Fic Tsurune | -Another Story- [Yaoi]

ตอนที่ 1 : เสียงของ 'ทสึรุเนะ' (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,078
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    12 ธ.ค. 61







เสียงของ 'ทสึรุเนะ' (1)

[ชู*มินาโตะ / มาซากิ*มินาโตะ]


ตอนที่ได้พบกับชูครั้งแรกนั้น สิ่งที่เรียกให้นารุมิยะ มินาโตะเดินไปคือเสียงของลูกธนูที่แหวกอากาศนั่น

เด็กหนุ่มรูปงามที่นั่งอย่างสงบอยู่ที่มุมหนึ่งของสถานที่ แสงสีทองที่ทาบลงมากับดวงตาสีม่วงเป็นประกาย

ทุกอย่างสามารถดึงดูดสายตาได้ เสียแต่เพียงใบหน้านั้นนิ่งไปเสียหน่อยจนไม่สามารถอ่านอารมณ์และความรู้สึกออกมา


นั่นเป็นสิ่งที่เขาคิดเมื่อพบกับ 'ฟูจิวาระ ชู'


(1)

มินาโตะ เซยะ และชู เพราะอยู่ด้วยกันจึงถูกเรียกว่า ‘สามทหารเสือ’

เพราะไปไหนมาไหนด้วยกันจึงถูกเรียกว่า 'เพื่อน'

แต่ตามตรง...มินาโตะมองไม่ออกเลยว่าชูคิดอะไรอยู่กันแน่

ตั้งแต่เมื่อก่อนจนถึงตอนนี้ สิ่งที่ชูแสดงออกมามักมีเพียงความเรียบเฉย

มินาโตะเป็นเหมือนใครอีกหลายคนในชีวิตของชูที่มองไม่ออกว่าเด็กหนุ่มรูปงามคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่

สิ่งที่ทำให้มินาโตะแตกต่างจากหลายคนคงเป็นการได้ยิน


เสียงของลูกธนูที่แหวกอากาศนั่น


คล้ายจับอารมณ์ความรู้สึกของคนที่ไม่แสดงสีหน้าออกมาได้

อาจจะเพราะแบบนี้เองทำให้คนที่ไม่เคยเปลี่ยนสีหน้าใดๆเดินเข้ามาอยู่ด้วยกัน


(2)

ฟูจิวาระ ชูเป็นคนที่โดดเด่นมาก

เป็นคนดังในชมรมด้วยฝีมือ เป็นคนดังในโรงเรียนด้วยหน้าตา

เพราะแบบนั้นแล้ว


ตอนที่ชูเดินเข้ามาและบอกว่าชอบเขา มินาโตะถึงนิ่งงัน


นารุมิยะ มินาโตะคือใคร?


เขาคือหนึ่งในนักเรียนหลายพันคนในโรงเรียนแห่งนี้ เป็นสมาชิกคนหนึ่งในชมรมยิงธนูที่มีฝีมือและชอบการยิงธนูมาก แต่นอกเหนือจากนี้ทุกอย่างล้วนเรียบง่าย เป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง


เขามอง 'เพื่อน' ตรงหน้า


สีหน้าของชูยังนิ่งและราบเรียบ ต่อให้พูดคำที่ต้องใช้ความกล้าอย่าง 'ชอบ' ออกมาก็ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด ยังคงไม่สามารถมองออกว่าตอนนี้คิดอะไรอยู่กันแน่

แต่ชูไม่ใช่คนล้อเล่นอะไร...ดังนั้นมินาโตะจึงตอบตกลง

ดังนั้นจากเพื่อนกลุ่มเดียวกันจึงกลายเป็น 'แฟน' ตั้งแต่วันนั้น


(3)

ถึงแม้สถานะจะเปลี่ยนแล้ว แต่การกระทำทุกอย่างนั้นยังเหมือนเดิม

ชูเป็นอย่างไรก็เป็นอย่างนั้น มินาโตะเป็นอย่างไรก็เป็นอย่างนั้น

แน่นอนว่าเขาเองก็ยังไม่สามารถมองออกด้วยว่าชูกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่


(4)

ในเวลาที่เซยะไม่อยู่หรือติดงานของกรรมการนักเรียน

นั่นจะกลายเป็นช่วงเวลาของคนเป็นแฟนกัน ทว่าก็ไม่มีอะไรพิเศษ เขากับชูเพียงแค่หาอะไรกิน เดินไปด้วยกัน จากนั้นก็บอกลาเมื่อถึงทางประจำที่ต้องแยก เรียบง่ายเหมือนตัวตนของเขากับอารมณ์ของชู

มินาโตะคิดว่าถ้าหากบอกใครว่าเขากับชูเป็นแฟนกัน ต่อให้เป็นเซยะ เพื่อนสมัยเด็กก็คงไม่เชื่อ

จะว่าไปนอกจากเขาและชูแล้วมีใครรู้เรื่องที่เราเป็นแฟนกันบ้างนะ?


