[BTS HopeV] I'm Seme. You're Uke? ใครเมะใครเคะ

ตอนที่ 41 : I'm Seme. You're Uke? : chapter 35 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 958
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    16 ก.ค. 58



Chapter 35

 

 



                โฮปมันมีเรื่องจะคุยกับมึง



               เขาช่วยแล้วยังไม่รู้ตัวอีก

 

 

 

               ช่วยงั้นหรอ

 

 

 

               “Hi~ สุดหล่อ พี่สาวขอตรวจความดันหน่อยน้าพยาบาลสาวเข้ามาในห้องขณะที่เขากำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ใบหน้าดี๊ด๊าของสาวเจ้า คำพูดคำจารวมถึงเหตุผลที่เจ้าหล่อนถือวิสาสะเข้ามาในห้องโดยไม่แม้แต่เคาะประตูทำเอาแทฮยองแอบเบ้ปาก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พยาบาลคนนี้เทียวเข้าเทียวออกห้องเป็นว่าเล่น ไม่รู้ว่าหัวหน้าพยาบาลใช้งานหนักหรือเจ้าตัวเขาว่างกันแน่ถึงได้แวะเวียนมาเยี่ยมบ่อยยิ่งกว่าญาติเขาแบบนี้

 

 

 

               อือ…”

 

 

 

               เพราะไม่อยากต่อล้อต่อเถียงให้เปลืองเวลา ประสบการณ์ห้าครั้งที่ผ่านมาทำให้รู้ว่าต้องทำตัวยังไงให้พยาบาลจุ้นจ้านคนนี้ออกไปจากห้องโดยไวที่สุด

 

 

 

               หน้าตาก็ดี๊ดีไม่น่าไปมีเรื่องมีราวกับเขาเลย

 

 


               พอเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ตอบโต้ สาวเจ้าก็เอาใหญ่พูดโน้นพูดนี่ใหญ่โตขณะนำปลอกแขนวัดความดันมาพันรอบบริเวณต้นแขน ขนาดรออุปกรณ์ประมวลผลก็ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดพูด

 

 

 

               หน้าก็หล่อ ตัวก็สูง ตรงสเปคไปเสียทุกอย่าง

 

 


               ไม่พูดเปล่า มือทั้งสองเอื้อมสัมผัสข้างแก้มคนป่วยบีบจับส่ายไปมายังกับตุ๊กตาจนแทฮยองชักจะทนไม่ไหว มือเรียวคว้ามือที่ถือวิสาสะสัมผัสใบหน้ามากำไว้แน่นก่อนเอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยความยียวน

 

 

 

               นี่คุณพยาบาล

 

 


               ว่าไงจ๊ะ



               พยาบาลสาวตอบรับเสียงอ่อนเสียงหวานเมื่อเห็นว่าคนที่เงียบมาตั้งแต่ต้นเริ่มมีปฏิกิริยาตอบรับกับตัวเองบ้างแล้ว ในใจคิดแอบเข้าข้างตัวเองว่าผู้ชายที่ดูหงุดหงิดง่ายคนนี้อาจจะเริ่มชอบตัวเองขึ้นมา แต่ก็ต้องหยุดความคิดทั้งหมดไว้เมื่อเจอประโยคความนัยของอีกฝ่าย

 

 

 

               นอกจากอาการฟกช้ำเพราะโดนซ้อมแล้ว มันยังมีอย่างอื่นไม่ใช่หรอ

 

 


               “…”



               บางอย่างที่ผิดปกติอย่างเช่นทางข้างหลัง

               


               “…”

         



               โทษที แต่พอดีมีผัวแล้วแทฮยองจงใจเน้นคำจำกัดความให้อีกคนได้รู้ มือบางเคลื่อนมากุมมือของพยาบาลสาว แสร้งทำตาละห้อยราวกับรู้สึกผิดเหลือเกินขัดกับประโยคขวานผ่าซากที่พูดไปเมื่อครู่



               ผัวพี่แต่เมียคนอื่น พี่สาวรับได้หรอครับ"



               ความดันปกติ ถ้าไม่มีอะไรแล้วพยาบาลขอตัวไปทำงานต่อนะคะเจ้าหล่อนพูดพลางปลดสายวัดความดัน เก็บข้าวเก็บของ สารพัดเครื่องมือที่นำมาเป็นข้ออ้างในการพบคนป่วยอย่างรวดเร็วก่อนจะบอกลา



               ใช้วิธีนี้แต่แรกก็สิ้นเรื่อง




               ครับ ^^"




               เมื่อแน่ใจว่าไม่มีคนกวนแล้วแทฮยองจึงค่อยๆเอนตัวลงบนที่นอนอยากจะงีบเอาแรงอีกสักนิด ผ่านไปราวๆสิบนาทีก็ยังไม่หลับ ร่างบางพลิกไปทางซ้ายที ขวาทีจนเตียงเกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆสุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ มือบางหันไปคว้าสมาร์ทโฟนเครื่องโปรดมาเข้าโน้นเข้านี่หมายจะฆ่าเวลา แต่ก็ไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจสักอย่าง

 

 

 

แอดดดดดด

 

 

 

               เสียงเปิดประตูดังขึ้นอีกครั้ง ดูเวลาปรากฏว่ามันผ่านไปหนึ่งชั่วโมงพอดิบพอดี เวลาเป๊ะแบบนี้เป็นใครไปไม่ได้นอกจากพยาบาลคนเดิม พูดไปขนาดนั้นแล้วยังกลับมาอีกนับถือจริงๆ

 

     


               หน้าทนขนาดนี้แกล้งหลับคงจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด




               ตามที่ใจคิดแทฮยองหลับตานอนนิ่งแกล้งทำเป็นหลับจะได้ไม่ต้องทนเสียงแจ๋นๆของอีกฝ่าย เสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆและหยุดอยู่ที่ข้างเตียงโดยปราศจากเสียงใดๆ

 

 

 

               “…เจ็บมากไหม

 

 

 

               ไม่ใช่! คราวนี้ไม่ใช่พยาบาลที่คอยกวนเขามาตลอดเย็นแต่เสียงนี้เป็นเสียงเขาคิดว่ารู้จักเป็นอย่างดี เสียงของคนที่แสนจะกวนประสาท น่าโมโห เสียงของคนที่ขึ้นชื่อว่า ศัตรู



               จองโฮซอก

 

 

 

               ทำไมไม่ฟังกันเลย

 

 

 

               ร่างบางกดตาแน่น นอนให้นิ่งที่สุดเพื่อให้อีกฝ่ายคิดว่าเขาไม่ได้สติหรือรับรู้การมาใดๆทั้งสิ้น เขาไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้าตามลำพังกับอีกฝ่าย กลัวที่จะมองหน้า กลัวจะแสดงความอ่อนแอให้คนที่ตั้งใจทำร้ายกันได้เห็น ไม่อยากให้คนๆนั่นรู้ว่าเขากำลังผิดหวังหรือเสียใจแค่ไหน

 

 

 

               กูแค่อยากจะปกป้องมึง

 

 


               ปกป้อง?

