Leave Her! ฝากบอกเธอ...อย่าเผลอมารักผม

ตอนที่ 2 : # Ep. ๐๐๐ บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 535
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 มี.ค. 56

 

Love is understanding the one you love

 this is suppose to call Love

 Love is not to occupy

 Not to be an owner

 Let who you love be them self

 And not to race ageism

 

 

 ความรักคือ...ความเข้าใจคนที่เรารัก

 มันถึงจะเรียกได้ว่ารัก

 ความรักต้องไม่ใช่การครอบครอง...

...ไม่ทำตัวเป็นเจ้าของ

 ให้เขาเป็นตัวของเขาเอง...

 แต่ต้องไม่ใช่การเอาชนะกัน...

 

 

ใบรับรองนักเรียนแลกเปลี่ยน

 

ชื่อ : นางสาวปลรรณ เพตรารัตติอลงกรณ์

ชื่อเล่น : บายบี

โรงเรียน : Cherryblossom School [สังกัดนานาชาติสี่โรงเรียน]

ชั้น : เกรด 11 (ระดับอุดมศึกษาตอนปลาย ปี 2 ห้อง F)

เกรดเฉลี่ย : 4.00

ที่อยู่ : ซอยที่มีเสาไฟฟ้าและป้ายบอกทางหน้าซอย

คุณสมบัติ : มีสองหู หนึ่งปาก สองตา มีหนึ่งจมูกสองรูเหมือนเช่นคนทั่วไป

ความสามารถพิเศษ : เหนือความคาดหมาย สามรถทำให้คนปกติเป็นบ้าได้ภายในหนึ่งชั่วโมง

นิสัย : รู้แล้วจะหนาว

ขอแลกเปลี่ยนโรงเรียน : St. Novice fey helm [สังกัดนานาชาติสี่โรงเรียน]

คุณสมบัติที่มีตรงกับโรงเรียน : รวย!

เหตุใดจึงอยากแลกเปลี่ยน  [นักเรียน] : ไม่ได้อยากมาโว้ย!! โดนบังคับมา!!!

เหตุใดจึงอยากแลกเปลี่ยน  [ประธานนักเรียน] : เอามันออกไปสักที! เอายัยบ้าสีชมพูนี่ออกไปจากชีวิตฉัน!! แม้จะเป็นเวลาหนึ่งเดือนมันก็ยังดีกว่าล่ะวะ เข้าใจมั้ยไอ้ประธานโรงเรียนนั้น!! ฉันคือเจ้ฟรุตพั้นช์ ประธานแห่งเชอรี่บลอสซั่มผู้ยิ่งใหญ่! คำสั่งของฉันคือเอายัยนี่ออกไป!

*หมายเหตุ โครงการแลกเปลี่ยนนี้รับแลกเปลี่ยนเฉพาะบุคคลในสังกัดนานาชาติสี่โรงเรียนเท่านั้นซึ่งได้แก่โรงเรียน Zen Xenias high school , St. Novice fey helm , Cherryblossom school , St.Fairy U.S. เท่านั้น

Rasaratrin Akrachapipat                                         Akanee Akrachapipat

(ราษราตริน เอกราชาพิพัฒน์)                          (อัคนี เอกราชาพิพัฒน์)

ประธานนักเรียน                                                          ผู้อำนวยการโรงเรียน

 

 

บทนำ

 

ย้อนกลับไปตอนสิบสี่ปีที่แล้ว...

@โรงเรียนหมู เห็ด เป็ด ก๊าบๆ

 

"ฮึกๆๆๆ ฮือๆๆๆ"

เด็กหญิงตัวเล็กนั่งร้องไห้ลงไปกับพื้น เบื้องหน้าของเธอมีเด็กผู้ชายตัวอ้วนที่เป็นหัวโจกประจำโรงเรียนและลูกสมุน

"เอาการ์ดวันแม่เค้าคืนมา ฮือๆ"

"ไม่ให้! ฉันบอกแล้วว่าอย่าทำสวย ไม่งั้นการ์ดวันแม่ของฉันก็ได้คะแนนน้อยสิ!" เด็กชายตัวอ้วนบอกพร้อมหัวเราะ นั่นทำให้พุงของเขากระเพื่อมแลดูอุบาทว์ตา

