[Fic]Prince of tenniS :: My PrincesS

ตอนที่ 28 : Episode 16 : อดีตหรือแค่ฝันร้าย(1) (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 392
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    30 มี.ค. 52

# Prince OF TenniS#
[ EpiSodE 16 ]




- [ความเดิมตอนที่แล้ว] -

อาจารย์โทโนะ ที่ปรึกษาของชมรมกลับมาเพื่อทําหน้าที่ของตัวเองอีกครั้ง สร้างความดีใจแก่ทุกๆคนมาก มีการงานเลี้ยงต้อนรับอย่างดีพร้อมกับการถ่ายรูปหมู่ แต่ดูเหมือนจะมีคนนึงที่ยังกังวลอะไรอยู่....

-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

เฮ้อ~เลิกเรียนแล้วสิยัยบ้าฮารุสะ ... วันนี้เกือบทุกคาบเธอจะมีอาการเหม่อตลอดจนอาจารย์ประจําวิชายังต้องถามว่าทําไม เพื่อนๆในห้องก็พากันเกลี้ยกล่อมให้เธอไปนอนพักที่ห้องพยาบาลแต่เธอก็ปฎิเสธ

เอาล่ะ!!รีบไปดีกว่า ไม่งั้นเดี่ยวกลับบ้านไม่ทันทานข้าวเย็น เอ..หรือจะไปซ้อมก่อนดี

"....."


ณ ห้องพักครูแผนกม.ต้น ฝ่ายภาษาต่างประเทศ

"เอ๋!?ลาซ้อมงั้นหรอ" อาจารย์โทโนะละสายตาจากกระดาษตารางการแข่งขันในมือซึ่งทามามิเอามาให้เมื่อไม่นานนี้ไปมองลูกศิษย์ตัวเองอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

"ค่ะ!ได้ไหมคะ แค่วันเดียวเท่านั้นเอง นอกจากนี้แล้วอาจารย์เองก็กลับมาแล้วด้วยเพราะฉะนั้นเรื่องชมรมการซ้อมต่างคงไม่มีปัญหามาก" ฮารุสะพยายามหาเหตุผลร้อยแปดพันเก้าให้ตัวเองสามารถหยุดลาซ้อมไปได้หนึ่งวัน ทั้งๆที่ตามปกติแล้วไม่ได้ก็คือไม่ได้เธอไม่คิดหาเหตุผลและทะเยอทะยานขนาดนี้

"มันก็ได้อยู่หรอกนะ...จะว่าไปแล้ววันนี้มีครูหลายวิชามาบอกครูนะว่าในชั่วโมงเธอเอาแต่เหม่อ เป็นอะไรหรือเปล่าบอกกันได้นะเผื่อครูจะช่วยเธอได้" อาจารย์โทโนะหมุนเก้าอี้ไปทางที่ฮารุสะนั่งอยู่พร้อมกับกอดอกถามอย่างสงสัยแกมคาดคั้น

"เอ่อ..ไม่ค่ะ" เธอตอบแล้วเสมองไปทางอื่นทําให้อาจารย์โทโนะยิ่งอยากรู้สาเหตุ

"แน่ใจหรอคุณฟุรุทากะ สีหน้าเธอมันฟ้องนะว่ามีเรื่องไม่สบายใจอยู่"

"....." 

ฮารุสะเงียบไม่คิดจะเถียงหรือพูดอะไรมากกว่านี้ ที่อาจารย์โทโนะพูดมาถูกทั้งหมด ใช่!..เธอมีเรื่องไม่สบายใจอยู่ และมันรบกวนเธอตลอดเวลาจนเธอมีอาการเหม่อทําให้ต้องโดนติจากพวกอาจารย์ประจําแต่ละวิชา

"เฮ้อ~ใช่จริงๆด้วยสินะ" อาจารย์โทโนะถอนหายใจออกมาอย่างหน่ายๆกับนิสัยแบบนี้ที่เป็นส่วนเสียของลูกศิษย์ตนพลางมองออกไปนอกหน้าต่างซึ่งท้องฟ้าปลอดโปร่งมีลมพัดทําให้ไม่รู้สึกอึดอัด

"ว้าว~วันนี้ลมเย็นดีจังเลย > w <" อายามิพูดพร้อมกับกางแขนออกรับลม

"นั่นสิ  ว่าแต่ว่า...วันนี้ฮารุสะมาช้าจังเลยนะ ปกติมาก่อนใครเลยนี่นา" โคกะพูดพลางมองหาเจ้าของผมยาวสลวยหยักลอนสีน้ำเข้มและนัยน์ตาคมสีดําสวยคนนั้น