 

 

 

               ให้กูปกป้องมึงไม่ได้หรอ วี

 



               มึงปกป้องกูไม่ได้หรอกเพราะตอนนี้กูเป็นเพียงแค่คิมแทฮยองไม่ใช่วี

 

               

 ____________________________

 

               Rrrrrr

 

 

 

               ทำนองเพลงฮิตติดหูดังท่ามกลางความเงียบชวนให้รำคาญ มือเล็กปัดป่ายควานหาที่มาของเสียงนั่นก่อนจะคว้ามันมาดู ปรากฏชื่อที่คุ้นเคยชื่อของคนป่วยที่ตอนนี้นอนแบพอยู่โรงพยาบาล นิ้วเล็กกดรับสายอย่างเสียไม่ได้แม้จะงัวเงียแค่ไหนก็ตาม

 

 

 

               อืม.. แทฮยองเสียงเล็กตอบกลับอู้อี้

 

 

 

               (มึงจะกลับบ้านกับกูไหม)

 

 


               คำถามจากปลายสายสลัดความงัวเงียเมื่อครู่ให้หายไปหมด คำถามเดียวกับเมื่อกลางวันย้อนกลับมาหาเขาอีกครั้ง ต่างกันแค่ตอนนี้เขากำลัง ลังเล

 

 

 

               (ฮยอกมิน)

 

 

 

               หลังจากที่เขาและชูก้าเอาแต่เถียงกันในห้องพักจนโดนแทฮยองไล่ตะเพิดทั้งคู่ หนีออกมาก็เดินตามชูก้าก็ไม่ยอมลดลาง่ายๆแถมยังพูดจาแปลกๆผิดวิสัยอีก แล้วยังไงหรอ ต่อจากนั่นก็ไม่มีอะไรมากเขาก็แค่นั่งมองคนตัวขาวกินข้าวตามที่อีกฝ่ายร้องขอ ก็แค่นั่งดูเฉยๆไม่มีการพูดคุยหรือปฏิสัมพันธ์ซึ่งกันและกันใดๆทั้งสิ้น

 

 



                ถึงจะบอกอย่างนั่นก็เถอะ




               (ฮยอกมิน!!)

 

 

 

               ห๊ะ! อ่อกลับสิเพราะมัวแต่คิดถึงเรื่องเมื่อกลางวันจนลืมตอบคนเป็นพี่ มารู้ตัวก็ตอนที่เสียงทุ้มๆของคนป่วยตะโกนลั่น ไม่มีเวลาให้ลังเลอีกเมื่อคนปลายสายส่อแววฉุนเฉียวคนตัวเล็กจำต้องตอบตกลง

 

 

 

               ทำถูกแล้วฮยอกมิน แทฮยองไม่อยู่ที่นี่ก็ไม่มีความจำเป็นที่เขาจะต้องอยู่

 

 

 

               (งั้นรีบไปเตรียมตัวเลยอีกหนึ่งชั่วโมงเจอกันที่โรงพยาบาล พี่แบคกำลังมารับเรา)

 

 

 

               ตอนนี้เนี่ยนะ!!”

 

 

 

               (เออ! ตอนนี้และเดี๋ยวนี้! ห้ามปากมากบอกใครด้วย)

 

 

 

               ตะ.. แต่ตอนนี้ฮยอกอยู่ห้องยุแทฮยอง แทฮยอง

 

 


               ไม่ทันได้อธิบายอะไรแทฮยองก็ตัดสายไปเสียแล้ว คนตัวเล็กขบปากพลางใช้ความคิดเพราะนี่ไม่ใช่สถานการณ์ปกติ ออกจะสุ่มเสี่ยงเกินไปด้วยซ้ำก็ในเมื่อตอนนี้เขากำลังอยู่ในห้องของคนที่เขาเพิ่งนั่งกินข้าวเป็นเพื่อน ถอยไปอีกนิดก็เถียงกันในห้องพักแทฮยอง เป็นคนเดียวกับที่พูดจาร้ายกาจใส่กัน อย่าถามว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ในเวลาดึกดื่นค่ำคืน ...ก็แค่มานอนตามคำขอ(อีกแล้ว)ของเจ้าของห้องตัวซีดที่นอนอยู่ข้างๆ



               ไม่มีคำอธิบายใดๆกับสถานการณ์กำกวมนี้ ฮยอกมินไม่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรแล้วก็ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองต้องยอม




               เรื่องนั่นช่างมันก่อน ตอนนี้ปัญหาใหญ่คือจะหนีออกไปยังไงให้เจ้าของห้องไม่รู้ตัว?

 

 

 

               คนตัวเล็กยันตัวลุกขึ้นพยายามขยับตัวให้น้อยที่สุดเพื่อไม่ให้คนที่นอนอยู่ข้างๆรู้สึกตัว ลุกออกมาได้สองเท้าก็ต้องก้าวให้เงียบเชียบที่สุด ระวังไม่ให้ชนหรือเตะข้าวของที่กองระเกะระกะภายในห้อง

 

 

 

               จะไปไหนหรอ

 

 

 

               ชิบหาย!!

 

 

 

               ชีวิตฮยอกมินกำลังเข้าสู่ช่วงวิกฤตเมื่อคนที่คิดว่ากำลังหลับอยู่จู่ๆลุกขึ้นมายิงคำถามใส่เฉย คนตัวเล็กที่กำลังหาทางหนีทีไล่ลอบกลืนน้ำลายพยายามทำใจให้นิ่งไม่ส่อพิรุธ

 

 

 

               ฉี่

 

 

 

               ผิดทางแล้วมั้ง ห้องน้ำอยู่ทางโน้น

 

 

 

               ผมอยากไปฉี่ห้องตัวเอง มันสบายใจกว่าคำตอบของชูก้าทำให้คนตัวเล็กไม่มีทางเลือกจำต้องเถียงข้างๆคูๆเพราะไม่รู้จะอ้างอะไรในเมื่อพี่ชายเขาไม่กำชับหนักหนาว่าห้ามบอกใครเด็ดขาด ถึงมันจะดูไร้หัวคิดไปบ้างแต่ในใจก็หวังให้อีกฝ่ายเชื่อคำนี้

 

 

 

               เชื่อเถอะ ได้โปรดเชื่อเถอะ

 

 

 

               ก็ไปสิชูก้าตอบแค่นั้นก่อนจะนอนต่อ

 

 

 

               

 

 

 

               ถูกแล้ว อยากให้เขาเชื่อไม่ใช่หรือไง

 

 

 

               “…ไปนะ

 

 

 

 

               อืม

 

 

 

               ถึงจะอย่างนั้น แต่ทำไม

 

 

 

               ทำไมหัวใจถึงได้รู้สึกห่อเหี่ยวนักล่ะ

 

 

 

               สองเท้าที่เคยต้องระแวดระวังไม่ให้เกิดเสียงเมื่อครู่ตอนนี้สามารถเดินได้อย่างสบายแล้วแท้ๆแต่ทุกย่างก้าวมันกลับยากขึ้นมาเสียเฉยๆ

 

 

 

               เท้าหรือใจกันนะที่หนัก

 



               ไปแล้วนะ

 

 

 

               “…”

 

 

 

               คนตัวเล็กเอ่ยเบาๆบอกลาชูก้าเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะตัดสินใจเดินออกจากห้องนี้ไป อีกนัยเสมือนการเดินออกจากชีวิตคนที่ชื่อมินยุนกิ

 

 

 

               “…ลาก่อน

 

 

 

               หมับ

 

 

 

               ขณะที่ร่างเล็กหยุดอยู่ที่หน้าประตู มือข้างหนึ่งกำหมุนลูกบิดไว้ เจ้าของห้องเกิดเปลี่ยนใจลุกจากที่นอนก้าวยาวๆเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวคนที่กำลังจะหนีเอื้อมมือขาวคว้าเอวคอดมากอดไว้แน่น หน้าคมฝังลงบนไหล่มนอย่างเอาแต่ใจ

 

 

 

               เปลี่ยนใจไม่ให้ไปแล้ว

 

