[BTS HopeV] I'm Seme. You're Uke? ใครเมะใครเคะ

ตอนที่ 42 : I'm Seme. You're Uke? : Final chapter ** Update 50% **

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,118
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    29 พ.ย. 58


Final chapter 






บรรยากาศยามท่ามกลางธรรมชาติ นาฬิกาชีวิตบ่งบอกวันใหม่ ความมืดมิดช่วงค่ำคืนถูกแทนด้วยแสงแห่งความหวัง กลุ่มนกนางนวลบินล้อสายลมแสงแดด ลอนคลื่นซัดเข้าหาฝั่งอ้อยอิงจนเกิดเสียง มันอาจจะเป็นเช้าแสนสงบสุขของใครหลายๆคน แต่ไม่ใช่กับแทฮยอง

 

 

 

 “พี่แท~”

 

 

 

 

แทฮันส่งเสียงเล็กๆข้างหูหมายจะปลุกพี่ชายขี้เซาที่ยังอยู่ในห้วงแห่งความฝัน เป็นอีกครั้งและอีกครั้งที่เด็กน้อยทั้งสามเข้ามาในห้องนี้เพื่อกระทำการใหญ่ที่ได้รับมอบหมาย นั่นคือการรบกวนเวลานอนของแทฮยอง ผู้ที่ยามหลับดูน่ารัก ใจดี ไม่มีพิษมีภัย แต่เมื่อใดที่สติสัมปชัญญะครบบริบูรณ์จะกลายร่างเป็นยักษ์ขี้หงุดหงิดขึ้นมาเสียเฉยๆ

 

 

 

 

แต่ถึงยังงั้นเขาและน้องๆไม่กลัวหรอกเพราะความคุ้มมันอยู่ตรงขนมของพี่แบคฮยอน

 

 

 

 

พี่แทตื่นนนนน

 

 

 

 

                คราวนี้มินกุกขอท้าลอง มือป้อมเอื้อมไปดึงแขนทีขาที บ้างก็ตีให้คนที่นอนอยู่รู้สึกตัว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไร้ปฏิกิริยาตอบรับจากพี่ชายขี้เซาอยู่ดี

 

 

 

 

 

                จะนอนกินบ้านกินเมืองไปไหนเนี่ย ไอพี่ด้ามมมม

 

 

 

 

 

                มันเซทนมองดูความล้มเหลวของแทฮันมินกุกไม่ไหว น้องชายตัวกลมผุดลุกขึ้นเดินผ่านพี่ฝาแฝดขึ้นคร่อมเอวบางของแทฮยองพร้อมตะโกนใส่

 

 

 

 

 

                สองแฝดเห็นอย่างนั่นเกิดนึกสนุกทำตามน้องชาย ทั้งสามต่อเรียงแถวเกาะไหล่เล่นขบวนรถไฟ แทฮยองที่แปรสภาพเป็นรถไฟจำเป็น เอี้ยวตัวอย่างรำคาญเมื่อรับรู้ถึงน้ำหนักที่กดทับบนร่างกาย

 

 

 

 

 

                ผู้โดยสารพร้อม ยานพาหนะ(อาจจะ)พร้อม

 

 

 

 

 

                หนึ่ง สอง ซัม ฉึกฉักฉึกฉักฉึกฉัก

 

 

 

 

 

                สามแฝดประสานเสียง ผลัดกันลุกผลัดกันนั่งบนเอวบาง บ้างก็กระโดดจนตัวลอยแล้วปล่อยให้แรงโน้มถ่วงทำหน้าที่ของมัน น้ำหนักของเด็กห้าขวบหนึ่งคนอาจจะไม่มากมายนัก แต่สำหรับแฝดสามที่ถูกขนานนามว่าลูกหมูน่าจะเอาเรื่องทีเดียว

 

 

 

 

 

                อุก! อะ ไอ... อัก พวกแฝด อุก นรกกก!!!

 

 

 

 

 

                แทฮยองตื่นเต็มตาด้วยวิธีการปลุกของคนตัวเล็กทั้งสาม ไม่นานนักเดินทางตัวน้อยต้องพบจุดจบไม่สวยเมื่อขบวนรถไฟที่พวกเขาใช้เป็นยานพาหนะเกิดพลิกคว่ำส่งผลให้เกิดการเทกระจาดเฉียบพลัน

 

 

 

 

 

                บอกกี่ครั้งแล้วว่าห้ามรบกวนเวลานอนของกู

 

 

 

 

 

                แทฮยองชี้หน้าเรียงคนเมื่อเห็นว่าแทฮันมินกุกและมันเซยังหัวเราะคิกคักสนุกสนานกับเหตุการณ์เมื่อครู่ เกือบสามอาทิตย์ที่เขากลับมาอยู่ที่นี่โดยมีตัวป่วนทั้งสามอยู่เป็นเพื่อน(แม้บางอารมณ์จะอยากอยู่คนเดียวก็ตาม) เด็กพวกนี้มีเรื่องให้สู้รบปรบมือมากมายจนบางทีแทฮยองไม่มีเวลาคิดเรื่องที่ผ่านมาเพราะมัวแต่หาทางจัดการให้เด็กพวกนี้อยู่ในความสงบ ร่างบางค่อยๆซึมซับรับรู้อุปนิสัยของแฝดคนละฝา

 

 

 

 

 

                แทฮันพี่ชายคนโต ค่อนข้างจะเป็นคนมีเหตุผล เป็นพี่ใหญ่ที่คอยดูแลและห้ามปรามน้องน้อง มีความรับผิดชอบสูง มินกุกพี่ชายคนกลาง ศูนย์กลางความน่ารัก แบ๊วตลอด 24 ชั่วโมง ความจำดี แต่ก็แอบฉายแววเอาแต่ใจในบางครั้ง มันเซ น้องชายคนสุดท้อง ไม่เคยกลัวหรือเชื่อฟังใครทั้งนั้น อยากจะทำอะไรก็ทำตามสิ่งที่คิดในทันที ดีกรีความเกรียนและกวนติงระดับล้าน

 

 

 

 

 

                แต่ทั้งหมดทั้งมวลนี้จะเป็นอันโมฆะทันทีถ้าถูกล่อด้วยของกิน ทั้งสามจะยอมพลีกายถวายชีวิตลืมอุปนิสัยส่วนตัวไปจนหมดสิ้น

 

 

 

 

 

                ไอหมูเถิก!

 

 

 

 

 

                เอามือออกไป อย่ามาเปิดหน้าม้าแทฮันนะ

 

 

 

 

 

                แทฮยองโน้มตัวใช้ฝ่ามือเสยผมหน้าม้าที่ถูกเซ็ตทรงมาอย่างดีเผยให้เห็นเนื้อที่หน้าผากกว้างใหญ่ไพศาลที่เจ้าตัวเล็กพยายามปกปิด แทฮันร้องระงม มือป้อมฟาดรัวๆบนแขนเรียวของพี่ชายนิสัยไม่ดี ปัดป้องมือใหญ่ให้ออกจากหน้าผากเป็นพัลวัน

 

 

 

 

 

                หึหึ ไอหมูตะกละ

 

 

 

 

 

                อ่าอีบแอ้มอินอุก (อย่าบีบแก้มมินกุก)

 

 

 

 

 

                แทฮยองหัวเราะน้อยหลังจากปล่อยจากแทฮัน เบนเป้าหมายไปยังแก้มกลม บีบจับมันส์มือ ด้วยลักษณะเฉพาะเป็นคนที่เกิดมาเพื่ออุทิศตัวให้การกินทำให้เกิดความย้วยของข้างแก้ม โดนแกล้งยังเสียใจไม่เท่าของกินในจานตัวเองหายไปหนึ่งชิ้น ใช้ความแบ๊วอ้อนวอนให้ได้ส่วนแบ่งอาหารมากกว่าในบรรดาพี่น้องแม้สักชิ้นก็ยังดี

 

 

 

 

 

                ช่างเป็นเด็กที่มีทักษะการเอาตัวรอดดีเยี่ยม

 

 

 

 

 

                ไอหมูเกรียน

 

 

 

 

 

                เป้าหมายสุดท้ายหลังจากผละออกจากมินกุก แทฮยองจิ้มนิ้วเรียวลงบนหน้าผากมน ดันเบาๆให้รู้สึกตัว มันเซไม่ตอบโต้ เจ้าตัวเล็กเพียงแค่กอดอกวางมดพลางกรอกตามองบน ไม่รู้ว่าไปเลียนท่าทางแบบนี้มาจากใครแต่มันโคตรน่าหมันไส้

 

 

 

 

 

                พวกมึงขอโทษกูเดี๋ยวนี้!

 

 

 

 

 

                แทฮยองประกาศกร้าว ไม่ยอมยังไงก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้เด็กแสบพวกนี้อีกแล้ว ถ้าหากวันนี้เขาไม่ได้ได้ยินคำขอโทษของเด็กแฝดอย่าหวังจะออกจากห้อ

 

 

 

 

 

                ม่ายยย พวกเราไม่ได้ทำอะไรผิด

 

 

 

 

 

                ไม่ขอโทษใช่ไหม ได้~!”

 

 

 

__________________________________

 

   

                สามอาทิตย์ที่ไม่มีแทฮยอง สถานการณ์ต่างๆภายในโรงเรียนค่อยๆกลับเข้าสู่ความเรียบร้อยเกือบร้อยเปอร์ เปอร์เซ็นที่ขาดไปนั้นคงไม่พ้น  ...หัวใจที่หนีไปของผู้คุมกฎคนปัจจุบัน

 

 

 

 

 

                ด้วยเหตุนี้ทั้งฮยอกมินและชูก้าจึงถูกรบกวนตั้งแต่เช้าตรู่ ด้วยฝีมือโฮซอก ฮยอกมินถูกไหว้วานให้ติดต่อแบคฮยอนญาติผู้พี่เพื่อถามข่าวคราวของแทฮยอง ว่ากันว่าเลือดย่อมข้นกว่าน้ำ แบคฮยอนคงจะไม่บ่ายเบี่ยงไม่ตอบคำถามฮยอกมินหรอก

 

 

 

 

 

                เป็นไงรับไหม

 

 

 

 

 

                โฮซอกถามขึ้น ผู้คุมกฎคนปัจจุบันกำลังนั่งหน้าเครียดรอคำตอบ ถึงจะมั่นใจแน่ไหนว่าแทฮยองอาจจะอยู่ที่นั้นแต่เขาก็ยังอยากรู้สถานการณ์ปัจจุบันอยู่ดี

 

 

 

 

 

                ยังไม่ตื่นหรือเปล่า

 

 

 

 

 

                ชูก้าออกความเห็นเมื่อเห็นว่านานแล้วหลังที่จากคนตัวเล็กต่อสายถึงอย่างนั้นปลายก็ยังไม่มีท่าจะรับสายเสียที

 

 

 

 

 

                พี่แบค

 

 

 

 

 

                สรรพนามที่ใช้เรียกอีกฝ่ายทำโฮซอกลุ้นตัวเกร็ง คนถูกไหว้วานกดเปิดสปีคเกอร์โฟนให้อีกสองคนได้ยินบทสนทนาไปพร้อมๆกัน

 

 

 

 

 

                ว่าไงเรา ได้ข่าวติดแฟน

 

 

 

 

 

                แทฮยองมันบอกงั้นเรอะ!!

 

 

 

 

 

                เสียงอุ่นจะปลายสายถามไถ่น้องชายอย่างล้อๆ คนตัวเล็กแทบเต้นหลังจากได้ยินเกือบจะลืมจุดประสงค์ที่แท้จริงของการโทรหาญาติผู้พี่ครั้งนี้ดีที่ชูก้าเตือนสติถึงได้ยอมอ่อนลง

 

 

 

 

 

                ไม่ต้องห่วงฮยอกหรอกน่า สนร่างช้ำๆของคนขี้โกหกเถอะ

 

 

 

 

 

                อ่า.. นี่ฮยอกทางโน้นเกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

 

 

 

 

 

                ก็นิดหน่อยไม่ค่อยอยากเล่า

 

 

 

 

 

                ฮยอกบอกตามความจริงเพราะเขาไม่อยากโกหกแบคฮยอน เรื่องนี้ควรจะให้เจ้าของเรื่องเป็นคนพูดมันเองคงจะดีกว่า การที่แบคฮยอนเลือกที่จะมาถามคนไกลอย่างเขา นั่นก็แสดงว่าเจ้าของเรื่องคนใกล้ไม่ปริปากพูดมันแน่ๆ  ทั้งเมื่อก่อนและตอนนี้แบคฮยอนยังเป็นคนที่รู้เรื่องคนสุดท้ายเสมอ

 

 

 

 

 

                มีความลับกันจังน้าพี่น้องคู่นี้

 

 

 

 

 

                “เพราะอย่างนี้คนที่รู้ความลับทุกอย่างของแทฮยองอย่างฮยอกถึงถูกส่งไปในที่ไกลๆแบบนั้นไง

 

 

 

 

 

                ฮยอกยิ้มขืนๆให้กับปลายสายแม้เขาจะไม่มีทางได้เห็นมันก็เถอะ ชูก้าเอื้อมมือหนามากุมมือเล็กไว้อย่างให้กำลังใจ ถึงจะไม่รู้สาเหตุแต่คนตัวเล็กนี่ก็ไม่ได้ต่างจากแทฮยองเพื่อนเขามากนัก

 

 

 

 

 

                “…ฮยอก พี่

 

 

 

 

 

                ช่างเถอะ สรุปแทฮยองเป็นไงบ้างฮยอกบอกปัด คนตัวเล็กเริ่มถามไถ่ในสิ่งที่เขาถูกไหว้วานมา

 

 

 

 

 

                แทแทก็ปกติแหละ หมายถึงพยายามทำตัวปกติน่ะนะ วันนี้แจฮามาเยี่ยมที่บ้าน พี่เลยลองปรึกษาเขาดู เขาบอกว่าจะช่วยดูแทแทให้เอง ได้ยินแบบนี้ฮยอกก็วางใจได้แล้วนะ

 

 

 

 

 

                ประโยคอธิบายความเป็นไปของพี่ชายจบลงตั้งแต่ฮยอกมินได้ยินชื่อผู้ชายคนนั้น คนตัวเล็กเบิกตากว้าง หายใจติดขัดเมื่อนึกเรื่องราวในวันนั้น

 

 

 

 

 

                ฮยอกมิ…”

 

 

 

 

 

                ชูก้าเรียกชื่อคนรักด้วยความเป็นห่วงแต่ก็โฮซอกปรามไว้ก่อน สุดท้ายเขาเลยได้แต่นั่งมอง

 

 

 

 

 

                “...จะ แจฮาที่เคยเป็นแฟนวีอะนะ

 

 

 

 

 

                ใช่สิ เมื่อหลายอาทิตย์ก่อนแทฮยองขอคนไป แจฮาเขาก็ไปด้วยฮยอกได้เจอพี่เขาไหมล่ะ

 

 

 

 

 

                พี่แจฮามาโซลด้วย !?”

