[Fic]Prince of tenniS :: My PrincesS

ตอนที่ 8 : Spacial Episode : อุบัติเหตุ [KxA](100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 772
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    11 ต.ค. 51

-: SPACIAL EPISODE :-

Title : อุบัติเหตุ
Paring : Kikumaru x Ayami
Write : Tsuki Makoto

.....................

"หนอย!พี่ทามามิแอบชิ่งไปโรงเรียนก่อนอีกแล้วนะ!ทั้งๆที่คนเขาก็บอกอยู่หยกๆว่าให้รอก่อนน่ะ" เด็กสาวพูดอย่างหัวเสียขณะล็อคประตูบ้าน จากนั้นเธอก็จัดการยัดกุญแจบ้านใส่กระป๋ากระโปรงแล้วรีบวิ่งไปสถานีรถไฟทันที

'ไปถึงโรงเรียนเมื่อไรจะโวยให้ลั่นเลยพี่บ้า'



เวลา 6.50 น. โรงเรียนเร็นงิน

"เฮ้ๆ!นั่นรุ่นพี่อายามินี่นา" เสียงเด็กชายปีหนึ่งคนนึงเรียกเพื่อนทั้งสองของเขาพร้อมกับชี้ไม้ชี้มือไปทางเด็กสาวเจ้าของผมดํามัดเป็นแกละยาวถึงสะโพก(พระเจ้าจอร์จอะไรมันจะยาวขนาดนั้น O - O)ประกอบกับนัยน์ตาสีดําที่ฉายแววสนุกและรอยยิ้มที่เป็นมิตรของเธอทําให้ผู้ชายบางคนซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นรุ่นน้องชอบได้ไม่ยาก

แต่สิ่งเหล่านั้นตอนนี้กลับตาลปัตรหมด ใบหน้าของอายามิตอนนี้เรียกได้ว่าไม่มีใครอาจหาญกล้าเข้าไปใกล้ เธอเดินไปเปลี่ยนรองเท้าที่ล็อคเกอร์ของตัวเองอย่างเงียบๆผิดวิสัยคนร่าเริง รักสนุกอย่างเธอ

"จริงด้วยสิ แต่ว่าวันนี้รุ่นพี่เขาหน้าตาบอกบุญไม่รับเลยแฮะ T ^ T " เพื่อนคนแรกว่า

"เดี๋ยวก็คงดีขึ้นเองล่ะมั้ง อีกอย่าง คนอย่างรุ่นพี่อายามิไม่มีทางเป็นแบบนี้ได้นานหรอก" เพื่อนอีกคนนึงเอ่ยขึ้นอย่างรู้ดี แน่นอน!คนอย่างเธอหน้าบึ้งได้ไม่นานหรอกเดี๋ยวก็หาย...ทันทีที่ได้โวยพี่บ้านั่นน่ะนะ

"อืมๆ" สองคนที่เหลือพยักหน้าพร้อมกันอย่างเห็นด้วย แล้วทั้งสามก็ชะงักไปเมื่อพบว่ารุ่นพี่อายามิที่พวกเขาพูดถึงได้หายไปเรียบร้อยแล้ว(ใครจะรออยู่ให้ได้ยินรุ่นน้องนินทาต่อล่ะ - _ -)


ที่สนามเทนนิสชมรมเทนนิสหญิงของเร็นงิน ตอนนี้ยังไม่ค่อยมีคนมามากนักเพราะยังเช้าอยู่ โดยส่วนใหญ่ที่มีมาก็จะเป็นพวกที่ทําการบ้านยังไม่เสร็จและมาลอกเพื่อนที่โรงเรียน ส่วนน้อยก็จะเป็นพวกที่มีซ้อมเช้าอย่างพวกชมรมกีฬา

"เจ็บใจ๊!!!" เสียงแหลมๆของใครบางคนดังขึ้นลั่นสนามจนหลายๆคนที่อยู่แถวนั้นและใกล้แถวนั้นพากันตกใจ แล้วเจ้าของเสียงแหลมนี้ก็คือ...