 

 

               ผะ.. ผมแค่จะไปฉี่ฮยอกมินอึกอักเพราะความตกใจระคนสับสนกับท่าทีที่เปลี่ยนไปเฉียบพลันของชูก้า อยู่ๆหัวใจที่เหี่ยวเฉาเมื่อครู่กลับพองโตอย่างหาสาเหตุไม่ได้ มือบางเคลื่อนมาจับมือขาวไว้ด้วยความรู้สึกหลากหลาย

 

 

 

               รู้สึกดียังไงเขาก็ต้องไปอยู่ดี

 

 

 

               ยะ ยุนกิ

 

 

 

               ไม่ให้ไป…”

 

 

 

               “…”

 

 

 

               ไปที่ไกลๆแบบนั้นกูไม่ให้ไป

 

 

 

               อ้อมแขนที่กอดแน่นค่อยๆคลายลง มือขาวเคลื่อนจับไหล่มนให้หันมาเผชิญหน้ากันอีกครั้ง ฮยอกก้มหน้างุดเพราะไม่อาจทนสายตาจริงจังของอีกฝ่าย มีหรือชูก้าก้าจะยอมมือข้างหนึ่งสัมผัสเบาที่ปลายคางมนก่อนเชยคางให้คนตัวเล็กกลับมาสบตาอีกครั้ง

 

 

 

               กูเพิ่งจะรู้ใจตัวเองว่าชอบเด็กแสบคนนึงมากๆ พอหวังจะสานสัมพันธ์ก็ต้องมาจากกันเพราะเขาจะกลับไปฉี่ที่คยอซัง มึงว่ามันมีเหตุผลไหมล่ะ

 

 

 

               อะไรของพี่เนี่ย

 

 


               คนตัวเล็กโวยหลังจากได้ยินประโยคแปลกๆตรงหน้าปัดมือไม้ที่จับเนื้อตัวเขาไว้ให้ออกไปอย่างหงุดหงิด นี่อีกฝ่ายคิดว่าเขาไปฉี่จริงๆใช่ไหมห๊ะ?

 

 

 

               ไม่รู้เว้ย เอาโทรศัพท์มานี้

 

 


               นั่นมันของผมนะ!"




               ชูก้าเลิกสนใจใครจะฉี่ไม่ฉี่ ในจังหวะที่คนตัวเล็กโวยวายเขาใช้จังหวะนั้นชิงโทรศัพท์ที่อยู่ในมือมาเป็นของตัวเองชั่วคราว เลื่อนหาเบอร์เพื่อนรักที่เป็นต้นเหตุของเรื่องไม่รีรอเขากดต่อสายหาทันที

 

 

 

               เลิกเรียกแทนตัวเองแบบนั่นสักทีก่อนที่กูจะหมดความอดทนร่างสูงคาดโทษเมื่อเห็นว่าเด็กแสบยังคงใช้สรรพนามห่างเหินไม่ยอมเปลี่ยน ทั้งๆที่ยอมเรียกตัวเขาว่ายุนกิแล้วแท้ๆแต่ยังแทนตัวเองว่าผมๆๆอยู่นั้นแหละ น่ารำคาญชะมัด

 

 

 

               รอสายเพียงไม่นานเพื่อนรักตัวดีก็รับโทรศัพท์

 

 

 

               ถ้าขี้ขลาดนักก็หนีไปคนเดียว กูไม่ให้ฮยอกมินกลับไปกับมึง!”

 

 

 

               (เอ้าไอสัสนี่! *$@)*^$$&^#*4฿*&^%)

 

 

 

               ชูก้ามีเรื่องจะคุยกับแทฮยองเพียงเท่านี้ เขาไม่ต้องการพูดหรืออธิบายอะไรเพิ่มเติม พูดจบเขากดตัดสายปิดเครื่องและยัดมันลงกระเป๋ากางเกงท่ามกลางเสียงโวยวายของฮยอกมิน

 

 

 

               ทำไมทำแบบนี้ล่ะ!!”

 

 

 

               กูยอมทำทุกอย่างนั่นแหละ ถ้ามันทำให้มึงยังอยู่กับกู

 

 

 

               จะให้อยู่ในฐานะอะไรล่ะ ผมมาในฐานะน้องชายของแทฮยอง ในเมื่อแทฮยองไม่อยู่แล้วก็ไม่เห็นมีความจำเป็นจะต้องอยู่ที่นี้แล้ อุ๊บ

 

 

 

               เพราะเตือนแล้วแต่ไม่ยอมฟัง ทันทีที่สรรพนามน่าขัดใจหลุดเข้าหูชูก้าจัดการคว้าคนตัวเล็กเข้ามาใกล้ก่อนประกบจูบไม่ให้เด็กแสบได้ตั้งตัว ประคองหน้าหวานไม่ให้หนีไปไหน กลีบปากทั้งสองคลอเคลียไม่ห่าง กดจูบย้ำขบเม้มเบาๆให้ริมฝีปากเล็กเผยอออกก่อนจะส่งลิ้นร้อนสำรวจโพรงปากหวาน จนฮยอกมินหายใจติดขัดนั่นแหละเขาถึงได้ยอมผละออก

 

 

 

               คนรัก ในฐานะคนรักของมินยุนกิไงล่ะ

 

 

 

               “…”

 

 

 

               แล้วก็เลิกแทนตัวเองว่าผมซะที ก่อนที่กูจะทำมากกว่าจูบ

 

 

_______________________


               พี่ฮะ

 

 

 

               จิ้มๆ

 

 

 

               นิ้วกลมจิ้มที่ข้างแก้มของคนที่หลับไม่รู้เรื่อง

 

 

 

               ไม่ตื่นเลยอะไม่ว่าเรียกยังไงคนขี้เซาก็ไม่ขยับ มินกุกหันไปขอความช่วยเหลือแทฮันกับมันเซ

 

 

 

               เด็กชายตัวน้อยวัยห้าขวบสามคนนั่งล้อมหน้าล้อมหลังแทฮยองอยู่บนเตียง ตามคำมอบหมายของพี่ชายคนสวยเจ้าของบ้านว่าถ้าหากสามารถปลุกพี่นักเลงขี้เซาได้พวกเขาจะได้กินพายสตอเบอร์รี่ไม่อั้น




               พี่นักเลงไม่ได้หลับแต่พี่นักเลงกำลังซ้อมตายอยู่ตังหากมันเซกอดอกขณะพูด วางมาดน่าเอ็นดูแม้คำพูดออกจะแปลกๆไปเสียหน่อย




               พี่แบคให้มาปลุกพี่แทฮยองนะ ไม่ใช้ให้มาเล่นเป็นนักสืบซะหน่อยแทฮันพี่ใหญ่ดุน้องชายคนเล็กที่กำลังพาออกนอกเรื่อง



               ปลุกแบบมินกุกพี่นักเลงไม่ตื่นหรอก ต้องวิธีเจะมันเซไม่สนใจที่โดนดุ ผลักพี่ชายคนกลางให้ถอยไปด้านหลังก่อนจะเขยิบตัวมาแทนที่



               วิธีอะไรของนายแทฮัน  




               ถ้าไม่ตื่นจะหัวเราะให้มินกุก




               น้องเล็กไม่ตอบคำถามของพี่ชายทั้งสอง ตัวเล็กๆป้อมๆลุกยืนขึ้นแทฮันมินกุกได้แต่มองตาม มันเซสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะกระโดดกระโจนเข้าหาพี่ชายที่กำลังหลับฝันดี



               อุก...”