 

 

 

 

 

                แบคฮยอนดูวางใจอีกฝ่ายมากเสียจนฮยอกมินร้อนใจ ผู้ชายที่ผิวเผินดูเป็นคนอบอุ่น จิตใจดี พึ่งพาได้แต่เบื้องหลังมันไม่ใช่เลย....

 

 

 

 

 

                อะ อ๊ากกกกกกกก ช่วยด้วยยยยยยย ฮยอกๆๆ โทษทีสงสัยแทแทจะแกล้งน้องอีกแล้ว พี่ไปดูก่อนไว้คุยกันนะ

 

 

 

 

 

                พี่แบค ไล่หมอนั่นออกจากบ้านไปเลยนะ ฟังอยู่ไหม พี่แบค!!

 

 

 

 

 

                แบคฮยอนวางไปแล้วทิ้งคนที่รู้เรื่องให้ร้อนใจไว้ข้างหลัง ฮยอกมินนั่งหน้าซีดจนชูก้าและโฮซอกอดกังวลไม่ได้แม้จะไม่รู้เรื่องอะไรนัก

 

 

 

 

 

                ก่อนเกิดเรื่องมีใครเห็นแทฮยองอยู่กับคนแปลกหน้าบ้าง

 

 

 

 

 

                หมายถึงวันที่พวกมึงไปผับกันหรือเปล่า กูเจอวีอยู่กับผู้ชายดูไม่น่าไว้วางใจ เหมือนจะทะเลาะกันด้วย คนชื่อแทฮยองตายไปแล้ว อะไรนี่แหละ

 

 

 

 

 

                โฮซอกพาลนึกถึงคนที่เขาเจอวันนั้นที่หน้าหอพักที่แทฮยองร้องขอแกมบังคับว่าไม่ให้ถามถึง

 

 

 

 

 

แสดงว่ามาจริงๆ นั่นแหละพี่แจฮาแฟนเก่าแทฮยอง

               

 

 

 

 

แค่สถานะแฟนเก่าก็บอกอะไรได้หลายอย่าง โฮซอกไม่วางใจตั้งแต่ท่าทีคุกคามของอีกฝ่ายที่มีต่อร่างบางแล้ว ยิ่งฮยอกมินดูร้อนรนแสดงว่ามันต้องมีอะไร

 

 

 

 

 

                กูจะไปหาวี

 

 

 

 

 

                ร่างหนารีบรุจเตรียมตัวเดินทางไปยังที่ที่ร่างบางหนีไปกบดาน ก่อนจะถึงประตูเขากลับถูกเสียงเล็กๆขัดขึ้นเสียก่อน

 

 

 

 

 

แทฮยองเคยคบกับพี่แจฮาประมาณ 2 ปี แต่ต้องเลิกกันเพราะไอเลวนั่นมันฉุดแทฮยองไปข่มขืน ฮยอกกับเพื่อนสองสามคนช่วยไว้ทัน ที่สำคัญเรื่องนี้พี่แบคไม่รู้ แทฮยองกันทุกคนและเก็บตัวเงียบตั้งแต่นั้น พอฮยอกทำท่าจะบอกแทฮยองเลยยุยงให้พี่แบคส่งฮยอกไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่น

               

 

 

 

 

“....”

               

 

 

 

 

แทฮยองก็แค่คนอ่อนแอที่พยายามบอกคนอื่นว่าตัวเองเข้มแข็ง

 

 

 

 

__________________________________

 

  

                จับมือมินกุกไว้มันเซ

 

 

 

 

 

แทฮยองกระชับมือเล็กทั้งสองแน่น แต่ด้วยความที่ลูกหมูมีถึงสามตัวเขามีเพียงแค่สองมือเลยจำต้องปล่อยให้ใครคนนึงรอดพ้นเงื้อมมือเขาไป

 

 

 

 

 

วันนี้ช่วยทำตัวดีๆกันหน่อยเถอะ ถือว่ากูขอร้อง

               

 

 

 

 

คิคิคิคิ

 

 

 

 

 

                อย่าพยายามดึงมือออกนะแทฮัน

 

 

 

 

 

                พูดยังไม่ทันขาดคำ หนึ่งในสามเริ่มพยศอีกครั้ง แฝดคนโตที่เขาเคยชมว่ามีเหตุผลตอนนี้ขอถอนคำพูดเพราะตอนนี้ลูกหมูเถิกกำลังใช้พลังทั้งหมดเท่าที่มีแกะมือป้อมจากการเกาะกุมของเขา ถึงขั้นทิ้งตัวลงบนพื้นโวยวายเสียงดัง

 

 

 

 

 

                ก็ปล่อยมือสิ เจ็บมือแล้วง่า

 

 

 

 

 

                โว้ย! เสื้อผ้าเลอะเทอะโดนพ่อมึงตีไม่รู้นะ

 

 

 

 

 

                ได้ผล.. แทฮันเด้งตัวอย่างรวดเร็ว มืออีกข้างปัดฝุ่นดำๆที่ติดเสื้อผ้าออกโดยเร็ว มินกุกกับมันเซที่คิดจะทำตามก็หยุดเช่นกัน

 

 

 

 

 

                ลูกผู้ชายกลัวไม้เรียวนี่หว่า

 

 

 

 

 

                กูไม่น่าพาพวกมึงออกมาเลยจริงๆ...

 

 

 

 

 

                แล้วใครใช้ให้พี่ดำหนีพี่ชายตัวโตคนนั้นมาล่ะ

 

 

 

 

 

                ...ไอเด็กนี่...

 

 

 

 

 

                เป็นครั้งแรกที่แทฮยองรู้สึกว่าตัวเองเถียงเด็กแฝดสามคนนี้ไม่ออก เพราะมันจริงที่เขาต้องการจะหนีใครบางคนที่เพิ่งเจอกันเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน

 

 

 

 

 

                ใครจะคิดว่าชีวิตที่แสนสงบ(?)ตลอดสามอาทิตย์จะสิ้นสุดลงแล้ว ในระหว่างที่ร่างบางกำลังจัดการกับลูกหมูตัวแสบตามปกติ แบคฮยอนเข้ามาห้ามปกติ แต่ไอที่ไม่ปกติคือแบคฮยอนพาคนๆนั้นเข้ามาด้วย

 

 

 

 

 

                แจฮา...

 

 

 

 

 

                ครั้นจะให้พูด จะให้ไล่แบบตอนที่อยู่โซลก็ไม่ได้ในเมื่อแบคฮยอนรู้เพียงแค่ว่าระหว่างเขากับแจฮาแยกทางกันเหตุจากอีกฝ่ายต้องไปช่วยธุรกิจของครอบครัวที่ต่างประเทศ

 

 

 

 

 

                พูดมากงั้นไม่ต้องเดินมันแล้วตลงตลาด

 

 

 

 

 

                แทฮยองขู่เมื่อเห็นว่าลูกหมูสามตัวยังล้อเลียนไม่เลิก

 

 

 

 

 

                อ๋าาาาา ไม่พูดแล้ว (×3)”

 

 

 

 

 

                นั่นแหละ หุบปากแล้วเดินดีๆ

 

 

 

 

 

                คร้าบบบบบ

 

 

 

 

 

                ทั้งสี่เลิกสนใจว่าทำไมถึงต้องออกมาข้างนอกบ้าน แทฮยองพาแทฮันมินกุกมันเซไปดูการ์ตูนดังที่กำลังเข้าโรงอยู่ตอนนี้ พอจบทั้งสามเดินเลยมาที่ตลาดใกล้ๆเพื่อเติมพลัง เข้าร้านโน้นทีร้านนี้ทีทั้งชิมของคาวหวานไม่อั้นจนแทบเดินกันไม่ไหว ไม่พอวันนี้แทฮยองยังใจดีซื้อของเล่นให้คนละชิ้นด้วย

 

 

 

 

 

                ไม่เอา เจะไม่เอาเหมือนแทฮันมินกุก เจะจะเอากันดั้ม -^-”

 

 

 

 

 

                จะใจร้ายก็ตอนนี้แหละ...

 

 

 

 

 

                อันนี้แหละ ไอหมูเกรียนอย่าเรื่องมาก

 

 

 

 

 

                แทฮยองห้ามปรามเมื่อมันเซเริ่มจะงอแง แบคฮยอนกำชับก่อนออกมาว่าให้เท่าเทียมกันทุกคน เวลาให้อะไรก็แล้วแต่ต้องให้เหมือนกันจะได้ตัดปัญหาเรื่องของคนโน้นดีกว่าคนนี้ ซึ่งแทฮยองเองก็เห็นด้วย

 

 

 

 

 

                กุกกุกก็อยากได้ไมโครโฟนร้องเพลง/แทฮันจะเอาเครื่องบิน

 

 

 

 

 

                เมื่อเห็นว่ามันเซเรียกร้องอยากได้อย่างอื่นนอกเหนือจากที่แทฮยองซื้อให้ แทฮันมินกุกก็เริ่มงอแงตาม

 

 

 

 

 

                งั้นก็ไม่ต้องเอามันซักชิ้น !!

 

 

 

 

 

                แทฮยองยึดของเล่นคืนจากมือเล็กทั้งสามวางใส่ชั้นดังเดิม ก่อนจะลากทั้งสามออกจากร้านไม่สนเสียงระงมและสายตารอบข้างแม่แต่น้อย

 

 

 

 

 

                มันเซไปจับมือแทฮันไว้ก่อน พี่จะใช้โทรศัพท์

 

 

 

 

 

                ฮึก...

 

 

 

 

 

                แทฮยองบอกพลางคลายมือที่จับมือป้อมของน้องคนสุดท้องไว้ สั่งให้เจ้าตัวย้ายฝั่งไปจับมือพี่ชายคนโตอีกข้าง มือบางล้วงไปหยิบโทรศัพท์ปุ่มกดที่ขโมยแบคฮยอนมาเพราะไม่อยากใช้เครื่องเก่าของตัวเองที่นอนแอ้งแม้งอยู่ในลิ้นชัก

 

 

 

 

 

                เรียวนิ้วกดต่อสายหาพี่ชายตัวเองเพียงไม่นานก็รับ

 

 

 

 

 

                เขากลับไปหรือยัง...?”

 

 

 

 

 

                (พี่ไม่ได้บอกหรอว่าแจฮาเขามาขออาศัยบ้านเราสักพัก)

 

 

 

 

                คิดอะไรของพี่เนี่ย แบคฮยอน!

 

 

 

 

                ร่างบางรู้สึกไม่ชอบใจกับคำตอบของพี่ชาย การที่เขาหนีออกมาจากบ้านทันทีที่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นอยู่ที่บ้านมันยังไม่ชัดเจนพอให้พี่ชายของเขาเข้าใจอีกหรอว่าเขาไม่ชอบน่ะ

 

 

 

 

                แค่คิดว่าต้องอยู่ร่วมชายคาเดียวกับผู้ชายเลวๆที่เคยฉุดเขาก็พาลไม่อยากกลับบ้านแล้ว

 

 

 

 

                พี่แท...

 

 

 

 

                อย่าเพิ่งกวน ไม่เห็นหรอว่ากูกำลังคุยโทรศัพท์อยู่

 

 

 

 

                แทฮยองหันไปดุทั้งสามเพราะคิดว่าเด็กพวกนี้ต้องการจะกวนเขาเหมือนเคย

 

 

 

 

                (เขาขออยู่แค่สามวันเองจะให้พี่ปฏิเสธได้ไงเล่า)

 

 

 

 

                ไม่ยอม ยังไงก็ไม่ยอม พี่ไล่เขาออกไปเลยนะไม่งั้นคือนี้ผมจะไปนอนบ้านไอสามแฝด!ร่างบางเริ่มต่อรอง บ้านตัวเองมีแต่มันนอนไม่ได้ก็ให้มันรู้กันไป

 

 

 

 

                (อย่าทำนิสัยแล้งน้ำใจสิแทแท เลิกกันแล้วก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้นะ)

 

 

 

 

                เพื่อนแบบนี้ขอไม่มีดีกว่า

 

 

 

 

                (พี่ตกลงไปแล้วจะให้กลับพูดมันก็ไม่ดีนะ)

 

 

 

 

                งั้นผมจ...

 

 

 

 

                พี่แทๆ

 

 

 

 

                มินกุกเขย่ามือหนาเรียกพี่ชายที่อารมณ์ไม่ค่อยดี

 

 

 

 

อย่าเพิ่งวุ่นวายได้ไหม... !? มันเซล่ะ มันเซไปไหน

 

 

 

 

จากที่ตั้งใจหันไปต่อว่ากลับกลายเป็นตกใจเมื่อลูกหมูตัวที่สามหายไปอย่างไรร่องรอย แทฮยองกดตัดสายพี่ชายทันที
               

 

 

 

 “มันเซบอกจะไปห้องน้ำ แทฮันเห็นว่าพี่ยุ่งอยู่เลยให้มันเซไป
 

 

 

 

 “แต่มันเซบอกจะตามมานะฮะ

 

 

 

แทฮันมินกุกสลับกันเล่าเรื่อง แทฮยองถึงกุมขมับ ไม่รู้ว่าเด็กพวกนี้ไร้เดียงสาจริงๆหรือว่าแกล้งกันแน่

 

 

 

                ห้องน้ำใช่ไหม งั้นไปกัน

 

 

 

 

ไม่เจอ หามันเซไม่เจอ!