"แต่นั่นมันของเค้า ฮือๆๆ บายบีจะเอาไปให้แม่นะ"

"เธอจะเอาไปให้ทำไม เดี๋ยวฉันลบชื่อเธอเสร็จแล้วจะเปลี่ยนเป็นชื่อฉันแทน ทีนี้ของฉันก็ได้คะแนนมากที่สุด ฮ่าๆๆๆ"

"เอามานะ! เค้าไม่ยอมให้เอาไปหรอก T^T" เด็กสาวฮึดสู้ วิ่งไปหยิบการ์ดวันแม่ที่เธอตั้งใจจะทำแล้วเอาไปให้หม่ามี้ที่บ้าน เธออุตส่าห์ตั้งใจทำนะ! อยู่ๆ จะมาเอาไปได้ยังไงกัน!!

แต่ทว่าแรงของเด็กชายมากกว่า เขาหลบและผลักเด็กหญิงตัวน้อยล้มลงไปโดนโคลน แถมยังได้แผลที่เท้ามาอีกต่างหาก

"ฮือๆๆ เอาคืนมาเถอะนะ ฮือๆๆๆ เจ็บจังเลย…"

"ก็บอกว่าไม่โอ๊ย TOT!!"

เด็กชายตัวอ้วนร้องลั่น เมื่อไม่กี่วินาทีนี้เขาเพิ่งโดนลูกเตะอรหันต์ถีบเข้าเต็มรักที่พุง นั่นส่งผลให้เด็กน้อยลงไปนอนแบ๊บอยู่กับพื้น เด็กๆ คนอื่นๆ ที่ไม่มีใครกล้าไปช่วยต่างปรบมือกับเกรียวกราว เมื่อรู้ว่าผู้กล้าที่บังอาจไปมีเรื่องกับหัวโจกของโรงเรียนอนุบาลแห่งนี้เป็นเด็กใหม่ที่เพิ่งย้ายมาได้ไม่นาน

และเป็นผู้หญิงซะด้วย!

เด็กหญิงผู้กล้าเดินอย่างอาจหาญไปที่เด็กชายที่ยังนอนกองอยู่กับพื้นด้วยความจุก และหยิบการ์ดที่เด็กชายขโมยมาส่งคืนเจ้าของ

"แกชื่ออะไร!" เด็กหญิงผู้กล้าถาม

"ผะผมชื่อไจแอนท์ครับ T^T"

"ไอ้เด็กชั่ว! ริอาจจะเป็นขโมยตั้งแต่อายุสี่ขวบ! ไปตดให้รถคว่ำตายเลยไป๊! แล้วพวกแกล่ะชื่ออะไร!!" เด็กสาวเอ่ยกับลูกสมุนของไจแอนท์ นั่นทำให้พวกนั้นกลัวหัวหดยิ่งขึ้น

"ผะผมชื่อซึเนโอะ TOT"

"ผมชื่อโนบิตะ TT_TT"

"ฉันชื่อชิซูกะค่ะ TTOTT"

อาขาดโดเรม่อนไปคนเดียว =___=^

"จำไว้นะพวกนาย! อย่ามาทำนิสัยอย่างนี้อีกเข้าใจมั้ย! รับทราบ!!"

"ทราบ"

"รับทราบ!"

"ทราบ!! TOT\" เด็กๆ ทั้งหลายกล่าวพร้อมทำท่าตะเบ๊ะ

"แล้วเธอชื่ออะไรล่ะครับ คุณพี่ใหญ่" เด็กอ้วนไจแอนท์ถาม

"จำให้ดี…" เด็กหญิงเว้นวรรคไปนิด "…ชื่อของฉันคือฟรุตพั้นช์!!"

"ฟรุตพั้นช์ O_o!!" เหล่าเด็กๆ ทั้งหลาย

"ใช่! จำให้ดีล่ะ เพราะชื่อนี้จะมาเป็นหัวหน้าของพวกเธอนับแต่นี้เป็นต้นไป!"