น่าจะไม่


มินาโตะไม่ใช่คนช่างพูด ชูยิ่งไม่ใช่คนช่างพูดยิ่งกว่า ท่าทางก็ไม่แสดงออกอะไร ในสายตาคนภายนอกก็คงเป็นเพื่อนสนิทกันเท่านั้น

ชูยังคงเป็นชูที่ได้รับจดหมายรัก ยังคงเป็นชูที่ปฏิเสธคำสารภาพรักของทุกคนที่มาบอก

ทุกคนต่างคิดว่าที่ชูปฏิเสธเป็นเพราะเขามุ่งมั่นกับการยิงธนูมากที่สุด ไม่เคยมีใครคิดเรื่องที่ชูมีแฟนเลยแม้แต่น้อย

กระทั่งแฟนอย่างมินาโตะเองก็คิดว่าการที่ชูปฏิเสธคำสารภาพรักมากมายนั้นเหตุผลอันดับ 1 ก็คงเป็นการยิงธนูอย่างแน่นอน

ความเงียบเฉยของตัวเองเช่นนี้…

บางทีมินาโตะก็ยิ้มขำ


หากเขา 'หึง' เป็นสักนิด พวกเราจะคล้ายแฟนกันขึ้นมาบ้างหรือเปล่านะ?


(5)

"มินาโตะนี่คล้ายชูจังเลยนะ เพราะแบบนี้เลยสนิทกันหรือเปล่า?"


โดนทักขึ้นมาแบบนั้น

ก็ทำเอามินาโตะชะงักเหมือนกัน

เขาคิดว่าเขากับชูไม่ค่อยคล้ายกันมากเท่าไหร่ อย่างน้อยเขาคิดว่า...เขาน่าจะแสดงอารมณ์มากกว่า?

ทว่าเมื่อมองเงาสะท้อนกระจกนั้น ยังคงเป็นใบหน้าธรรมดาของนารุมิยะ มินาโตะ ทว่าอาจจะแปลกตาบ้างกับความสงบที่ทำให้ใบหน้านั้นดูนิ่งเฉย


พอเห็นแบบนี้แล้ว มินาโตะก็คล้ายจะเข้าใจในคำว่า 'คล้ายชู' ขึ้นมา


(6)

วันนี้เป็นวันหนึ่งที่เซยะติดประชุม นั่นทำให้เขาเดินกลับบ้านกับชูแค่สองคน

ท้องฟ้าสีส้มของยามเย็นกับความเงียบขณะก้าวเดิน

ยังคงเป็นเหมือนทุกๆวันที่ผ่านมา

จนกระทั่งความเงียบนั้นถูกทำลายด้วยคำพูดของชู


"จูบกันไหม"


มินาโตะสะดุด

หันขวับมาทางชูอย่างรวดเร็ว ใบหน้านั้นแปลกประหลาดมาก ทั้งตกใจ มึนงง และสับสน เหนือสิ่งอื่นใดคือริ้วแดงที่พาดผ่านใบหน้าของตน

ดีที่ว่าตอนนี้คือยามเย็น สีส้มของพระอาทิตย์ที่กำลังตกนั้นปิดซ่อนริ้วแดงที่ปรากฏนั้นจนหมดสิ้น

มินาโตะพยายามตั้งสติ มอง 'แฟน' ตรงหน้า

ก็ยังเป็นชูที่เรียบเฉย

แม้ว่าจะพูดคำพูดที่ใช้ความกล้ามากแค่ไหน อารมณ์ ความรู้สึกก็ไม่แสดงออกมาบนใบหน้าเลยแม้แต่น้อย

ทำเอานึกถึงตอนสารภาพรัก

ตอนนั้นชูก็ใช้ใบหน้าแบบนี้ ความรู้สึกนิ่งเรียบแบบนี้ บอกกับเขาแบบนี้

มินาโตะนิ่งไป...ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า

ชูมองมาก่อนที่มือนั้นจะจับที่แขนของเขา เพราะส่วนสูงที่ห่างกันอยู่นั้น มุมสายตาของมินาโตะจึงต้องขยับขึ้นขณะที่ชูก้มหน้าลงมา

ใบหน้าที่ย้อนแสงของชูนั้นอยู่ในระยะประชิด

เห็นชัดทุกรายละเอียดและความปราณีตของใบหน้า

ไม่รู้เพราะใกล้เกินไปหรืออุปทานไปเอง เมื่อสบตากับชูนั้นมินาโตะเห็นความเขินอายบางอย่างปรากฏอยู่ข้างใน

