ONE PIECE. - LOVELY TAXI METER.

ตอนที่ 17 : TAXI METER 16 : ท้อง?! (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 493
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    4 ก.พ. 60




เงินซื้อความรักได้กับคน 2 ประเภท

1.   คนโง่ 2. คนไม่มีหัวใจ



 

น่ารำคาญจริงๆ -_-”

ไฟสปอร์ตไลท์อาบไปทั่วร่างน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความหงุดหงิด ...ฉันพยายามอ่านบรรยากาศโดยรอบและเงารางๆ ที่ขยับเข้ามาใกล้เวทีเรื่อยๆ เขาคงจะเป็นเจ้าของป้ายประมูลที่เสนอเงินหนึ่งล้านเบรีให้กับจูบง่อยๆ ของฉัน ชักจะใจไม่ดีซะแล้วสิ...


ถ้าฉันไม่คิดเข้าข้างตัวเองมากจนเกินไป...


เสียงนั้นคือ...


ฉันพยายามรวบรวมสติที่ยังไม่สร่างเมาดี กระพริบตาถี่ๆ เพ่งมองร่างสูงนั้น โธ่ว้อย...ในเวลาแบบนี้ไฟสปอร์ตไลท์ที่เหมือนจะเป็นตัวช่วยกลับแยงตาจนมองอะไรไม่เห็นขึ้นมาซะงั้น


ตึก...ตึก...


เสียงรองเท้าหนังกระทบกับพื้นเวทีดังเข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับเงารางๆ นั่น...


ขอร้องล่ะ...สติกลับมาสักที! TOT;


“นะ...นายเป็นใครอะ +0+;” ฉันเผลอพูดออกไปและเงยหน้ามองชายคนนั้น เขาตัวสูงกว่าฉันพอสมควรจนบังไฟด้านบน ยิ่งทำให้เห็นใบหน้าของเขาไม่ชัดเข้าไปอีก


 “...”


“ใครก็ไม่รู้แหละ ขอบคุณนะคะ ทำไมวันนี้ทุกคนเอาแต่แกล้งฉันก็ไม่รู้ TOT” จู่ๆ น้ำตาฉันก็รื้นขึ้นมาซะงั้นเหมือนว่าแอลกอฮอล์เริ่มจะออกฤทธิ์เผยตัวตนออกมาอีกด้าน


“...”


“อุตส่าห์แต่งมาซะสวยขนาดนี้ ทำไมถึงมีแต่คนไม่ชอบกันนะ ฮึ -^-” ฉันถอยหลังไปก้าวหนึ่งก่อนจะเอานิ้วจิ้มๆ ชุดตัวเองตามประสาคนเมา


โอ๊ยยย...ชักจะเลอะเทอะไปใหญ่แล้วแต่ฉันหยุดตัวเอง หยุดพูดไม่ได้ ต่อหน้าคนนับร้อยในงาน...ใครก็ได้ช่วยฉันด๊วยยย


“...”


“คุณช่วยชีวิตฉันไว้ ไม่ทราบว่าคุณเป็น...”


ร่างของฉันถูกดึงเข้าหาอ้อมกอดของอีกฝ่าย ฝ่ามือหนารั้งเอวของฉันให้แนบติดกับตัวของเขา ก่อนที่คำพูดของฉันจะกลืนหายไปพร้อมกับริมฝีปากอุ่นที่สัมผัสอย่างแผ่วเบา กลิ่นของเขาหอมสะอาดจนฉันอยากจะฝังจมูกลงบนแผงอกของเขาไปตลอดกาล ทุกอย่างอบอุ่นมากเหมือนกำลังวิ่งอยู่ในสวนดอกไม้ช่วงฤดูร้อน ทั้งทีในงานเปิดแอร์เย็นฉ่ำประหนึ่งอยู่ในขั้วโลก ฉันเผลอคิดไปเองว่าคงเป็นแสงไฟจากสปอร์ตไลท์ แต่เปล่าเลย...


ความอบอุ่นเหล่านี้มันมาจากคนๆ นั้น และมันทำให้ฉันเผลอตัวจูบกลับเขาตอบอย่างลืมตัว ลืมทุกๆ อย่าง ลืมไปว่า...