 

"เป็นอะไรรึเปล่า…" ผู้หญิงคนที่ช่วยฉันเมื่อกี้พูดอย่างเอ็นดู >__<

"จะเจ็บ TOT" เจ็บจริงๆ นะเนี่ย! เมื่อกี้หัวโจกประจำโรงเรียนที่ชอบแกล้งฉันประจำ ได้ขโมยการ์ดวันแม่ที่ฉันอุตส่าห์ตั้งใจทำเพื่อจะนำไปเป็นของขวัญในวันแม่ไป และเธอคนนี้ก็ได้ช่วยฉันไว้ >O<! ปลื้มจังเลย!!

"เธอชื่ออะไรยัยหน้าเป็ด =_=" เธอคนนั้นถามฉัน

"บายบี! ชื่อของฉันคือบายบี!!"

"โหเลอะหมดเลยแฮะ ไปทำอีท่าไหนกันเนี่ยให้พวกนั้นมารังแกได้ หัดสู้คนซะบ้างสิ! มัวแต่หงอยเป็นหอยหลอดทอดกะปิอยู่ได้!"

"ฉะฉันต้องทำยังไงบ้างล่ะ T^T" แหง่ะ! บทจะโหดก็โหดจังผู้หญิงคนนี้ แต่ฉันรู้สึกว่าลึกๆ แล้วเธอคนนี้ใจดีมากๆ เลยนะ!

"เอาเหอะการที่เราจะไม่ต้องไปเป็นรองใครก็คือการเป็นตัวของตัวเอง เธอชอบอย่างไหนก็ทำซะ อยากจะทำตัวแบบนี้ก็ทำ แต่ก็ให้อยู่ในกฎระเบียบ เพราะถ้าเราเป็นตัวของตัวเองเราก็จะได้ใช้ชีวิตในแบบของเรา ไม่ต้องไปเดินตามรอยเท้าใครไง แถมยังมีความสุขอีกด้วยนะ"

หวา~ =O= เชื่อยากนะเนี่ยว่านี่คือคำพูดของเด็กสี่ขวบ

"เอ้า! เลอะหมดแล้ว!! ไปเช็ดตัวได้แล้วไป นี่ผ้าเช็ดหน้าของฉัน เอาไปใช้ก่อนก็ได้นะ แต่ดูจากสภาพแล้วเอาไปเลยดีกว่า เช็ดให้สะอาดล่ะ"

อาถ้าเธอคนนี้ชื่อฟรุตพั้นช์

ฉันตกหลุมรักผู้หญิงคนนี้ไปแล้ว >O<!!

 

- เดือนต่อมา...ตะละล้าตุ้งแช่!! -

"ฮือออ!!"

เสียงร้องไห้ดังเกือบสิบแปดหลอดนั่นทำให้เด็กหญิงตัวน้อยที่อยู่ใกล้ๆ อดทนฟังไม่ได้ตะโกนด่าเด็กหญิงที่ร้องไห้คนอย่างเหลืออด

"โดนแกล้งอีกแล้วเรอะ! บอกให้หัดรู้จักสู้คนไง มันหน้าไหนมาแกล้งเธออีกล่ะ!!"

"แบมบูห้องซี ฮึกๆๆ เค้ามาเปิดกระโปรงของบายบี TOT"

"โว้ยยยย! เลิกแหกปากสักที แค่เปิดกระโปรงมันจะตายอะไร มันไม่ได้ข่มขืนเธอซะหน่อยยัยขี้แง!!"

"ตะ...แต่แบมบูบอกว่าเขาคือหัวหน้าใหญ่ พอเห็นบายบีที่สนิทกันกับฟรุตพั้นช์ก็เลยแกล้งอ่ะ T__T"

เด็กหญิงตัวน้อยพูดความจริงทั้งหมดออกไป เธอก็อยากสู้คนได้เหมือนเด็กหญิงที่ด่าเธออยู่ด้านหน้าบ้าง แม้คำด่าจะแรงแค่ไหน แม้ว่าคำพูดที่เด็กหญิงตรงหน้าเธอพูดจะเจ็บแสบเพียงไร

เธอรู้ดี... ฟรุตพั้นช์ไม่ใช่คนเลวร้าย เธอแค่ชอบวางอำนาจ และชอบให้คนอื่นเรียกตัวเองว่าเจ้เท่านั้น ที่จริงเธอน่ะใจดีแล้วก็รักเพื่อน ชอบความยุติธรรมในความลำเอียง (เอียงผลประโยชน์มาทางตัวเอง) และเจ้ฟรุตพั้นช์ของใครหลายๆ คนนี้... ชื่นชอบความพิสดาร!!

