[Fic]Prince of tenniS :: My PrincesS

ตอนที่ 9 : Episode 06 : สมุดเป็นเหตุ(ยังไงอ่ะ?)(100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 582
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    14 ต.ค. 51

# Prince OF TenniS #
[
EpiSodE
06 ]




ภายในห้องสีขาวสะอาดตา เด็กสาวผมยาวคนหนึ่งยืนอยู่หน้ากระจกตู้เสื้อผ้าในชุดนักเรียนสีชมพู เธอหมุนตัวไปมาอยู่หน้ากระจกเพื่อตรวจดูความเรียบร้อย ผมสีน้ำเงินเข้มของเธอถูกปล่อยยาวไม่มีการจับมัด

แอ๊ด~

"อ้าว!นี่ยังไม่เสร็จอีกหรือไงน่ะฮะลูกฮารุ คุณพ่อรอทานข้าวอยู่ข้างล่างนะจ๊ะ" ฮิรากิเปิดประตูเข้ามาบอกลูกสาวของตนที่ตอนนี้ยังคงไม่เลิกหมุนตัวไปมาอยุ่หน้ากระจก

"ก็เป็นกรรมการรักษาระเบียบนี่นา มันก็ต้องมีการตรวจดูความเรียบร้อยของตัวเองด้วยสิคะ" ฮารุสะตอบแล้วหันไปยิ้มให้แม่ตัวเองที่ยืนอยู่ที่ประตู

"เฮ้อ~แต่ถึงอย่างงั้นก็เถอะ แต่นี่ก็นานมากแล้วนะลูก..เดี๋ยวคุณพ่อก็ไปทํางานสายกันพอดี" ฮิรากิถอนหายใจแล้วเอ่ยบอกฮารุสะ

"มีความเป็นไปได้ 99.99%ที่คุณพ่อจะไม่ไปทํางานสายเพราะนี่แค่หกโมงสิบห้านาทีเท่านั้น" ผีนักคํานวณเริ่มเข้าสิงฮารุสะ

"จ้าๆๆ เพราะฉะนั้นมานั่งลงตรงนี้ก่อนเลย ดูซิ!ผมก็เปียกน้ำแล้วยังไม่เช็ดให้แห้งก่อนออกมาอีก" ฮิรากิกดตัวฮารุสะให้นั่งลงที่เก้าอี้โต๊ะเครื่องแป้ง

"ก็กะว่าจะเช็ดอีกทีทีหลังอ่ะ!" ฮารุสะบ่นพึมพําระหว่างที่ผู้เป็นแม่กําลังเช็ดผมให้ตัวเอง

"อืม...แม่ว่าลูกไปตัดเอาผมออกสักหน่อยดีไหมเพราะรู้สึกว่ามันจะยาวเกินไปแล้วนะ"ฮิรากิบอกลูกตัวเองหลังจากเช็ดและหวีผมให้เสร็จ

"อึก!" ฮารุสะชะงักมือที่กําลังจะรวบผมทันทีที่ได้ยินคําว่า เอาผมออก

"ว่าไงจ๊ะ!ลูกฮารุ" ฮิรากิถามคาดคั้น ก็ใช่น่ะสิผมเธอน่ะยาวจะตายชัก เวลารวบจะดูเหมือนไม่ยาวสักเท่าไรหรอกนะแต่ถ้าปล่อยเนี่ยสิ...จากที่อยู่ที่สะโพกมันจะมาอยู่ที่เข่าเลยนะ -  -  แถมผมเธอก็ยาวยากด้วย

"มะ..ไม่ล่ะค่ะ เพราะฉะนั้นหนูขอตัวไปทานข้าวก่อนแล้วกันนะคะ ^ ^;;" ว่าแล้วฮารุสะก็ค่อยๆกระดึบๆออกจากห้องโดยอยู่ห่างจากแม่ตัวเองให้มากที่สุด