"เจ็บใจ๊!เจ็บใจจริงๆเลย O(> [] <)O"

"555+ ฉันชนะแล้วน้าโมโดกะ ตามสัญญา..เลี้ยงข้าว 1 อาทิตย์นะจ๊ะ!(^  ^)" คามิชิโระเอ่ยกับโมโดกะซึ่งเป็นเจ้าของเสียงแหลมบาดหูนั่น

"ฮึ่ย~ก็ได้ ... หืม!? นั่นอายามินี่นา" โมโดกะตอบแล้วสะบัดหน้าไปทางอื่นก่อนจะสังเกตเห็นอายามิเดินตรงเข้ามาในคอร์ทซึ่งเธอกับคามิชิโระยืนอยู่และสมาชิกในชมรมบางคนก็เริ่มพากันหลีถอยออกไปห่างๆ

"ทะ..ทําไมถึงดูทมึนยังงั้นล่ะเนี่ย รู้สึกขนลุกยังไงก็ไม่รู้ - o -;; " คามิชิโระพูดอย่างเหงื่อตก

"โมโดกะเห็นพี่ทามามิบ้างไหม" อายามิถามทันทีที่ถึงตัวทั้งสองคน

"มีอะไรกับทามามิงั้นหรออายามิจัง" คามิชิโระถามอย่างสงสัยเพราะปกติแล้วพี่น้องคู่นี้ตัวแทบจะติดกันเป็นตังเม

"ก็พี่เขาน่ะ...." แล้วอายามิก็เล่าให้ทั้งสองฟัง เมื่อได้ฟังเรื่องทั้งหมดแล้วทั้งสองก็พอจะได้คําตอบแล้วว่าทําไมอายามิถึงดูทมึนๆแล้วไม่มีใครเข้าใกล้ แต่ลองคิดดูอีกทีมันออกจะไร้สาระไปนิดนะ(!) แต่ว่า...

"ตก-ลง พี่-ทา-มา-มิ-อยู่-ที่-ไหน" อายามิพูดเน้นทีละคําอย่างชัดเจน จนทั้งสองได้แต่ยิ้มให้แห้งๆ

"อยู่ที่ห้องคอมฯน่ะจ๊ะ (^  -  ^)a" คามิชิโระตอบเสียงอ่อย

"เห็นว่ามีงานแน่ะ!ลองไปดูสิ (^  -  ^)a" โมโดกะบอกเสริมซึ่งตอนนี้ทั้งสองคนมีสีหน้าไม่ต่างกันเลยสักนิด

"อืม งั้นหรอ...งั้นลองไปดูหน่อยดีกว่า" สีหน้าของอายามิดีขึ้นในระดับนึง เธอเดินออกจากคอร์ทไปที่อาคารเรียน ส่วนสองสาวโมโดกะกับคามิชิโระก็ถอนหายใจออกมาโล่งอก ทั้งสองคนมองหน้ากันแล้วคามิชิโระก็พูดขึ้นว่า

"อย่าลืมนะ เลี้ยงข้าว 1 อาทิตย์"

'จําได้แม่นดีหนิ - * -'

*************************

ที่ห้องคอมฯ 

"วันนี้ต้องขอบคุณมากเลยนะคุณโฮโช" อาจารย์ชิฮิโระซึ่งสอนวิชาคอมฯปีสองและสามเอ่ยกับหญิงสาวเจ้าของผมสีดําตัดสั้นระต้นคอ เธอคลี่ยิ้มบางๆให้อาจารย์ชิฮิโระก่อนจะยื่นซองสี่เหลี่ยมจัตุรัสสีขาวซึ่งข้างในมีแผ่นซีดีอยู่

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ!อาจารย์(^  ^) หนูเองก็ไม่รังเกียจที่จะรับงานมาทําหรอกค่ะ" ทามามิพูดแล้วเดินไปจับที่เลื่อนประตูตั้งท่าจะออก

ครืน~ "หวา!" ตุบ!!

"โอ๊ย!เจ็บ > _ <!!" ประตูถูกเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือใครบางคน ทามามิซึ่งจับที่เลื่อนประตูอยู่ตอนแรกก็ไถลไปตามแนวที่ประตูเปิดจนล้มลงกระแทกกับพื้นอย่างเลี่ยงไม่ได้

"คุณโฮโชเป็นอะไรมากไหม!?" อาจารย์ชิฮิโระลุกขึ้นพรวดทันทีด้วยความตกใจ คนที่เปิดประตูเมื่อตะกี้ก็คืออายามินั่นเอง

"ว้าย!ตายแล้ว!พี่ทามามิเป็นอะไรมากไหม อ๊ะ!อาจารย์ชิฮิโระก็อยู่ด้วยหรอคะแหะๆๆ" อายามิพูดพร้อมกับหัวเราะและยิ้มให้แห้งๆ