"อะไรนะ! แบมบูมันคือใคร มีใครเก่งกล้าอาจหาญมาหยามเกียรติฟรุตพั้นช์คนนี้ บอกมาเลยนะยัยขี้แง!"

"บะ...แบมบูอยู่ห้องซี ตัวดำๆ ค่ะ"

"ดี! จะได้รู้บ้างว่าใครเป็น อ๊ะ!!"

สิ้นเสียงประกาศกร้าว เด็กหญิงคนเก่งก็ถูกผลักหัวไปกระแทกโต๊ะเรียนจนเลือดไหล

"เธอน่ะเหรอคนที่ชื่อฟรุตพั้นช์ ที่ให้ทุกคนเรียกว่าเจ้! ฉันชื่อแบมบูเป็นหัวหน้าโรงเรียนอนุบาลนี่ ที่นี่ฉันใหญ่สุด ผู้หญิงแบบเธอควบคุมไม่ได้หรอก!!"

เด็กชายตัวดำแต่ทว่าแรงเยอะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเหยียดๆ ยัยผู้หญิงที่เขาผลักไปหัวแตกเมื่อกี้นับเป็นผลงานชิ้นโบว์แดง เพียงเท่านี้เขาก็เรียกคะแนนจากสมุนของเขาได้แล้ว ฮ่าๆ ^O^

"โอ้โห~ เลือดออกเลยแฮะ :)" เด็กหญิงตัวเล็กไม่ร้องไห้งอแงสักนิดที่หัวแตก แถมยังดูอารมณ์ดีมากขึ้นอีกต่างหาก... ก็แหม~ อย่าลืมสิ! เธอคือฟรุตพั้นช์เชียวนะ แม้วัยสี่ขวบนี้เธอก็เทพอย่าบอกใครแล้ว!!

"อยากรู้มั้ยว่าเลือดทำไมต้องเป็นสีแดง :)" เด็กสาวใช้มือแตะไปที่บาดแผลจนมือมีแต่เลือดสีแดงฉาน ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเดินอย่างช้าๆ ไปทางเด็กชายที่ทำให้เธอเจ็บ

"ยะ...ย่าเข้ามานะ!!! ยัยโรคจิต!"

"เพราะว่าสีแดงของเลือด เป็นสีที่บ่งบอกถึงความร้อนแรง... ความรัก... ความเจ็บปวด... และแม้กระทั่งเป็นสีที่ทำให้อะดีนาลีนมันพลุ่งพล่านยังไงล่ะ~"

"มะ...ไม่เอานะ T^T"

"ไปตายซะ!"

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!"

 

สามชั่วโมงหลังจากนั้น...

"จะไม่เป็นอะไรแน่เหรอ O_O?"

"ไม่หรอกน่าไฟนอล~ ดูฉันสิ มีเลือดออกด้วยนะ แต่หมอนั่นไม่มีเลือดสักหยด... พวกนายควรจะเห็นใจฉันสิ :'("

"แต่หมอนั่นขาหักเป็นสองท่อน แขนหักทั้งสองข้าง ไหล่หลุด กระดูกเคลื่อน แถมได้ข่าวว่ามีโอกาสจะเป็นหมันอีกนะ =[]=!!" เด็กชายผมสีแพลตตินั่มซิลเวอร์ที่ผ่านการย้อมมาอย่างดีเอ่ย ที่ต้องย้อมแบบนี้เพราะเขาคือเด็กน้อยเจ้าพ่อการแสดง ไม่ว่าจะเป็นละคร โฆษณาและภาพยนตร์ เด็กชายหน้าหล่อคนนี้เขาทำมาหมดแล้ว -.,-

"จะกลัวอะไร หมอนั่นทำฉันก่อนนี่ นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบ -V-"

"ก็ไม่เห็นต้องทำหนักขนาดนั้นเลยนี่นา พวกเรายังอายุแค่สี่ขวบอยู่เลยนะ ทำไมต้องโกรธถึงขนาดนั้นล่ะ"

"เหอะ! นายก็เห็น ยัยบายบีก็เห็น!! หมอนั่นทำฉันหัวแตก แถมยังมาเปิดกระโปรงยัยบายบีงี่เง่าด้วยนะ เป็นเด็กเป็นเล็กหัดเปิดกระโปรง โตมาไม่ฉุดผู้หญิงมาข่มขืนเรอะ!!"