“โอ๊ววววว เป็นจูบที่คุ้มค่ากับเงินหนึ่งล้านเบรีจริงๆ ครับ!!” พิธีกรงานประมูลกลับมาทำหน้าที่ของตัวเองได้ครบถ้วนได้ถูกเวลาเสียจริงๆ


เสียงผู้คนในงานฮือฮากันยกใหญ่ปลุกให้ฉันสร่างเมาขึ้นมาบ้าง และผลักคนๆ นั้นออกก่อนจะวิ่งลงจากบันไดไป ไม่แม้แต่จะตั้งสติมองคนที่ได้จูบของฉันไปสักนิดเพราะอะไรน่ะหรอ...


“ดูเหมือนฝ่ายหญิงจะเขินจนทนไม่ไหวแล้วน่ะครับ ฮ่าๆๆๆๆ ”


 โธ่ว้อยยยย...ไอ้พิธีกรบ้า ทำเสียบรรยากาศหมด ฉันแตะหน้าตัวเองที่ร้อนฉ่าจนแทบจะทอดไข่ดาวกินคู่กับกระเพราได้ทันที เมื่อหนีออกมาข้างนอกงานได้สำเร็จ...


ตึกตัก...ตึกตัก...


“นี่มันอะไรกันเนี่ยยยยย T___T;;;” หน้าร้อนไม่พอ ใจยังมาเต้นประหนึ่งจะหลุดออกมาจากตัวอีกต่างหาก คนๆ นั้นเป็นใครกันเนี่ย หน้าก็ไม่เห็น ชื่อก็ไม่รู้... รู้แค่กลิ่นนั้นมันชวนเคลิ้มเหลือเกิน ระ...หรือว่า ฉันโดนน้ำมันพรายยยย!! O_O!!

 

“นี่! วิ่งออกมาแบบนี้ฉันตกใจหมดนะรู้มั้ย!”  ยัยวีวี่เดินฉับๆ เข้ามาหาฉัน “งามหน้าแล้วมั้ยล่ะเพื่อนฉัน กรี๊ดดดดด ><


“กรี๊ดบ้าอะไรของแก =O=;


“ก็คนที่จูบแกน่ะ...”


“โอ๊ยยย ยุงที่ไหนมากัดวะ” จู่ๆ ฉันก็รู้สึกคันไปทั่วแขน ขาและหลัง  จริงๆ ฉันรู้สึกคันยิบๆ มาตั้งแต่ก่อนขึ้นไปบนเวทีแล้วด้วยซ้ำ แต่สักพักแทนที่มันจะหายไปเองตอนนี้มันกลับรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ซะงั้น


“หมามุ่ยรึเปล่า -*-” วีวี่ดึงแขนฉันมาดูพร้อมส่องด้วยไฟจากโทรศัพท์เพราะข้างนอกค่อนข้างมืด


“คันอะ ไม่ไหวแล้ว T^T” ฉันยกมือขึ้นทาบหน้าอกเพราะจู่ๆ ก็เริ่มหายใจไม่ค่อยสะดวก หรือว่าเกาะอกนี่จะแน่นไปกันนะ แล้วอาหารหัวใจเต้นแรงนี่หยุดทีได้ไหม...ฉันไม่ได้จูบกับคนๆ นั้นแล้วนะโว้ยยยยย


“นามิ...นามิ!!


ฉันทรุดลงกับพื้น ได้ยินเสียงวีวี่เป็นเสียงสุดท้าย จากนั้นก็ไม่รู้สึกตัวอะไรอีกเลย นี่แค่จูบกับคนๆ เดียวฉันถึงกับเขินจนตายเลยงั้นหรอ...ไม่นะ...ไม่ได้เด็ดขาด...


ฉันยัง...ใช้เงินได้ไม่หนำใจเลย T^T 


 

.

.

.

.

.

 

แม่คะ แหวนสวยจังเลย ><’ ฉันเอื้อมมือตัวเองไปแตะมือเรียวสวยของผู้หญิงคนหนึ่งที่ฉันเรียกเธอว่าแม่ บนนิ้วนั้นมีแหวนทองคำขาวที่มีเพชรเม็ดใหญ่สวยที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา ผู้หญิงคนนั้นยิ้มหวานให้ก่อนจะลูบหัวฉันเบาๆ


ชอบงั้นหรอจ๊ะ...งั้นพอหนูแต่งงานแล้ว แม่จะยกให้แล้วกันนะจ๊ะ


เราทุกคนต้องแต่งงานหรอคะแม่


เมื่อลูกพบคนที่ลูกรัก ก็ถึงเวลาที่ลูกต้องใช้ชีวิตที่เหลือกับเขาไงจ๊ะ


แล้วถ้าเกิดวันหนึ่งเขาไม่รักหนูแล้วหรือทิ้งหนูไปล่ะคะ


‘…’


หนูจะกลับมาอยู่กับพ่อแม่ได้มั้ยคะ


ได้สิจ๊ะ...แม่กับพ่อจะมองลูกอยู่ตรงนี้เสมอ พวกเราจะไม่มีวันทิ้งลูกไปแน่นอน


 

.

