คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย Be Mine [ Amp X Marsha ]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 มี.ค. 61 / 21:00


Be Mine


Special Vol.


 Amp Past 

 

 

       11 February 201x

                   20.00 น.

 

          “พี่แอม... ช่า ช่าไม่ไหวแล้ว” เสียงปลายสายที่ส่งผ่านมาหาเธอนั้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเจ้าตัวนั้นกำลังร้องไห้หนักขนาดไหน

         

          ทำไมต้องเป็นกูทุกทีเลยวะช่า ทำไมมึงต้องลากกูไปรับรู้เรื่องรักขมๆของมึงตลอดเวลาแบบนี้ด้วย

 

          เป็นอีกครั้งที่เธอต้องพาตัวเองมาอยู่ในห้องของมาช่า แล้วก็พบว่าน้องสาวตัวดีกำลังนั่งเอามือปิดหน้าร้องไห้อยู่ที่ระเบียง

          กี่ครั้งกันแล้วนะ ที่เธอต้องมานั่งคอยปลอบใจในเวลาที่มาช่ามีปัญหากับเจ้าของร้านดอกไม้นั่น ยิ่งคิดก็ยิ่งช้ำใจ ถ้าหากย้อนเวลากลับไปได้ เธอจะไม่ทำให้สองคนนี้เจอกันเด็ดขาด

 

____________________________________________________

 

          ปีก่อน...

          “ช่า ไปซื้อดอกไม้เป็นเพื่อนพี่หน่อยสิ พอดีร้านนี้เพื่อนพี่แนะนำมา เห็นว่าราคาถูกดี แถมเจ้าของร้านโคตรสวยเลยนะมึง”

          “แหม... พี่แอม นี่พี่จะไปซื้อดอกไม้รึจะไปแอ๊วสาวกันแน่เนี่ย ร้ายนักนะเราอ่ะ เจ้าชู้แบบนี้หนูก็ปวดหัวแย่สิพี่” มาช่าพูดไปก็เอาหัวของเธอมาถูกับไหล่ของคนเป็นพี่ไปมาอย่างน่าเอ็นดู

          “ปวดหัวอะไรของมึงคะอีคุณนาย กูจะไปเต๊าะสาวแล้วเกี่ยวไรกะมึงด้วยไม่ทราบ?” เสาวลักษณ์สะบัดตัวหนีเจ้าแมวยักที่เข้ามาคลอเคลียเธอไม่หยุด ไม่ใช่ว่าเธอไม่ชอบที่รุ่นน้องเข้ามาคลอเคลียเธอหรอกนะ แต่เป็นเพราะว่าเธอเขินจนตัวแทบจะระเบิดออกมาเลยต่างหาก // ไม่ได้สิ บก.นิตยสารแบบเธอต้องคีฟลุค ไม่งั้นโดนลูกน้องเอาไปล้อแน่ๆ

          “พี่แอม ทำไมพี่ทำกับหนูอย่างนี้ พี่ฟันหนูแล้ว พี่จะทิ้งหนูเหรอ...” มาช่าพูดจบก็รีบวิ่งออกจากห้องไป เธอว่าเธอต้องเป็นโรคจิตแน่ที่ชอบเห็นพี่สาวของเธอโมโห เธอคิดว่าเวลาที่เสาวลักษณ์โมโหมันน่ารักที่สุด

          “เฮ้อ.... มึงก็เป็นซะแบบนี้ไงช่า กูถึงไม่กล้าบอกมึงสักทีว่ากูไม่ได้คิดกับมึงแค่น้อง” บรรยากาศที่คึกคักเมื่อครู่ได้หายไปแล้ว เหลือไว้แต่เพียงความอึมครึมที่แผ่ออกมาจากตัวของบก.สาว

 

          เธอไม่กล้าที่จะเอ่ยออกไปตรงๆว่าเธอนั้นรู้สึกยังไงกับมาช่า เธอกลัวว่าคำตอบที่ได้มามันจะไม่ตรงกับเธอ เพราะไม่ว่าจะยังไงในสายตาของมาช่าก็เห็นเธอเป็นเพียงแค่พี่สาว เป็นกัลยาณมิตรที่ดีต่อกัน เธอดูออก และมันก็เป็นความจริงที่น่าเจ็บปวดสำหรับเธอ

 

ความลับลึกๆ ในใจ ความรักที่เก็บเอาไว้

ความจำเป็นของหัวใจ ที่ไม่อาจบอกให้เธอรู้

 