               อ่อย…”มันเซ




               ไอ้พวกเด็กบ้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

 

 

 

               สามตัวนั่นใคร

 

 

 

               แทฮยองเดินเข้ามาหาแบคฮยอนผู้เป็นพี่ที่กำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่ในครัว หลังจากจากใช้เวลาไล่กวดเด็กผู้ชายสามคนที่บังอาจมากวนเวลานอนอันมีค่ายิ่งของเขา พอจับได้ก็เหวี่ยงลงเตียงแล้วโดนทับจนทั้งสามได้แต่ร้องระงม

 

 

 

               แทฮันมินกุกมันเซ เด็กแฝดข้างบ้าน

 

 

 

               แฝด? ข้างบ้าน? แล้วเกี่ยวอะไรกับบ้านเรา?แทฮยองซักเป็นชุด ติดใจกับคำว่าแฝดที่พี่ชายตัวเองบอก ถ้าไม่บอกว่าแฝดนี่นึกว่าบ้านโน้นเปิดเนอร์สเซอรี่ หน้าตาไม่ได้เหมือนกันเลยออกจะไปคนละทิศละทางด้วยซ้ำ

 

 

 

               น่ารักเนอะ พี่เหงาๆเลยขอให้น้องมาเล่นที่บ้านแบคฮยอนพูดพลางเทมันฝรั่งลงในกระทะ ก่อนจะหันมาหยิบจับเนื้อชิ้นโตและผักเครื่องเคียงมาวางเรียงบนขนมปังกลม มื้อเช้านี้เขาตั้งใจจะทำเบอร์เกอร์เอาใจน้องชาย

 

 

 

               น่ารำคาญตายชัก แล้วจะเหงาอะไรนักหนา

 

 

 

               ก็น้องๆอยู่ตั้งไกลเป็นธรรมดาที่พี่ชายจะเหงา

 

 

 

               แทฮยองนิ่งไปเพราะคำตอบแทงใจของแบคฮยอน มองคนพี่เป็นด้วยความรู้สึกผิด ความดื้อรั้นทำให้เขาอยากแสดงความเป็นผู้ใหญ่ เลือกที่จะย้ายออกไปอยู่คนเดียว

 

 

 

               แล้วทำไมกลับมาคนเดียว ฮยอกมินล่ะ"




               แบคฮยอนเปลี่ยนเรื่องคุยเมื่อเห็นท่าไม่ดี เลือกที่จะไม่ถามถึงแผลฟกช้ำตามลำตัว ไหนจะเรื่องที่ให้รับที่โรงพยาบาลนั่นอีกเพราะรู้ดีว่าแทฮยองเป็นคนยังไง ถ้าเจ้าตัวเขาไม่อยากพูดถึงคั้นให้ตายก็ไม่บอก

 

 

 

               ติดผัวมั้ง




               แววตารู้สึกผิดเมื่อครู่หายไปแทบทันทีที่แบคฮยอนพูดชื่อน้องชายตัวแสบ แทฮยองเบ้ปากแรงเมื่อนึกถึงเหตุการณ์วันก่อนโน้น คิดแล้วก็โมโห! จะไม่กลับก็บอกตั้งแต่แรกไม่ใช่ให้คนอื่นโทรมาทีหลังแล้วไม่ได้บอกแบบดีๆ มาว่าเขาขี้ขลาดบ้าง หนีบ้างล่ะแล้วก็กดตัดสายไปเฉยๆ



               นี่แหละที่โบราณเขาว่า ทะเลาะกันเรายังกับเทวดา เข้าใจกันเราก็หมาดีๆนี่เอง

 

 

 

               พูดจาน่าเอาตะหลิวตีปาก

 

 

 

               ก็มันจริงหนิ ชวนกลับก็ไม่ยอมกลับ โทรไปบังคับก็บอกอย่ามายุ่งด้วยความหมันไส้ส่วนตัว แทฮยองจัดการใส่สีตีไข่หวังให้พี่ชายคนโตคล้อยตาม ทางที่ดีจับส่งกลับญี่ปุ่นไปเลย

 

 

 

               ชักจะเหมือนแทแทเข้าไปทุกวันละ กลับโรงเรียนคราวนี้พี่ฝากตีทีนึงนะ




               แบคฮยอนพูดทีเล่นทีจริงหวังจะให้น้องชายที่ดูหงอยๆอารมณ์ดีขึ้นมาบ้างแต่ไม่คิดว่าเพราะคำพูดนั่นกลับกลายเป็นทำให้อีกฝ่ายรู้สึกแย่

 

 

 

“…คงจะไม่กลับไปที่นั่นอีกแล้วล่ะแทฮยองตอบเพียงแค่นั้นก่อนจะเดินออกจากห้องครัวไปไม่ฟังเสียงหวานที่พยายามพร่ำเรียกชื่อตัวเอง

 

 

ที่ที่มีผู้ชายคนนั่นอยู่เขาไม่อยากกลับไป

 

 

_______________________




               แทฮยองกลับไปได้สองอาทิตย์แล้ว เป็นสองอาทิตย์ที่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากพอควร เจโฮปขึ้นรับตำแหน่งผู้คุมกฎคนใหม่อย่างเป็นการ แรพมอนเตอร์และจองกุกเองก็ด้วย หลังจากแจ็คสันและพรรคพวกก็ถูกส่งไปโรงเรียนกวางกู โรงเรียนที่เจโฮปเคยคุมอยู่ ชูก้าจึงค่อยขึ้นรับตำแหน่ง

 

 

 

เจโฮปวางแผนบีบให้แจ็คสันล้มวีให้เร็วที่สุด โดยมีข้อเสนอว่าถ้าแต่งตั้งให้โฮปเป็นผู้คุมกฎแทนจะเป็นคนทำเรื่องให้แจ็คสันไปเป็นผู้คุมโรงเรียนที่ขึ้นชื่อว่าโหดที่สุดอย่างโรงเรียนกวางจู แน่นอนว่าทั้งหมดเป็นแค่กลอุบาย เพราะทันทีที่แจ็คสันไปถึงมันจะได้รับรู้รสชาติของการเหยื่อจนกว่าจะเรียนจบ และไม่สามารถย้ายที่เรียนไปไหนได้อีก

 

 

 

เรื่องราวเป็นไปตามแผนของเจโฮปแทบทุกอย่าง เพียงแค่เขาไม่คิดว่าแจ็คสันจะลงมือวันนั้นวันที่แทฮยองเริ่มเปิดใจ เหตุการณ์ที่เจโฮปวางแผนไว้กลับมาทำร้ายตัวเองครั้งใหญ่ แทฮยองโดนซ้อมจนหมดสติโดยที่ตัวต้นเหตุไม่มีสิทธิ์ยื่นมือเข้าไปช่วย ดีที่ไม่เป็นอะไรมากไม่นานก็ฟื้น หลังจากฟื้นแล้วเจโฮปพยายามเข้าไปอธิบายแต่ก็ไร้ผล แทฮยองไม่แม้แต่จะมองหน้า ทำเมินราวกับไม่มีตัวตนและที่แย่ที่สุดคือไม่อยู่ฟังคำอธิบายใดๆ



แบคฮยอนจัดการค่าใช้จ่ายทั้งหมดและพาแทฮยองออกจากโรงพยาบาลตั้งแต่รุ่งสางไม่แม้แต่จะลาใครทั้งสิ้น ทันทีที่รู้ข่าวจินโทรไปหาแต่ก็ปิดเครื่อง เข้าทางแบคฮยอนก็แล้วก็ยังไม่ได้คุยอยู่ดี




นี่คิดจะตัดขาดแม้กระทั้งตัวเขาเลยหรือไงกัน




จินหลีกหนีผู้คนมากมายในโรงอาหารขึ้นมานั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่บนดาดฟ้าที่ประจำ จะบอกว่าคิดอะไรเรื่อยเปื่อยก็ไม่ถูกนักเพราะเขากำลังตำหนิใครคนนึงอยู่ในใจ คนเก่งที่เลือกหนีปัญหา ลูกหมาแทฮยอง

 

 

 

               นักเรียนธรรมดาไม่สามารถขึ้นมาอยู่บนนี้ได้นะ ลืมแล้วหรอครับเสียงทุ้มที่คุ้นเคยของใครอีกคนเรียกให้เขาหลุดจากภวังค์ นัมจุนยืนเท้าแขนวางมาดผู้คุมใหญ่โตจนเขาอดหมันไส้ไม่ได้ ไหนจะประโยคคุ้นๆนั่นอีก

 

 

 

               คิมนัมจุน!”

