีเธอควรคุยเรื่องนี้แล้ววางแผนกัน สองหัวย่อมดีกว่าหัวเดียว เธอจึงลุกขึ้นเดินไปยังห้องของน้องสาวแล้วเคาะประตู เคาะอยู่สองสามครั้ง ตะโกนเรียกก็แล้วแต่ไม่มีเสียงตอบรับ หญิงสาวขมวดคิ้วแล้วตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปซึ่งพบว่าไม่ได้ล็อก สิ่งแรกที่เห็นคือความว่างเปล่า หัวใจดวงน้อยกระตุกทันทีอย่างตกใจ จนกระทั่งเหลือบไปเห็นแผ่นกระดาษตรงโต๊ะหัวเตียง มีนารีบเดินไปคว้าไว้แล้วหยิบขึ้นมาอ่าน

        “ขอบคุณพี่ที่ช่วยฉันออกมาจากขุมนรกนั้น ฉันกับลูกไม่อยากเป็นภาระให้พี่อีก เลยขอไปตามทางของตัวเอง แต่พี่ไม่ต้องห่วง ฉันจะหลบซ่อนอย่างดี และถ้าฉันโดนจับ ฉันจะไม่พาดพิงพี่ ฉันสัญญา”

       “เมย่า...” หญิงสาวเรียกชื่อน้องสาวด้วยจิตใจห่อเหี่ยว เธอยินดีเลี้ยงน้องสาวกับหลานแต่อีกฝ่ายกลับหนีหายไปอย่างนี้จะไม่ให้ห่วงได้ยังไง อีกอย่างเธอเป็นคนช่วยออกมา ถ้าเกิดตกไปอยู่ในมือคนไม่ดีอีกจะทำยังไงกันล่ะ หญิงสาวถอนหายใจแต่แล้วฉุกคิดได้บางอย่าง รีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องของตัวเอง เปิดตู้เสื้อผ้า หยิบกระเป๋าเดินทาง เปิดซิปด้านล่างเป็นที่เก็บซ่อนเงินค่าจ้างหนึ่งแสนเหรียญ มันถูกใช้ไปบ้างสำหรับค่าที่พัก แต่เมื่อไม่พบ เดาได้เลยว่าใครเอาไป

        “ยัยเมย่า ยัยตัวแสบ! บอกว่าไม่อยากเป็นภาระฉันงั้นเหรอ รู้ตัวไหม แกกำลังสร้างภาระให้ฉันอยู่!” หญิงสาวสถบออกมา น่าจะคิดได้ว่าน้องสาวตัวเองเจ้าเล่ห์แค่ไหน พอรู้ตัวว่าไม่มีเงินแล้วจิตใจของมีนาห่อเหี่ยวลงทันที เธอทรุดตัวลงนั่งบนเตียงแล้วลูบท้องที่ยังคงแบนราบเบาๆ

        “แล้วเราจะอยู่ยังไงล่ะ เงินเก็บก็มีนิดเดียว จะเลี้ยงเด็กทั้งคนได้ยังไง... หรือว่า... คลอดแล้วส่งคืนให้คนเป็นพ่อ อย่างน้อยเขาก็รวย” ข้อมูลที่เธอรู้มาคือเขาเป็นมหาเศรษฐีเลยล่ะ แต่คิดถึงสิ่งที่เธอทำและเขาต้องตามล่าเธอก็ส่ายหน้า

        “ไม่... เขาอาจจะเกลียดลูกและไม่ยอมรับก็ได้... ในเมื่อลูกเกิดมาแล้ว เราก็อยู่กันอย่างนี้แหละ... เป็นลูกแม่ต้องอดทนรู้ไหม” หญิงสาวตบท้องตัวเองเบาๆราวกับต้องการบอกลูก ตอนนี้เรียกว่าเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นจนยากจะตั้งรับแต่มีนาต้องมีสติ เธอไม่ได้ตัวคนเดียวอีกต่อไปแล้ว ความอ่อนแอไม่ใช่คำตอบและการร้องไห้ไม่สามารถแก้ไขปัญหาได้ ขอแค่ตอนนี้เธอกับลูกใช้ชีวิตอยู่เงียบๆไม่ให้ “ผู้ชายคนนั้น” เจอตัวเป็นพอ เพราะไม่อย่างนั้น ตัวเธอเองไม่อยากติดคุกด้วยอายุแค่นี้ ถึงจะได้ยินจากมิเชลว่าไม่มีข่าวประกาศจับก็ตาม แต่สันนิษฐานว่าเขาคงปิดข่าว ไม่อย่างนั้นคนอาจจะหัวเราะที่เขาเสียท่าให้กับผู้หญิงอย่างเธอก็ได้ เมื่อคิดได้อย่างนั้นมีนาตัดสินใจย้ายที่อยู่ในอีกสองวันถัดมาเพื่อความปลอดภัยของตัวเองและลูกในท้อง