"อืม วันหลังก่อนเปิดก็โปรดช่วยสังเกตด้วยนะคุณโฮโช(อายามิ) - _ -" อาจารย์ชิฮิโระบอกโฮโชผู้น้องอย่างหน่ายๆ

"ค่าๆ"

'ฉันกลายเป็นหัวหลักหัวตอไปตั้งแต่เมื่อไรกันล่ะเนี่ย...= _ =;; ' ทามามิคิด

"เอ้า!พี่ทามามิมัวนั่งเป็นคุณนายอยู่ทําไมกันล่ะคะ มานี่ๆๆๆเลย" อายามิพูดพร้อมกับดึงทามามิให้ตามออกไปโดยไม่ฟังเสียงโวยวายของพี่สาวตัวเองสักนิด อาจารย์ชิฮิโระมองตามหลังทั้งสองไปด้วยความงง

................

......

"เฮ้ๆ!อายามิปล่อยพี่ก่อนๆ" ทามามิทักท้วงน้องสาวตัวเองที่ตอนนี้ลากเธอมาไกลจากชั้นล่างขึ้นไปชั้นบนโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

"ไม่ได้ๆต้องหาที่ลับตาคนกว่านี้" อายามิบอก ทําเอาทามามิที่ฟังอยู่คิดไปไกลทีเดียว(คุณผู้อ่านก็คงจะด้วยใช่ไหมล่ะครับ - -++
)


ณ ดาดฟ้าโรงเรียน 

"ตกลงมีเรื่องอะไรล่ะฮึ!?อายามิ -  -a" พี่ทามามิถามฉันหลังจากที่มือเป็นอิสระอีกครั้งพร้อมกับเครื่องหมายคําถามที่ผุดขึ้นมาเต็มไปหมด .. โธ่!เนี่ยน่ะหรอพี่ฉัน ปกติฉลาดกว่านี้นี่นา \ TT O TT /  อุ่ย!ไม่ได้ว่านะคะ แค่พูดๆ

"ปัทโธ่!ไม่ต้องทําเป็นลืมเลยพี่ทามามิ  พี่จําได้ไหมว่าทิ้งใครไว้ที่บ้าน" ฉันกอดอกถามยืนประจัญหน้ากับพี่ที่ตอนนี้ยืนพิงประตูที่เปิดเข้าออกดาดฟ้าอยู่

"แหะๆๆ!โทษทีจ๊ะโทษที พอดีตอนที่นั่งรอเธออยู่ที่ห้องนั่งเล่นอาจารย์เขาก็โทรมาบอกพี่ว่าให้ไปช่วยทํางานหน่อย พี่ก็เลยตอบตกลงไปแต่ก่อนออกมาพี่ว่าพี่ก็เขียนโน้ตบอกไว้ให้แล้วนี่!?" เอ๊ะ!พี่เขียนไว้ด้วยหรอ... หรือว่าจา....

"......"

อ๊าย!!ตายแล้วต้องใช่แน่ๆเลย > O < ตอนนั้นเราขยําทิ้งไปนี่หว่า แม๊!ไอ้เราก็คิดว่าเศษกระดาษ

"เป็นไงจ๊ะนึกออกหรือยัง ^ - ^" พี่ทามามิถามฉันพร้อมกับยื่นหน้ามาหา

"แหะๆ นึกออกแล้วล่ะค่ะ!คือหนูดันขยํามันทิ้งอ่ะนะคะเพราะคิดว่ามันเป็นเศษกระดาษ" ฉันตอบแล้วพี่เขาก็ยิ้มออกมา นี่พี่ฉันแน่นะ - * -

"พี่คิดอยู่แล้วว่าเธอต้องขยํามัน เอาเถอะ!อันที่จริงพี่ก็ผิดเข้าเต็มเบาเลยล่ะนะ เดี๋ยววันนี้อนุญาตให้แวะซื้อของก่อนกลับบ้านได้เป็นการไถ่โทษก็แล้วกัน" ฮ่ะ!แวะได้งั้นหรอ O _ o ว้าว!สะ..สุดยอดไปเล้ย!!