 

 

 

               จินดุผู้มาใหม่ที่พูดจายอกย้อนประโยคในวันแรกที่ทั้งคู่ได้เจอกัน ตอนนี้ทั้งตัวเขาเอง จีมินและฮยอกมินเป็นเพียงแค่นักเรียนธรรมดาไม่มีตำแหน่งใดๆแต่ก็ไม่ได้โดนแบนเพราะเจโฮปตั้งกฎใหม่ คนโดนล่มไม่จำเป็นต้องอยู่อย่างหลบๆซ่อนๆเหมือนแต่ก่อน

 

 

 

               งั้นผมไปดีกว่า มันไม่ใช่ที่ของผมแล้ว

 

 

 

               อ่า ผมล้อเล่นนา

 

 

 

               แม้ผู้คุมคนใหม่จะสารภาพผิดแต่ผู้คุมคนเก่าก็ยังไม่ยอม ใบหน้าหล่อปกปิดความขุ่นเคืองไม่มิด เมื่ออีกฝ่ายนั่งลงใกล้ๆเขากลับยันตัวขึ้นทำท่าจะเดินหนีแต่ก็โดนรั้งไว้ด้วยมือหนา นัมจุนมองมาด้วยความสำนึกผิดหมดมาดผู้คุมสุดโหดที่ใครๆเรืองลือ

 

 

 

               ผมขอโทษ อย่าไปเลยนะ

 

 

 

               โดนแกล้งคืนเป็นไงล่ะจินหลุดยิ้มก่อนจะนั่งลงที่เดิมเมื่อเห็นหน้าหงอยๆของนัมจุน คิดจะแกล้งกันก็ต้องเตรียมตัวโดนแกล้งคืนสิ

 

 

 

               ต่อไปจะไม่แกล้งแล้วคร้าบ…”

 

 


               หมดมาดผู้คุมแล้วนั่น




               นัมจุนรับคำเสียงยานเป็นเด็กจนจินเองอดแซวไม่ได้ ต่อหน้าคนอื่นเป็นยังไงไม่รู้แต่สำหรับเขาแล้วนัมจุนมีแต่คำว่าน่ารักเต็มไปหมด มีครั้งหนึ่งนัมจุนใส่เอี้ยมยีนส์กับเสื้อยืดสีเหลืองเหมือนตัวการ์ตูนมินเนียนไปพาเขาเดท น่ารักแค่ไหนถามใจดูแล้วกัน

               



               อะไรนะครับ




               หมดมาดผู้คุมแล้ว

 



    “ผู้คุมอยู่ที่ไหน ตรงนี้มีแต่ผู้ชายของซอกจิน





    แกล้งกันอยู่ดีๆกลายเป็นหวานใส่เป็นใครก็ตั้งตัวไม่ทัน จินหลบสายตาของอีกฝ่ายหันไปมองท้องฟ้าหาจุดโฟกัสสายตา ทำเป็นไม่รู้สึกอะไรแม้จะมีหลักฐานเป็นแก้มเนียนที่ขึ้นสีจางๆ

 

 

 

    “แหนะๆ เขิน…”ไม่พูดเปล่า นัมจุนยกนิ้วชี้หลักฐานชิ้นโตแตะมันเบาๆให้คนเขินรู้สึกตัว

 

 

 

    “ป่าวสักหน่อย

 

 

 

    “ไม่แกล้งแล้วๆ ซอกจินคิดอะไรอยู่ครับเมื่อเห็นว่าคนรักชักเขินใหญ่เขินโตนัมจุนจึงเลือกจะหยุดความหวานไว้เพียงเท่านี้ ตอนนี้เขาอยากรู้เรื่องที่อีกฝ่ายกำลังกังวลมากกว่า

 

 

 

                คิดถึงแทน่ะ

 

 

 

                อา...

 

 

 

                ชื่อของใครอีกคนที่จินเอ่ยถึงทำนัมจุนไม่รู้จะพูดอะไร อันที่จริงเขาก็มีส่วนผิดที่ไม่ห้ามเพื่อนเรื่องแผน มันถือเป็นแผนที่ดีก็จริงแต่ก็ออกจะเสี่ยงไปเสียหน่อย ไม่ใช่แค่โฮซอกหรอกที่มีปัญหา หลังจากที่แทฮยองถูกห่ามส่งโรงพยาบาล คนที่ใจเย็นกว่าใครอย่างจินถึงขั้นฟิลขาดประเคนหมัดใส่หน้ากันทันทีที่เห็นหน้า กว่าจะยอมฟังคำอธิบายก็โดนไปหลายทีเชียว

 

 

 

    นาทีนั้นเขาปฏิญาณตนเองไว้เลยว่าจะไม่นอกใจคนใจเย็นคนนี้เด็ดขาด

 

 

 

                ช่างเถอะ 

 

 

 

                “ผมไม่อยากพูดเรื่องคนอื่นแล้วอะ

 

 

 

      นัมจุนเปลี่ยนเรื่องอีกครั้งเมื่อเห็นว่าประเด็นที่กำลังคุยกันมันเครียดเกินไป อีกอย่างเขาก็ไม่รู้จะออกความเห็นหรือปลอบจินยังไงด้วย การที่แทฮยองเลือกจะกลับบ้านหลังจากที่โฮซอกไปเยี่ยมไม่กี่ชั่วโมงทำให้ทุกคนรู้ได้ทันทีว่าเรื่องนี่คงมีแต่โฮซอกเพื่อนเขาเคลียร์ได้คนเดียว

 

 

 

                ตั้งแต่เกิดเรื่องนี่ก็หลายอาทิตย์แล้ว...

 

 

 

                “แล้ว?

 

 

 

                ซอกจินมานอนกับนัมนะ

 

 

 

                “นัมจุน!”