ทว่าเมื่อกระพริบตา ทุกอย่างคล้ายสลาย คล้ายการละเมอเท่านั้น คนตรงหน้ายังคงเป็นชูที่เรียบเฉย


ใบหน้าของชูก้มลงมา


สัมผัสนิ่มแตะที่ริมฝีปากอย่างแผ่วเบา ความอุ่นร้อนที่ไม่คุ้นชินกับความชื้นแฉะนั้น

เพียงวินาทีสั้นๆก็ละจากไป

ชั่วขณะหนึ่งมินาโตะคิดว่าตัวเองจะตายแล้ว ทั้งๆที่ปกติอารมณ์ของเขาจะราบเรียบแท้ๆ แต่มีเพียงที่สัมผัสนั้นแตะลงมา คล้ายหัวสมองว่างเปล่า กลืนกินทุกอารมณ์ความรู้สึกและชีวิต

แต่เมื่อมองชู...มินาโตะก็สงบใจได้อย่างรวดเร็ว

ชูมองมาด้วยสายตานิ่งเฉย ใบหน้ารายเรียบ คล้ายว่าเมื่อครู่ไม่ได้เกิดอะไรขึ้นเลยแม้แต่น้อย จากนั้นก็ส่งมือมา เอ่ยสั้นๆว่า "ไปกันเถอะ"

จากนั้นเราก็ก้าวเดิน


คล้ายกับว่าเมื่อครู่การ 'จูบ' นั้นเป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่ง


(7)

ทุกอย่างราบเรียบ

ดำเนินไปตามปกติของมัน

มินาโตะยังคงยิงธนูและพยายามอย่างถึงที่สุด ไม่นานฝีมือของเขาก็ถูกพูดถึง

ส่วนชูก็ยังคงเป็นชูที่นิ่งเงียบ มองมาอย่างเงียบงัน จนบางทีมินาโตะก็นึกถามตัวเอง


คำว่า 'ชอบ' ในวันนั้น กับสถานะ 'แฟน' แท้จริงเป็นความฝันเพียงตื่นหนึ่งหรือไม่นะ…


(8)

ทุกอย่างราบเรียบ ก่อนที่มันจะร่วงหล่นลงมา

คล้ายกับว่าที่ผ่านมา...เป็นเพียงความฝันและนี่คือความจริง


มินาโตะยิงธนูไม่ได้อีกแล้ว


เขารู้สึก...ทำบางอย่างหล่นหายไป

เขารู้สึก...หวาดกลัวที่จะง้าวสายธนู

เขารู้สึก...รู้สึก...และรู้สึก...


มันจะต้องดีขึ้น


เขาบอกกับตัวเองแบบนั้น


แต่ดีขึ้นแล้วอย่างไร? สิ่งที่เกิดไปแล้วไม่สามารถย้อนกลับไปได้ ผลการแข่งก็เช่นเดียวกัน

มองดูสิ่งที่ปรากฏตรงหน้า คนในทีม...'เพื่อน' ของเขาไม่มีใครที่โทษเขา แต่เขาพร้อมโทษตัวเอง เสียงรอบข้างคล้ายความจริงที่ตอกย้ำบางอย่าง หูเหมือนได้ยินเซยะบอกซ้ำๆว่าไม่เป็นไร

เขาเงยหน้ามองชู...ชูที่ยังคงเป็นชูที่มีสีหน้าราบเรียบและนิ่งเฉย

ยังคงเป็นชูที่เขาไม่สามารถอ่านอารมณ์ใดๆออกมาได้

โกรธหรือเปล่า? เสียใจหรือเปล่า? ผิดหวังหรือเปล่า?

อ่านออกมาไม่ได้เลย

ชูมองมาที่เขา...ครู่หนึ่งก่อนจะละสายตาออกไป

ความหมายคืออะไรนั้น


มินาโตะไม่รู้เลย


(9)

ถุงมือถูกพกในกระเป๋าตลอดเวลา…

หลังจากการแข่งขันนั้นเขายังหยิบมันขึ้นมาใช้บ้าง แต่ระยะเวลาก็เริ่มน้อยลงไปเรื่อยๆ...เรื่อยๆ...และเรื่อยๆ ท้ายที่สุดแล้วเขาก็บอกว่าจะเลิกยิงธนูแล้ว

เซยะเพียงนิ่งงัน ส่วนชูเพียงร้องว่า "อืม"

ยังคงเป็นชูที่เรียบเฉยและนิ่งงัน


บางที


มินาโตะก็ถามตัวเองว่าเขากำลังคาดหวังอะไรอยู่กันนะ


อาจจะ…


ถ้อยคำอะไรสักอย่างจากชู


ให้เขารู้สึกว่า...บางที


คำว่าชอบนั้นไม่ใช่สิ่งที่เขาฝันไปก็ได้...