"เจ้พั้นช์ทำเพื่อบายบีงั้นเหรอ TOT"

เด็กหญิงขี้แงที่เกือบจะไม่มีบทเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงซึ้งใจ ฮึกๆ เธอซึ้งจนจะร้องไห้อีกแล้ว T^T

"อะไร =___= จะร้องอีกและ เธอจะร้องทำไม...ยังไงเธอก็เป็นลูกน้องฉัน แม้จะขี้แงก็เหอะ เอ้า! ร้องใหญ่เลย ไฟนอลปลอบที ฉันไม่ไหวแล้ว"

เด็กน้อยคนเก่งส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา ก่อนจะโยนขี้ไปให้เด็กชายหน้าหล่อเวอร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ

"ฮึกๆ บายบีสัญญา บายบีจะรักเจ้ตลอดไป!!"

 

หยู้ดดดด หยุดๆๆๆๆ!

หยุดการย้อนอดีตกันสักที ตอนนี้ฉันไม่ใช่ยัยบายบีขี้แงต่อไปแล้ว >O<!!

เพราะตั้งแต่ขึ้นเรียนชั้นประถมและถึงปัจจุบันนี้ฉันคือ 'บายบี' คนใหม่ที่พกพาความไฉไลกว่าเดิม เย้เย~!! เอกลักษณ์ความเป็นฉันที่ใครเห็นปุ๊บก็จำขึ้นใจนั่นก็คือ

หนึ่ง...ผมสีชมพูแครนเบอรี่แสนสดใสและจี๊ดสุดใจ ใครเห็นเป็นต้องหันกลับมามอง

สอง...น้ำหอมกลิ่นคัพเค้กพิเศษรุ่นลิมิเต็ดที่ผลิตแค่เก้าสิบเก้าขวดเท่านั้นเป็นกลิ่นตัวเฉพาะของฉัน >_O!! และเพราะอย่างนั้นฉันก็ใช้มันแค่คนเดียวเพราะครอบครัวฉันทำกิจการผลิตน้ำหอมรายใหญ่ในประเทศเกาหลี

สาม...ใครก็ว่าฉันเป็นเลสเบี้ยน!!

และความเป็น 'บายบี' อีกมากมายที่คุณจะได้รู้จักฉัน...เพียงแค่อ่านบทต่อไปเท่านั้นเอง :')

...จะมัวชักช้าอยู่ทำไม ไม่อยากรู้รึไงว่าผู้ชายแบบไหนที่จะมาทำให้ฉันหลงรัก!!

 
B B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 พฤษภาคม 2556 / 17:39
    บายบี ฉันชอบเธอ =[]=!!
    #103
    0
  2. #56 SAM ' BUCK (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 12:09
    นังเจ้ยัยเกรียนเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน -__-^^ บายบีน่ารักอ่ะ ~
    #56
    0
  3. #41 monobizz (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2555 / 18:44
    บายบี เธอเลิศสุดๆ =O=!

    สีผม น้ำหอม รวยเว่อร์อะ ฮ่าาาาาาาาาาาๆ -..-

    รอให้ฉันเกิดเป็นผู้ชายก่อนนะ
    แล้วฉันจะมาสอยเธอไปเป็นคนแรก อั๊ยยยยยยยยยยย >//<

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 24 ตุลาคม 2555 / 18:47
    #41
    0
  4. #9 forever 9 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2555 / 21:31
    บายบีศิษย์เจ้ฟรุตพัันช์  หุหุ
    ผมสีชมพูสะใจ ชอบๆ ><
    #9
    0
  5. #5 p'ping (nooping) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 เมษายน 2555 / 11:27

    หึหึ ... ความจริงแล้วบายบีเองก็เทพไม่แพ้เจ้นั่นแหละ เชื่อสิ

    #5
    0