 


 

มิลินมาแล้วจ้าาาาาา เมยาวี นางแสบบบ ส่วนนางจะดีไหม อะไรยังไง พี่น้องท้องพร้อมกัน เอาล่ะเซ่... มาลุ้นกันต่อ เจอกันตอนต่อไปวันพรุ่งนี้นะคะ อย่าลืมเมนต์ โหวต แอดแฟนกันด้วยน้าาาาา ฝากติดตามกันด้วยจ้า ^^


************************************************************************

ขอฝากนิยายที่เพิ่งวางแผงเอาไว้ด้วยนะค้า

นามปากกา “คณิสร”

“เงื่อนรักหักเหลี่ยมหัวใจ”


ทดลองอ่านตัวอย่างลิ้งนี้เลยจ้า

https://my.dek-d.com/little_chocho/writer/view.php?id=1682133

 


 

แซ่บไม่แพ้กันค่ะ วางแผงแล้ว สามารถสั่งซื้อกับสนพ.ไลต์ออฟเลิฟได้ในราคาลด 15% จากราคา 349 บาท จัดส่งวันที่ 2/2 นะคะ ลิ้งด้านล่างนี้เลย

 

https://www.lightoflovebooknovel.com/

 

โปรย...

 

ไพลิน เฟลิเซียน่า อัลบาติโน่ ผู้ก่อตั้งแบรนด์เสื้อผ้าแฟรี่เอลพ่วงตำแหน่งแฟชั่นดีไซเนอร์ มีอิทธิพลในวงการแฟชั่นระดับโลก ที่สามารถปั้นนางแบบโนเนมให้ดังได้ในพริบตาเพียงเพราะได้สวมเสื้อผ้าแบรนด์ของเธอบนแคทวอล์ก ด้วยบุคลิกอันแสนมั่นใจภายใต้ภาพลักษณ์สวยโฉบเฉี่ยว หญิงสาวจึงไม่เห็นว่าตัวเองจะมีความผิดอะไรกับการไปวิจารณ์สาวน้อยคนหนึ่งที่มีความฝันอยากเป็นนางแบบว่าหล่อนยังไม่เหมาะกับแบรนด์แฟรี่เอล
แต่มันกลับเป็นสาเหตุให้ผู้ชายสุดป่าเถื่อนอย่าง เบนจามิน ริชมอนด์ ตามมาเอาเรื่อง ใส่ร้ายว่าเธอคือสาเหตุทำให้น้องสาวเขาต้องเสียใจ เท่านั้นยังไม่พอ เขายังปากกล้า ติติงการแต่งตัวของเธอว่าประหลาด!
เธอต้องการเอาชนะผู้ชายคนนี้! 
ไพลินรู้ดีว่าจุดอ่อนของเขาคือน้องสาวที่แสนเปราะบาง จะเป็นไรไปถ้าเธอจะทำให้ความฝันของสาวน้อยคนนั้นเป็นจริง แลกกับการออกคำสั่งให้มหาเศรษฐีจอมเย่อหยิ่งมาเป็นคนขับรถ ผู้ช่วย บอดี้การ์ด แล้วก็อะไรอีกดีนะ... เอาไว้คิดออก เธอจะค่อยๆ บอกก็แล้วกัน
-------------------------------
ถ้าอย่างนั้นเป็นแฟนคุณต้องทำอะไรบ้าง
ไพลินทำหน้าคิดเล็กน้อย เธอไม่เคยมีแฟนมาก่อน แต่เลือกจากประสบการณ์คู่ควงมาบอก
กินข้าว ดูหนัง ซื้อของ ออกงานกับฉัน
อย่างนั้นคู่ควงก็ทำได้ แต่แฟนต้องพิเศษกว่าสิ
หญิงสาวเลิกคิ้ว อย่างเช่นอะไร
เวลานั้นชายหนุ่มเลี้ยวรถมาจอดที่ลานจอดรถหน้าอะพาร์ตเมนต์ของหญิงสาว เมื่อจอดสนิท เขาหันไปหาผู้หญิงข้างกายแล้วโน้มหน้าเข้ามาใกล้ จ้องมองเธอไม่วางตาแล้วกระซิบบอกอย่างเจ้าเล่ห์
มากกว่าจูบ
แก้มขาวของไพลินแดงซ่านทันทีแล้วแหวเข้าให้อย่างเขินอาย ฝันไปเถอะน่า!
แต่ถึงยังไงผมควรมีสิทธิ์มากกว่าคู่ควงพวกนั้นของคุณ เพราะผมเป็นถึงแฟนเชียวนะ
ไพลินคิดว่าประโยคนี้ของเขาต้องแฝงความนัยบางอย่างแน่นอน ทำไมถึงกลายเป็นผู้ชายเรื่องมากอย่างนั้นเล่า
ถ้าไม่เรื่องมากผมก็เสียเปรียบสิ... อย่างน้อย ผมควรได้จูบคุณ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 305 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #587 Stangwannakorn (@Stangwannakorn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 15:30
    เมย่าท้องกับใครอะ
    #587
    0
  2. #437 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 07:45
    นี่อยากได้สูตรจนทำขนาดนี้เลยแฮะ น่ากลัวจริงๆ มินนี่ทำแบบนี้เพราะจะช่วยเมย่า นางไม่ได้ร้ายนางจำเป็นน้า
    #437
    0
  3. #127 Minny (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:11
    เหมือนการเล่าเรื่องมากกว่า ส่วนใหญ่ไม่ค่อบมีบทสนทนา มีแต่การบรรยาย ซึ่งทันเยอะไปอะ เนื้อเรื่องน่าจะสนุก แต่พอมีบรรยายเยอะไป เลนทำให้อรรถรสในการอ่านมันลดลงมากเลย
    #127
    1
    • #127-1 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 3)
      11 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:07
      จริงๆเรียกว่าการ "ปูเรื่อง" ดีกว่าค่ะ เพราะนิยาย เพิ่งเริ่มเข้าบทที่ 2 เอง เรียกว่าจุดเริ่มต้น มีหลายสิ่งหลายอย่างที่จะต้องค่อยๆให้นักอ่านได้รู้ ถ้าเกิดไม่มีปูอะไรเลย เน้นสนทนาทั้งหมดเพียงอย่างเดียว นักอ่านอาจจะ งง ว่า เรื่องมันเป็นมายังไง ถ้าชอบสนทนา ต่อจากนี้ก็มีเพียบเลยค่ะ