.

.


คู่สามีภรรยาบริษัทท่าเรือยักษ์ใหญ่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต ลูกสาวไร้เสาหลัก นั่งแท่นผู้บริหารด้วยวัยสิบสอง!!’


.

.

.

เราจะไม่มีวันทิ้งลูกไปแน่นอน

 

 



สิ่งที่ฉันเกลียดรองจากความจน...คือคำโกหก รองจากคำโกหก...คือกลิ่นหืนของยาในโรงพยาบาล ผ้าม่านสีเขียวทุเรศที่กั้นระหว่างเตียงคนไข้ในห้องผู้ป่วยทำให้ฉันรู้สึกคลื่นไส้ ครั้งสุดท้ายที่ฉันมาโรงพยาบาลคือตอนที่ใครสักคนบอกว่าพ่อกับแม่ไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว


ฉันเห็นพวกเขาสองคนนอนแน่นอนอยู่บนเตียงพวกนี้ ไม่ลืมตา ไม่หายใจ แหวนเพชรของแม่ยังสวมอยู่ที่นิ้วนางข้างซ้าย ฉันเดินไปถอดออกมันแทนที่จะร้องไห้ ...ฉันไม่เคยร้องไห้


ต่อให้หัวใจจะแหลกสลาย ไม่มีที่พึ่ง ไม่มีใครอีกต่อไป ฉันก็ยังคงมีหวัง อย่างที่แม่บอกไว้เสมอ...

 

เมื่อลูกพบคนที่ลูกรัก ก็ถึงเวลาที่ลูกต้องใช้ชีวิตที่เหลือกับเขาไงจ๊ะ

 

ในเมื่อไม่มีใครรอให้ฉันกลับไปอีกแล้ว ก็คงเหลือแต่ต้องค้นหาใครสักคน

คนที่อยากจะยืนอยู่เคียงข้าง รักฉันอย่างที่เป็น ไม่ใช่เงินที่ฉันมี

 

 

“นามิ!!! นามิ!!!” วีวี่เดินเข้ามาในม่านและพอเห็นฉันลืมตาขึ้นมา หล่อนก็ร้องจนพวกพยาบาลกรูกันเข้ามาด้วยความตกใจ กว่าจะสงบได้ก็ใช้เวลาไปหลายนาที


“ทำไมฉันถึงมาที่นี่?”


“ก็ตอนแรกที่แกบอกคันๆ ไงและจู่ๆ ก็สลบไปเลย หมอบอกว่าแกแพ้แอลกอฮอลล์น่ะ ใครใช้ให้ดื่มเข้าไปเยอะกันยะ ถ้ามากกว่านี้แกอาจจะช็อคแล้วก็ได้นะ T^T” วีวี่กอดฉันแล้วทำท่าจะร้องไห้


ถึงยัยนี่จะชอบแหกปาก เก็บความลับไม่อยู่แล้วก็ทำฉันปวดหัวในหลายๆ ครั้ง แต่เรากลับสนิทกันมากที่สุด เพราะเธอไม่เคยกระโดดหนีเวลาฉันมีปัญหาสักครั้ง


“งั้นเรากลับกันเลยมั้ย” ฉันจัดเพ้าผมและชุดสีแดงสุดเซ็กซี่ให้เข้าที่และเตรียมลงจากเตียงคนไข้ทว่า...


“อะ...เอ่อ หมอบอกว่าแกควรจะนอนพักเฉยๆ รอดูอาการอีกหน่อยน่ะ =_=;;


“หมอไหน? แล้วทำไมแกต้องเกรงใจหมอขนาดนั้นฮะ”


“คะ..คือ...คือว่า...”