 

 

 

 ไม่ว่าจะห้องน้ำที่ไหนก็ไม่เห็นเงาของมันเซเลย ถามคนแถวนั้นทุกคนส่ายหน้าว่าไม่เห็นกันหมดจนแทฮยองเริ่มใจไม่ดี

 

 

 


                แทฮันมินกุกช่วยกันตะโกนหาชื่อมันเซนะ
 

 

 

 

 

                ร่างบางนั่งยองๆตรงหน้าเด็กชายทั้งสอง พยายามใจเย็นบอกให้ทั้งคู่ช่วยกันตามหา

 

 

 

 

 “ซงมันเซ / มันเซอาา

 

 

 

                ทั้งสามเริ่มต้นที่หน้าตลาด เริ่มหาทีละร้าน ทีละร้าน ร้านขายออมุกตรงหัวมุม ร้านต๊อกที่เขาแวะกันก่อนหน้านี้ไร้วี่แววมันเซ ถัดมาที่ร้านบิงซูก็ไม่มี จนมาถึงร้านของเล่นสถานที่สุดท้ายก่อนที่มันเซจะหายไป

 

 

 

 


                พี่ม้าาาา มันเซอยากได้อันนี้

 

 

 

 

 “มันเซอยากได้อันนี้แต่มันเซไม่พาคนจ่ายเงินมาด้วยหรอ

 

 

 

 

                เสียงเจื้อยแจ๋วที่คุ้นหู ตามด้วยเสียงที่คุ้นเคยดังมาจากร้านของเล่นให้แทฮยองได้ยินจึงรีบเดินไปดูไม่ลืมกระชับมือสองแฝด 

 

 

 

 


                ไม่ยอมให้หายตัวอีกแล้ว

 

 

 

 

 “ไอหมูมันเซ!!!!

 

 

 

 

                พี่ดำ

 

 

       ..

 


                หนอยยยย ให้กูตามหาทั้งตลาดเลยนะมึง” 

 

 

 

 

                แทฮยองเดินเข้าไปใกล้รวบมือแทฮันมินกุกในมือข้างเดียว อีกข้างเขกหัวทุยแรงไปทีเป็นการทำโทษ เรียกเสียงโวยวายของเด็กตัวเล็กได้เป็นอย่างดี

 

 

 

 

 

เล่นซ่อนแอบไง คิคิ
               

 

 

 

 

เด็กดื้อ! กลับ บ้าน เดี๋ยว นี้!
               

 

 

 

 

ม่ายยยย มันเซไม่ไปกับคนใจร้าย
               

 

 

 

 

มันเซเป่าปี่ทันทีที่โดนดุกระทันหัน ขาเล็กก้าวไปหลบหลังใครอีกคนเพื่อหาที่กำบัง
               

 

 

 

 

ไม่ต้องทำเป็นหลบ กลับบ้านเดี๋ยวนี้” 
               

 

 

 

 

ไม่กลับ ยังไงก็ไม่กลับ!
               

 

 

 

 

แทฮยองไม่สนใจว่าคนตรงหน้าเป็นใคร มือเรียวยื่นไปคว้ามือเล็กของมันเซไว้แน่น ก่อนจะออกแรงดึง ยื้อยุดกันอยู่อย่างนั้นเพราะมันเซเองก็ไม่ยอม
               

 

 

 

 

ไม่ทักกันหน่อยหรอ
               

 

 

 

 

“....”
               

 

 

 

 

คนตรงหน้ารู้สึกเสียเชลล์นิดหน่อยเมื่อเห็นว่าร่างบางตรงหน้าไม่มีปฏิกิริยาใดๆกับตนเลย แม้แต่มองด้วยหางตาก็ไม่มี พอออกปากทักไปแทฮยองชะงักน้อยๆเมินหน้าหนีไปเสียเฉยๆ
               

 

 

 

 

รู้จักกันหรอฮะ?”
               

 

 

 

 

ชะ../ไม่ !
               

 

 

 

 

มินกุกเห็นท่าทีแปลกๆของทั้งคู่เลยถามขึ้น คนนึงกำลังจะตอบอีกคนดันแทรกเสียงดังฟังชัดย้ำความสัมพันธ์
               

 

 

 

 

กลับบ้าน!”
               

 

 

 

 

ไม่กลับ ถ้ามันเซยังไม่ได้กันดัม
               

 

 

 

 

มันเซต่อรองทั้งน้ำตา แทฮยองเลือดขึ้นหน้าออกแรงกระชากแขนเล็กอีกครั้งจนคนร่วมเหตุการณ์ต้องห้ามปราม แกะมือบางออกจากแขนเล็กที่เริ่มเป็นรอยแดง ก่อนจะอุ้มมันเซขึ้นมา
               

 

 

 

 

มึงหัดใจเย็นเป็นบ้างไหม
               

 

 

 

 

ไม่ต้องเสือก! ส่งมันเซมา
               

 

 

 

 

แทฮยองยิ่งปี๊ดแตกเมื่ออีกคนอุ้มมันเซไว้ มิหน่ำซ้ำมันเซยังกอดคนตรงหน้าไว้แน่นอีกราวกับรู้จักกันมาแรมปี ทั้งๆที่เพิ่งเจอกันไม่ถึง 30 นาทีด้วยซ้ำ
               

 

 

 

 

หนีเสือปะจระเข้ชัดๆ
               

 

 

 

 

“...วี
               

 

 

 

 

กูไม่รู้จักคนชื่อวี
               

 

 

 

 

วีก็ไม่ให้เรียก แทฮยองมึงก็ไม่ให้ใช้ มึงจะให้กูเรียกมึงว่าไงกันห๊ะ
               

 

 

 

 

ไม่ต้องเรียกอะไรทั้งนั้น กูไม่อยากให้คนอย่างมึงมารู้จักกู มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลย
               

 

 

 

 

แทฮยองสวนแบบไม่รักษาน้ำใจ ไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองแต่ไม่มีทางที่คนอย่างโฮซอกจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี้ ระแวกบ้านเขาแน่ๆ ถ้าไม่บังเอิญเจอกันที่ตลาดอีกไม่นานในต้องไปโผล่ที่บ้านเขาร้อยเปอร์เซ็นต์
               

 

 

 

 

ถ้ากูพาน้องกลับบ้านได้ มึงจะให้อะไรกู
               

 

 

 

 

อย่าเข้าใจผิดว่ากูจะตามเกมส์มึงเมื่อก่อน
               

 

 

 

 

งั้นหรอ...
               

 

 

 

 

โฮซอกมองหน้าแทฮยองก่อนจะก้มตัววางมันเซลง ตอนแรกมันเซก็ทำท่าจะร้องไห้แต่เขาหันไปพูดกับทั้งสามด้วยประโยคที่เรียกยิ้มกว้างของทั้งสาม
               

 

 

 

 

เดี๋ยวพี่ม้าจะซื้อของเล่นให้ ใครอยากอยากอะไรกันบ้างน้าาา
               

 

 

 

 

กันดัมมมันเซ
               

 

 

 

 

ไมโครโฟนมินกุก
               

 

 

 

 

เครื่องบินลำหญ่ายแทฮัน
               

 

 

 

 

พี่แบคบอกว่าห้ามซื้อของเล่นต่างชนิดกันให้พวกเด็กนรกนี่ 
               

 

 

 

 

แทฮยองยืนกอดอกอย่างเป็นต่อเพราะรู้ดีว่าเด็กพวกนี้ไม่ยอมแน่ถ้าไม่ได้ของที่ตัวเองอยากได้ เหตุการณ์เพิ่งผ่านมาไม่นาน โฮซอกเขาทางผิดซะแล้ว
               

 

 

 

 

“....อ่าา งั้นหรอ งั้นพี่ซื้อให้คนละสามชิ้นเลยดีไหม^^” 
               

 

 

 

 

ดีๆๆๆๆแทฮันมินกุกมันเซกระโดดโลดเต้นกันยกใหญ่เหมือนได้ทอง แทฮยองยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ นี่สินะวิธีการล่อลวงเด็กของมิจฉาชีพในข่าว

ขอให้พวกมึงโดนตัดแขนตัดขาจับไปขอทานใต้สะพานลอย!!

 

 

 

 


                แต่มีข้อแม้ว่าต้องให้พี่นอนบ้านทั้งสามคน โอเคไหม?”
               

 

 

 

 

 “โอเครรรร นอนได้ตามสบาย ~”แฝดสามตกลงแบบไม่ต้องคิด โฮซอกหันมายักคิ้วให้แทฮยอง
               

 

 

 

 

ให้คนอื่นไปนอนบ้านได้ไงห๊ะ โจรหรือเปล่าก็ไม่รู้
               

 

 

 

 

แทฮยองพาลไปบ่นแทฮันมินกุกมันเซที่ดันตามเกมส์เจโฮปเสียได้ คนที่ซวยจะเป็นใครนอกจากเขา พี่แบครู้ยังไงมันก็ต้องนอนบ้านเขาอยู่แล้ว รับสินบนแล้วก็ยอมเขาง่ายๆ ไอพวกเด็กบ้าาา

 

 

 

__________________________________

 

                จะให้เจโฮปไปนอนบ้านเด็กๆได้ไงบ้านเราก็มี เจ้าแทนี่ก็

 

 

 

 


                ....นั่นไง....

 

 

 

 

                โอ้ยๆๆๆ พี่แบคอย่าตี” 

 

 

 

 

                แบคฮยอนตีแรงไปที่แขนบ้าง ไหล่บ้างของน้องชายตัวดีทันทีที่ถูกมันปฏิเสธคำชวนให้นอนด้วยกันด้วยเหตุผลที่ว่าจะไปนอนบ้านแทฮันมินกุกมันเซ

 

 

 

 

ไอ คน ตอ แหล!!
               

 

 

 

 “ไม่ให้ตีได้ไง ทำไมไม่ชวนเจโฮปนอนบ้านเรา พ่อแม่แฝดสามไม่ได้รู้เจโฮปสักหน่อย จะให้ไปนอนไปนอนด้วยได้ยังไงกัน
               

 

 

 

 “แล้วทำไมต้องนอนบ้านเราล่ะพี่ บ้านเราเป็นสถานสงค์เคราะห์หรือไงที่ใครจะมานอนก็ได้น่ะ!!แทฮยองจงใจแน่นเสียงกระทบใครหลายคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ ทั้งโฮซอก ทั้งแจฮา 
               

 

 

 

 “พี่ไม่รู้จะดุจะว่าอะไรเราละ ไปๆไปจัดห้องให้เจโฮปด้วยเดี๋ยวพี่เตรียมข้าวเย็นให้ทาน แจฮาจะนั่งเล่นหรือหาไรทำไปก่อนนะ ตามสบายคิดซะว่าเป็นบ้านตัวเอง
               

 

 

 

 “ผมไปช่วยพี่ทำกับข้าวดีกว่าครับแจฮาอาสา

 

 

 

 

 “ขอบใจนะ

 

 

 

 

แบคฮยอนขอบอกขอบใจแจฮายกใหญ่ ไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ๆน้องชายตัวเองถึงได้ตั้งแง่กับแจฮาขึ้นมาเสียเฉยๆ ทั้งที่เมื่อก่อนตัวติดกันแทบจะตลอดเวลา นี่สินะที่เขาเรียกกัน เวลาเปลี่ยนคนก็เปลี่ยน
               

 

 

 

 “เขาด่าขนาดยังหน้าด้านอยู่อีก
               

 

 

 

 “แทฮยอง!เสียงพึมพำดังลั่นจงใจให้คนที่เดินตามเขามาในครัวได้ยิน แบคฮยอนเรียกชื่อน้องชายตัวดีเสียงดังห้ามปราม ชักจะเอาใหญ่แล้วเด็กคนนี้
               

 

 

 

ห้องไหนล่ะ พี่จะให้มันห้องเก็บของไหมล่ะ
               

 

 

 

ข้างๆห้องแกนั้นแหละ ห้องเดียวกับแจฮาเขา
               

 

 

 

 “คร้าบบบ

               

 

 

 

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าแทฮยองกำลังประชด
               

 

 

 

ใครหรอครับ?”แจฮาถามขึ้นขณะที่ช่วยแบคฮยอนเตรียมเครื่องปรุง เขาเองก็ไม่ใช่คนความจำสั้น มองยังไงผู้ชายคนนั้นต้องเป็นผู้ชายจุ้นจ้านคนเดียวกับที่เขาเจอเมื่อหลายอาทิตย์ก่อนแน่
               

 

 

 

ถ้าพี่บอกแล้วอย่าหึงน้องล่ะ แฟนใหม่เจ้าแทเขา งอนหนีเขามาได้หลายอาทิตย์ละสงสัยมาตามง้อกันล่ะมั้ง คิกๆ

 

 

 

 

 

                แบคฮยอนผู้ไม่รู้เรื่องรู้ราวก็บอกเขาไปเสียหมด แค่นั้นไม่พอแบคฮยอนเริ่มชื่นชมความน่ารักของน้องชายตัวเองไปต่างๆนาๆ เล่าเรื่องต่างๆหลังจากที่ทั้งคู่เลิกกันโดยมีแจฮาคอยตั้งใจฟัง

 

 

 

 

 

เจ้าแทน่ะ น่ารักเนอะ

 

 

 

 

จริงครับ ...ไม่ว่าเมื่อก่อนหรือตอนนี้แทฮยองก็ยังน่ารัก

 

 

 

__________________________________

                รู้จักสำนวนนี้ไหม ชักน้ำเข้าลึก ชักศึกเข้าบ้าน

 

 

 

 


                แบคฮยอนนะแบคฮยอน! ให้นอนในบ้านยังไม่พอ ยังให้นอนข้างห้องเขาอีก มีใครจะรับประกันความปลอดภัยเขาได้บ้างงงง

 

 

 

 


                คนนั้นอีกแล้ว?