          และตั้งแต่วันนั้นที่เธอได้พามาช่าไปซื้อดอกไม้ที่ร้าน Kathy’s Flowers เธอก็ได้รู้ในทันทีว่าเธอได้เสียคนที่เธอรักมากที่สุดให้คนกับอื่นไปแล้ว

         

          ตลอดเวลาหลายเดือนที่มาช่าเทียวไปเทียวมาที่ร้านดอกไม้ แต่ก็ไม่มีโอกาสที่จะได้คุยกับเจ้าของร้านสักที จนกระทั่งยัยน้องสาวตัวดีต้องมาขอคำปรึกษาจีบหญิงกับเธอ

          และใช่... มุกแกล้งทำโทรศัพท์หายนั้นก็เป็นแผนของเธอเอง จนทำให้คนทั้งสองได้คุยกัน มาช่าขอบคุณเธอเป็นการใหญ่ที่ทำให้เธอเริ่มคุยกับเจ้าของร้านที่ชื่อว่าเกดนั่นได้สักที

 

          เวลาที่เธอถามมาช่าเรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับเจ้าของร้านดอกไม้ เวลาที่มาช่าพูดถึงเธอคนนั้น ใบหน้าของเจ้าหล่อนก็ขึ้สีแดงระเรื่อแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน // คงพูดไปเขินไปสินะ เจ็บดีจังที่กูต้องมานั่งฟังเรื่องรักหวานชื่นของมึงกะเค้าเนี่ยอีช่า

 

          แต่แล้ววันหนึ่ง จู่ๆมาช่าก็โทรมาร้องไห้กับเธอ เธอบอกว่าทนอยู่ในสภาพแบบนี้ไม่ไหวแล้ว เธออยากเลิกคุยกับเกดเพราะเกดมีเจ้าของ ครั้งแรกที่เธอได้ยินอย่างนั้นเธอก็ตกใจ เพราะก่อนหน้านี้มาช่าก็ไม่เคยเอ่ยปากบอกเธอว่าเกดมีเจ้าของ

 

          “แล้วแกจะเอาไงต่อ จะเลิกติดต่อกับเค้าเลยไหม” ฉันหันไปถามมาช่าที่กำลังนั่งสั่งขี้มูกจนจมูกแดงอยู่

          “หนูเลิกติดต่อกับเกดไม่ได้จริงๆว่ะพี่แอม หนูสงสารเค้า ถ้าเค้าไม่มีหนู แล้วเค้าจะไปร้องไห้กับใครวะพี่”

          “เอ้าอีนี่ แล้วก่อนหน้านี้ที่มึงบอกกูว่ามึงอยากเลิกติดต่อกับเค้านี่มึงลืมแล้วเหรอ อีปลาทอง” ฉันแหวใส่มาช่าด้วยความโมโห บทจะดื้อด้านก็เล่นไม่ฟังเสียงเตือนใครเค้าแบบนี้ น่าจับมาตีซะจริงๆ

          “ก็ตอนนั้นหนูแค่อยากระบายกับใครสักคนไง ตอนนี้หนูก็ระบายออกไปหมดแล้ว” มาช่าพูดไปพร้อมกับระบายยิ้มน้อยๆ ตอนนี้สีหน้าของเจ้าหล่อนดีขึ้นมากถ้าเทียบกับตอนที่เธอมาถึงห้องใหม่ๆ

          “กูก็เลยเป็นกะโถนสำหรับมึงเลยว่างั้นเถอะอีช่า อีน้องเวร อีน้องไม่รักดี”

          “โถ่ พี่แอมอ่า พี่แอมคือนางฟ้าของหนูเลยนะ คิดดูนะพี่แอม ถ้าหนูไม่ได้พี่ หนูก็ไม่รู้ว่าหนูจะได้คุยกับเกดไหม เวลาหนูกับเกดทะเลาะกัน หนูก็มีพี่มานั่งปลอบใจ พี่แอมนี่เป็นเดอะเบสซิสเตอร์ของหนูเลยน้า... ขาดพี่ไปหนูคงแย่แน่ๆ”

 

          แต่คนที่แย่คือกูไงช่า เวลาเกดทะเลาะกับแฟนเค้า เค้าก็มาระบายให้มึงฟัง แล้วมึงก็ปลอบเค้า พอมึงปลอบเค้าเสร็จ มึงก็จะเป็นจะตายรีบซมซานมาหากู มาให้กูปลอบ แล้วกูละ กูมีใครละช่า มีใครสักคนมาปลอบกูไหม ก็ไม่ไง มันไม่มี มันไม่เคยมี...