ปกติแล้วฉันจะแวะซื้อของได้ก่อนกลับบ้านก็เฉพาะวันศุกร์เท่านั้นรวมทั้งพี่ทามามิก็ด้วย เว้นซะแต่ว่าจําเป็นจริงๆน่ะนะ แต่โดยส่วนใหญ่แล้วคุณพ่อกับคุณแม่จะเป็นฝ่ายซื้อเองซะมากกว่าให้ฉันกับพี่ซื้อกลับไป

"จริงอ่ะพี่ทามามิ"

"อืมก็ใช่น่ะสิ - o - เธอจะไม่เอาก็ได้นะ" พี่ทามามิตอบด้วยเสียงหน่ายๆ

"เอาดี้!> w <" คนอย่างฉันไม่เอาก็บ้าแล้วล่ะ ไปได้แค่วันศุกร์มันดีที่ไหนเพราะเมื่ออาทิตย์ก่อนเจอที่ห้อยโทรศัพท์ถูกใจ กะว่าจะไปซื้อวันศุกร์สักหน่อยกลายเป็นว่ามันถูกขายไปแล้ว - A - อายามิไม่ปลื้ม~จบ!

*************************

'สงสัยก่อนทานยายัยอายามิลืมเขย่าขวดแน่เลย - - -...' โมโดกะคิดระหว่างเปลี่ยนเสื้อเพื่อไปซ้อม  ภายในห้องเปลี่ยนเสื้อนั้นมีเธอ คามิชิโระ อายามิและฮิซาเมะแค่สี่คนเท่านั้น นอกนั้นก็อยู่ที่สนามกันหมดแล้ว

"นี่!กัปตัน กัปตันว่ามันแปลกไหมที่จู่ๆยัยอายามิก็ยิ้มได้น่ะ" โมโดกะเอนตัวไปกระซิบถามคามิชิโระ

"ไม่มั้ง คนอย่างยัยอายามิโกรธได้นานที่ไหนกันเธอก็รู้หนิว่ายัยอายามิโกรธยากหายง่าย" คามิชิโระเลิกคิ้วตอบโมโดกะ

"ก็คงจะอย่างงั้นล่ะมั้ง..." โมโดกะพูดแล้วกอดอกเหล่มองไปหาอายามิที่สะพายกระเป๋าแร็คเก็ตเดินออกจากห้องไป

"...."

"โย่!!"

"เฮ้ย!!"

"ฮะๆๆ!ตกใจกันง่ายจังนะกัปตันคามิชิโระ โมโดกะ" ที่แท้คนที่ทําให้ตกใจก็คือฮิซาเมะนั่นเอง ตอนนี้เจ้าตัวเปลี่ยนเสื้อเรียบร้อยแล้วและมีเสื้อแจ็คเก็ตนักกีฬาตัวจริงใส่ทับอีกที

"ฮึ่ม!ไม่ต้องเลยยัยฮิซาเมะตัวแสบ" โมโดกะพูดและเอื้อมมือไปหยิกแก้มฮิซาเมะอย่างหมั่นเขี้ยวพร้อมๆกันกับคามิชิโระ

"โอ๊ย!เจ็บๆๆ เรารีบไปซ้อมกันดีกว่านะเดี๋ยวก็แพ้พวกทีมอื่นในแข่งจริงหรอก อยากแพ้หรือไง!" เท่านั้นทั้งสองก็รีบปล่อยมือจากแก้มฮิซาเมะแล้วคว้ากระเป๋าแร็กเก็ตวิ่งปรู้ดออกจากห้องไปทันที

คนถูกหยิกก็ได้แต่ลูบแก้มทั้งสองข้างของตัวเองเบาๆด้วยความเจ็บ ปากก็ได้แต่ขมุบขมิบด่าสองคนเมื่อกี้ที่บังอาจหยิกแก้มเธอซะแรงจนเป็นรอยแดง

*************************
(เวลาเลิกเรียน)

"หมดเวลา ทุกคนกลับบ้านได้!ปี1เคลียร์สนามให้เรียบร้อยด้วยล่ะ" เสียงของเทะสึกะดังบอกทุกคนในชมรม ทุกคนวางมือจากการซ้อมและค่อยๆทยอยกันออกไปจากสนามจนเหลือแต่เด็กปี1 ที่ต้องเคลียร์สนาม

"เฮ้!เอจิเซ็นรีบไปกันเถอะวันนี้ฉันเลี้ยงเอง" โมโมะบอกเรียวมะซึ่งกําลังเก็บแร็กเก็ตอยู่

"เอาสิฮะรุ่นพี่โมโมะ วันนี้ผมก็ว่างด้วย" เรียวมะบอกแล้วเดินออกจากสนามไปกับโมโมะ ตามด้วยคุณทากะและฟูจิ

"เฮ้!โออิชิวันนี้ฉันต้องขอกลับก่อนนะ พอดีพี่เขาฝากให้ฉันไปเอาของที่สั่งไว้ที่ร้านเบเกอรี่คาเฟ่น่ะ" คิคุมารุบอกโออิชิหลังจากที่เปลี่ยนเสื้อเสร็จ