 

 

 

 

 

เจโฮปแสร้งถามด้วยความประหลาดใจ ขณะที่แทฮยองกำลังลงมือเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้  

 

 

 

 


                ไม่ต้องมองอย่างนั้น กูไม่ได้อยากให้มันอยู่สักหน่อย ...อ่อ รวมถึงมึงด้วย

 

 

 

 


                พูดงี้เสียใจนะ คนอุส่ามาหาตั้งไกลร่างหนาทำหน้าเศร้าพลางพูด ดูแปบเดียวก็รู้ว่าโกหก

 

 

 

 


                “…ไม่อยู่ที่ไหนมึงก็ยังตอแหลเก่งไม่เปลี่ยน 

 

 

 

 


                แทฮยองผละมือจากผ้าปูที่นอนที่กำลังเปลี่ยน โยนมันใส่หน้าโฮซอกอย่างฉุนเฉียว ทำไมผู้ชายคนนี้ยังลอยหน้าลอยตาทำเหมือนไม่เคยทำเรื่องเลวๆเกิดขึ้นอยู่ได้อีก บางครั้งเขาก็คิดว่าจะหนีมาทำไมในเมื่อสุดท้ายคนที่ทำร้ายเขาก็มารวมตัวกันในที่ที่เขาไม่สามารถหนีไปได้

 

 

 

 

 

                จะไปไหน

 

 

 

 


                มึงจัดเองเถอะ มีมือมีตีนเหมือนกันหนิ

 

 

 

 

                พูดจบแทฮยองก็เดินกระแทกเท้าออกไป เลี้ยวเข้าห้องตัวเองสถานที่ที่เป็นส่วนที่สุดในตอนนี้ กระแทกอารมณ์ใส่บานประตูจนเกิดเสียงลั่นบ้านและโดนแบคฮยอนเอ็ดออกมาจากห้องครัวอีกครั้ง

 

 

 

 

                มื้อเย็นแทฮยองก็ไม่ออกมาทานข้าวอย่างปกติ แบคฮยอนเป็นห่วงแต่ก็ไม่พูดไรมาก หลังจากทานข้าวเสร็จเจโฮปก็จัดการทำธุระส่วนตัวก่อนจะกลับมาที่ห้อง ร่างหนาล้มตัวลงนอนและหลับไปอย่างรวดเร็วเพราะความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง

 

 

 

 

 

                กลางดึกเจโฮปตื่นขึ้นมา เขารู้สึกคอแห้งเจ้าตัวกะว่าจะออกไปหาน้ำดื่มเสียหน่อยแต่พอลุกขึ้นมากลับไม่เห็นวี่แววคนที่ควรจะนอนอยู่เลย แจฮาไม่ได้อยู่ในห้อง แถมเขาหลับไปก่อนจะรู้ด้วยว่าผู้ชายคนนั้นกลับมาที่ห้องหรือเปล่า ลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีเพราะแบคฮยอนบอกว่าคืนนี้ติดงานนิดหน่อยจะไม่อยู่บ้านฝากดูแลแทฮยองให้ด้วย โฮซอกรีบลุกจากที่นอนออกตามหาผู้ชายไม่น่าไว้วางใจคนนั้นทันที

 

 

 

 

หาทั่วบ้านก็ไม่เจอ

 

 

 

 

                แกร๊กๆ

 

 

 

 

 
                โฮซอกแวะมาตรวจสอบความปลอดภัยของคนที่เก็บตัวอยู่ในห้องตั้งแต่เมื่อเย็น ปรากฏว่ามันล็อค ถ้าเป็นตอนปกติเขาคงจะอุ่นใจไปแล้วเพราะอย่างน้อยแทฮยองยังรู้จักป้องกันตัวเอง แต่ตอนนี้แจฮาหายไป ห้องของร่างบางก็ล็อคอีก ไม่มีอะไรมั่นใจได้เลยว่าเจ้าของห้องยังคงปลอดภัยอยู่ ความร้อนใจพุ่งพรวด โฮซอกรีบเคาะประตูเรียกคนข้างใน

 

 

 

 

 

แทฮยอง หลับหรือยัง

 

 

 

 


                ร่างหนาพยายามเงี่ยหูฟังเสียงภายในห้อง เขาเกือบตัดใจคิดว่าเจ้าของห้องหลับสนิทไปแล้วถ้าไม่ได้ยินเสียงสีกันของผืนผ้าราวกับดิ้นรนอะไรบางอย่าง และเสียงอู้อี้แผ่วๆในลำคอ ตลอดเวลาที่เขาอยู่ห้องเดียวกับแทฮยองเขามั่นใจว่าร่างบางไม่ได้มีนิสัยนอนดิ้นหรือละเมออะไรขนาดนั้น แต่ที่แน่ที่สุดก็คงเป็นคำพูดต่ำๆที่ออกมาจากปากคนสารเลวคนนั้น

 

 

 

 


                เรามารำลึกความหลังกันหน่อยดีกว่า แทฮยองของพี่...








----- 20 % -----



....กลัว....

 

 

สำหรับแทฮยองในตอนนี้ ไม่มีคำไหนอธิบายได้ดีไปกว่าคำว่า 'กลัว' อีกแล้ว

 

 

เข้ามาทำไม!

 

 

ร่างบางลุกพรวดจะที่นอนเมื่อเห็นว่าผู้บุกรุกเป็นใคร เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมาเขารู้สึกหิวเพราะไม่ได้กินข้าวเย็นเลยออกไปหาอะไรกินนิดหน่อย พอกลับมาในห้องและกำลังจะเข้านอนอีกครั้ง ประตูที่คิดว่าล็อคไปแล้วกลับเปิดออกพร้อมกับบุคคลที่เขาไม่อยากเจอที่สุด

 

 

 

พี่ก็เข้ามาเคลียร์เรื่องของเราไง

 

 

 

ถ้าจะคุยค่อยไปคุยกันพรุ่งนี้ตอนนี้มันดึกแล้ว ออกไป

 

 

 

แทฮยองโวยลั่น ถึงจะเสียงดังราวกับไม่กลัวเกรงคนมาใหม่ที่มีท่าทีคุกคาม แต่สัญชาตญาณร่างกายและจิตใต้สำนึกลึกๆทำให้เขาอดถอยหนีไม่ได้ เหมือนเหตุการณ์มันจะซ้ำรอย..

 

 

 

คลิ๊ก

 

 

 

ทะ ทำไมต้องล็อคประตู!”

 

 

 

ร่างบางกักเก็บสีหน้าและความร้อนรนในจิตใจไม่ไหว แจฮาไม่ได้พูดอะไรต่อเขาเพียงแค่ยิ้ม ไม่ใช่รอยยิ้มอบอุ่นที่ใครเคยเห็น แต่มันเป็นรอยยิ้มที่เขาจำมันได้ดี

 

 

 

รอยยิ้มเหมือนวันนั้นไม่มีผิด

 

 

 

วันที่เขาเกือบโดนข่มขืน

 

 

 

อะ ออกไป..

 

 

 

เจ้าของห้องรู้สึกเหมือนจนตรอกไม่มีทางให้คิดจะหลบหนี มือบางควานหาคว้าอาวุธสุดท้ายใกล้ตัวขว้างออกไปด้วยแรงทั้งหมดที่มี แน่นอนว่าแจฮารับมันได้

 

 

 

ทำแบบนี้ไม่ดีเลยน้า เรายังไม่ทันได้คุยกันเลย

 

 

 

ไม่! กูไม่อยากคุยกับมึง!!

 

 

 

ปึ๊ก!

 

 

ด้วยความที่ห้องไม่ได้ใหญ่โตนัก เพียงไม่กี่ก้าวจากประตูห้องร่างสูงก็เข้าประชิดตัวได้ง่ายๆ มือหยาบคว้าเรียวขาออกแรงกระชากเพียงครั้งเดียวคนที่พยายามหนีไถลมาอยู่ปลายเตียงและเพราะแรงดึงที่ไม่ทันตั้งตัวนั้น ทำศีรษะกระแทกกับหัวเตียงจนเกิดเสียงดัง

 

 

 

อย่าทำให้พี่โมโหนะแทฮยอง แค่ไอ้หน้าม้านั้นพี่ก็หัวเสียพอแล้ว เจอพี่ไม่กี่นาทีถึงขั้นต้องไปตามไอนั้นให้มาหาถึงบ้านเลยหรอ หยามกันมากไปมั้ง

 

 

 

หยาม? เหอะ! หลงตัวเองไปหรือเปล่าเพราะคำพูดที่แสนหลงตัวเองนั้นทำร่างบางหลุดหัวเราะ

 

 

 

ไม่ให้เรียกว่าหยามจะให้เรียกว่าอะไรล่ะแจฮาโน้มตัวเข้ามาใกล้ วางแขนข้างหนึ่งพยุงตัวในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน มืออีกข้างพลางไล้ไปตามกลุ่มผมนิ่มระหว่างรอคำตอบของคนใต้ร่าง

 

 

 

ก็ไม่ได้อยากให้ใครมาทั้งนั้นแหละไม่ว่าจะมันหรือมึง โอ้ย

 

 

 

เพราะคำพูดที่ไม่เข้าหูของร่างบาง มือหยาบที่ไล้ผมนิ่มอย่างใจเย็นเมื่อครู่ เปลี่ยนมาเป็นกระชากตามแรงอารมณ์

 

 

 

ซาดิสหรือไงวะความเจ็บปวดบริเวณโดนดึงทำเอาแทฮยองลืมตัวสบถใส่

 

 

 

นึกถึงวันนั้นสิ ...ว่าพี่รุนแรงกับเราหรือเปล่า

 

 

 

ไอ่!!..

 

 

 

ก๊อกๆ ๆ

 

 

แทฮยอง หลับหรือยัง

 

 

 

เสียงเคาะประตูดังตามมาด้วยเสียงของใครอีกคนที่เขาเพิ่งบอกไปหยกๆว่าไม่อยากให้มา แต่สถานะการณ์ปัจจุบันแทฮยองอยากให้เขาเข้ามาแทบขาดใจ

 

 

 

ฮะ... อุ๊บ!!ขณะที่วีกำลังจะร้องขอความช่วยเหลือ แจฮารีบคลายมือมาปิดปากไว้แน่นกักกั้นไม่ให้เขาได้ทำตามใจคิด แขนขาก็ถูกล็อคไว้จนคนไร้ทางขัดขืน

 

 

 

ฝ่ามือหยาบออกแรงกดหนักกว่าเดิมเมื่อรับรู้ถึงแขกไม่ได้รับเชิญที่กำลังกระหน่ำทุบประตูไม่มีทีท่าจะล่าถอย  ถึงแจฮาหัวเสียนิดหน่อยที่อะไรๆก็ดูผิดแผนไปเสียหมดแต่ก็ยังคงรอยยิ้มไว้

 

 

 

ทุบไปเถอะ ทุบให้มือหักมันก็ไม่เปิดไม่ได้หรอกไม่พูดเปล่าแจฮาก้มสูดกลิ่นหอมอ่อนๆไล้จากซอกคอไปยังหลังใบหูโดยที่เจ้าของห้องได้แต่นอนตัวสั่นถ้ามันอยากได้ยินนักก็ฟังซะ

 

 

 

อื้อ!”

 

 

 

เรามารำลึกความหลังกันหน่อยดีกว่า

 

 

 

เสียงทุ้มเอ่ยประโยคคุกคามเสียงดังราวกับจงให้ใครอีกคนข้างนอกได้ยิน

 

 

 

แคว๊กกกกก

 

 

มะ ไม่นะ ปล่อยยยยย

 

 

 

มือหยาบผละออกไปแล้ว ริมฝีปากปากเป็นอิสระ เขาสามารถขอความช่วยเหลือได้ทุกเมื่อ แต่แทนที่ร่างบางจะดีใจกลับต้องตื่นตระหนกเข้าไปใหญ่เมื่อมือที่ผละออกเป็นมือเดียวกับที่ฉีกเสื้อเขาไม่เหลือชิ้นดี

 

 

 

แจฮาพยายามจะสื่อว่า ร้องไปก็ไม่มีใครมาช่วยได้ ..สินะ

 

 

 

เสียงทุบประตูหยุดไปแล้ว หมดไปพร้อมกับความหวังที่จะรอดพ้นเงื้อมมือของผู้ชายคนนี้เป็นครั้งที่สอง ร่างบางพยายามดิ้นหนีแต่ก็ไร้ผล ไม่มีการร้องขอเพราะยังไงผู้ชายเลวๆคนนี้ก็ไม่มีทางปล่อยเขาไป มันคงเป็นชะตากรรมที่เขาต้องเจอสินะ..

 

 

 

ไม่เป็นไรนะ แทฮยอง...

 

 

 

จบวันนี้จะไม่มีใครตามมารังแกนายได้อีก

 

 

 

นายจะได้หนีไปในที่ที่ใครก็ตามไม่ถึง

 

 

 

ที่ที่เดียวกับพระเจ้า

 

 

ปัง!!! ปัง!!!!

 

 

รอกูก่อนนะ รอกูก่อน กูสัญญาว่าจะช่วยมึงไง จำได้ไหม

 

 

 

ไอสัดนี่ตื้อไม่เลิก

 

 

 

ปัง!!!! ปังงง!!! ปัง!!!!!!

 

 

แจฮาปล่อยแทฮยองให้จากพันธนาการ ลุกขึ้นทีเดียวเต็มความสูงก่อนจะเดินออกไปตรวจสอบความเรียบร้อยให้แน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่สามารถเข้ามาได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ แทฮยองถดตัวกลับ รั้งผ้าห่มมาปิดร่างกายที่เกือบจะเปลือยเปล่าของตัวเองไว้แน่น

 

 

 

ปัง!!!

 

 

ไอสัส

 

 

พลั๊กกก

 

 

 

ยังไม่ทันถึงหน้าประตู กลอนประตูก็หักลงเสียก่อน คนที่เคยอยู่ข้างนอกออกแรงถีบประตูจนมันกระแทกผนังลั่นบริเวณ มือทั้งสองข้างกระชับเก้าอี้เหล็กในมือก่อนจะหวดลงบนหัวของสารเลวตรงหน้าไม่ยั้งโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว แม้จะพยายามยกมือป้องหัวตัวเองไว้แต่แรงฟาดในครั้งแรกบวกกับอีกหลายครั้งติดๆกันทำเอาคนตัวใหญ่ถึงกับน็อคกลางอากาศ

 

 

วี...