*************************

"ฮ่ะๆๆ!ก็นั่นน่ะสินะ แม่เขาก็น่าจะรู้นี่เนอะว่าผมลูกน่ะยาวยากจะตาย" ผู้เป็นพ่อพูดขึ้นพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆอย่างนึกขําในท่าทางของลูกตัวเอง

"นั่นน่ะสิคะ...แล้วจะให้เป็นเป็นทรงอื่นก็ไม่ได้เพราะมันก็ไม่ค่อยจะเหมาะสักเท่าไร" ฮารุสะพูดเสียงอ่อย

"อืม..แต่อย่างน้อยไปเอาออกอย่างที่แม่ว่าสักหน่อยก็ดีนะฮารุสะ เพราะมันยาวไปจริงๆนั่นแหละ" ผู้เป็นพ่อเอ่ยแล้วลูบคางอย่างพิจารณา

เฮือก!! 'โอ๊ย!พ่อฉันก็ด้วยอีกคนหรอเนี่ย TT O TT'

"หนะ..หนู หนูขอตัวไปโรงเรียนก่อนนะค้า T [] T" แล้วฮารุสะก็รีบลุกออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว



"แฮ่กๆๆ!โอ๊ย!ถึงโรงเรียนแล้วฉัน รอดตัวไปที..." ฮารุสะยืนพักหอบหายใจแฮ่กๆอยู่หน้าโรงเรียนด้วยความโล่งอกเพราะขืนอยู่ในบ้านนานกว่านี้มีหวังโดนลากเข้าร้านตัดผมอย่างเลี่ยงไม่ได้แน่ๆ คนอย่างเธอถ้าจะให้เข้าร้านตัดผมต้องทําใจกันหน่อยล่ะ

"อ้าว!อรุณสวัสดิ์ค่ะรุ่นพี่ฟุรุทากะ มาเช้าอีกตามเคยนะคะ ^  ^" เสียงใสๆดังทักทายรุ่นพี่สาวที่ตอนนี้ลงไปนั่งอยู่กับพื้นแล้ว

"อ้อ!อืมอรุณสวัสดิ์ เธอเองก็ด้วยนะคุโจ" ฮารุสะทักกลับพร้อมกับลุกขึ้นยืนแล้วใช้มือปัดเศษฝุ่นเศษดินที่กระโปรงออก

"ค่ะ!แล้วว่าแต่วันนี้รุ่นพี่จะเข้าชมรมก่อนหรือเปล่าคะ" คุโจหรือคุโจ นารุมิเลิกคิ้วและเอียงคอถามทําให้ดูน่ารักไปอีกแบบ

"อืม..แน่นอน แต่ก็อยู่ได้แค่ยี่สิบนาทีเท่านั้นแหละนะเพราะหลังจากนั้นพี่ต้องไปเตรียมตัวทําหน้าที่ของพี่" ฮารุสะบอกแล้วเดินเข้าโรงเรียนตามด้วยนารุมิที่เดินตามหลังไป

...........

......

ที่สนามเทนนิสของชมรมเทนนิสหญิง โรงเรียนเร็นงิน

บริเวณภายในสนามเทนนิส เหล่าสมาชิกชมรมที่ไม่ได้เป็นตัวจริงต่างฝึกซ้อมกันอย่างไม่รู้จักเหนื่อย โดยมีสายตาอันเฉียบแหลมของผู้จัดการชมรมคอยมองผ่านรั้วเหล็กที่กั้นอยู่ตลอด

"อ้าว!ว่าไงคุณฮารุจอมเฉียบ" เสียงออกจะกวนประสาทนิดๆของคามิชิโระดังเข้าสู่โสตประสาทรับฟัง เจ้าของชื่อหันควับทันทีด้วยอารมณ์ที่เคืองนิดๆ

"ชอบขัดจังนะเวลาคนเขาทํางานอยู่น่ะ" ฮารุสะพูดและเท้าเอวแสดงถึงความไม่ค่อยพอใจเท่าไรนัก มือซ้ายของเธอถือสมุดจดประจํากายอย่างเช่นเคยส่วนอีกข้างก็กําปากกาไว้ 