"คงทําธุระส่วนตัวอยู่ล่ะมั้ง?" คามิชิโระพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อๆ

"อ้าว!?วันนี้กัปตันอยู่หรอเนี่ย นึกว่าจะหายไปอย่างทุกทีซะอีก กลัวโดนอาจารย์โทโนะจับนั่งฟังบทสวดหรือไงอ่ะ" ฮิซาเมะพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงจนน่าหมั่นไส้ในความคิดของคามิชิโระ

"ถ้ารู้แล้วจะถามทําไมล่ะ!" คามิชิโระกอดอกพูดเสียงอุบอิบด้วยความอาย เพราะสาเหตุนั้นเธอถึงได้มายืนหัวโด่อยู่ในคอร์ทนี่ไงแทนที่จะได้ไปตะลอนหาข่าวหรือเรียกง่ายๆเลยก็คือ อู้นั่นเอง

"ฮะๆๆๆ!" ทุกคน(ยกเว้นพวกสมาชิกที่ไม่อยู่แล้ว)หัวเราะออกมาพร้อมกันในขณะที่หน้าคามิชิโระเริ่มมีรอยแดงๆเกิดขึ้นเพราะความอาย

"เชอะ!หยุดหัวเราะได้แล้วล่ะน่า เอาล่ะ!เหลืออีกแค่วันเดียวก็จะถึงวันแข่งแล้ว พวกเรามาซ้อมกันให้ถึงที่สุดเถอะ!!"

"โอ้!!!"

"........."

"เอาล่ะ!ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ฉันขอถามอะไรเธอสักหน่อยได้ไหมคุณฟุรุทากะ" แล้วอาจารย์โทโนะก็พูดออกมาโดยไม่หันมองเธอ

"ค่ะ"

"เธอ...เคยอยู่โรงเรียนสาธิตริคไค"

อึก!!..

"ใช่ไหมล่ะคุณฟุรุทากะ..." อาจารย์โทโนะถามอย่างคาดคั้นและหันมองฮารุสะซึ่งตอนนี้มีสีหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัดและนัยน์เบิกกว้างราวกับว่ากําลังจะขาดอากาศหายใจ

"อาจารย์ต้องการจะบอกอะไรหนู...งั้นหรอคะ" ฮารุสะเงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์ตัวเองถามอย่างสงสัยแต่มันกลับแฝงด้วยความระแวง

"เธอลาออกจากโรงเรียนนั้นแถมเป็นกลางเทอมอีกต่างหาก อันที่จริงไม่มีโรงเรียนไหนหรอกนะที่จะรับนักเรียนใหม่กลางเทอม แต่เพราะเธอมีผลการเรียนและพฤติกรรมที่ดีเลยได้รับการพิจารณาเป็นพิเศษ..." 

อาจารย์โทโนะนั่งไขว่ห้างและเอามือลูบคางเล่าย้อนอดีตไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"แล้วยังไงล่ะคะ หนูยังไม่เห็นว่ามันจะเป็นคําถามเลยหนิ"

"นั่นสิมันยังไม่ใช่คําถาม อันที่จริงตามปกติแล้วเธอจะใจเย็นและทําอะไรรอบคอบกว่านี้นี่คุณฟุรุทากะ...หรือเพราะมีเรื่องที่ไม่อยากจะนึกถึงแฝงอยู่ในสิ่งที่ฉันกําลังพูดนี่"

"....."

"งั้นฉันขอถามเธอตรงๆเลยแล้วกันนะ...ทําไมเธอถึงออกจากสาธิตริคไคแล้วมาอยู่ที่นี่ ทั้งๆที่ที่นั่นก็ไม่ได้เลวร้ายอีกทั้งก็มีชมรมเทนนิสที่ไม่เหมือนกับที่นี่ ซึ่งฉันคิดว่าเธอคงชอบที่นั่นมากแน่ๆ หรือเธอจะปฎิเสธ"

"ไม่...ไม่ค่ะ" ฮารุสะก้มหน้าตอบแล้วปิดเปลือกตาลงช้าๆจากนั้นน้ำใสๆก็ค่อยๆไหลออกมาอย่างหยุดไม่อยู่ เหมือนกับว่าเจ้าตัวนั้นกลั้นมันไว้ไม่ให้ไหลออกมานานทีเดียว

เมื่อได้ยินเสียงสะอื้นของลูกศิษย์ตน เธอเลื่อนเก้าอี้เข้าไปใกล้ๆและลูบหลังปลอบลูกศิษย์เบาๆและดูเหมือนมันจะเป็นการทําให้ยิ่งร้องหนักกว่าเก่าอีก