 

 

อย่าเข้ามา

 

 

เจโฮปหยุดตามคำขอ เป็นอีกครั้งที่เขาเห็นความอ่อนแอจากคนที่แสร้งว่าตัวเองเข้มแข็ง ร่างหนายืนนิ่งอยู่อย่างนั้นก่อนจะคิดได้ว่าควรปล่อยร่างบางไว้กับตัวเองสักพัก หากยิ่งเข้าไปปลอบอีกคนอาจจะยิ่งเตลิดไปไกล แน่นอนเขาก็ไม่ได้คิดจะให้เวลานานนัก แค่สักพักในระหว่างที่เขาจัดการกับคนสารเลวนี่ก่อน

 

 

เดี๋ยวกูโทรไปบอกพี่แบคให้

 

 

วีไม่ได้ตอบ ร่างบางแค่ส่ายหน้าน้อยๆ พลางสะอึกสะอื้นไม่หยุด ถ้าบอกพี่แบคเรื่องทั้งหมดก็จะแดงออกมา ที่ปิดมาทั้งหมดจะพังแล้วเขาจะต้องเล่าเรื่องน่าอัปยศนี่อีกสักกี่ครั้ง

 

 

 

 “งั้นแจ้งตำรวจ

 

 

 

เป็นอีกครั้งที่วีส่ายหน้า เขาไม่อยากให้ใครรู้ทั้งนั้นว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเขา แค่มีคนตรงหน้ารู้เรื่องนี้เพิ่มอีกคนเขามันก็แย่เกินพอแล้ว คราวที่แล้วก็ฮยอกมิน คราวนี้ก็เจโฮป

 

 

 

 “ไม่ต้องห่วง กูจะแจ้งข้อหามันเป็นขโมย

 

 

 

แทฮยองไม่ได้ปฏิเสธหรือตอบรับเจโฮปขอคิดว่าร่างบางไม่ได้ขัดอะไร เขาโทรเรียกตำรวจและจัดการทุกทั้งหมดด้วยตนเอง

 

 

 

หลังจากที่เจโฮปลากไอสารเลวนั้นออกไปแทฮยองหอบกายช้ำไปยังตู้เสื้อผ้า คว้าเสื้อตัวบนสุดขึ้นมาใส่ในขณะที่น้ำตายังคงไหลอยู่อย่างนั้น ทิ้งตัวลงนั่งคุดคู้บริเวณข้างเตียง หน่วยตากลมที่เต็มไปด้วยของเหลวแห่งความเศร้าเหลือบมองที่ลิ้นชักใกล้ตัว ที่ที่เก็บเรื่องราวที่เขาตั้งใจหนีมันมา มือเรียวสั่นเทาเลื่อนมันออกมาเอื้อมไปหยิบสมาร์ทโฟนที่เมื่อสามอาทิตย์ก่อนปฏิญาณแน่วแน่ว่าจะไม่แตะมันอีกขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับมันเป็นที่พึ่งสุดท้าย

              

 

 

แทฮยองเดินออกไปยังทางเชื่อมที่ติดกับทะเล สองเท้าย่ำก้าวไปบนผืนทรายละเอียดอย่างเชื่องช้า ไม่เร่งรีบเพราะยังมีเวลาอีกมาโข เพียงไม่นานข้อเท้าบางสัมผัสได้ถึงความเย็นของระลอกคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่ง ใครๆก็บอกว่าทะเลตอนกลางคืนน่ะน่ากลัวแต่สำหรับตัวเขาในตอนนี้ ความมืดมิดของทะเลมันกำลังทำให้เขาลืมเรื่องราวร้ายๆ ดึงดูดให้เขากระหายที่จะเข้าใกล้มันอีกนิด

 

 

 

ก่อนที่จะทำดั่งความต้องการมือบางยกสมาร์ทโฟนที่หยิบมาเมื่อครู่ขึ้นมาต่อสายหาใครอีกคน ใครอีกคนที่เขารู้สึกผิดมาตลอด

 

 

 

[แทฮยอง?] เพียงไม่นานฮยอกมินก็รับสาย พลางเรียกกพี่ชายที่หนีหายไร้การติดต่ออย่างประหลาดใจ แถมตอนนี้ก็ดึกดื่นแล้วด้วย

 

 

อยู่ๆคนที่ตั้งใจโทรหากลับพูดไม่ออกซะงั้น เพราะกลัวว่าเมื่อเริ่มพูดไปความรู้สึกที่พยายามกักเก็บไว้มันจะพลั่งพลูไม่สามารถหยุดไว้ได้

 

 

 

[มีอะไรหรือเปล่าโทรมาดึกเชียว หรือว่ามีเรื่องอะไร]

 

 

 

...ขอโทษ

 

 

 

[ขอโทดเรื่องอะไร เกิดอะไรขึ้น]

 

 

 

ป่าว ..ก็แค่อยากขอโทษที่ส่งมึงไปญี่ปุ่น

 

 

 

แทฮยองกลั้นเสียงสะอื้นที่ไม่พึงประสงค์คุมโทนเสียงให้อยู่ในภาวะปกติพลางเอ่ยคำที่ควรจะพูดมันกับน้องชายต่างสายเลือดมาตั้งนานแต่ด้วยเหตุผลหลายๆอย่างเขาจึงไม่ได้พูดมันออกไป หลักๆอาจจะเป็นเพราะความกลัวและไม่กล้ายอมรับความจริงทำให้เขาเลือกที่ทำร้ายใครอีกคนเพื่อปกป้องตัวเอง มันจึงเป็นความเห็นแก่ตัวที่ไม่น่าให้อภัย

 

 

 

[แทฮยอง โอเคใช่ไหมเนี่ย]

 

 

 

ในขณะที่เขาร้ายกาจขนาดนั้น ฮยอกมินก็ยังเป็ยห่วงเขา ตอนนั้นคนที่ควรไปจากเกาหลีเพื่อปกปิดเรืองทั้งหมดควรจะเป็นเขาไม่ใช่  ฮยอกมิน

 

 

 

ตอนนี้คงจะไม่สายไปที่เขาจะแก้ไขในสิ่งที่เคยทำผิดพลาด

 

 

 

อื้อ.. กลับมาบ้านบ้างนะ แบคฮยอนเหงาจนเอาแฝดนรกมาเลี้ยงแล้ว

 

 

 

[ก็แทฮยองไง มีนายพี่แบคไม่เหงาหรอก]

 

 

 

บอกให้กลับมาบ้างก็กลับมาเถอะ! พี่แบคเหงามาก ..ฮึก จริงๆคนปลายสายเอาแต่บอกว่ายังไงก็ยังมีเขาอยู่จนคนต้นสายอดรนทนไม่ไหวเผลอขึ้นเสียงใส่ ก่อนจะหลุดสะอื้นให้อีกฝ่ายได้ยินชัดเจน และเพราะประโยคนี้ทำให้ฮยอกมินเข้าใจอะไรในหลายๆอย่าง มันเหมือนเดจาวู มันเคยเกิดขึ้นแล้วเมื่อหลายปีก่อน

 

 

 

[อย่านะแทฮยอง!]

 

 

 

มึงไม่ใช่น้องแท้ๆแต่กูรักมึงมากนะ ฝากพี่แบคด้วย

 

 

 

ประโยคสุดท้ายที่เขาต้องการพูดเขาได้พูดมันออกไปแล้ว เรื่องแบคฮยอนรวมถึงฮยอกมินคงจะหมดห่วงได้ ถึงคนตัวเล็กจะต่อต้านยังไงแต่ยังไงก็ไม่อาจเมินเฉยต่อคำขอร้องของเขาไปได้หรอก

 

 

 

คำขอร้องของคนที่จากในโลกใบนี้ไปแล้ว

 

 

 

[ยอมแล้ว ฮยอกจะไปเอง ฮยอกจะกลับไปญี่ปุ่นเอง เก็บกระเป๋ากลับไปเดี๋ยวนี้เลย แทฮยองทนเห็นหน้าฮยอกอีกครั้งเดียวนะ สาบานว่าชาตินี้จะไม่กลับมาเกาหลีอีก ขอร้องนะ อย่าทำแบบนั้น]

 

 

 

บ้านเกิดเราคือเกาหลีนะฮยอกมิน มีความสุขกับคนที่เรารักล่ะ

 

 

 

[ฮยอกรักแทฮยองที่สุด อย่..]

 

 

 

ร่างบางกดตัดสายลงด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในใจ ดันได้ยินประโยคทีไม่ควรได้ยินเสียแล้ว ไม่น่าฟังต่อเลย

 

 

 

ไม่ถึงเสี้ยวนาที ริงโทนที่คุ้นหูแผดเสียงแทรกความเงียบ ไม่ต้องดูก็รู้ว่าใครเป็นคนโทรมา ...คงไม่พ้นน้องชายที่เขาเพิ่งตัดบทสนทนาไปเมื่อครู่

 

 

 

ขอโทษนะฮยอกมิน นายไม่ได้รักพี่ที่สุดหรอก

 

 

 

แทฮยองไม่ได้ให้ความสนใจกับอุปกรณ์สี่เหลี่ยมอีก แขนเรียวออกแรงเหวี่ยงมันออกไปให้พ้นตัว สุดท้ายมันก็ตกลงบนทรายไม่ใกล้ไม่ไกลพร้อมๆกับขาเรียวที่เริ่มออกเดินอีกครั้ง

 

 

 

วี!!!”

 

 

 

ก่อนที่แทฮยองจะได้พาตัวเองไปไกลกว่านี้ โฮซอกที่บอกว่าจะไปจัดการกับแจฮาก็ปรากฏตัวเสียก่อน แทฮยองหันไปทางต้นเสียงก็เห็นว่าโฮซอกวิ่งมาหยุดยืนหอบหายใจอยู่ริมระเบียง เหมือนรู้ตัวว่าตัวเองทำผิดขาเรียวก้าวถอยหนี มือบางปาดคราบน้ำตาอัตโนมัติ

 

 

 

ไม่.. ให้ใครเห็นน้ำตาไม่ได้

 

 

 

หยุดเลยนะ

 

 

 

ราวกับสั่งได้แทฮยองหยุดนิ่งตามคำสั่งของอีกคน โฮซอกรีบวิ่งอีกครั้งจุดหมายปลายทางก็จุดๆเดียวกับร่างบางที่ยืนตัวสั่นอยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ร่างหนากลับเข้ามาในบ้านหลังจากส่งแจฮาเข้าตารางเป็นที่เรียบร้อย แต่ภายในห้องไร้วี่แววของคนที่ควรอยู่ ถ้าไม่เหลือบไปเห็นประตูทางเชื่อมทะเลที่ปิดไม่สนิทดี เขาก็คงไม่เอะใจใดๆ ไม่อยากคิดเลยว่าถ้าเขามาช้าว่านี้จะเกิดอะไรขึ้น

 

 

 

มึงมาทำอะไรตรงนี้

 

 

 

“…”

 

 

 

วี!”

 

 

 

มือหนาคว้าข้อมือบางของแทฮยองไว้แน่น ตะโกนถามด้วยความร้อนใจแม้จะอยู่ใกล้กันมากก็ตาม ถึงอย่างนั้นแทฮยองก็ยังคงปิดปากเงียบ

 

 

 

Rrrrr

 

 

 

โทรศัพท์ที่ถูกทิ้งเมื่อไม่นานมานี้แผดเสียงขึ้นอีกครั้งพอดิบพอดี โฮซอกลากคนที่ยังคงเงียบเดินไปเก็บโทรศัพท์ที่ตกอยู่ใกล้ๆขึ้นมาแล้วกดรับสาย

 

 

 

[แทฮยอง!! ฮึก ฮยอกเก็บกระเป๋าแล้ว พรุ่งนี้จองตั๋วบินเลย เพราะฉะนั้นอย่าทำแบบนั้นนะ ฮื่อ]

 

 

 

โทรศัพท์เครื่องสวยถูกยื่นมาตรงหน้าแทฮยอง ไม่ต้องพูดก็เข้าใจว่าอีกฝ่ายพยายามจะบอกอะไร

 

 

 

                จะพูดเอง หรือ ให้เขาพูด

 

 

 

 

            แทฮยองปลอดภัยแล้วถึงจะเข้าใจแต่แทฮยองยังไม่พร้อมอยู่ดี โฮซอกเลยจัดการเรื่องเองอีกครั้งเดี๋ยวดูแลให้ ไม่ต้องห่วง

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

                นี่คิดจะฆ่าตัวตายเลยหรอ!”จัดการฝั่งโน้นเรียบร้อยแล้วถึงเวลากลับมาจัดการคนตรงหน้าสักที โฮซอกใช้เสียงดังอีกครั้งเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่เงียบ

 

 

 

                “จะไม่พูดอะไรเลยใช่ไหม

 

 

 

                “…”

 

 

 

                “ไม่ได้แล้ว กูปล่อยมึงอยู่ที่นี้ไม่ได้แล้ว เราต้องกลับโรงเรียนเดี๋ยวนี้!!”

 

 

 

                ไม่!”เมื่อปฏิกิริยาของอีกฝ่ายแรง คำพูดที่ตอบโต้ของแทฮยองก็แรงเช่นเดียว ร่างบางพยายามสบัดออกจากการเกาะกุมแต่ก็ทำได้แค่พยายาม มือหนายังคงจับอยู่ที่เดิม

 

 

 

                งั้นก็บอกมาสิว่าทำไมทำอะไรไม่คิดถึงคนอื่นบ้าง

 

 

 

                “ฮึกน้ำตาที่เพิ่งเหือดแห้งไปไม่นานบัดนี้มันกลับมาอีกครั้ง มือบางข้างที่ว่างยกขึ้นเช็ดมันออกอย่างไม่รีรอ ยิ่งเช็ดเหมือนมันจะออกมามากกว่าเดิมราวกับร่างกายต้องการย้ำเตือนว่าตัวเขามันอ่อนแอ ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็เป็นได้แค่ คนอ่อนแอ

 

 

 

                “…วีโฮซอกเรียกคนตรงหน้าเสียงอ่อน หยาดน้ำอาบสองแก้มที่เจ้าตัวจนใจจะปกปิดมันแม้จะมืดแต่ก็เห็นชัด ใบหน้าที่เคยมีความมั่นใจและหยิ่งยโสในตอนนี้ดูน่าสงสาร แววตาสวยที่เคยมองเขาอย่างหาเรื่องกลับเต็มไปด้วยสิ้นหวัง

 

 

 

                ต้องคิดถึงใคร! กูต้องคิดถึงใครอีกห๊ะ!!!”แทฮยองตะโกนเสียงดัง เป็นสิ่งสุดท้ายที่ร่างบางใช้ปกปิดความอ่อนแอของตัวเองแม้มันจะเป็นความเข้มแข็งที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาก็เถอะ

 

 

 

                กูไง ถ้ากูไม่มีความทรงจำดีๆให้คิดถึง ก็พี่มึง น้องมึง เพื่อนมึงไงวี เขาจะรู้สึกยังไงถ้ามึงเลือกที่จะหนีปัญหาด้วยวิธีสิ้นคิดแบบนี้

 

 

 

                ใช่! วิธีมันสิ้นคิด กูมันหนีปัญหา ก็ปล่อยกูไปสิจะได้ไม่ต้องมีใครมาลำบากใจหรือวุ่นวายเพราะกูอีก!!”เพราะคำพูดของอีกฝ่ายเหมือนมีมีดกรีดตรงกลางใจ แทฮยองออกแรงดิ้นอีกครั้งเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุม ร่างบางทวนคำพูดเหล่านั้นเพิ่มเติมความรู้สึกตัวเอง

 

 

 

                วี!”