 

 

 

                น้าาาาา

 

 

 

                แต่ผมไม่มีสิทธิ์ขึ้นไปบนนั้น

 

 

 

     จินใช้เหตุผลในการพูดคุยต่อรองเพราะหลังจากโดนปลดจากตำแหน่งจิน จีมินและฮยอกมินต้องย้ายออกจากชั้น  7 ออกไปอยู่ตึกข้างนอกแทน ถึงจะบอกว่าย้ายออกไปอยู่ด้วยกันสามคนแต่ดูเหมือนว่าห้องๆนั่นจะมีเพียงแค่เขาอยู่คนเดียวเสียมากกว่า ชูก้าจัดการย้ายข้าวของของฮยอกมินไปอยู่กับตัวเองเสร็จสรรพก่อนจะย้ายห้องด้วยซ้ำ จีมินเองก็กลับห้องบ้างไม่กลับห้องบ้างไม่ต้องสืบว่าไปอยู่ไหน

 

 

 

               ใครสน ทีฮยอกมินกับจีมินมาออกบ่อย

 

 

 

               ใครกันล่ะ

 

 

 

               ซอกจินครับ เราคบกันแล้วไม่ใช่หรอนัมจุนดึงมือนิ่มไปจับไว้แน่น ส่งผ่านความรู้สึกในใจผ่าสายตาไปหวังจะถ่ายทอดให้อีกคนได้รับรู้ ว่าเขาไม่เคยจริงใจและแคร์ใครได้เท่าคนตรงหน้านี้อีกแล้ว

 

 

 

               “…อืม

 

 

 

               ผิดหรอที่ผมอยากกอดเมีย 

 

 

 

               เผี้ยะะ




               โอ้ย เจ็บ

 

 

 

               มือที่คิดว่ากุมไว้แน่นกลับหลุดออกเสียง่ายดายและย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองอีกคราเมื่อเจ้าตัวเผลอพูดอะไรที่ตรงใจไปนิด

 

 

 

               พูดจาทะลึ่งตึงตัง ไม่ใช่สักหน่อย...

 

 

 

               แล้วเมื่อไหร่จะใช่ล่ะ รอนานแล้วนะ

 

 

 

               “…”

 

 

 

               อย่าทำกับใจผมแบบนี้อีกครั้งที่นัมจุนคว้ามือบางเอาไว้ เขาดึงมาใกล้และก้มลงจูบที่หลังมืออย่างแผ่วเบา ก่อนจะเคลื่อนนำไปวางที่ตำแหน่งด้านซ้ายที่ที่มนุษย์เรียกมันว่าหัวใจให้อีกคนได้สัมผัสเสียงเรียกร้องข้างใน

 

 

 

               แทฮยองกลับมาเป็นไง?”

 

 

 

               หื้มมม? วีกลับมา!คำตอบที่ไม่คาดคิดดังออกมาเบาๆจากปากอิ่มของอีกฝ่าย มันน่าตกใจจนเขาต้องถามย้ำเพื่อความมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ฟังผิด

 

 

 

               อื้อ! -////- อ่าว แล้วนั่นนัมจะไปไหน

 

 

 

               ไปบอกไอโฮปให้รีบไปง้อเมียเดี๋ยวนี้ เพื่อนมันจะได้มีเมียสมใจซักที

 

 

 

               ย๊า นัมจุน!!!!จินขึ้นเสียงกับคำพูดตรงไปตรงมาของคนรักแต่คนฟังดันรีบร้อนปิดประตูไปซะแล้ว ไอตอนแรกเขาก็คิดว่าจะพูดแหยเล่นเฉยๆแต่เจ้าตัวเขาดันคิดเป็นจริงเป็นจังขนาดจะไปเร่งเพื่อนตัวเองให้รีบพาแทฮยองกลับมากันเลยทีเดียว นี่เขาคิดถูกใช่ไหมที่พูดไปแบบนี้ 

 

 

 

               ประตูที่ปิดไปแล้วเปิดใหม่อีกครั้งเมื่อคนเปิดนึกได้ว่าตัวเองลืมพูดเรื่องสำคัญอีกเรื่อง

 

 

 

               ยังไงคืนนี้เหมือนเดิมนะครับ เดี๋ยวผมไปรับ

 

 

 

               อยากตบปากตัวเองตอนพูดชะมัด หาเรื่องทำไมซอกจิน!

 

____­­­­­­­­­­­­­­­­_____________________

 

               กูว่ามันเกินไปแล้ว

 

 

 

               กูด้วย

 

 

 

               ในขณะที่กูเหี่ยวเฉาเพราะรออีกฝ่ายพร้อมใจ

 

 

 

               เมียกูก็หนีกลับบ้าน

 

 

 

               แต่ไอกุกมันกลับหน้าชื่นตาบาน อิ่มอกอิ่มใจ เปรมมากเพราะแดกเมียอยู่คนเดียว

 

 

 

               เพราะฉะนั้น (x2)”

 

 

 

               เราต้องขัดขวาง!!!! (x2)

 

 

 

               บทสนทนาน่าเห็นใจของผู้คุมคนใหม่ทั้งสองไม่ต้องเดาก็พอจะรู้ว่าเป็นใคร สองหนุ่มผู้เป็นไข้ใจผลัดกันประท้วงถึงพฤติกรรมน่าอิจฉาของจอนจองกุก นับวันๆชักจะไม่ค่อยเห็นหน้าวันๆเอาแต่ขลุกอยู่กับเมียไม่เป็นอันทำงานทำการ มาเรียนก็สาย เรียนไปได้ไม่เท่าไหร่ก็หายหัวกันไปทั้งคู่

 



               ด้วยเหตุนี้ทั้งนัมจุนและโฮซอกต่างก็เห็นเป็นเสียงเดียวกัน ไม่ว่ายังไงก็ต้องขัดขวางการfeaturingของจองกุกให้สำเร็จจงได้ ให้เพื่อนรักของเขาได้ลิ้มรสความอดอยากเสียบ้าง



               เย็นวันนี้ก็เป็นโอกาสดี... สองผู้คุมยกเลิกนัด โดดเรียน ละภารกิจทั้งหมดอุทิศตนให้กับการเฝ้ารอการกลับมาของคู่รักข้าวใหม่ปลามันที่กำลังจะกลับมาเล่น ชัม ชัม ชั่ม กันที่ห้อง




               มาแล้ว

 

 

 

               นี่จองกุก ฉันต้องรีบกลับห้อง

 

 

 

               เมื่อวานกลับไปแล้ว วันนี้ไม่ให้กลับจองกุกจูงมือคนตัวเล็กที่ดูท่าจะไม่ค่อยสมยอมเท่าไหร่เดินออกจากลิฟท์มายังหน้าห้องก่อนจะหยุดเพราะประโยคคัดค้านของจีมิน




                แอบเห็นมันทำหน้าไม่สบอารมณ์ด้วยตอนที่จีมินบอกจะกลับห้อง

 

 

 

               แต่ว่าจินบ่นแล้วนะ

 

 

 

               บ่นอะไรจองกุกข่มอารมหงุดหงิดของตัวเองพลางถามหาเหตุผล ถ้าเขารู้ก่อนว่าการเปลี่ยนตัวผู้คุมทำให้จีมินมีข้ออ้างแยกจากเขาแบบนี้เขาไม่ยอมทำตามแผนเจโฮปแน่ๆ

 

 

 

               บ่นว่าฉันเถลไถล

 

 

 

               จีมินเป็นแบบนั่นที่ไหน เราจะทำการบ้านกัน

 

 

 

               ไอ้ตอแหล (×2)

 

 

               นัมจุนโฮซอกมองหน้ากันอัตโนมัติหลังจากประโยคสุดแสนจะคนดีของเพื่อนรัก แม้จะแอบมองผ่านช่องประตูแต่ความปลอมในคำพูดทำเอาทั้งคู่สรรเสริญแทบไม่ทัน มุขแบบนี้คงใช้หลอกแค่จีมินคนเดียวละมั้ง

 

 

 

               อ่า... งั้นจินคงไม่ว่าหรอกมั้ง

 

 

 

               แน่นอนสิ วันนี้การบ้านค่อนข้างยากคงจะดึกโทไปบอกจินเลยนะว่าไม่กลับ

 

 

 

               โอเค

 

 

 

               อืม คงใช้ได้แค่จีมินแหละ

 



               จองกุกยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างที่ชอบทำประจำก่อนจะเดินเข้าห้องไป ทีนี้ก็เหลือแต่รอ รอให้ทั้งคู่เข้าสู่ช่วงกลางเกมส์ยิ่งไคลแมกซ์ยิ่งดี




               ผ่านไปเกือบสิบห้านาที สองผู้คุมย้ายตัวเองออกจากฐานลับมาตั้งค่ายที่หน้าห้องของจีมินที่ตอนนี้ถูกยึดเป็นของจองกุกถาวร ทั้งคู่เอาหูแนบตามช่องประตูพยายามเงี่ยหูฟังเสียงภายในห้องเพื่อคาดเดาสถานการณ์ปัจจุบันว่าเหมาะกับการตั้งทัพตีเมืองหรือยัง




เสียงอึกอักกับลมหายใจที่ขาดห้วงของจีมินเป็นสัญญาณดี

 

 

 

เจ้าเมืองเผลอ ข้าศึกพร้อม

 

 

 

แคว้นจอนจองกุกต้องเป็นของเรา!