“ใครก็ช่าง! ฉันจะกลับ!” ฉันเดินลงจากเตียง เปิดม่านออกแต่แล้วก็แทบจะเซกลับไปที่เตียงเมื่อมีร่างของใครบางคนยืนขวางอยู่


“ถ้าผมไม่อนุญาต ใครก็ห้ามออกจากที่นี่ทั้งนั้น  -_-” ใบหน้าตายด้านทำเสียงหงุดหงิดหน่อยๆ ชุดสูทดูดีถูกสวมทับด้วยชุดกาวน์คุณหมอ ดะ...เดี๋ยว... เดี๋ยววววว!!


“ลอว์!


“ช่วยเงียบด้วย ที่นี่มันโรงพยาบาล คุณทำให้คนไข้คนอื่นไม่ได้พักผ่อน -_-


“นายเล่นบ้าอะไรเนี่ย!


“เนี่ยแหละ คุณหมอที่ฉันบอก =O=;;” วีวี่สะกิดเบาๆ ใบหน้าหดเหลือเท่ากำปั้น


“หา?”


-_-


“ทำไมเธอไม่เรียกรถพยาบาลมาเล่า รบกวนตานี่ทำไม เค้ามีเมียมีบ้านต้องกลับไปดูแลไม่ใช่หรอ” ฉันเชิดรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนางเอกละครน้ำเน่าที่ประชดเรื่องไม่เป็นเรื่อง


“หน้าที่ของหมอก็ต้องดูแลคนไข้เหมือนกัน -_-


“...ฉันไม่ใช่คนไข้ของนาย =[]=!” ...ดะ...ดูแลบ้าบออะไรล่ะ =///////=


“ใครบอกว่าผมจะดูแลคุณ อย่ามโน -_-


“เฮอะ! งั้นก็หลีกทาง ฉันจะกลับ!


ขวับ!


            จู่ๆ หมอนั่นก็คว้าแขนฉันไว้


            “เอ๊ะ! ปล่อยสิ...ถ้าไม่คิดจะดูแลกันก็ปล่อยไปซะ!” ฉันยื่นคำขาด มองตาอีกฝ่ายอย่างเกรี้ยวกราด แม้จะรู้สึกน้อยใจขึ้นมานิดๆ ก็เถอะ


            “ที่ไม่อยากดูแล เพราะแค่มองตาผมก็รู้แล้ว คุณไม่อยากให้ใครมาเห็นเวลาอ่อนแอ”


“...”


“ใช่มั้ยล่ะ?”


“ตบหน้าฉันแล้วใช่ว่าจะมีสิทธิ์มายุ่งเรื่องของคนอื่น” ฉันสะบัดมือทิ้งอย่างแรงและก้าวออกจากห้องคนไข้โดยมีวีวี่วิ่งตามมาติดๆ


เฮอะ! นายมันจะรู้อะไร ...ไม่รู้เลยสักนิด


ไอ้บ้าเอ๊ย! L






----- 50%----




ป๊อก!!

ฟู่ๆๆๆ...

อึก...อึก...อึก...


เล็บยาวที่ถูกฉาบด้วยสีแดงสดไม่เป็นอุปสรรคต่อการเปิดกระป๋องน้ำอัดลมเท่าไหร่นัก บนดาดฟ้าชั้นยี่สิบหกของโรงพยาบาลอะไรสักอย่าง เป็นที่หลบหนีจากความวุ่นวายสวนทางกับบรรยากาศที่หวงแหนความเงียบและส่วนตัวเป็นที่สุด


“เจ้าพวกนี้ ไม่รู้จักหลับจักนอนรึไงยะ” ฉันปรายตามองลงไปด้านล่างที่มีรถตู้ของสำนักข่าวต่างๆ จอดรออยู่สี่ห้าคัน รวมไปถึงเหล่าสื่อแมลงวันที่พร้อมจะเข้ารุมตอมฉันหากย่างกรายออกไปจากที่แห่งนี้


“ก็บอกแล้วไงว่าให้นอนพักที่นี่ไปก่อน จะรีบกลับทำไมนักหนา” ยัยวีวี่เดินเข้ามาพร้อมถุงใส่เครื่องดื่ม


“ที่นี่มันน่าเบื่อ”


“แกไม่อยากเจอหน้าคุณหมอคนนั้นล่ะสิ”


“ไม่เกี่ยว” ฉันทำเสียงขุ่น จู่ๆ อารมณ์ที่กำลังเย็นๆ ก็ร้อนขึ้นมาเสียงั้น


“แหมๆ ทำเป็นอวดเก่งที่จริงเธอก็อยากอยู่ต่อไม่ใช่รึไง”


“ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้ฉันควรจะอยู่ตรงไหน” ฉันยักไหล่ ผ่อนคลายใบหน้า แล้วจ้องมองกระป๋องโค้กอย่างเหม่อลอย


“...”


