[Fic]Prince of tenniS :: My PrincesS

ตอนที่ 29 : Episode 17 : อดีตหรือแค่ฝันร้าย(2) + คําขอโทษ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 431
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    24 มี.ค. 52

# Prince OF TenniS#
[ EpiSodE 17 ]




- [ความเดิมตอนที่แล้ว] -

ความทรงจําอันแสนเจ็บปวดเหมือนบาปติดตัวที่ฮารุสะไม่เคยคิดจะลืมมัน มันได้ถูกดึงขึ้นมาอีกครั้ง เธอเลือกที่จะเดินหนีมันและไม่คิดจะแก้ไขเพราะกลัว เธอจะสามารถเผชิญหน้ากับมันและแก้ไขให้ดีขึ้น....หรือเลือกที่จะหนีต่อไปกัน

-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

ตอนนี้ฉันอยู่บนรถไฟเพื่อจะไปคานางาว่า สถานีคานาโงะเป็นสถานีที่ฉันจะลง คําพูดของอาจารย์โทโนะยังคงวนเวียนอยู่ในหัวพร้อมกับภาพตอนนั้นที่ฉายซ้ำกลับไปกลับมาเหมือนฟิล์มหนัง

ให้ตายสิ!!ทั้งๆที่น่าจะลืมมันไปได้แล้วแท้ๆ แต่ทําไม...

"อ้าว!นั่นลูกศิษย์ยัยทาริซาว่า(นามสกุลอาจารย์โทโนะ)นี่นา" เสีแหลมๆฟังดูเหยียดๆดังขึ้นทําให้ฉันต้องหลุดออกจากภวังค์ชั่วคราว ที่แท้เจ้าของเสียงก็คืออาจารย์ยานางากิที่ปรึกษาชมรมเทนนิสโรงเรียนโคชิชิสึนี่เอง มาทําอะไรแถวนี้ล่ะเนี่ย?...

"สวัสดีค่ะ" ฉันทักไปอย่างเรียบๆ อันที่จริงแล้วอาจารย์คนนี้เป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยเรียนของอาจารย์โทโนะน่ะนะแต่ไม่ถูกกันเอามากและแข่งกันมาตลอดไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม ถ้าจําไม่ผิดรู้สึกว่าพวกเราจะต้องเจอกับทีมโรงเรียนโคชิชิสึในรอบแรก ดูท่าคราวนี้คอร์ทคงได้ลุกเป็นไฟแน่เลยแฮะ

"แหมบังเอิญจังเลยนะ นึกไม่ถึงว่าจะมาเจอกันในที่แบบนี้ได้" ว่าแล้วอาจารย์แกก็เดินเข้ามาใกล้ฉันด้วยท่าทางเชิดๆ เห็นแล้วรําคาญลูกตาชะมัด

"เช่นกันค่ะ แล้วไม่ทราบว่าอาจารย์ยานางากิมาทําอะไรงั้นหรอคะถึงได้ไม่ไปอยู่ดูแลชมรม" ฉันถามกลับไปอย่างใจเย็น เรียวปากที่ถูกทาด้วยลิปสติกสีแดงสดเผยอขึ้นพร้อมกับสายตาอันเจ้าเล่ห์ที่มองมา

"มีธุระนิดหน่อยน่ะ เอาล่ะ!ถึงสถานีโออางิแล้วไว้เจอกันอีกทีในวันแข่งคัดเลือกแล้วกันนะจ๊ะหนูฟุรุทากะ ไปล่ะ!" หนอย!อย่ามาเรียกฉันว่าหนูฟุรุทากะนะยัยอาจารย์หน้าหนา(เพราะเจ๊แกแต่งหน้าเข้มมากกกก : Makoto)แถมยังอุตส่าห์หันมายิ้มเยาะใส่ก่อนที่ประตูจะปิดอีก