"โอ๊ะ!ทํางานหรอกหรอ ฉันเห็นก็แค่มองเข้าไปในสนามอย่างเดียวเท่านั้นเองหนิ - o - ..." คามิชิโระตอบกลับด้วยท่าทางสบ๊าย~!สบาย~ แล้วเธอก็ยังไม่ได้เปลี่ยนชุดเลยด้วย

"หน้าที่รวบรวมข้อมูลทั้งหมดคือหน้าที่ฉันเธอก็รู้ อีกอย่างเดี๋ยวฉันก็ต้องไปทําหน้าที่อย่างอื่นต่ออีก อยู่นานไมได้" ฮารุสะพูดแล้วปิดสมุดถือไว้ข้างเดียวกับข้างที่ถือปากกา

"ค่า~รับทราบอยู่เต็มทรวงอกเลยล่ะค่ะ! เอาล่ะ!งั้นขอหม่อมฉันระเห็จตัวเองไปเปลี่ยนเสื้อก่อนล่ะนะคะคุณผู้จัดการชมรม"คามิชิโระพูดทิ้งท้ายไว้อย่างกวนๆแกมล้อเลียนแล้วจึงเดินผละออกไป

ฮารุสะมองตามหลังคามิชิโระจนหายเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อก่อนจะถอนหายใจออกมายาวแล้วเดินไปนั่งที่เก้าอี้ยาวที่อยู่ใต้ต้นไม้อย่างเซ็งๆ นารุมิซึ่งโต้ลูกอยู่กับเด็กปี1 หันไปมองฮารุสะแวบหนึ่งจากนั้นก็หันกลับไปทางเดิม

"...." ฮารุสะล้วงเข้าไปในกระเป๋านักเรียนตัวเองและหยิบสมุดสีขาวสะอาดเล่มหนึ่งออกมา หน้าปกเขียนด้วยตัวหนังสือตัวเล็กสีดําว่า ' Photo Memory of Me'(ตัวเขียน)

เธอเปิดไปเรื่อยๆจนหยุดอยู่หน้าหนึ่งซึ่งมีสีแปลกแตกต่างจากหน้าอื่นคือมันเป็นสีทราย ฮารุสะมองรูปที่ติดอยู่บนกระดาษสีทรายอย่างเลื่อนลอย

รูปเด็กสามคนยืนอยู่ด้วยกันด้วยใบหน้าที่มีความสุข คนแรกทางด้านซ้ายเป็นเด็กผู้ชายผมตั้งสีดําใส่แว่นกรอบเหลี่ยมสีเดียวกันกับสีผม ยิ้มที่มุมปากนิดๆ ดูตัวสูงที่สุดในสามคน

และอีกคนนึงซึ่งอยู่ทางด้านขวาเป็นเด็กผู้ชายเช่นกัน เขามีผมสั้นสีน้ำตาลเข้มดูเรียบร้อย ผมด้านหน้าเป็นหน้าม้า เขาหลับตาอยู่ทําให้ไม่เห็นนัยน์ตาที่ซ่อนอยู่ด้านหลังเปลือกตา ยิ้มที่มุมปากนิดๆเช่นกันแต่น้อยกว่ามากเลยทําให้ดูเหมือนเขาไม่ค่อยยิ้ม สูงรองมาเป็นคนที่สอง

คนสุดท้ายซึ่งอยู่ตรงกลางเป็นเด็กผู้หญิงผมยาวหยักเป็นคลื่นถึงเอวสีน้ำเงินเข้มมัดครึ่งหัวหน้าตาน่ารักแล้วก็ยิ้มเยอะกว่าเด็กชายทั้งสองที่ยืนขนาบข้าง เธอกําลังกอดแขนเด็กชายผมสีน้ำตาลอยู่ ตัวเล็กและเตี้ยกว่าเด็กชายทั้งสองมาก 

ด้านนอกของรูปมีเขียนชื่อไว้และโยงลูกศรชี้บอกว่าใคร...