      ปล.เพิ่งเห็นว่าคุณเมนต์จากตอนที่ 3 ลองอ่านมาถึงตอนปัจจุบันนะคะ บทสนทนาเพียบเลย 555555555555555+
      #127-1
  4. #48 โพล่าแบร์ (@ma2m) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:41
    เมย่า ทำไมทำแบบนี้
    #48
    0
  5. #47 tipi (@tipi) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:09
    สนุกและน่าติดตามมาก นี้แค่เริ่ม นะค่ะ อิอิ สนุกมากๆๆๆๆๆจริง ย้ำ
    #47
    0
  6. #46 Moowan..Sen (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:51
    แค่เริ่มยังสนุกเลย เอาเล่มมาเลยจ้า ติดตามผลงานทุกเล่มเลยสนุกทุกเรื่องชอบมากๆ
    #46
    0
  7. #45 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:35
    อืม น่าลุ้นและติดตามมาก งานนี้ ยัยเมย่า ต้องเข้าหาพระเอกของเราอีกแน่ๆ
    และ พระเอกต้องเจอเมย่าก่อน มีน ชัวร์ แบะเรื่องราวก็จะเข้าใจผิดกัน
    #45
    0
  8. #44 Rin_JJ (@13713727) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:04
    แฝดหรือคะมีนาเมย่า..จะมีการเข้าใจผิดคิดว่าเมย่าเป็นมีนามั๊ยคะเนี่ย ท้องเหมือนกันด้วย นางแสบมากนะเมย่า จะมีสวมรอยเป็นมีนามั๊ยคะ
    #44
    0
  9. #43 Poppy1973 (@Poppy1973) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:57
    อย่างลุ้นเลยค่ะ
    #43
    0
  10. #42 veraya2099 (@veraya2099) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:27
    สงสารพระเอกมากกว่า โดนผู้หญิงหลอก ถึงทำไปเพราะน้องสาว แต่ก็คือการหลอกลวงอยู่ดี
    #42
    2
    • #42-1 veraya2099 (@veraya2099) (จากตอนที่ 3)
      3 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:36
      แถมเสียสูตรยาไปฟรีๆ ทั้งที่อุตส่าคิดค้นวิจัยมานาน เป็นเราคงเซ็ง
      #42-1
    • #42-2 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 3)
      3 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:47
      ไม่ใช่สูตรยานะคะ พระเอกทำธุรกิจเครื่องดื่มค่ะ
      #42-2
  11. #41 kkaung (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:19
    รออ่านต่อนะ
    #41
    0
  12. #40 Jvar J. (@jvar) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:00
    สงสารมีนจัง โดนป๋าเอาคืนแน่มีนเอ้ยยยย
    #40
    0
  13. #39 cuties_mm (@cuties_mm) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:54
    ลุ้น ๆๆๆ จะเจอกันยังงัย
    #39
    0
  14. #38 Paiky Klongluang (@paiky2557) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:32
    ท้องๆๆๆๆ
    #38
    0