"เฮ้อ!...ยังกับคนบ้า" ฉันบ่นพึมพําหลังจากรถไฟเคลื่อนออกจากสถานีโออางิมาได้สักพัก แน่ล่ะ!ตอนแรกฉันซึมยังกับว่ากินยาลืมเขย่าขวด แต่ตอนนี้กลับเป็นปกติ นี่มันยิ่งกว่าสอบได้ที่หนึ่งของชั้นซะอีกนะ > [] O!!(เกินไปเจ๊ฮารุสะ โปรดยืนไว้อาลัยให้แก่เจ๊ฮารุสะ 2 วินาทีเพราะคนสวยสติครบกําลังจะหายไป : Makoto/ *ผลั๊ก!!* ว่าไงนะยะ -  -++ : Harusa)

............

"เอ..?ร้านวินอลคาเฟ่ วินอลๆ...วินอลคาเฟ่ อยู่ไหนน้าไม่ได้มาที่นี่ตั้งนานสับสนไปหมดเลยแฮะฉัน" หลังจากที่มาถึงคานางาว่าได้สักพักหนึ่ง จนป่านนี้ฮารุสะก็ยังไปไหนได้ไม่ไกลเพราะตอนนี้เธอยืนอยู่หน้าสถานีคานาโงะอยู่เลยและด้วยสภาพที่เรียกได้ว่าเป็นจุดเด่น

"นี่เธอคนนั้นใครน่ะสวยจังเลยเนอะ"

"นั่นสิ หุ่นดีอีกต่างหากสงสัยจะนางแบบแหละ"

"ว้าว!สวยจังเลยแฮะ"

"สงสัยจะเด็กโตเกียวล่ะม้าง~" เสียงจากคนรอบข้างซึ่งเดินผ่านที่ที่เธอยืนอยู่ดังลอดเข้าหูไม่ขาดสาย แต่มีรึที่คนอย่างเธอจะยอมยืนตกเป็นเป้าสายตาและหัวข้อสนทนาของคนพวกนั้น

สิ่งที่เธอต้องทําในตอนนี้ก็คือ...หาร้านวินอลคาเฟ่ให้เร็วที่สุด!!

แล้วในที่สุดความพยายามของเธอก็ประสบความสําเร็จ ร้านวินอลคาเฟ่อยู่ทางด้านซ้ายมือเธอเกือบๆตรงหัวมุมเลี้ยวของตึก เฮ้อ~ดูท่าประสาทสัมผัสทางสายตาของฉันมันคงจะสูงไปหน่อยแฮะเลยมองเห็นอะไรไกลๆชัดไปหมด  แต่ก็...มีประโยชน์ดีน่ะนะ

......

...

วืด~

ประตูเลื่อนอัตโนมัติเปิดออกให้ลูกค้าทุกคนเดินเข้าออกอย่างสบาย ไม่ต้องออกแรงเปิดประตู หญิงสาวเดินเข้าไปด้านในอย่างมาดมั่น เธอเดินซิกแซกตรงไปเรื่อยๆเพื่อไปที่เคาท์เตอร์สั่งออเดอร์ซึ่งมีตู้กระจกวางเค้กอยู่และด้านในเคาท์เตอร์ก็มีตู้กดน้ำและพวกเครื่องทํากาแฟครบครัน 

เนื้อที่ภายในร้านออกจะใหญ่โตหรูหรานิดหน่อยและค่อนข้างจะกว้างทําให้เคาท์เตอร์มีเนื้อที่สําหรับพนักงานเยอะไม่ทําให้อึดอัด

ภายในร้านถูกจัดแต่งออกแนวผู้ใหญ่ๆซักหน่อย ลูกค้าส่วนใหญ่เลยมีแต่ผู้ใหญ่นอกจากนี้ไม่ก็เป็นพวกคนรวยๆเข้ามานั่งภายในร้าน

"เอ่อ..ขอโทษนะคะ"