"เล่าให้ครูฟังหน่อยได้ไหมคุณฟุรุทากะ อย่าเก็บงําเอาไว้คนเดียวแบบนี้ ทุกอย่างมันมีทางออกเสมอเพียงแค่เธอต้องการหรือเปล่าเท่านั้นเอง"

อาจารย์โทโนะพูดเสร็จ เหมือนราวกับว่าสมองตอบรับในสิ่งที่เธอพูด ภาพความทรงจําต่างๆในอดีตตั้งแต่ตอนที่เธอเข้าสาธิตริคไคก็ค่อยๆหลั่งไหลออกมา 

มันคือสิ่งที่เธอไม่อยากเล่า และสิ่งที่ทําให้เธอรู้สึกผิดมาจนถึงทุกวันนี้....

.......


+............+

ภายในโรงเรียนสาธิตริคไค ที่ชมรมเทนนิสแผนกชายซึ่งตอนนี้กลายเป็นแหล่งชุมนุมของทุกคนทั้งในและนอกชมรมไปโดยปริยายเพราะกําลังจะมีการแข่งเกิดขึ้น แถมคู่นี้เป็นคู่ที่ยากต่อการเชื่อได้

"อะไรกันน่ะ!?เจ้าพวกนี้" เด็กสาวผมยาวหยักลอนสีน้ำเงินเข้มเอ่ยขึ้นพลางกวาดสายตาไปมองรอบๆซึ่งตอนนี้เต็มไปด้วยผู้คนที่พากันเบียดเสียดจ้องเข้ามาในคอร์ท

"เอาเถอะ!เกมจะเริ่มแล้วนะฮารุ สนใจหน่อย ^  ^" เด็กหนุ่มผมสีน้ำเงินคาดที่คาดหัวไว้ที่หน้าผากเอ่ยด้วยสีหน้าปกติผิดกับเด็กสาวที่มีอาการแหยงกับสภาพแวดล้อมรอบตัวเต็มทน

เธอถอนหายใจออกมาเฮือกนึงพร้อมกับตั้งท่าเตรียมรับลูก นัยน์ตากลมโตสีดำสนิทจับตาดบอลในมือเด็กหนุ่มอย่างไม่กระพริบ ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครปริปากพูดออกมาและรอบๆสนามต่างพากันเงียบกริบทำให้บรรยากาศชวนอึดอัด

“ทางที่ดีไปห้ามทั้งสองคนไว้ก่อนไม่ดีกว่าหรือไงอ่ะ” บุนตะพูดขึ้นแล้วหยุดเป่าหมากฝรั่ง สายตาคอยมองการแข่งตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่ค่อยดี

“ขืนปล่อยเอาไว้มีหวังฮารุได้กลับไปนอนอยู่บนเตียงอีกแน่เลย เพิ่งหายแท้ๆหาเรื่องใส่ตัวจริง” เร็นจิพูดขึ้นอย่างเป็นห่วง

“เป็นห่วงจังน้า~” นิโอพูดด้วยน้ำเสียงล้อเลียน เร็นจิทำเป็นไม่ได้ยินและหันไปสนใจการแข่งขันต่อ

ตุบ! ตุบ!

ยูคิมูระเดาะบอลสองสามทีก่อนจะโยนขึ้นแล้วตีออกไป บอลที่เสิร์ฟพุ่งผ่านเน็ตที่กั้นแดนไปอย่างเร็วจนคนดูมองตามแทบไม่ทันและต่างพากันร้องออกมาว่าเธอก็ไม่มีทางมองเห็นแน่

ส่วนฮารุสะเองใช่ย่อย สายตาของเธอไวกว่าคนปกติหลายเท่าทำให้ไม่ว่าบอลจะพุ่งมาเร็วแค่ไหนก็สามารถมองเห็นได้ทะลุปรุโปร่ง

ป๊อก!!

ฮารุสะตีสวนกลับไปด้วยมือข้างเดียวที่ถือแร็คเก็ตอยู่โดยไม่ใช่อีกข้างช่วยท่ามกลางความตกใจของหลายๆคน แต่ยังไงซะแรงของมันก็ไม่ได้แรงถึงขนาดทำให้เธอได้แต้มไป อีกอย่างที่เสิร์ฟมาก็คือแรงของผู้ชายด้วย

ยูคิมูระวิ่งไปรับลูกและตีออกไปอย่างแรงด้วยสีหน้าสบายๆ ในที่สุด….