 

 

 

                ไม่ต้องมาเรียก ไม่ว่าจะวีหรือแทฮยองชื่อไหนก็ไม่ต้องเรียก ฮื่ออออออไม่เหลือแล้วเหตุผลใดๆเขาต้องการแค่โวยวาย อยากตะโกนออกไปไม่ก็หายไปจากตรงนี้ซะ ในใจของร่างบางมีแต่ความเจ็บปวด เสียใจ รังเกียจปะปนกันไป แรงขัดขืนที่เพิ่มขึ้นบวกกับมืออีกข้างที่ยังคงเป็นอิสระกระหน่ำทุบทีสะเปะสะปะไปทั่ว แทฮยองปล่อยโฮเสียงดังไม่แคร์อะไรอีก

 

 

 

 

อือ ไม่เรียกแล้ว อย่าร้องนะโฮซอกดรวบตัวคนตรงหน้ามากอดไว้แน่น แทฮยองไม่มีทีท่าจะเย็นลงเลยยิ่งเขากอดแน่นเท่าไหร่ร่างบางยิ่งร้องไห้หนักขึ้นเท่านั้น มือทั้งสองยังทุบตีไม่หยุด

 

 

 

 “ตามมาทำไม ฮื่อออ ตามมาห้ามไว้ทำไม ถ้าไม่มาห้ามก็ไม่ต้องมานั่งรู้สึกผิดแบบนี้

 

 

แทฮยองทิ้งตัวลงกับผืนทรายเป็นผลให้โฮซอกจำต้องนั่งลงไปพร้อมกันเพื่อประคองไม่ให้คนในอ้อมแขนต้องเจ็บตัว

 

 

 

 “ขอโทษนะ.. แต่กูไม่อยากเสียมึงไปจริงๆ

 

___________________________

 

ยังไม่ตื่นอีกหรอ

 

 

 

 

แบคฮยอนถามขึ้นในขณะกำลังยกข้าวต้มอุ่นๆเข้ามาในห้องส่วนตัวของน้องชายที่นอนซมเพราะพิษไข้และความเครียด แต่ที่ยกมานั้นมันสำหรับคนที่เขาเห็นว่าตั้งแต่มาถึงยังไม่ได้ลุกหรือขยับไปไหนเลย นั่งเฝ้าแทฮยองโดยไม่ยอมหลับยอมนอน

 

 

 

ยังครับ

 

 

 

 “.. งั้นหรอ นี่ข้าวต้มพี่ทำมาให้ กินเสียหน่อยถือว่าพี่ขอ

 

 

 

พี่ใหญ่บ้านขอร้องแกมบังคับเพราะรู้ดีว่าคนตรงหน้าคงจะปฏิเสธอีกเช่นเคย เมื่อคืนหลังจากที่เขารีบปลีกตัวจากงานตรงกลับบ้านทันทีที่รู้เรื่องทั้งหมดจากฮยอกมิน มาถึงเจโฮปบอกว่าร่างบางปลอดภัยดีร้องไห้จนผล่อยหลับไป เขาจึงอาสาจะผลัดเวรเฝ้าแทฮยองให้แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมท่าเดียว เจ้าตัวอ้างว่ากลัวแทฮยองตื่นขึ้นมาแล้วทำแบบเดิมอีก

 

 

 

 “รบกวนพี่วางไว้ที่โต๊ะทีครับ เดี๋ยวผมค่อยกิน

 

 

 

 “อย่าลืมกินล่ะ ไม่สบายไปอีกคนจะแย่เอา

 

 

 

 “..ครับแบคฮยอนออกไปแล้วแต่คนที่เพิ่งรับปากเมื่อครู่ไม่มีทีท่าจะลุกจากพื้นที่ข้างกายร่างบาง โฮซอกคว้ามืออุ่นขึ้นมากุมไว้ดังเดิม ตาคมจับจ้องใบหน้าเห่อแดงเนื่องจากพิษไข้

 

 

 

 “นอนนานไปแล้วนะ

 

 

 

 

 

 

 “วะ .. วีโฮซอกตกใจเมื่ออยู่ๆบริเวณหางตาของคนป่วยมีหยาดน้ำใสไหลออกมาแม้เจ้าตัวยังไม่แม้จะลืมตาด้วยซ้ำ แทฮยองกำลังร้องไห้!

 

 

 

 “วี ..ฟื้นแล้วใช่ไหม

 

 

 

มือหนากุมมือบางแน่นขึ้นยกขึ้นประกบจูบแผ่วเบาราวกับกำลังให้กำลังใจ หวังเติมพลังให้คนที่นอนอยู่กล้าเผชิญหน้ากับความจริงอีกครั้ง ถึงจะไม่ง่ายแต่ใช่ว่าจะทำไม่ได้

 

 

 

 “เจโฮป แทแทรู้สึกตัวแล้วหรอ

 

 

 

แบคฮยอนที่เพิ่งออกไปเมื่อครู่ตะโกนถามมาจากห้องน้ำ กำลังเตรียมตัวจะเช็ดตัวลดไข้ให้คนป่วยอีกครั้ง ไม่ทันทีร่างหนาจะได้ตอบก็ถูกขัดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและแรงยื้อของมือที่เขากำลังกุมมันไว้

 

 

 

 “อะ อย่า..

 

 

 

 “ห๊ะ?”

 

 

 

 “อย่าเพิ่งบอกพี่แบคว่าฉันตื่นแล้ว

 

 

 

ร่างบางขอร้องอีกฝ่ายเหมือนรู้ว่าอีกคนจะตอบว่าอะไร เปลือกตาคู่สวยที่ยังคงปิดสนิทแต่น้ำตาก็ยังคงไหลเช่นเดิม แทฮยองไม่กล้าแม้แต่จะคิดว่าเมื่อเขาลืมตาขึ้นจะเกิดอะไรบ้าง กลัวว่าจะเห็นแววตาผิดหวังจากทุกๆคน กลัวถูกตำหนิในความสิ้นคิดของตัวเอง กลัวจะต้องตอบคำถามที่เขาไม่อยากแม้ที่จะนึกถึง แต่กลัวที่สุดคงเป็นน้ำตาของพี่ชายคนเดียวของเขา

 

 

 

อ่า.. ยังครับ แค่ขยับตัวเฉยๆสงสัยจะเมื่อยโฮซอกทำตามคำขอเป็นอย่างดี

 

 

 

นอนเก่งตลอดเลยเด็กคนนี้

 

 

 

แบคฮยอนพูดติดตลก ในมือถือกะละมังใส่น้ำอุ่นกับผ้าขนหนูสีขาวสะอาดตากลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง เห็นแบบนั้นโฮซอกจึงใช้ตัวบังก่อนจะเอื้อมมือไปเกลี่ยหยาดน้ำใสข้างแก้มเพื่อไม่ให้คนมาใหม่ไม่ต้องเป็นห่วง

 

 

 

งั้นพี่เช็ดตัวให้แทแทก่อนแล้วกัน

 

 

 

ครับโฮซอกขยับตัวลุกขึ้นเพื่อให้แบคฮยอนเข้ามาแทนทีแต่มือแรงบีบที่มือของคนแกล้งหลับพยายามยื้อไว้ เปลือกตาที่ปิดนิทหยุกหยิกเพราะความกังวล ร่างหนานั่งลงอีกครั้งตามคำขอที่เขาแปลความหมายเอง

 

 

 

ผมว่า ผมเช็ดให้ดีกว่าครับ

 

 

 

แรงบีบที่มือไม่ได้เพิ่มขึ้นแต่โฮซอกสัมผัสได้ว่ามันสั่นไหวแค่ไหน

 

 

 

รั้งเขาไว้ก็ต้องช่วยให้เขาก้าวต่อไปด้วย

 

 

 

อย่างนี่พี่ก็ไม่ได้ทำอะไรเลยดิ เราเล่นแย่งทำหมดทุกอย่างยังงี้ แบคฮยอนพูดแกมล้อ ไปกินข้าวเถอะ ให้พี่ทำบ้าง ^^”

 

 

 

คือ… ผมอยากรบกวนพี่ซื้อยาลดไข้ตัวอื่นมาให้หน่อยอะครับ ตัวที่กินไปดูเหมือนจะไม่ได้ผล ผมไม่รู้ทางอีกอย่างไม่อยากห่างจากเขาด้วยโฮซอกแต่งเรื่องให้แบคฮยอนออกไปตามความหมายที่ร่างบางกำลังขอร้อง ตบท้ายด้วยประโยคจริงๆที่เขาต้องการให้อีกคนได้ยินมัน

 

 

 

ก็ได้... แต่ถ้าแทแทตื่นรีบโทรมาหาพี่นะ

 

 

 

ครับ

 

 

 

แบคฮยอนออกไปแล้วแต่โฮซอกยังคงนั่งนิ่ง จนเสียงรถยนต์แล่นออกไปนั้นแหละ

 

 

 

...ไปแล้ว

 

 

 

“…”

 

 

 

ต่างคนต่างเงียบ มือบางที่กำมือหนาไว้แน่นเมื่อครู่ก็คลายออกแล้ว หยาดน้ำใสก็ไม่มีให้เห็นแล้วแม้จะมีเสียงสะอื้นบางๆ คิดได้อย่างเดียวว่า

 

 

 

...เจ้าตัวกำลังกักกลั้นมันไว้ไม่ให้ใครเห็น

 

 

 

จะนอนแบบนี้ตลอดไปไม่ได้หรอกนะ

 

 

 

...

 

 

 

นี่...

 

 

 

พี่นักเลงงงขณะที่โฮซอกจะพูดอะไรบางอย่างกับร่างบางเสียงเจื้อยแจ้วที่คุ้นชินดังขัดจังหวะเสียก่อน แทฮันมินกุกมันเซวิ่งถลาหน้าพุ่งเข้ามา มือป้อมทั้งหกหอบหิ้วของเล่นใหม่ที่ร่างหนาจำได้ว่าเพิ่งจะติดสินบนไปเมื่อวาน

 

 

 

ทันทีที่ลูกหมูสามตัวปรากฎตัวโฮซอกก็คิดอะไรดีๆขึ้นมาได้ ไอเขาคนเดียวคงจะรับมือกับความตึงเครียดนี้ไม่ไหวแน่ ถ้าแทฮยองร้องไห้เขาก็ทำอะไรได้ด้วยที่รู้ว่าร่างบางนี้เจอกับอะไร กำลังแบบรับอะไร แต่ความไร้เดียงสาน่าจะช่วยได้บ้างแหละน่า

 

 

 

ว่าไงเด็กๆ

 

 

 

พวกเราไม่ใช่เด็กๆนะ พวกเราแทฮันมินกุกมันเซ

 

 

 

บางทีคำว่าไร้เดียงสากับกวนตีนมีเพียงเส้นบางๆกั้นอยู่

 

 

 

เจโฮปจำใจทำหูทวนลมสะกดจิตตัวเองว่าเด็กพวกนี้ไม่ได้คิดอะไร ที่พูดไปเพราะความไม่รู้

 

 

 

แทฮันมินกุกมันเซก็ได้ครับ แล้วนี่ขนอะไรกันมาเยอะแยะ

 

 

 

ของเล่นที่พี่ม้าซื้อให้ไง จะมาชวนพี่ดำเล่นด้วย

 

 

 

ทั้งสามโชว์ของเล่นเต็มไม้เต็มมือ

 

 

 

แต่พี่เขายังไม่ตื่นเลยน้า ช่วยพี่ปลุกหน่อยสิ แทฮยองไม่ยอมตื่นเลยโฮซอกชี้โพรงให้ลูกหมู ถ้าไม่พร้อมจะคุยใครอย่างน้อยให้เด็กเป็นเพื่อนแก้เหงาก็น่าจะได้

 

 

 

พี่นักเลงตื่น จะนอนอืดอยู่ทำมายยยมินกุก

 

 

 

สายโด่งเด่งกางเกงในโผล่หมดแล้ววว มันเซ

 

 

 

พี่ด้ามม นอนนานๆเดี๋ยวแพมเพิสเต็มน้า แทฮัน

 

 

 

ทั้งสามวางของเล่นที่หอบมาแทบทันทีเมื่อเจอของเล่นใหม่ ไม่ว่าโดนดุกี่ครั้งก็ไม่เข็ดแต่ไม่รู้ว่าครั้งนี้จะทำให้คนใจร้ายร้องไห้โฮ

 

 

 

แทฮยองร้องไห้อีกครั้งทันทีที่เด็กแตะตัว โฮซอกเองก็ตะลึงเช่นกันไม่คิดว่าแม้แต่เด็กร่างบางก็ยังไม่ไว้ใจ สมองพยายามคิดหาวิธีปลอบคนตรงหน้าให้กลับเป็นปกติ ตอนนี้คงทำอะไรไม่ได้นอกจากให้เด็กกลับไปก่อน

 

 

 

แทฮะ..