"ครับ มีอะไรหรือเปล่าครับคุณลูกค้าอะ...อ้าว!?" ชายอายุราว 20 ปลายๆคนหนึ่งละจากการหยิบของในตู้ด้านล่างลุกขึ้นยืนตามเสียงที่เรียก เมื่อได้เห็นหน้าเจ้าของเสียงนั้นเขาถึงกับต้องอุทานออกมา

"ยังบ้างานเหมือนเดิมเลยนะคะคุณวินอล" ฮารุสะเอ่ยกับชายตรงหน้าอย่างสนิทสนม เธอถอดวางกระเป๋าเรียนและแร็คเก็ตไว้บนพื้นพิงกับเคาท์เตอร์ก่อนจะเท้าแขนกับเคาท์เตอร์ด้วยท่าทางสบายๆผิดกับอีกคนที่ยังคงไม่หายตกใจ

"หะ...ฮารุจังจริงๆหรอเนี่ย แหมคิดถึงจังเลยน้า หลังจากที่น้าของเธอบอกฉันว่าเธอย้ายกลับไปอยู่กับพ่อแม่ที่โตเกียวเธอก็ไม่มาให้ได้เห็นหน้ากันอีกเลย แล้วว่าแต่ที่มาเนี่ยมีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ ^  ^"

"มีค่ะ!แต่โทษที พอดีหนูต้องรีบไปที่อื่นต่อไม่มีเวลาว่างอยู่คุยหรอกนะ" ฮารุสะพูดเสียงเรียบและด้วยรอยยิ้มที่เรียกได้ว่า รอยยิ้มมัจจุราชในคราบนางฟ้าแท้ๆ  T  __  T

"โอ๊ะ!จ้าๆจะรับอะไรดีจ๊ะ" คุณวินอลเอ่ยพร้อมกับพยายามยิ้มใจดีสู้เสื้อไว้

"โรสเชอเน่สองและมูสบลูเบอรี่สองสตอเบอรี่หนึ่งเอากลับบ้านแยกกล่องด้วยล่ะ" ฮารุสะสั่งรัวจนคนจดออเดอร์เป็นอันต้องเหงื่อตก อีกอย่างคนอย่างเธอก็ไม่ได้สุภาพอะไรมากมายแค่รู้กาลเทศะเท่านั้นเองแต่ก็ไม่นานเท่าไรหรอกนะไอ้คําว่า รู้กาลเทศะ เนี่ย



ณ โรงพยาบาลอายุรเวชคาเนอิ บนดาดฟ้า

"งั้นพวกเราไปก่อนนะยูคิมูระ แล้วพวกเราจะมาเยี่ยมใหม่" ชายหนุ่มผมสีเทาเอ่ยบอกก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับเพื่อนของตนเหลือเพียงยูคิมูระที่ยังคงมองท้องฟ้าผ่านลูกกรง(ที่คอยกันคนตกลงไป)และชายหนุ่มอีกคนหนึ่งซึ่งสวมหมวกสีดํา เขาหันหลังพิงกับลูกกรงอยู่

หลังจากนั้นผ่านไปได้สักพักต่างฝ่ายต่างก็ยังคงเงียบไม่มีใครปริปากพูด มีเพียงเสียงของลมที่พัดผ่านทําให้บรรยากาศที่ชวนอึดอัดคลายลงได้ไม่ยาก

"คิดถึงจังเลยเนอะ..." ยูคิมูระพูดออกมาอย่างแผ่วเบา เสียงเขากลืนไปกับสายลมพัดเข้าหูของคนข้างๆทําให้เจ้าตัวต้องหันมาถามด้วยความสงสัยเพราะเสียงเบามากทําให้จับใจความไม่ค่อยได้

"มีอะไรงั้นหรอ ยูคิมูระ"

"นายไม่รู้สึกบ้างหรอซานาดะ...มัน เงียบเกินไป" ยูคิมูระหันไปมองซานาดะด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเช่นเคยถึงแม้จะรู้ว่าตัวเองเป็นอะไรอยู่ก็ตาม ซานาดะไม่ตอบอะไร เขาหันไปมองยูคิมูระแวบนึงด้วยสีหน้าสงสัยก่อนจะตีหน้าขรึมหันกลับไป