“วีวี่...แกเคยรู้สึกเหมือนไปไหนไม่ได้ไหม ต่อให้ฉันกลับมารวยอีกครั้ง บริษัทไม่ล้มละลาย ไม่มีหนี้ติดพัน เหมือนได้กลับมาอยู่ในที่ๆ สูงที่สุดอีกครั้ง แต่ในขณะเดียวกันกลับมีบางอย่างไม่เหมือนเดิม”


“ฉันเดาว่าแกคงไม่ชินกับภาพลักษณ์ของใครคนนั้น?”


“หมอนั่นจะรวยหรือจน จะแต่งงานมีเมียมีลูก ฉันก็ไม่ว่า เพียงแต่...”


“เพียงแต่ ?”


“ฉันมันมีดีแค่สร้างภาพ เที่ยวเห่ากราดใส่คนอื่นไปทั่วประหนึ่งตัวเองเป็นจ่าฝูงที่เข้มแข็ง เหมือนผู้หญิงขี้อิจฉาที่คิดจะหักหน้าผู้หญิงของหมอนั่นกลางงาน...”


สายตาของเขาที่จ้องมาที่ฉัน...ในตอนนั้น....


ฉันชนะบอนนี่ ฉันหักหน้าหล่อนได้ท่ามกลางผู้คนนับร้อย

แต่ฉันไม่ชนะลอว์ หมอนั่นเลยเหยียบย่ำหัวใจของฉันแทน


“...ฉันมันแค่หมาขี้แพ้ตัวหนึ่งที่ไม่มีทางไป”


“ยัยบ้า ทำตัวเหมือนคนหลงทางไปได้”


“ชีวิตของคนเรามันไม่เหมือนนั่งอยู่บนรถคันหนึ่งหรอกนะ ถ้าเราไม่เดินด้วยขาของตัวเอง เราจะเจอสิ่งที่ตัวเองต้องการได้ยังไง”


“มันไม่สำคัญหรอกว่าเราจะเดินหรือนั่งอยู่บนรถ”


“...”


“มันสำคัญว่าใครเดินหรือนั่งรถกับเราไปจนสุดทางต่างหาก”


“แล้วถ้ามันไม่สุดทางล่ะ ถ้าเกิดว่ามันไม่สวยงาม ฉันต้องทำยังไง”


“...”


“ฉันควร...ปล่อยเขาเดินลงจากรถไปดื้อๆ อย่างนั้นใช่มั้ย” น้ำตาหยดลงบนหลังมือของฉันอย่างรวดเร็วเพราะแรงโน้มถ่วงหรือปริมาณที่มากเกินกว่าจะกลั้นไว้ได้ไม่อาจรู้ได้ ฉันมองวิวแกรนด์ ไลน์ ทาวน์ที่ไม่เคยหลับใหลแม้ยามค่ำคื่นผ่านม่านน้ำตา


“นามิ แกเหนื่อยมาเกินพอแล้ว” วีวี่โผกอดฉัน ยัยนั่นลูบหัวฉันเบาๆ แล้วก็พล่ามอะไรไม่รู้อีกยาวเหยียดเกินกว่าจะจับใจความได้


แต่ฉันไม่ได้ยินอะไรเลย


ฉันได้ยินแต่เสียงร้องไห้ของตัวเอง น้ำตาไหลออกมาเหมือนเขื่อนแตก อายชาโดว์และมาสคาร่าหลอมรวมจนเละไม่เป็นท่า ทำแสบตาไปหมด ผมเพ้าก็กระเซิงจากการนอนบนเตียงคนไข้


ฉันไม่รู้ว่าตัวเองร้องไห้ดังขนาดไหน แต่มันคงดังมากจนคนไข้แถวนั้นต้องเปิดกระจกออกมามอง อีกไม่นานพยาบาลอาจจะเรียกรปภ. มาไล่ฉันออกไป พวกเขาต้องเห็นฉันในสภาพผีบ้า


อาจจะมีคนถ่ายรูป อัดคลิปแล้วแชร์ภาพฉันออกไปในวันพรุ่งนี้เช้า


แต่ฉันไม่สนใจเลย...