“15 – 0 ยูคิมูระเป็นฝ่ายนำ!” ทันทีที่กรรมการคานคะแนน รอบๆสนามก็เริ่มมีเสียงฮือฮาขึ้นมาอย่างดังในทันทีโดยไม่ต้องรอให้ใครมาสั่ง

“ชิ!ให้ตายสิ” ฮารุสะสบถออกมา ทั้งสองกลับไปยืนในตำแหน่งเดิมที่ยืนในตอนแรก

ฟึ่บ! ป๊อก!!

ยูคิมูระเสิร์ฟเหมือนอย่างเดิมแต่ก็ยังคงไม่รอดพ้นจากสายตาของเธอไปได้ คราวนี้ฮารุสะเลื่อนมือในการจับไม้ต่ำลงเล็กน้อยพร้อมกับเหวี่ยงวาดแขนกว้างใส่แรงเข้าไปเต็มที่

คราวนี้วิถีของบอลเปลี่ยนไปจากเดิม มันลาดลงและหมุนโค้งเป็นวงกลมผ่านเน็ตไปหนึ่งรอบอย่างรวดเร็วและมันก็…

ผลัก!!!ตุบ!!

“อ๊ะ!!?” ฮารุสะเบิกตาโพล่งเมื่อบอลที่ตัวเองตีไปนั้นนึกไม่ถึงว่ามันจะกระแทกเข้าใส่ขาของด็กหนุ่ม เช่นเดียวกับทุกคนที่ดูการแข่งขันอยู่รอบๆ ทุกคนนิ่งอึ้งกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ยูคิมูระล้มลงก้นกระแทกกับพื้นอย่างแรงโดยไม่ทันตั้งตัว

“ยูคิมูระ!!!” เหล่าตัวจริงร้องตะโกนออกมาด้วยความตกใจพร้อมกับวิ่งเข้าไปในคอร์ทดูอาการกัปตันตน ในขณะที่เด็กสาวได้แต่ยืนตัวแข็งด้วยสีหน้าตกใจอยู่อีกฟากหนึ่งของคอร์ทโดยมีตาข่ายคั่นกลางไว้

“เป็นอะไรมากหรือเปล่าอ่ะยูคิมูระ!?” บุนตะถามขึ้นด้วยสีหน้าตื่นตระหนกนิดๆ

“ไม่…ฉันไม่เป็นอะไรมากหรอก ก็แค่…ลูกบอลกระเด็นใส่” ยูคิมูระพูดแล้วเอามือปิดรอยแดงที่ขาไว้และกดมันเบาๆด้วยสีหน้าแย่นิดๆ

“แน่ใจนะยูคิมูระ” เร็นจิพูดขึ้นอย่างเป็นห่วง

“อืม ไม่เป็นไรหรอก” ยูคิมูระพูดเสร็จก็ยันตัวลุกขึ้นยืนในทันทีทำให้ตัวเขาเซไปมานิดๆทำท่าจะล้มจนพวกเขาต้องมองยูคิมูระอย่างไม่ค่อยมั่นใจนักว่าควรจะปล่อยให้เล่นต่อดีหรือเปล่า

“พวกนายออกไปได้แล้วล่ะนะ การแข่งมันยังไม่จบ” ยูคิมูระบอกและพวกเขาก็ต้องเดินออกไปอย่างจำใจ

“เอาล่ะ!เรามาต่อกันเถอะ” ยูคิมูระพูดขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้มทั้งๆที่โดนไปไม่ใช่น้อย ฮารุสะหลุดออกจากภวังค์จากนั้นจึงตั้งท่าเตรียมอีกครั้งด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก สายตาของเธอลดประสิทธิภาพลงเล็กน้อยเพราะมัวแต่มองแผลที่ขาเด็กหนุ่มแต่ก็ยังคงรับลูกได้อยู่

ทั้งสองโต้ลูกกันไปมาได้สักพักจนในที่สุดฮารุสะจำต้องตัดสินใจใช้ท่านั้นอีกครั้งเพื่อเร่งเกมให้จบโดยเร็ว บอลพุ่งผ่านเน็ตและเด็กหนุ่มไปอย่างเร็วจากนั้นก็ตกลงสัมผัสกับพื้นและเด้งย้อนหมุนกลับไปซึ่งเด็กสาวแบมือรอรับลูกไว้ก่อนแล้ว แต่ว่า…

ผลัก!!!!