"เมื่อก่อนมีเด็กผู้หญิงคนนึงชอบกระโดดใส่ฉัน นายหรือไม่ก็เร็นจิอยู่เสมอเวลาร้องไห้ แถมยังชอบคลุกอยู่กับพวกต้นไม้อีก เล่นเทนนิสได้เฉียบ ถึงขนาดชนะคิริฮาระที่เป็นผู้ชายได้ แต่ตอนนี้..." ยังไม่ทันที่ยูคิมูระจะพูดจบ ซานาดะก็พูดต่อ

"เธอหายไป...ตอนอยู่ปีสองหลังจากที่ฮารุหายจากเป็นลมแดด เธอก็มาขอแข่งกับนายทันที แต่...นายจําได้ไหมตอนที่เธอตีลูกพวกนั้นมาน่ะ"

"อืม จําได้สิแต่ดูเหมือนท่าพวกนั้นจะยังไม่สมบูรณ์ดีเลยทําให้เด้งกลับไปใส่ร่างของผู้เล่นแทนทําให้ฉันเจ็บถึงกับต้องหยุดเรียนไปตั้งสามวัน" ยูคิมูระพูดแล้วจับไหล่ขวาไว้

"มันคงสร้างความทรงจําแย่ๆให้กับเธอแน่..." ยูคิมูระพูดแล้วจู่ๆเสียงประตูดาดฟ้าก็ดังขึ้นทําให้ทั้งสองหยุดบทสนทนาชั่วคราวและให้ความสนใจไปที่ประตู

แอ๊ด~

เมื่อประตูเปิดออกบุคคลที่เดินเข้ามาทําให้พวกเขาถึงกับตกใจสุดขีด เริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง เพราะคนที่เปิดประตูเข้ามานั้นคือ....


"เอ๋!?ไหงเป็นงั้นล่ะอาจารย์โทโนะ" อายามิร้องออกมาเมื่ออาจารย์สุดที่รักบอกกับพวกเธอว่าวันนี้ฮารุสะขอหยุดซ้อม ซึ่งมันเป็นเรื่องที่แปลกที่สุดของคุณพี่กรรมการรักษาระเบียบเท่าที่เคยได้ยินมาเลย

"นั่นสิคะ ปกติรุ่นพี่ฟุรุทากะเขาแทบจะไม่เคยขอหยุดเลยนี่นาไม่สิไม่มีเลยมากกว่า" นารุมิพูดเสริมด้วยสีหน้ากังวลด้วยกลัวว่ารุ่นพี่ตัวเองเป็นอะไรหรือเปล่า

"อาจารย์โทโนะคะ ฮารุสะเขาเป็นอะไรหรอคะ!?ถ้าเกิดในการแข่งเราไม่มีฮารุสะจะทํายังไงล่ะคะ" โคกะพูดด้วยสีหน้าร้อนรนและจากนั้นโมโดกะก็พูดต่อ

"จะหาคนที่เหมาะจะสมเล่นเดี่ยวไม่มีแล้วนะคะนอกจากกัปตัน รุ่นพี่ฮารุสะแล้วก็รุ่นพี่โคกะน่ะ"

"เอ้าๆ!ใจเย็นๆก่อนจ่ะ  ฟุรุทากะเขาไม่ได้เป็นอะไรหรอก" อาจารย์โทโนะรีบตัดบททันทีก่อนที่ลูกศิษย์จะได้พูดอะไรที่บานปลายไปกว่านี้ เมื่อพูดจบต่างก็ร้องออกมาทันที