ฉันไม่ได้สนใจชุดราตรีที่แต่งสวยและแพลนมาหลายอาทิตย์ที่ต้องมาเละเพราะผู้ชายคนเดียว


ฉันแค่เจ็บใจ...

ที่แพ้ผู้ชายคนนั้นไม่ว่าจะ...

 

“อุ...อ๊วกกกกกก~~” ดูเหมือนฉันจะโอเวอร์แอคติ้งไปหน่อย ร้องไห้สะอื้นแรงมากจนหายใจไม่ทัน จู่ๆ น้ำอัดลมที่ดื่มไปเมื่อครู่ก็ก่อมวลทะยานสวนทางกลับขึ้นมาพบโลกภายนอกอีกครั้ง


และใช่...เต็มหลังนังวีวี่ที่กำลังปลอบประโยนฉันราวกับเพื่อนสาวที่กำลังให้อภัยหลังฉันสารภาพว่าแอบขโมยลิปสติกแท่งโปรดไป


“กรี๊ดดดดด นามิ!” เมื่อของเหลวรดเต็มหลังเพื่อนรัก วีวี่ก็รีบผลักฉันออกแล้วเหลียวมองสภาพอย่างว่า


“ฉันคงต้องแอดมิดที่นี่สักคืนอย่างทีแกว่าจริงๆ นั่นแหละ +_+” ฉันปากริมฝีปากที่เปียกโชก ก่อนจะก้มหน้าไปอีกด้านเมื่ออีกระลอกกำลังจะมา


“กรี๊ดดดดดด นี่มันดิออร์เชียวนะยะ!!


“เออๆ” ฉันโบกมือไม่ใส่ใจแล้วนั่งพิงระเบียงอย่างหมดแรง ฉันถอดรองเท้าส้นสูงของตัวเองมากอดไว้แน่น


ในที่สุดหมอที่ไม่ใช่คนเดียวกับลอว์และพยาบาลสองสามคนก็มาพาฉันเข้าไปด้านใน ไม่รู้ว่าวีวี่หรือใครที่เรียกพวกเขามาแต่ช่างเถอะ...


ท่ามกลางความมืดมิดและเสียงหวีดร้องในชุดราคาสามหมื่นเบรีของวีวี่ ฉันไม่เคยอ่อนแอขนาดนี้มาก่อน ไม่ว่าจะกี่ครั้งก็ยืนหยัดขึ้นมาได้เสมอ


ทำไมถึงได้จบในสภาพอุบาทว์ลูกตาแบบนี้ล่ะ

ทำไมนายถึงมีอิทธิพลกับชีวิตและจิตใจของฉันมากขนาดนี้นะ...ลอว์

 

 


อาจจะมีคนถ่ายรูป อัดคลิปแล้วแชร์ภาพฉันออกไปในวันพรุ่งนี้เช้า

 

ใช่ ฉันเดาไม่ผิด...

ฉันตื่นขึ้นมาบนเตียงคนไข้ในห้องพิเศษอุปกรณ์ครบครัน แต่มันไม่ใช่ให้ฉันอาการดีขึ้นเมื่อวีวี่เดินเข้ามาแต่เช้าและกดรีโมตเปิดโทรทัศน์ ไม่แม้แต่จะกล่าวทักทายสักคำ


จริงแท้แน่หรือไม่?! คลิปไฮโซ น. โอ้กอ้ากกลางรพ. ไร้เงาชายหนุ่มหรือเทรนด์ซิงเกิ้ลมัมกำลังมาแรง?!’


พาดหัวข่าวสกปรกต่ำตมพร้อมกับคลิปภาพเคลื่อนไหวของฉันที่กำลังอ้วกอยู่ริมระเบียง โดยมีวีวี่ยืนโวยวาย คือภาพสดๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน แม้หัวข้อข่าวจะไม่ออกชื่อชัดเจน แต่กล้องก็ไม่ได้ซูมจนแตกหรือเบลอจนมองไม่ออกว่าผู้หญิงในภาพนั่นเป็น...ฉัน!!


“นี่แก...”