"อืม ฉันว่านายรีบไปเถอะเดี๋ยวก็โดนดุเอาหรอก" โออิชิบอกแล้วคิคุมารุก็รีบวิ่งไปทันที


ณ ร้านBakery cafe

"อา นี่จ๊ะ!แล้วก็ฝากบอกพี่สาวเธอด้วยนะว่าพรุ่งนี้ตอนเช้าช่วยโทรมาหาด้วยนะ" คิคุมารุพยักหน้ารับแล้วยื่นมือไปรับถุงมาซึ่งมีกล่องเค้กใส่อยู่สองกล่อง

"ขอบคุณฮะ" แล้วคิคุมารุก็หันหลังจะเดินออกจากร้าน

พลัก!ตุบ!

"โอ๊ย!"

"อ๊ะ!น้องคะเป็นอะไรมากไหม" พี่เจ้าของร้านถามอย่างตกใจ เพราะยังไม่ทันทีที่เด็กหนุ่มจะก้าวผ่านประตูก็มีเด็กสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาแล้วชนเข้าให้อย่างจัง แต่จริงๆแล้วต่างฝ่ายต่างชนกันมากกว่า

"งื้อ~อะไรของนายเนี่ย" เด็กสาวถามอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไร

"ฉันน่าจะเป็นฝ่ายถามเธอมากกว่านะยัยบ้า" คิคุมารุตอกกลับ

"จะหาว่าฉันผิดหรือไงน่ะฮะ!" เด็กสาวลุกขึ้นพรวดประจัญหน้ากับคิคุมารุทันทีทําให้เห็นความสูงที่ต่างกันมากอย่างเห็นได้ชัด

"ก็แล้วแต่เธอจะคิด... อ๊ะ!เธอ เลือดออกหนิ" แล้วคิคุมารุก็เหลือบไปเห็นเลือดที่ไหลออกมาจากบาดแผล ทําไมเด็กสาวถึงไม่รู้สึกเลยนะว่ามีแผล คิคุมารุย่อตัวลงไปจับเข่าของเด็กสาวที่ตอนนี้เลือดไหลไปย้อมถุงเท้าจากสีขาวกลายเป็นสีแดงแล้ว

"โอ๊ะ!ตายแล้ว!!พอดีก่อนที่พวกน้องจะมามลูกค้าเขาทําแก้วแตกน่ะ พี่ว่าพี่กวาดเศษแก้วไปหมดแล้วนะ"

......

"ฉันว่าฉันพาเธอไปส่งบ้านดีกว่านะ แผลยังงี้เธอเดินไปไม่ไหวหรอก" คิคุมารุบอกหลังจากที่เอาเศษแก้วออกจากแผลให้แล้ว

"ก็ดี แล้วนายจะปล่อยให้เลือดฉันไหลหมดตัวก่อนหรือไงน่ะฮะ!" เด็กสาวทักท้วงเพราะเขาแค่เอาเศษแก้วออกจากแผลเท่านั้นแต่ยังไม่ยอมปิดแผลให้เธอสักที

"อ๊ะ!!โทษที อืม...นี่แล้วกัน" คิคุมารุล้วงผ้าเช็ดหน้าตัวเองมาเช็ดเลือดและพันแผลที่ห้วเข่าให้เธอ

"จะ..จะดีหรอ" 

"อื้อ! ก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลยไม่ใช่หรือไง" คิคุมารุบอกแล้วลุกขึ้น เขาย่อตัวลงและหันหลังให้เด็กสาวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้

"เอ้า!ขึ้นมาสิ" เด็กสาวหน้าขึ้นสีนิดๆก่อนจะปรับหน้าให้เหมือนเดิมแล้วจําใจยอมขึ้นไปขี่หลังเขา คิคุมารุยืดตัวขั้นช้าๆแล้วให้เด็กสาวถือถุงกล่องเค้กและสะพายกระเป๋าแร็กเตแทนเขา



"ฉันว่านายวางฉันลงดีกว่านะ ตัวฉันหนักจะตาย -  -" ระหว่างทางอายามิก็เอ่ยออกมาด้วยความกังวลนิดๆ กลัวว่าเขาจะหนักเพราะไหนก็จะกระเป๋าแร็กเก็ตสองใบแล้วยังมีเธอด้วยอีก