"งั้นฮารุสะเขาไปไหนล่ะคะอาจารย์โทโนะ" ทามามิที่เงียบมานานก็ถามขึ้น

"เขามีธุระที่ต้องสะสางน่ะ ปล่อยเขาไปเถอะ ถ้าไม่รีบทําซะตั้งแต่ตอนนี้อาจจะทําให้เขาต้องนึกเสียใจยิ่งกว่าที่เป็นอยู่นี่อีก" อาจารย์โทโนะพูดเป็นนัยๆด้วยใบหน้ายิ้มแย้มจนเหล่าลูกศิษย์ต่างต้องมีสีหน้าสงสัยแล้วหันไปมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจอาจารย์ตัวเอง


"...." ฮารุสะยืนนิ่งอยู่ที่ประตูด้วยสีหน้าตกใจและเบือนหน้าหนีทั้งสองไม่กล้าสบตา ความกลัวเริ่มเกาะกินเธออีกครั้ง

..เมื่อ 10 นาทีที่แล้ว..

"เอ่อ ขอโทษนะคะ" ฮารุสะเดินเข้าไปหาหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ที่เคาท์เตอร์คนไข้และพูดขึ้น เธอเงยหน้าขึ้นก่อนจะตอบกลับว่า

"สวัสดีจ่ะ มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ ^  ^"

"คือ ห้องที่คนชื่อยูคิมูระ เซอิจิอยู่ไหนงั้นหรอคะคือว่าหนูเป็นเพื่อนเขาน่ะค่ะ"

"อ๋อ น้องเป็นเพื่อนเขางั้นหรอ คือตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ที่ห้องหรอกนะ พอดีก่อนหน้านี้ประมาณห้านาทีมีพวกเพื่อนๆผู้ชายเขามาเยี่ยมน่ะแล้วพี่ก็เห็นพวกเขาเดินออกจากห้องไปพร้อมกันแหนะ"

"งั้นหรอ..." ฮารุสะพูดออกมาเบาๆ

"รู้สึกพวกเขาจะไปที่ดาดฟะ..." ยังไม่ทันที่นางพยาบาลคนนั้นจะพูดจบฮารุสะก็ชิงเดินออกไปก่อน จุดหมายคือดาดฟ้าโรงพยาบาล

และก่อนที่เธอจะเดินมาถึงดาดฟ้านั้น แน่นอนว่าเธอต้องเจอะกับพวกเร็นจิแน่นอน แต่เธอเลือกที่จะหลบพวกเขาและค่อยเดินมานี่ แต่เนื่องจากเธอไม่ได้ใส่ใจหรือไม่รู้ก็ไม่รู้เลยนึกไม่ถึงว่า ยังมีอีกคนที่ยังอยู่

"ถะ..เธอ" เสียงซานาดะพูดขึ้นอย่างติดๆขัดๆ

"ฮารุ สินะ" ยูคิมูระเรียกชื่อเล่นของฮารุสะออกมาทั้งๆที่เธอไม่เคยคิดจะให้คนอื่นเรียกมาก่อน ฮารุสะเงยหน้าหันมองทั้งสองด้วยแววตาหม่นหมองก่อนจะเลื่อนมือไปปิดประตูเบาๆ แล้วเดินเข้าไปหาทั้งสอง กระเป๋าที่เธอสะพายมาถูกวางลงพิงกับกําแพง

"หะ..ฮารุ  เธอรู้ไหมตั้งแต่วันนั้นที่เธอหายไปหลังจากที่แข่งกับฉัน พวกเราน่ะ..." ยูคิมูระพูดยังไม่ทันจบเธอพูดออกมาด้วยเสียงสั่นครือนิดๆพร้อมกับก้มหน้านิดๆเหล่ตาไปมองทางอื่น

"..ขอโทษ.."