 

 

 

               ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

 

 

               กุกโว้ย อยู่ไหม




                โฮซอกทุบประตูเสียงดังหลายสิบที พร้อมเสียงตะโกนเจาะจงของนัมจุนทำเอาคนในห้องหยุดกิจกรรมบางอย่างลง โฮซอกที่เงี่ยหูฟังเสียงอีกครั้งแต่ครั้งนี้กลับไม่ได้ยินเสียงใดๆแอบหัวเราะก่อนจะแสร้งทำเสียงร้อนรน

 

 

 

               ไอกุก ไอเชี่ยมีเรื่องด่วนนน




                นัมจุนถึงกับยกนิ้วให้ โฮซอกตีบทแตกกระจายเลยจ้า 

 

 

 

               “...อะไรของพวกมึง 

 

 

 

               ไอเชี่ย เปิดประตูดิ๊

 

 

 

               กุยุ่งอยู่




               คำว่ากำลังยุ่งของจองกุกทำเอาโฮซอกไม่อาจทนได้อีก หลุดหัวเราะออกมาดีทีนัมจุนตะปบปากไว้ทันก่อนจะตะโกนสมทบเข้าไปอีก

 

 

 

               สุพรีมบอยโทมาบอกว่า ไอแจ็คสันไปอาลวาทซะห้องวาดรูปนายเละเลย กูเลยจะถามว่ามึงเอาไง

 

 

 

               สัส!

 



               ไม่มีใครรู้จักจองกุกดีไปกว่าพวกเขาอีกแล้ว จุดอ่อนของจองกุกนอกจากจีมินแล้วก็มีสมบัติล้ำค่าอย่างรูปภาพนี้แหละที่เจ้าตัวดูจะห่วงแหนเหลือเกิน ไม่ว่าจะเป็นรูปเล็กรูปใหญ่ ไม่ว่าจะนานแค่ไหนมันก็ห่วงหมด



               ภายในห้องเงียบไปสักพักแต่ก็เดาได้ไม่ยากว่าเกิดอะไรขึ้น ในที่สุดประตูเมืองก็เปิดออกพร้อมกับร่างเล็กๆของจีมิน จีมินก้มหน้างุดวิ่งออกไปโดยไม่แม้แต่มองหน้าหรือทักทายพวกเขาสักคำ ตรงดิ่งไปยังลิฟท์และเข้าไปอย่างรวดเร็ว แหม สงสัยจะเขินเพื่อนสามี 

 

 

 

               บอกซูพริมบอยว่าจับมันไว้เดี๋ยวกุกลับไปจัดการเอง




               พอแน่ใจว่าจีมินลงไปแล้ว สักพักจองกุกในสภาพบ๊อกเซอร์ตัวน้อยค่อยเดินออกมา ใบหน้าคมสีหน้าเคร่งเครียด มือข้างหนึ่งสางผมแรงๆระบายอารมณ์โกรธ(หรือไม่ก็อะไรสักอย่าง)ของตัวเอง

 

 

 

               มัน?”

 

 

 

               ใครวะ?”

 

 

 

               ก็ไอเชี่ยที่บังอาจมาทำลายห้องกูไง

 

 

 

               “MISSION COMPLETE!!”




               ทั้งคู่แท็กมือกันอย่างอารมณ์ดีก่อนจะหันมายิ้มให้เจ้าของห้อง




               โทษๆๆ กูให้ข่าวผิดน่ะ

 

 

 

               ไปถึงมันโดนรับน้องหนักป่านนี้ยังไม่ได้สติเลย จะมีแรงไปทำลายห้องมึงได้ไง

 

 

 

               โฮซอกทำทีขอโทษขอโพย ส่วนนัมจุนอธิบายความจริงให้เพื่อนรักฟัง 

 

 

 

               นี่พวกมึง...

 



               จองกุกกำลังจะออกปากโวยวายแต่ก็ต้องโดนแซวจากข้าศึกในคราบมิตรสลาย ไม่แซวเปล่าโฮซอกยังยืนยันตำแหน่งสิ่งที่พูดถึงด้วยการจะสัมผัสมัน ดีที่จองกุกไหวตัวทันเบี่ยงหลบทันยกเท้าออกอาวุธแก้แค้นจนพวกทั้งสองหนีกระเจิง สองขาว่าทำหน้าที่ได้ดีแล้ว ปากทำได้ดีกว่า

 

 

 

               อย่ายิงกูววว

 

 

 

               ไม่ใช่ปืน นั่นไมค์ส่วนตัวไว้ให้จีมินเทสเสียง

 

 

 

               พกไมค์มาด้วยหรอ พกไมค์มาด้วยหรอ แหมมาแค่นี้ต้องพกไมค์มาด้วยยย

 

 

 

               ไอพวกเชี้ยยยยย!!





 

 ______________________________________________________

มาแล้วววว ตอนนี้ขนตัวละครมาแน่นจนล้น ไม่ว่าจะคิดถึงใครคู่ไหนก็มาหมดเลย

ดีกันบ้าง ตีกันบ้างตามประสาคนรักกัน ฮิ้วววววว >[]<

หวังว่าจะสมการรอคอยนะคะ อ่านๆไปก็คงรู้ว่าเรื่องมันใกล้จะจบแล้ว

คิดๆแล้วก็ใจหายเนอะ เปิดเรื่องนี้มาเป็นปี ท้อบ้าง ฟิตบ้าง ตันบ้างปะปนกันไป

แต่เหนือทุกอย่างคือfeedbackจากทุกคนทำให้มีกำลังใจไปต่อ ขอบคุณจริงๆค่ะ

เดี๋ยวๆ ยังไม่จบนะ มโนล่วงหน้าไปแล้ว ยังไงก็ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ

ฝากแท็ก #ฟิคใครเคะ กับเม้นหน่อยน๊า เรียกแรงได้เยอะจริงๆ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