 

 

 

พี่นักเลงร้องไห้ทำไมอะ งื้อ มินกุกขอโทษ ไม่ร้องนะมินกุกขยับเข้าไปใกล้พี่ชายขี้แยก่อนจะขยับมือเล็กปาดน้ำตาที่กำลังหลั่งไหลเป็นหนที่สอง แทฮยองสะอึกสะอื้นลืมตามอง แทฮันมินกุกมันเซพร้อมใจกันนอนลงบนเตียงกอดร่างบางไว้

 

 

 

ฝันร้ายใช่ไหมฮะ แทฮันเคยเป็นเหมือนกันแต่พอตื่นมาปะป๊าก็กอดปลอบแทฮันเลยไม่กลัว

 

 

 “ฝันร้ายออกมาทำร้ายเราตอนตื่นไม่ได้หรอกนะฮะมันเซปลอบบ้าง ทั้งสามยังคงกอดแทฮยองอยู่อย่างนั้น

 

 

 

ฝันร้ายงั้นหรอ

 

 

 

แทฮันมินกุกมันเซจะช่วยปกป้องพี่เขาจากฝันร้ายได้ไหมครับ

 

 

 

อื้อ ฝันร้ายมาเมื่อไหร่เจะจะเตะให้กระเด็นไปเลย พี่ดำไม่ต้องกลัวนะ จะให้คุณไดโนเสาจับฝันร้ายกินมันเซเจื้อยแจ้ว ลุกขึ้นทำท่าทางประกอบพูดแล้วก็ลงไปกอดพี่ชายที่กำลังร้องไห้อีกหน

 

 

 

ทั้งสามกอดปลอบแทฮยองอยู่นั้นจนเจ้าตัวค่อยๆดีขึ้นและหยุดร้องไห้ในที่สุด โฮซอกมีสีหน้าอ่อนลง

 

 

 

อยู่แบบนี้ไปสักพักแทฮยองก็คงดีขึ้น

 

 

 

ผ่านไปไม่นานสามแฝดที่คอยปลอบโยนคนป่วยที่กำลังร้องไห้เงียบเสียงไปพร้อมลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ สามคนนี้เป็นแฝดกันจริงๆ

 

 

 

เด็กพวกนี้ให้มาปลอบเขาดันหลับเฉย

 

 

 

...หนัก

 

 

 

แหง๋สิ ลูกหมูตั้งสามตัวโฮซอกอมยิ้ม แทฮยองหยุดร้องไห้แล้วต้องขอบคุณเด็กน้อยสามคนนี้จริง ต่างฝ่ายต่างมองหน้าเหมือนมีสารพัดเรื่องที่ต้องพูดกันแต่กลับไม่มีใครเริ่มพูดก่อน ความอึดอัดทำเอาแทฮยองเผลอเลียริมฝีปากแห้งผากอย่างเคยตัว แน่นอนว่าโฮซอกสังเกตมันน้ำไหม

 

 

 

กะ.. ก็ดีแทฮยองตอบตะกุกตะกัก มองตามแผ่นหลังโฮปก็จะเริ่มตะขิดตะขวงใจกับสรรพนามที่เมื่อครู่แสร้งทำเป็นไม่สนใจ

 

 

 

'พี่เขา' ตามปกติก็เรียกชื่อจะง่ายกว่าทำไมโฮปถึงเรียกเขาแบบนั้น  หรือเพราะ..

 

 

 

ไม่ต้องมาเรียก ไม่ว่าจะวีหรือแทฮยองชื่อไหนก็ไม่ต้องเรียก!

 

 

 

กินน้ำแล้วก็กินข้าวหน่อยนะจะได้กินยาร่างหนาไม่รอคำตอบยกข้าวต้มของตัวเองมาวางให้ แทฮยองมองอย่างไม่เข้าใจ เขาตื่นมาทันนะ ทำไมจะไม่รู้ว่าอันนั้นคือข้าวสำหรับเจโฮปที่แบคฮยอนทำให้ ก่อนจะได้ท้วงแต่ก็ถูกแทรกมาก่อนพร้อมกับชามข้าวต้มที่ข้างเตียง

 

 

 

กินเองไหวไหม

 

 

 

ถ้าปกติแล้วเจโฮปจะต้องมีแบบ เดี๋ยวกูป้อน โน้นนี้มากกว่ามาถามว่ากินไหวไหม

 

 

 

แทฮยองพยักหน้าน้อยๆ ร่างหนาลุกขึ้นอุ้มลูกหมูทีละคนให้ไปนอนเรียงกันเป็นแถวดีๆเพื่อให้ร่างบางค่อยๆดันตัวลุกขึ้นเบาๆเพราะกลัวลูกหมูที่กำลังหลับรู้สึกตัว เตียงใหญ่ดูเล็กขึ้นมาทันตาเมื่อสมาชิกเพิ่มเป็นสี่คน

 

 

 

ฝันร้ายงั้นหรอ

 

 

 

เขาก็อยากคิดว่าเรื่องทั้งหมดเป็นฝันร้ายเช่นกัน

 

 

 

 

มื้อแรกของวันผ่านไปแบบไร้เสียงพูดคุย มันเงียบเสียจนร่างบางเองรู้สึกอึดอัด ถึงแม้อีกฝ่ายจะไม่พูดอะไรเลยหลังจากประโยคนั้นแต่แทฮยองรู้สึกได้ว่า ไม่มีวินาทีไหนที่คนๆนี้ละสายตาไปจากตัวเองเลย

 

 

 

หลังจากกินยาแทฮยองก็ไม่รู้จะทำอะไรต่อ โฮซอกเองก็ยังคงเงียบแต่ก็ยังจ้องหน้าสวยเช่นเดิม ต่างฝ่ายต่างไม่มีคำพูดใดๆ

 

 

 

“’งื้ออ พี่นักเลงหายกลัวหรือยังมือเล็กของมินกุกที่นอนใกล้ตัวร่างบางที่สุดเอื้อมมาจับมือไว้ แทฮยองหันไปมองเด็กน้อยที่ยังงัวเงียไม่เต็มตื่นแต่ยังอุตส่าเป็นห่วงเขาด้วยรอยยิ้ม   

 

 

 

แทฮยองหยักหน้าพลางยิ้มน้อยๆให้มินกุก เรียกยิ้มกว้างของแฝดคนกลางเป็นอย่างดี มินกุกคลานเข้ามานอนบนตักซุกตัวเอาหน้าถูไปมาปลอบโยนในที อยู่มาเป็นเดือนเด็กพวกนี้น่ารักที่สุดก็วันนี้แหละ

 

 

 

…ไม่กินข้าวหรอ

 

 

 

ร่างบางหันไปถาทใครอีกคนที่ยังนั่งอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน สายตาคู่เดิมยังจับจ้องมาที่เขาเช่นเดียวกัน เพราะอีกฝ่ายใช้สรรพนามแปลกๆกับตัวเองแทฮยองเลยลังเลที่จะเรียกอีกฝ่ายเช่นกัน รูปประโยคมันเลยกลายเป็นคำพูดลอยๆไปเสียได้

 

 

 

กินนนน มินกุกหิวแล้ว

 

 

 

คนที่ตั้งใจจะถามกลับไม่ได้ตอบ คนที่คิดว่าหลับไปอีกรอบตอบซะงั้น...

 

 

 

แทฮัน มันเซ กินข้าวๆๆ

 

 

 

หิวคนเดียวไม่พอแฝดคนกลางยังเรียกแฝดคนพี่คนน้องให้มาร่วมหิวด้วยอีก จะเรียกว่าไร้เดียงสาหรือตะกละดี

 

 

 

งั้นเดี๋ยวพี่ม้าไปตักข้าวที่แบคทำไว้ให้นะครับ แทฮันมินกุกมันเซไปล้างหน้าเตรียมตัวนั้งรอเลยโฮซอกเห็นแบบนั้นจึงอาสายกข้าวยกน้ำอำนวยความสะดวกให้เด็กๆ

 

 

 

”เดี๋ยว...แทฮยองรั้งอีกฝ่ายไว้ก่อนที่เขาจะพ้นประตูออกไป เจโฮปหันกลับมาหารอคำพูดต่อไปเผื่อคนป่วยต้องการอะไรเพิ่มเติม...ก็กินไปพร้อมๆกับน้องเลยสิ

 

 

 

 “เมื่อกี้กูกินข้าวของมึงไป ไปตักให้น้องแล้วก็ตักของตัวเองด้วย

 

 

 

โฮซอกยังทำหน้าไม่เข้าใจในสิ่งที่พยายามสื่อแทฮยองเลยต้องพูดย้ำอีกครั้งพร้อมขยายความให้เสร็จสรรพแต่ดัน เลิกสนใจว่าอีกฝ่ายจะเรียกเขาว่าอะไรแล้ว มึงกูชินปากที่สุดแล้ว

 

 

 

อื้อ

 

 

 

คำพูดเมื่อครู่ทำเอาคนฟังยิ้มกว้าง ความห่วงใยในรูปประโยคและน้ำเสียงแหบนั้นแม้เจ้าตัวจะหันหน้าเข้ากำแพงเวลาพูดก็เถอะ แต่ก็นะ น่ารักดี

 

 

 

ทำไมพี่ดำหน้าแดงอะ ปกติต้องหน้าดำดิแทฮันที่ตื่นมาเพราะเสียงปลุกและคำว่ากินข้าวลุกขึ้นยืนขนาบข้างเขา ไม่พอยังเอานิ้วสั้นๆมาจิ้มแก้มพี่ชายตัวดำเป็นว่าเล่น

 

 

 

ทำไมแดงๆดำๆแดงๆมันเซทักบ้างด้วยความใคร่รู้แต่ดูเหมือนกวนประสาทมากกว่า

 

 

 

ไปล้างมือล้างหน้าไป เดี๋ยวก็ไม่ให้กินข้าวหรอก

 

 

 

คร้าบบบบบบ

 

 

 

พอย้ำเรื่องกินข้าวประเด็นตัวดำหน้าแดงก็ตกไปในบัทดล ทั้งสามรีบรุจลงจากเตียงวิ่งแข่งเข้าห้องน้ำเพราะกลัวไม่ได้กินข้าว

 

 

 

พวกเห็นแก่กิน!

 

 

 

แทฮยองเอนตัวนอนช้าๆ อุณภูมิร่างกายที่ยังอุ่นๆอยู่ทำให้อากาศสบายๆกลายเป็นเย็นสำหรับเขา มือบางคว้าผ้าห่มผืนหน้ามาห่อตัวคลายความเย็นเมื่อครู่ ที่จริงก็งหนาวมาสักพักแล้วล่ะแต่ไม่กล้าบอกอีกฝ่ายเพราะกลัวจะรบกวน

 

 

 

เสร็จแล้ว มินกุกเสร็จคนแรก ตามด้วยแทฮัน มันเซเสร็จคนสุดท้ายทั้งสามล้างไม้ล้างมือ ล้างหน้าตามที่แทฮยองสั่ง เป็นจังหวะเดียวกับที่เจโฮปยกข้าวมาพอดี ร่างหนาจัดการเตรียมโต๊ะเตรียมอะไรให้เสร็จสรรพ ก่อนทั้งสี่จะนั่งกินข้าวกันกับพื้น เหมือนจะจบด้วยดี แต่ว่า...

 

 

 

พี่ม้า ทำไมมินกุกได้หมูน้อยกว่าแทฮันนี่ล่ะะ

 

 

 

มินกุกเบะปากเริ่มงอแง ชี้โบ๋ชี้เบ๋ไปที่ชามของพี่ชายคนโต ปากเล็กพยายามร้องเรียนถามหาความยุติธรรมในชิ้นเนื้อกลมๆที่หายไป

 

 

 

ห๊ะ?”

 

 

 

เจโฮปยังงงๆกับการประท้วงครั้งนี้ ให้ไปตักข้าวมาก็ไปตักให้แต่ใครจะมานับชิ้นหมูให้เท่ากันทุกชามกัน

 

 

 

ชิบหายละแทฮยองที่ยังนอนอยู่ยกตัวขึ้นมองเหตุการณ์ตรงหน้า หนึ่งเดือนที่ผ่านมาทำให้เขารู้ดีว่านิสัยเด็กพวกนี้เป็นไงและที่โฮซอกทำกำลังทำให้บ้านแตกถ้าหากแก้สถานะการไม่ทัน

 

 

 

หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด  ...หนึ่ง สอง สาม สี่ เจะด้วยยยย หายไปตั้งสามชิ้น TT__TTเมื่อเห็นคนพี่ประท้วงเรื่องเนื้อหมูน้อยกว่าพี่ชายคนโต มันเซก็เริ่มนับบ้าง ปรากฎว่าตัวเองได้น้อยกว่าใครเพื่อนเลย

 

 

 

งั้นพี่ม้าแบ่งหมูของแทฮันให้มันเซสองก้อน แบ่งให้มินกุกอีกหนึ่งก้อน ทีนี้ทั้งสามคนก็จะมีหมูก้อนเท่ากันแล้วนะ

 

 

 

ไม่!!!!” (x3)

 

 

 

โฮซอกพยายามใช้หลักคณิตศาสตร์เข้าแก้ไขปัญหา แต่ดูเหมือนไม่เป็นผลเพราะทันทีที่พูดจบแฝดสามปฏิเสธเป็นเสียงเดียวกัน แถมยังใช้ช้อนตีแขนที่ยืนไปยังชามแทฮันด้วย

 

 

 

เจ็บนะเจ้าพวกเด็กแสบ

 

 

 

ของเจะมีห้าก้อน

 

 

 

มินกุกมีหกก้อน

 

 

 

แทฮันทีเจ็ดก้อน

 

 

 

ทำไมไม่เท่ากันนน” (x3)

 

 

 

โฮซอกถึงกับตบหน้าผากฉากใหญ่เพราะไม่รู้จะทำยังไงกับเด็กพวกนี้ดี จะเอาเท่ากันแต่ไม่ยอมแบ่งของตัวเองให้เนี่ยนะ

 

 

 

...เอาของมึงให้มันสิ

 

 

 

ห๊ะวันนี้โฮซอกรู้สึกว่าตัวเองหูไม่ค่อยดียังไงก็ไม่รู้ ใครพูดอะไรเขาดูจะฟังไม่ทันไปเสียหมด

 

 

 

แบ่งหมูของมึงไปให้มันก่อนที่พวกมันจะร้องไห้!! แค่กๆ

 

 

 

เพราะเสียงดังไปทำให้คนป่วยเจ็บคอไอคอกไอแคก ร้อนจนโฮปรีบรุกหยิบน้ำไปให้จิบ ปล่อยให้แฝดสามงอแงอยู่อย่างนั้น

 

 

 

ค่อยๆดื่มนะ

 

 

 

ขะ ขอบใจ...