“โอ๊ย!!” ยังไม่ทันที่บอลจะเด้งย้อนกลับไปหาเด็กสาว มันก็เด้งใส่เข้าที่หัวไหล่ของเด็กหนุ่มเสียก่อน ทุกคนต่างตกใจและเริ่มมีความโกลาหลเกิดขึ้นเมื่อเด็กหนุ่มล้มลงไปนอนกับพื้นพร้อมกับจับไหล่ข้างที่ถูกกระแทกไว้ แร็คเก็ตในมือตอนนี้ไปนอนอยู่กับพื้นเรียบร้อยแล้ว

“ยูคิมูระ~!!!!” เหล่าตัวจริงร้องตะโกนออกมาแล้วรีบวิ่งเข้าไปหาทันที

“…..” ทุกคน(เหล่าตัวจริง)ต่างไม่มีใครพูดอะไร ซานาดะและเร็นจิค่อยๆช่วยกันพยุงให้ยูคิมูระลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆเพื่อให้ไหล่กระทบกระเทือนน้อยที่สุด

“อึก!!”

“แบบนี้ไม่ดีแน่ รีบพาไปที่ห้องพยาบาลเถอะ!!” นิโอพูดขึ้นว่าแล้วซานาดะกับเร็นจิก็ช่วยกันพยุงยูคิมูระไปห้องพยาบาลแต่แจ๊คกัลกับบุนตะขออาสาช่วยแทน นอกนั้นก็เดินตามกันไป รอบๆสนามเสียงดังโหวกเหวกไปหมดในความคิดของเด็กสาวในตอนนี้

แต่ที่ที่เงียบที่สุดในตอนนี้สำหรับเธอก็คือ ตรงนี้!! ที่ที่เธอยืนอยู่….

“ฮารุ….” เร็นจิเดินเข้าไปหาเด็กสาวพร้อมด้วยซานาดะ ฮารุสะเธอสีหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัดและดูจะช็อคกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นซ้ำถึงสองครั้งในเวลาไล่เลี่ยกัน รอบๆสนามตอนนี้เริ่มจะร้างคนแล้วเพราะเหตุการณ์เมื่อครู่

“ขอ..ขอโทษ” ฮารุสะก้มหน้าเล็กน้อยเอ่ยขอโทษกับทั้งสองเบาๆด้วยใบหน้าสำนึกผิด เร็นจิย่อตัวลงให้ได้ระดับความสูงของเด็กสาวแล้วลูบผมด้านข้างคนตรงหน้าเบาๆ

“ไม่ใช่ความผิดของเธอหรอกนะ” เร็นจิลืมตาแล้วพูดขึ้นด้วยเสียงอ่อนโยน

“มันเป็นอุบัติเหตุที่ไม่มีใครต้องการให้มันเกิดขึ้นทั้งนั้นแหละ….” ซานาดะพูดต่อด้วยเสียงที่อ่อนลงผิดกับตอนปกติที่มักชอบใช้เสียงเข้ม เด็กสาวเริ่มมีเสียงสะอื้นดังขึ้นจากนั้นเธอก็โผเข้าใส่เร็นจิโดยเจ้าตัวไม่ทันตั้งตัวทันที

ทั้งสองหันมองหน้ากันก่อนจะช่วยกันปลอบเด็กสาวให้หยุดร้อง


......

เหตุการณ์ครั้งนั้น....



มันทำให้เธอรู้สึกไม่ดี



จนทุกวันนี้…เธอก็ยังไม่กล้าแม้แต่จะเผชิญหน้ากับมันและไปหาเขา



เพื่อพูดคำว่า ‘ขอโทษ’…


*************************

แหะๆๆ ^ - + โทษทีขอรับที่เปลี่ยนชื่อตอนไปๆมาๆ ข้าน้อยกลับมาแล้ว(เสียงอ่อยทันที)คิดถึงกันไหมขอรับ ^;; .... ดีใจที่ซู้ด~!!เลยที่คอมเมนท์เยอะขนาดนี้ นึกไม่ถึงเลย ข้าน้อยเป็นปลื้ม >  <  (ลงไปดิ้นพล่านกับพื้น)

....

ตอนต่อไปของ
...[Fic]Prince of tennis :: My Princess ...อดีตหรือแค่ฝันร้าย(2) + คําขอโทษ '

....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น

  1. #68 black rose(กุหลาบทมิฬ) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 มีนาคม 2552 / 11:27

    ปริศนาของอดีต

    เริ่มเผยมาทีละคน สองคนแล้วแฮะ

    จะเป็นยังไงต่อไปกันนะ

    น่าติดตามจริงๆ

    (เราไปดูที่เรื่อง FantasyและAdd เป็นFavเรียบร้อย สู้ๆนะ เรารออ่านอยู่)

    #68
    0