"ซาดาฮารุ...เร็นจิ" ฮารุสะพูดชื่อของคนสองคนออกมาเบาๆกับตัวเองและเงียบเสียงไป ก่อนจะเปิดดูต่อไปเรื่อยๆ ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะเป็นรูปของเด็กสามคนนั้น บางส่วนก็เป็นรูปของเด็กหญิงผมลอนกับเด็กชายผมสีน้ำตาลเข้มแล้วก็เด็กชายอีกคนนึงผมสีดําตัดเรียบร้อย

"เห~... ไม่ยักกะรู้ว่ายัยฮารุสะก็มีเพื่อนผู้ชายคนอื่นอยู่ด้วย" เสียงพึมพําเบาๆของใครบางคนดังมาจากบนต้นไม้

"สงสัยท่านคามิชิโระคนนี้คงต้องไปแก้ข่าวแล้วแฮะ!  หึๆๆ!ดูท่านิตยสารของโรงเรียนคราวนี้เรทติ้งพุ่งกระฉูดแน่ๆฮิๆๆ" คามิชิโระพูดแล้วใช้มือข้างนึงปิดปากแน่นเพื่อกลั้นหัวเราะ ไม่อย่างงั้นฮารุสะ(เหยื่อ)ก็รู้กันพอดีว่าเธออยู่บนนี้

เพราะหลังจากที่เธอเปลี่ยนเสื้อเสร็จแล้วก็เห็นฮารุสะนั่งอยู่ที่ใต้ต้นไม้นี้แถมกําลังดูอะไรบางอย่างอยู่ด้วยคล้ายๆอัลบั้มรูปแต่ไม่ใช่ จะเข้าไปขอดูยังไงก็ไม่มีทางได้กันง่ายๆแน่นอน(เพราะเธอมันไม่ค่อยน่าไว้ใจสักเท่าไร เพราะเปอร์เซ็นที่ยัยนี่จะเอาไปประโคมเป็นข่าวมันสูงเหลือหลาย - - -)

เธอจึงต้องแอบปีนขึ้นมาอยู่บนต้นไม้อย่างนี้แล พร้อมกับกล้องถ่ายรูปคู่ใจของเธอในมือ

"อิๆๆเอาล่ะ!ไปที่ชมรมหนังสือพิมพ์ดีกว่าเรา" คามิชิโระพูดหลังจากที่ถ่ายรูปฮารุสะได้และกระโดดลงจากต้นไม้เดินไปอย่างเงียบเชียบ

*************************

ข้าน้อยจะแบ่งเนื้อเรื่องออกเป็นสองตอน

เพื่อสะดวกต่อการอ่านและจะได้ตรงกับชื่อเรื่องด้วยนะขอรับ ^ ^

ข้าน้อยต้องรับอัพอย่างเร่งด่วน

ไม่งั้นข้าน้อยคงได้จองศาลาแน่ๆ 
T ^ T



พอดีระหว่างที่ไอเดียตัน ข้าน้อยไปเปิดดูเทนิมิวมา

มันเลยทําให้ข้าน้อยรู้สึกสมองโล่งขึ้นเยอะ

แถมคนแสดงก็หล่อไม่แพ้ตัวการ์ตูนเลย > [] <

แค่ได้เห็นเหล่าริคไคฉบับคนแสดงร้องเพลงอยู่บนเวที

เขาก็แทบอยากจะกรี๊ดให้โลกแตก > w <

คนอะไรก็ไม่รู้น่าร้าก~น่ารัก(ตกลงบ้าคนหรือบ้าการ์ตูนเนี่ย
- * -)

และมันก็ทําให้ข้าน้อยมีแรงที่จะเขียนต่อไป

....

ตอนต่อไปของ
...[Fic]Prince of tennis :: My Princess ...วิกฤตของคามิชิโระ! '

....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น

  1. #69 ไม่บอก (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มีนาคม 2552 / 16:18
    ชอบมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเอามาลงอีกนะติดตามผลงานอยู่
    #69
    0