"หมะ..หมายความว่าไงน่ะฮารุ" ยูคิมูระพูดด้วยสีหน้าสงสัยพร้อมกับเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาจากนัยน์ตาสีดําคู่สวยของเธออย่างเบามือ(กรี๊ด~!!! >  < :: สาวกยูคิมูระ / มาไรตอนนี้เนี่ย -  -* :: Hiroki)ฮารุสะพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล ความกล้าที่เคยมีมาในเวลานี้มันไม่เหลืออีกเมื่อมาอยู่ต่อหน้าพวกเขา

'ฮารุ เธอ..คงยังไม่ลืมอีกสินะ' ซานาดะคิดด้วยสีหน้าเป็นห่วง

"วันนั้นฉัน..ขอโทษ ฉัน..ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเล็งให้ไปโดนนายแต่ว่า..." ยังไม่ทันที่จะพูดจบ ยูคิมูระก็ดึงเธอเข้าไปกอดไว้พลางปลอบเธอ

"นึกว่าเรื่องอะไร อย่าใส่ใจเลย อีกอย่างท่าพวกนั่นก็ไม่สมบูรณ์เพราะฉะนั้นอย่าโทษตัวเองเลยนะ เธอไม่ผิดและก็ไม่มีใครผิดและคิดโทษเธอด้วย"

"เซอิจิ.."

คําขอโทษที่ไม่เคยกล้าพูดออกมา ทําให้ตัวเองรู้สึกอึดอัดมาโดยตลอด....ตอนนี้ ในที่สุดก็ได้พูดออกมา ราวกับเมฆหมอกในใจได้หายไปเหลือเพียงท้องฟ้าอันสดใสเข้าแทนที่ รอยยิ้มกลับมาอีกครั้งในที่สุด

*************************


จบไปอีกหนึ่งตอนขอรับ เอาล่ะ!!เตรียมเฮกันได้แล้ว~!!>  <  ในที่สุดการแข่งขันก็จะเริ่มขึ้นณ บัดNow ณ ตอนต่อไปแล้วขอร้าบ~ ^  ^

ปล. เมนท์หายไปไหนโม้ด~!! TT v  TT
ปล. ช่วงนี้ข้าน้อยมีเรียนซัมเมอร์ขอรับ เพราะฉะนั้นเวลาในการอัพจะน้อยลง(ธรรมดาก็แทบจะไม่ยอมอัพอยู่แล้วไม่ใช่รึ = __ =)

..........

แถมก่อนจบ...



"ขอให้หายทันแข่งทั่วประเทศนะเซอิจิ" ฮารุสะพูดทิ้งท้ายพร้อมกับยิ้มให้ยูคิมูระก่อนจะเดินออกจากดาดฟ้าไป

"ดีแล้วล่ะนะ" ซานาดะพูดขึ้นแล้วยิ้มออกมาบางๆก่อนจะรีบหุบยิ้มเมื่อยูคิมูระหันมามองเขา

"หืม!?เรื่องนี้ต้องขยาย ^  ^++" ยูคิมูระพูดแล้วยิ้มซึ่งลึกๆโดยเนื้อแท้แล้วมันรอยยิ้มปีศาจชัดๆ -  -

"อะแฮ่ม ทําเป็นไม่เห็นซะนะยูคิมูระ -   -" ซานาดะพูดด้วยท่าทางเขินนิดๆ

.......

"เอ..จริงสิ ฟุรุทากะยังไม่ได้ให้ของขวัญเลยหนิ" จู่ๆอาจารย์โทโนะก็พูดขึ้นลอยๆทําให้คนข้างๆต้องหันมามองและถาม

"อะไรนะคะอาจารย์โทโนะ" (นารุมิ)

"อ๊ะ!เปล่าจ่ะ" พูดจบอาจารย์โทโนะก็ตะโกนสั่งเลิกชมรม ทุกคนหยุดซ้อมและเดินออกจากคอร์ทไปเปลี่ยนเสื้อและเก็บของกลับบ้านกัน

~อีก 1 วันจะถึงวันแข่งขันคัดเลือกรอบแรก~


....

ตอนต่อไปของ
...[Fic]Prince of tennis :: My Princess ...การแข่งขันคัดเลือก '

....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น