(10)

ม.ปลายเขาเลือกที่จะเปลี่ยนจากคิริซากิเป็นคาเสะไม

เขาเลือกที่จะวิ่งหนีจากทุกอย่าง

อดีต

การยิงธนู


และ...ชู


(11)

เซยะมาอยู่ที่คาเสะไมเหมือนกัน

"..." มินาโตะคิดว่า...แค่คิดว่าบางทีเซยะอาจจะย้ายมาตามเขา แต่...ไม่น่าจะใช่หรอกมั้ง?


(12)

คาเสะไมไม่มีชมรมยิงธนู แต่ปีนี้จะมีการตั้งชมรมยิงธนูขึ้นมา

เขาถูกชักชวนกึ่งลากให้ไปยังที่แห่งนั้น สัมผัสกับบรรยากาศคุ้นเคยที่เคยวิ่งหนี

มองไปที่เป้า ครู่หนึ่งความรู้สึกหลายอย่างก็ทับถมลงมา

อยากวิ่งหนีแล้ว

แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้

คันธนูที่คุ้นเคยถูกยื่นมาให้ หูได้ยินคำพูดว่าลองยิงดูสิ

ปฏิเสธไม่ได้

ค่อยๆทำทุกอย่างอย่างที่เคยทำมา ง้าวสายและ...ปล่อย

บางที...บางทีมินาโตะก็คาดหวังถึงปาฏิหาริย์


ปาฏิหาริย์ว่าอาการตื่นกลัวนี้จะหายไปสักที


ทว่าความจริงไม่ใช่ความฝัน

ลูกธนูที่ครั้งหนึ่งเคยเข้าเป้าอย่างสวยงามนั้นเฉออกไป

เหมือนบอกกับเขาว่า


นี่แหละความจริง


(13)

วิ่งหนีอีกครั้ง อีกครั้งและอีกครั้ง

ไม่ทันได้รู้ตัวก็เดินมาไกลเสียแล้ว


แต่ในตอนที่เดินอยู่นั้นหูคล้ายได้ยินเสียง


เท้าที่ควรเดินไปข้างหน้าคล้ายถูกบังคับให้เฉไป

ก้าวเดินไปยังทางที่ไม่คุ้นเคย

เสียง...คล้ายจะชัดขึ้นมาหน่อย

ท่ามกลางความมืด แสงจันทร์ และดวงดาวนั้น

สายตาคล้ายถูกตรึงเอาไว้


ช่วงเวลาคล้ายกันนี้เมื่อไม่กี่ปีก่อนนั้น


ตัวของเขาถูกดึงดูดด้วยเสียงของทสึรุเนะ

มาวันนี้

ต่างเวลา ต่างสถานที่ สายตาของเขาได้ถูกดึงดูดอีกครั้งหนึ่ง


ด้วยเสียงของทสึรุเนะ


"ใครน่ะ?"


นั่นเป็น...

จุดเริ่มต้นของนารุมิยะ มินาโตะกับทาคิกาวะ มาซากิ








TBC : เสียงของ 'ทสึรุเนะ' (2)



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

90 ความคิดเห็น

  1. #82 มิ้ว (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:50

    คือบรรยายดี อ่านแล้วเข้าใจบริบทของตัวมินาโตะ ชู พอสมควร ดีมากเลยไรท์ ชอบมากๆเลยค่ะ

    #82
    0
  2. #79 nature1010 (@nature1010) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:16

    ชอบเนื้อเรื่อง สนุกมาก^_^
    #79
    0
  3. #61 สึนะ นารุเสะ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 21:35

    ทำไมช่างอึดอัดอย่างนี้ อ่านความรู้สึกชูไม่ได้เลย โฮฮฮฮฮ ถ้าเราเป็นมินาโตะก็คงรู้สึกไม่ต่างกันอะ พูดอะไรออกมาซะบ้างสิชูคุง~

    #61
    0
  4. #41 Mangifera01 (@mango01) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 02:44
    นึกว่าจะไม่มีโอกาสอ่านฟึกเรื่องนี้แบบยาวๆแล้ว ขอบคุณนะคะ
    #41
    0
  5. #14 wang nai (@jiradchayajc16) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 07:51
    กาววววววไปด้วยกันค้าาาาา
    #14
    0
  6. #5 Emerald 33 (@pimpa-rucknakorn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 22:40
    รอฟิคเรื่องนี้มานาน ในที่สุดก็มีจนได้~
    ติดตามนะคะ สู้ๆ
    #5
    0