 

 

 

แทฮยองรับแก้วน้ำเอ๋อๆที่เห็นอีกฝ่ายรีบเอาน้ำมาให้ตัวเองแทนที่จะสนใจเด็กน้อยสามคนที่กำลังกระจองงอแง มือบางจะยกแก้วขึ้นดื่นแต่โฮซอกไม่ยอมปล่อยมือออกจากแก้ว ขยับฝ่ามือหนามาประคองมือบางไว้ ไหนจะสายตาเป็นห่วงเป็นใยที่มองมานั้นอีก

 

 

 

แงงงง หมูก้อนไม่เท่ากันเกือบจะดีแล้วถ้าเสียงแหลมไม่ขัดขึ้นมาเสียก่อน แฝดสามร้องไห้เสียดังขึ้นทำเอา บรรยากาศดีๆเมื่อครู่หายวับไปกับตา

 

 

 

รีบแบ่งๆให้เดี๋ยวมันก็หยุดร้องแล้ว

 

 

 

แทฮยองค่อยๆดึงมือออกจากแก้วและการเกาะกุมของมือหน้า ไม่รู้ว่าฤทธิ์ยาที่กินไปหรือความเขินกันแน่ที่ทำให้หน้าร้อนผ่าวอีกครั้ง

 

 

 

ดื่มก่อน เมื่อกี้ไอ

 

 

 

อีกแล้ว... โฮซอกจงใจเลี่ยงไม่เรียกชื่อเขาอีกแล้ว

 

 

 

เดี๋ยวกินเอง

 

 

 

ไม่กินก็ไม่ไปมือหนายื้อแก้วน้ำไว้ไม่ยอมปล่อย แฝดสามยิ่งแผดเสียงเขาเรียกร้องความยุติธรรมไม่ยอมหยุด คนป่วยที่เพิ่งจะอาการดีขึ้นเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้ว

 

 

 

เออๆแทฮยองยอมดื่มน้ำแต่โดยดีตัดความรำคาญ โฮซอกส่งยิ้มให้เมื่อเห็นว่าร่างบางยอมแต่โดยดี ถือว่าแผนใช้ความไร้เดียงสาของเด็กบำบัดเป็นไปด้วยดี ถึงปากจะบอกรำคาญแต่ร่างบางๆนี่ท่าแพ้ทางเด็ก

 

 

 

ไปจัดการแก้ปัญหาตัวเองก่อนเถอะ เรื่องกินสำหรับไอพวกนี้เรื่องใหญ่

 

 

 

อือ เป็นอะไรก็รีบบอกนะแทฮยองพยักหน้าขอไปที โฮซอกช่วยพยุงให้แทฮยองนอนลงอีกครั้งก่อนจะย้ำเล็กน้อยแค่ไหนก็ต้องบอกเข้าใจไหม

 

 

 

เออ...รู้แล้วน่า

 

 

 

น่ารัก ^^”

 

 

 

ทำแบบนี้ไม่ดีกับหัวใจเลยจริงๆ

 

 

.

.

.

.

.

.

------ 50% ------


TBC.





________________________________

มาแล้วกับ 50% ตอนสุดท้ายนี่ไม่ได้เล่นตัวนะ คือเขียนไม่ออก 5555

อ่านอีก 30% ที่เพิ่มมาอาจจะคิดว่าฟิคแทฮันมินกุกมันเซกันไปแล้ว

แต่คู่เขาก็มานะ แม้นิดๆหน่อยเขาก็มาน๊าาา #แถ

อีกสองอาทิตย์ฝึกงานเสร็จแล้ว ขออ้างในการดองก็จะหมดไป 

แล้วจะรีบแต่ง รีบลงตอนจบให้นะฮับ <3


มีอีกเรื่อง คือเก๊ามีแบบสอบถามที่จะรวมเล่มฟิคนี้อะค่ะ

หากใครสนใจลองไปดูรายละเอียดกันได้น้า ขอบคุณฮับ

 >> จิ้ม <<


 

สามารถทวงฟิคได้ตลอดเวลาที่แท็ก #ฟิคใครเคะ แล้วก็เม้ามอยได้ที่ @paemytaetae น้า

ฝึกงานไม่มีเวลาปั่นฟิคแต่ทวิตนี่ไม่ขาดจริงๆ (โดนตบ)

Enjoy น้า รักรีดเสมอ T_T

 








 
✄THE ORA
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

523 ความคิดเห็น

  1. #492 filmicemint (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 11:15
    ไรท์มาต่อเร็วๆน้า คิดถึงมากเลย
    อย่าทำให้ค้างเเบบนี้สินิสัยไม่ดีเลย T[]T. ยังไงก็สู้จะรอวันที่มาต่อนะ
    สู้ๆ ^^
    #492
    0
  2. #490 Cream_WRR (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2558 / 20:10
    ฮืออออ ไรท์จ๋าาาา มาต่อให่จบเถอะToT  ติดเรื่องนี้งองแงม มันค้างอ่ะอยากอ่านฉากแฮปปี้ฟินนาเล่^-^
    #490
    0
  3. #480 evenifland (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2558 / 00:15
    และแล้วก็มาถึง ..เริกที่อีฉันจีได้รวมเล่มมมมมมมมมมมTT^TT

    ยาวนานแสนทรมานต่อหัวจิตหัวใจ หนุกนะหนุกมาก ไรท์แต่งตั้งนมนานแล้วนังนี้พึ่งมาอ่านได้ไม่ถึงสามสี่เดือนเองจ้าาาาา/โดนถีบ คิดถึงมากอะ ตอนแรกเริ่มมาอ่านเพราะชื่อเรื่องเลย ด้วยความอยากรู้ว่าเคะเป็นแบบไหนกันแน่ เมะต้องเป็นแบบไหน5555555ตอนนี้รู้แยะ แต่เรื่องนี้มาพลิกแพลงด้วยเคะเมะให้ต้องตามอะโหยยยยยยใจปะละ ตัวตัวเป่าา? #อะไร แจฮาคือข่นเลววววว ความหลังแทแทมันเจ็บปวดเนาะเชื่อใจแล้วต้องมาเจอเป็นแบบนี้ สงสารเลยอะตอนที่เขียนถึงแทแทพยายามจะฆ่าตัวเอง ต้องการจะหายไปจากโลกนี้ ฮยองมินนี่เราอยากกอดปลอบเขาจังงงงTToTT~ หมูสามตัวนี่เป็นพระเอกของเรื่องเป่าา อะไรจะกวนแล้วพลิกบทบาทเป็นอ้อนเก่งขนาดน้านนนน ตลกตอนหมูไม่เท่ากันอะ55555แบ่งให้เท่ากันถือว่าไม่ยุติธรรมคะ ยุติธรรมสุดคือต้องทั้งสามลิงได้เท่าๆกันห้ามเอาของตัวเองไปแบ่งให้ใคร เก็บทุกเม็ด555555555เขียมมาก ขำตั้งแต่ตอนแทแทหนีมาอยู่นี่แล้วได้เจอแฝดสามนรกตอนแรกแล้วอะ โครตตัวป่วนเลย เจโฮปนี่หล่อมาก ดูหล่อปัง ดูหล่อรู้เวลา หล่อวางตัวเป็น เขียนซะหล่อจนดูมีออร่าวิบวับ หืออออออ ทำไมโครตสามีขนาดนี้คะTT_TT ตอนมาตามเมียว่าน่ารักแล้วนะเว้ยแต่ตอนมานั่งดูแลเมียเนี่ยแบบ หล่อกรรโชกกกก กระชากหัวใจแทแทไปเยย~ ตอนพาสของเมะคุยกับเพื่อนเมะมันสนุกมากอะตอนแรกๆที่เจอกันของเจโฮปกับแทแทก็ตลก แล้วเรื่องมากมายที่ต้องทำให้ได้อยู่ด้วยกันอีก555555555เวลาพาเศร้าจะชอบคิดถึงช่วงแรกๆที่มีความสุขนะ แล้วพอมาอ่านตอนเศร้ามันจะทำให้อินมากอะ เขียนดีไปแล้วนะนายย~แล้วก็555555คือชอบตอนไหนมันจะผุดขึ้นมาบนหัวให้นึกขำขอท่ดขอท่ด ต่อต่อต่อ เรื่องของแทแทตอนนี้ยังหน่วงอยู่ คนข้างๆก็สำคัญ ตอนนี้เจโฮปเลยไม่ตลก เพราะเมียไม่ชาบายอยู่วว ต้องดูแล เล่นไม่ได้ ตอนที่แทแทไม่ให้เรียกชื่ออะ แล้วโฮปก็ไม่ยอมเรียกนี่ดิ่งมาก กลัว ขอให้แทแทตกหลุมรักเจโฮปไวไว อยากรู้แล้วว่าจะเป็นไงต่อ โรงเรียนนั่นทิ้งแล้วใช่ไหม?จบหักมุมใช้ชีวิตร่วมกันที่นี่ พีคไป/โดนไรท์ถีบ ถ้าแทแทจิตใจกลับมาปกติแล้วจะมากัดกับเจโฮปแบบไหนอีกนะตื่นเต้นที่จะอ่านต่อเลยยย คือนานมากกกกก นานจริงจัง นานจนรู้สึกว่ารวมเล่มขอสเปเชี่ยลTT-TTจิตใจต้องโดนสักโมเม้นอะ ละลายแล้วววววว หวั่นไหววะ กลี้สส(/-\)~
    #480
    0
  4. #479 mhai (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 03:21
    งื้อออออ TT ในที่สุดไรท์ก็มาอัพแล้วววว ถึงจะไม่100% ก็เถอะ =.,=

    ขอบคุณนะค้าาาา เสพติดเรื่องนี้เหมือนเสพติดเพลงรันไปแล้ว มาวันเดียวกันด้วย ><
    #479
    0
  5. #478 IM54673 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 23:12
    ตัวรู้ม้ะ ว่าเค้าตามฟิคเรื่องนี้มา8เดือน!!!!แล้ว.. ตัวนี้แบบชอบทำให้ค้าง รีบกลับมาหน่อยย รอนานมากกว่ารอคนที่ชอบอีกนะหนิ =3=
    #478
    0
  6. #477 HoPe'Tae-9495 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 22:01
    โอ๊ยยยย มานิดเดียวก็ฟินได้ นี่ตอนจบแล้วหรอ ใจหายจัง
    #477
    0
  7. #476 ckbear! (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 09:20
    พี่โฮซอกคือคนดีมากกกก ดีอะแบวดี๊ดี เป็นห่วงน้องวีจนไม่รู้จะห่วงยังไงแล้วนั่น รอตอนจบนระค้าาา
    #476
    0
  8. #475 rainnie1tuan (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 20:25
    อัพวันนี้ให้จบได้มั้ย ถือเป็นของขวัญบังทันคัมแบค ฮื่ออออิ;-;
    #475
    0
  9. #474 j.pocky (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 20:13
    โฮซอกกี้ ละมุนมาก ชอบอ่ะเวลาที่โฮซอกดูแลแทแทมันให้อารมณ์แบบคู่รักที่จะดูแลกันไปตลอด แทแทไม่คิดสั้นแล้วนะไม่เอาแล้วอยู่กับพี่โฮปไปนานๆ มินฮยอกไม่ต้องไปญี่นะ ต้องอยู่กวนตีนพี่วีไปนานๆนะ
    #474
    0
  10. #473 kaTanghaeyo (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 22:42
    แจฮา!!!! พี่ม้าไปช่วยแทแทเร็วๆๆๆ ขอให้ช่วยทันด้วยเถอะ กระทืบให้จมดินไปเลย (ช่วงเวลาทำคะแนนมาถึงแล้ว 5555)
    #473
    0
  11. #470 rainnie1tuan (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 18:37
    เห็นนะ;-;
    #470
    0
  12. #469 bbb1004luv (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 18:40
    ค้างงงงงงง กว่าเดิมอีกแอด กลับมาเถอะนะรีดให้อภัยแล้ว ง่าพี่ม้าช่วยแทแทให้ได้นะ
    #469
    0
  13. #468 หมูบวีกุกกี้ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 16:19
    ไรท์จ๋า มาต่อเถอะจ้ะ อย่าทำร้ายดาวเลย T^T
    #468
    0
  14. #467 เหล่าเงิบบบ~~~ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 18:23
    นี่เป็นครั้งแรกที่รอมาเนิดนานนนน 555555555 #ล้อเล่นนนน 555555 เย้ๆไรท์มาต่อแย้ววววว ดีใจที่ฉุดเยยยยยยย 555555555 อย่าหายไปนานอีกนะค้าาาาา มาต่อไวๆน้าาาาา รักไรท์นะ จุบ 5555555555555
    #467
    0
  15. #466 TAEDUY (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 03:39
    เย้ๆในที่สุดก็มาอัพเเล้วว แต่มันก็ยังค้างอยู่ดี555 มาต่อไวไวน้าาา สู้ๆค่ะ
    #466
    0
  16. #465 Khaoman (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 01:53
    กลับมา แล้ววว ดีใจจัง โฮปพังประตูเข้าไปเลยจ้าไม่ต้องรอแล้ว
    #465
    0
  17. #464 rainnie1tuan (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 00:59
    อ่านคนแรกเลยนะ._.อัพก่อนเข้าโรงหนังพอดีเลยเห้อมมม พึ่งได้เม้น เพราะฉะนั้นมาอัพเรื่อยๆนะ
    #464
    0
  18. #463 j.pocky (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 00:33
    เปิดแอพมาเห็นฟิคอัพน้ำตาจะไหล คิดถึฃฟิคเรื่องนี้มากๆ พี่ดำใจแข็งมากๆเลยอ่ะ พี่ม้าสู้ๆน้าา ช่วยพี่ดำจากแจฮาคนเลวให้ได้นะ รอค่ะ สู้ๆนะคะ
    #463
    0
  19. #462 คิม มินจี (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 23:53
    ไรท์มาแล้ง หายไปนานมากเลยยย ดีใจฮือออ สู้ๆนะค้าาาาา
    #462
    0
  20. #461 ckbear! (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 22:22
    กรี๊ดมาต่อแบ้ววววว แต่แอบใจหายพอเห็นคำว่าfinal chapter ฮือ?? ชูก้าฮยอกมินแอบละมุนงะ แง้ว พี่ม้าพังประตูเข้าไปเลย!!!! ร้อนใจแทนโว่ยยยยยฟฟฟฟ มาต่อเร็วๆนะไรท์สู้ววๆๆๆๆ
    #461
    0
  21. #460 แทตะยองงิ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 21:33
    ค้างหนักกว่าเดิมอีกอ่ะ?? เรานึกว่าไรท์จะทิ้งเรื่องนี้แล้วอ่ะ ดีใจที่กลับมานะคะ แต่เราค้างหนักมากกรีบมานะคะถ้าช้าเราจะไปทวง5555/ล้อเล่น
    #460
    0
  22. #459 EEJENAJ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 21:09
    ฮอลลลลไรท์อัพแล้วววว ที่ไปทวงในทวีตนั่นเราเอง55//โดนตบ สู้น่ะไรท์ไฟท์ติ้ง!!
    #459
    0
  23. #458 fangyeahh (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 19:42
    นึกว่าไรท์จะทิ้งฟิคเรื่องนี้ซ่ะแล้ว TT  คิดถึงไรท์มากๆเลย อย่าลืมมาต่อ 80 เปอร์ที่เหลือนะ ไรท์สู้ๆ 
    #458
    0
  24. #457 krachao__ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 16:34
    คิดถึงไรท์และฟิคเรื่องนี้เหลือเกินนนนน ฮื่ออออT___________T 
    #457
    0