“ชิบหายแล้วมั้ยล่ะ”






cr. ONAKA SUITA (pixiv)

TALK WITH WRITER

สวัสดีอีกครั้งค่า ผ่านคริสต์มาสไปแล้ว อีกไม่นานก็จะปีใหม่ 2017 แล้วนะค้าาา 

ฟิคเรื่องนี้เป็นอะไรที่ใช้เวลานานพอสมควรจริงๆ อาจด้วยเวลาเรียนและชม. ของไรต์

แน่นมากๆ อันนี้เรียนหนักมากๆ ค่ะ มีเวลาหยุด 10 กว่าวัน สาบานว่าจะอัพทุกเรื่องที่ค้าง

ขอบคุณที่ติดตามและไม่ไปไหนนะคะ ขอบคุณค่า :)))


O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

306 ความคิดเห็น

  1. #303 -ymmij (@-ymmij) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 15:34
    ให้ตายเถอะ ทำไมชีวิตเธอถึงต้องมาเจออะไรแบบนี้กันนะ
    #303
    0
  2. #200 โลลิค่อน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 22:32
    มาต่อนะค่ะ

    สงสารนามิอะ&#8224;^&#8224;
    #200
    0
  3. #182 mintyduckling (@mintyduckling) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 03:21
    มาต่อเร็วๆนะคะ กำลังสนุกเลย
    #182
    0
  4. #181 BNRB (@lookmeesecret) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:18
    อ่าววววนามิความวัวไม่ทันหายย ความควายเข้ามาแทรก อยู่ๆก็กลายเป็นท้องเฉยยยยย ป่าวน้าาาแค่ร้องไห้มากไปหน่อยเลยอ้วกแตกเฉยๆๆ
    #181
    0
  5. #180 premolar (@sarinpan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:33
    สนุกดีค่ะ น่าติดตาม

    แต่ว่า แอบร้องไห้ให้กับคาแรกเตอร์บอนนี เป็นคาแรกเตอร์โปรดของเราเลย
    กลายเป็นตัวร้ายไปซะแย้ววว ฮือออออ T___________T 
    #180
    0
  6. #179 oTartaruSo (@A-D_C) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:14
    นามิชีวิตเธอนี่ช่าง....งานเข้าไม่หยุดหย่อนจริงๆ
    #179
    0
  7. #177 torao-d-water (@torao-d-water) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:23
    ในที่สุดอีก50%ก็มา//ปาดน้ำตา ตอนนี้มีความสงสารนามิ(มั้งนะ)
    #177
    0
  8. #175 _NesZaZa_ (@_NesZaZa_) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:50
    ทิ้งทุกอย่างแล้วมาอ่านนนนน /// แม้จะ100% แล้วแต่ก็ยังไม่รู้ว่าใครจูบนามิ
    สู้ๆๆๆๆๆค่ะ ไรท์ ^^
    #175
    0
  9. #174 sssibtfoo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 22:34
    งืออออออ เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะค้าาาาา



    บุคคลนิรนามที่จูบนามิเราก็พอจะเดาออก อิอิ อ่านไปก็เขินไป
    #174
    0
  10. #173 BNRB (@lookmeesecret) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 01:29
    ค้างงงงง ลอว์แกจะไม่เดินตามรามิหน่อยหรออออออ !? แล้วตกลงใครได้จูบกับนามิล้าาาาา ค้างงงงงงงง
    #173
    0
  11. #172 Tell1037 (@tell1037) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 19:53
    เริ่มเบื่อลอวววว์ นามิทิ้งเลยยยยย ฮือ ถ้าลอว์จะทำตัวน่าหยิกขนาดนี้
    #172
    0
  12. #171 _NesZaZa_ (@_NesZaZa_) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 07:48
    ใครคะนั่นหนุ่มผู้โชคดีที่ไม่น่าใช่ลอววว์ ลอววว์จัดการมันซะ เลิกกะบอนนี่ได้แล้ววว
    ติดตามค่าาา
    #171
    0
  13. #170 Elizabeth✿ (@sharon110) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 23:28
    โอยยยยย ค้างค่ะ ค้างงงงงง //กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง
    ใครจูบกับนามิตะ กลิ่นสะอาดๆแบบนั้นหมอรึเปล่า!? หรือว่าจะเป็นคิด!? (พ่อทิวลิปไม่น่าจะใช่คนสะอาดนะ)
    ไม่น่ามาแพ้แอลกอฮอล์อะไรตอนนี้เลยลูกกก ปล่อยคนอ่านค้างคากับพ่อหนุ่มปริศนาคนนั้นจริงๆ!
    แล้วคุณหมอคะกลับมาทำด๋อยอะไรตอนนี้คะคุณ TvT นามิกำลังจะได้สามีใหม่อยู่แล้ว//เดี๋ยวๆ

    รอติดตามต่อนะคะ :)
    #170
    0