523 ความคิดเห็น

  1. #491 RmazaVn (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2558 / 00:55
    ขอตรวจไมค์หน่อยยยค่าา 55555555555
    #491
    0
  2. #456 EEJENAJ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 00:06
    ไรท์จะไม่อีพต่อหน่อยหรองื้ออออออ ต่อเถอะน่ะไรท์ค้างนานTT
    #456
    1
  3. #454 fangyeahh (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 22:07
    ไรท์อัพเถอะน้าาาา  เค้ารอลุ้นพี่หวังให้ง้อแทอยู่น้าาา มาอัพน้าๆไรท์สู้ๆ
    #454
    1
  4. #453 rainnie1tuan (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 23:08
    รอพี่หวังไปง้อแทแทอยู่นะ;-;
    #453
    1
  5. #452 คิม มินจี (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 13 กันยายน 2558 / 20:55
    ไรท์ค่ะ ต่อเถอะค่ะ จะ2เดือนแล้วววว
    #452
    1
  6. #451 &#44480;&#50668;&#48120; (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2558 / 23:09
    ไรททททท์ ต่อเถอะ สนุกมากกกกก รออออ
    #451
    0
  7. #450 GU'chompu Ba (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2558 / 17:19
    ไรท์น่ารักตอนนี้ละมุนจังอ่อยยยดีอ่า นัมจินก็หวาน ชูก้าฮยอกก็น่ารัก จีมกับกุกก็ดีอ่า เหมือนเด็กดำขี้งอนโฮปสู้ๆ ไม่อยากให้จบเลย
    #450
    0
  8. #449 EEJENAJ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2558 / 12:35
    โอ๊ยยจบตอนแบบเกรียนคือจีมินแบบนางจะใสเกินไปแล้วโอ๊ยยน่ารัก>\<
    #449
    0
  9. #448 SGISMINE (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2558 / 21:18
    ขำตอนบุกห้องกุก555555555555555
    #448
    0
  10. #447 Khaoman (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2558 / 01:19
    อ่านตอนช่วงแรกแบบเครียดราม่ามาอ่ะ ยิ่งเรื่องแท นิยิ่งแบบสงสารมาก ยุนกิกับฮยอกก็แบบ เค้ารักกันแล้ว พออ่านนัมจินก็นะ สงสารนัมจัง จินไม่ยอมเป็นเมีย แล้วสุดท้ายทำไมมันกลายเป็นฮาได้อ่ะจัะสงสารรึสมน้ำหน้าจองกุกดี จีมินก็ใสเกินไปแล้วนะ ฮาอ่ะฮามากมาย
    #447
    0
  11. #446 jaybp02. (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 22:50
    ตอนแรกๆ เครียดนะแต่ตอนหลังโคตรฮาเลยอะไรท์ คือขำอะ5555555555555 แคว้นจอนจองกุกต้องเป็นของเรา!!! ไม่นึกว่าจะป่วนขนาดนี้อะ จีมินยังหลอกง่ายเหมือนเดิม แต่สองคนนั้นนี่เห็นเพื่อนกินหนำสำราญอยู่คนเดียวเป็นไม่ได้ พวกขี้อิจฉา!!55555555555555+
    #446
    0
  12. #445 pataran (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 21:03
    พี่นัมคนขรึม สลายไปกับสายลมแล้วใช้มั้ย
    #445
    0
  13. #444 ckbear! (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 20:54
    ขำจองกุกสุดละ5555555555555555555555555 อดกินจีมไปนาจา ความจองกุกนี่มันจริงๆเลยน้า5555555555555555555555555 นี่สมหวังกันหมดยกเว้นคู่หลักเราสินะะะะ ยุกิฮยอกมินน่ารักเฟ่อ พี่ยุนกิอย่าฮาร์ดคอกับน้องมากเส่ะ กูๆมึงๆอะไรพูดไม่เพราะเลยยยยยยย นัมจินก็หวานเกิ้นนนนนนนนนน มีแต่ผู้ชายของซอกจินคือระ กรี๊ดมากกกกก แต่ก็นั่นแหละ ขำจองกุกจริงจัง555555555555555555555
    #444
    0
  14. วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 16:59
    ลั่นนนนน5555555555555555555555555555 พวกขี้อิจฉาเอ้ยย XD #สงสารจีมสุดละฮ่าๆๆๆๆ
    #443
    0
  15. #442 kaTanghaeyo (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 13:27
    สมน้ำหน้าจอนจองกุก อยากกินไม่เกรงใจเพื่อนดีนัก สะใจแท้ๆ 555555 พี่โฮปรีบไปง้อเมียนะคะ ก่อนที่นางจะสมัครเรียนที่อื่นแล้วไม่กลับมาจนพี่นัมอดได้เมีย นี่สงสารพี่นัมนะ เจอโจทย์ยากแบบนี้ กว่าจะได้กินคงเฉาตายก่อนมั้ง แทแทยิ่งใจแข็งอยู่ แต่พี่จินโคตรเท่อ่ะ โกรธจนต่อยหน้าพี่โฮป ต้องงี้ดิราชินีของพี่นัม ปลาบปลื้มแรง พี่จินของหนูววว ฮึกก T^T ยุนฮยอกนี่ก็ปลื้มแรง รักแรงด้วย พี่กิพอรู้ใจตัวเองนี่ เลเวลความเอาแต่ใจมาเต็มเลยนะคะ ติดเมียกว่ากุกอีกมั้ย สงสัย 5555555 ชอบตอนรั้งฮยอกไว้มากเลย คือนึกว่าพี่กิจะปล่อยไปจริงๆ จะได้เห็นโฮปก้าไปลากเมียกลับโรงเรียนแล้วไรงี้ แต่พี่กิรั้งทันแฮะ ทำดีมากพี่ หนูให้ยี่สิบสตางค์เลย 55555 สงสารแจ็คสันเล็กๆ โดนซ้อมยังไม่ฟื้นเลยเหรอ แล้วพี่มาร์คจะโดนด้วยมั้ย โถ่ พี่มาร์คของหนู เดี๋ยวทำแผลให้นะคะคนดี TT พูดถึงนายเอกของเราบ้าง แทฮันมินกุกมันเซนั่นเอง(ใช่เหรอ?) เด็กๆน่ารักกก อยากไปช่วยพี่แบคเลี้ยงเลยค่ะ อยากไปปลอบเวลาน้องโดนแทแทแกล้งด้วย แทแทนิสัยไม่ดีเนอะ อารมณ์ร้าย ขี้ขลาด แล้วยังหนีปัญหาอีก(แต่เค้าก็รักแทแทมากเลยน้าาา อิอิ) คนอื่นให้อภัยพี่โฮปหมดละเนี่ย เราก็ให้นะ พอรู้ว่าพี่จินต่อยไปแล้วก็ยอมให้ เหลือแต่แทแท ลองฟังพี่โฮปหน่อยนะ ถ้าเขามาหา รู้นะว่าแทแทก็รักพี่โฮป ไม่งั้นไม่บอกว่ามีผัวแล้วหรอก เนอะๆๆ เพราะงั้นต้องฟังนะ แต่ก่อนฟังจะถีบซักที ตีซักหนก็จะดีนะ 55555555 รอตอนหน้านะคะไรท์ เป็นกำลังใจให้ค่าา ^0^
    #442
    0
  16. #441 j.pocky (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 08:22
    แทแทเรียกน้องแฝดเป็นตัวได้ไง แบคอย่ายอมให้วีอยู่นี่นะ ให้กลับไปเรียน อย่ายอมๆๆๆ นัมจินคือหวาน พี่จินเสร็จแน่ๆ วีต้องกลับมาแน่ ในที่สุดแคว้นจองกุกก็ถูกทำลาย 555555555 พกไมค์มาด้วยหรอ พกไมค์มาด้วยเหรอเนี่ย
    #441
    0
  17. #438 kaTanghaeyo (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 10:28
    เอ้า นึกว่ามีสปอยล์ ยุนฮยอก งี้ ไม่เป็นไร เราโอเค ไรท์ทำถูกแล้วค่ะ เราโอเคจริงๆนะ TT
    ไว้รอไรท์มาอัพนะคะ เป็นกำลังใจให้น้าาา มีไรให้ช่วยก็บอกได้เลยค่ะ พร้อมมาก 5555
    #438
    0