"หนักงั้นหรอ!?ฉันว่าตัวเธอก็เบาดีออก" คิคุมารุพูดแล้วหัวเราะในลําคอ

"ขะ..ขําอะไรไม่ทราบยะ > o <" อายามิถามอย่างไม่สบอารมณ์ปนอาย

"เปล่าๆ  ฉันคิคุมารุ เอจิอยู่ปี3แล้วเธอล่ะ"

"หา!?อยู่ปีสามงั้นหรอ!งั้นก็แก่กว่าฉันปีนึงสินะ ฉันโฮโช อายามิอยู่ปี2 ยินดีที่ได้รู้จัก"

"งั้นเธอก็ต้องเรียกฉันว่ารุ่นพี่สิ"

"ฝันไปเถอะ!" อายามิปฏิเสธ

"โธ่!ใจร้ายจังนะ"

"จะบ้าเรอะ!ใจรงใจร้ายอะไรกัน นายเองไม่ใช่หรือไงที่บอกให้ฉันเรียกนายว่ารุ่นพี่น่ะ!" อายามิโวยจนคิคุมารุรู้สึกอยากหาอะไรมาปิดหูเพราะเสียงเธอมันสุดยอดจริงๆ

"ครับๆคร้าบไม่เรียกก็ไม่เรียก" 

"อ๊ะ!!ใกล้ถึงบ้านฉันแล้วล่ะ ถัดจากนี้ไปอีกสองหลังทางขวา" อายามิบอกแล้วชี้ไปข้างหน้าทางด้านขวา

*************************

"ต้องขอบคุณมากเลยนะที่ช่วยพาน้องสาวฉันมาส่ง" ชายหนุ่มอายุราวๆ 20ปีเอ่ยขอบคุณเด็กหนุ่มผมแดงตรงหน้า

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมต่างหากที่ต้องขอโทษด้วยที่ทําให้น้องสาวคุณบาดเจ็บ" คิคุมารุบอกแล้วโค้งให้ทีนึง

"ฮะๆๆ!ไม่เป็นไรๆ อย่างยัยตัวแสบน่ะตายยากจะตาย" ชายหนุ่มบอกแล้วยิ้มให้คิคุมารุ แล้วเสียงทักท้วงบ่งบอกถึงความไม่พอใจก็ออกลอดออกมา

"ว่ายังไงนะพี่ไอ!!> [] <"

"ฮะๆๆ!โทษทีนะน้องสาวฉันก็ยังงี้แหละ"

"อะ..อืมไม่เป็นไรหรอกครับ(เพราะตัวเองก็ประสบมาเหมือนกัน) งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ" แล้วคิคุมารุก็โค้งให้ชายหนุ่มเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไป

หลังจากที่คิคุมารุไปแล้ว ชายหนุ่มก็ปิดประตูเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นเห็นน้องสาวตัวเองที่ตอนนี้นั่งอยู่บนโซฟาให้พี่สาวตัวเองทําแผลอยู่

"ไงล่ะยัยตัวแสบ ซุ่มซ่ามจนได้เรื่องนะ"

"ซะที่ไหนกันล่ะ หมอนั่นเป็นฝ่ายมาชนหนูก่อนต่างหาก" อายามิบอก

"อย่าโยนความผิดให้คนอื่นน่าอายามิ ทําแผลเสร็จแล้วก็ไปอาบน้ำก่อนนะแล้วค่อยลงมาทานข้าวเย็น" ทามามิบอกแกมสั่ง

"ค่า~" อายามิลุกเดินขึ้นบันไดไปที่ห้องนอนหลังจากที่ทามามิทําแผลให้เสร็จ

ปึง!

เด็กสาวปิดประตูเดินไปนอนลงที่เตียงนอนตัวเอง ในห้องนี้มีนอนกันอยู่สองคนก็คือเธอและพี่ทามามิ ส่วนพี่ชายของเธอก็แยกไปนอนเดี่ยวอีกห้องนึง พ่อกับแม่ก็อีกห้องนึงรวมเป็นสามห้อง

"เจอกันอีกครั้งรับรองได้เลยว่าฉันจะเรียกนายว่า รุ่นพี่...คิคุมารุ"

*************************

อาโลฮา~ สวัสดีขอรับทุกท่าน

เป็นยังไงมั่งขอรับ ตอนพิเศษระหว่างคิคุมารุกับอายามิ

ตอนต่อไปได้เจอแน่นอนไม่เซงาคุหรือเร็นงินที่ออก

และตัวหลักในตอนนั้นก็คือนักเทนนิสข้อมูล



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น