 

          จากที่มีครั้งแรก ก็มีครั้งต่อๆไปที่มาช่ามานั่งร้องไห้ให้เธอปลอบ พอเจ้าหล่อนหายดี ก็กลับไปคุยกับเค้าเหมือนเดิม ราวกับว่าความทุกข์ทั้งหมดที่มาระบายใส่เธอนั้นมันไม่เคยมีอยู่จริง

          จนกระทั่งวันหนึ่ง จู่ๆมาช่าก็เดินมาหาเธอที่โต๊ะ แล้วบอกกับเธอว่าหล่อนจะไปทำงานนอร์เวย์ ไม่มีกำหนดว่าจะกลับไทยเมื่อไหร่ ทำเอาหัวใจของเธอกระตุกวูบ ผู้หญิงคนนั้นนอกจากจะขโมยหัวใจของมาช่าไปได้ หนำซ้ำยังจะมาพรากตัวของมาช่าให้ห่างไกลจากเธอไปอยู่คนละทวีปกันอีก

 

เกินไป เกินไปจริงๆ

แต่เธอก็รู้ดีว่าเธอไม่สามารถต้านทานแรงปรารถนาของคนเป็นน้องได้

เธอทำได้เพียงแต่ปลอบใจ ให้กำลังใจ ในแบบที่เธอเคยทำมันมาตลอด

เมื่อสถานะของเธอทำได้แค่นี้ เธอก็จะทำหน้าที่พี่สาวที่ดีของมาช่าให้ดีที่สุด

 

          “หายดีเมื่อไหร่ก็ค่อยกลับมาแล้วกันนะช่า ทีนี่ยังยินดีต้อนรับแกเสมอ” พูดจบเธอก็เดินเข้าไปกอดมาช่า เป็นกอดที่แน่นที่สุดเท่าที่เธอเคยกอดน้องสาวคนนี้ของเธอ

          มาช่ากอดตอบเธอเช่นกัน ร่างบางเริ่มสั่นเทา มีเสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมาเป็นระยะ คำพูดต่างๆถูกพลั่งพรูออกมาจากปากของมาช่า ซึ่งล้วนแต่เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับเจ้าของร้านดอกไม้ผู้ที่สร้างแผลฉกรรจ์ไว้ให้กับเจ้าตัว

         

          อันที่จริงผู้หญิงคนนั้นไม่ได้สร้างแค่แผลให้กับมาช่า แผลนั้นมันลามมายังเธอด้วย เป็นแผลเรื้อรังที่เธอไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มันถึงจะหายเป็นปรกติ

          การที่มาช่าหนีใจตัวเองไปไกลถึงนอร์เวย์ ก็ไม่ได้ช่วยให้หล่อนดีขึ้น เพราะเท่าที่เธอรู้มา มาช่ายังคงติดต่ออยู่กับลูกเกดตลอดเวลา

          หลายครั้งที่เธอไปที่ร้านดอกไม้ของลูกเกด เธอก็จะเห็นลูกเกดกระหนุงกระหนิงกับเอ็ดเวิร์ดเสมอ ขนาดเธอไม่ใช่มาช่า เธอยังรู้สึกบาดตาบาดใจจนอยากจะเข้าไปกระชากให้ทั้งสองออกจากกันเสียให้ได้ เพียงแต่ว่าลูกเกดไม่รู้จักเธอ มาช่าไม่ได้รับรู้ในส่วนที่เธอเห็น และลูกเกดเองก็ไม่เคยรู้ว่าคนที่คอยปลอบเธอยามเมื่อทะเลาะกับเอ็ดนั้นปางตายขนาดไหนเวลาปลอบเธอเสร็จ

 

ใช่ มันไม่มีใครรู้ ไม่มีใครรู้ทุกๆเรื่องได้ดีเท่าเธอ

 

____________________________________________________

 

          “ไงละคุณเธอ เก่งนัก วันนี้เป็นอะไรไปอีกละ” นี่เป็นคำทักทายแรกที่ฉันเอ่ยถามยัยน้องสาวตัวดีที่นั่งปิดหน้าตัวเองอยู่ ก่อนที่จะนั่งลงข้างๆแล้วเอาแขนโอบไหล่แล้วเอามือลูบหัวหล่อนไว้แบบที่ทำประจำ

          หล่อนเอนหัวมาพิงไหล่ชั้นเหมือนเด็กไร้เรี่ยวแรงคนนึง มันก็เหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมานั่นแหละ เพียงแต่ครั้งนี้คือมาช่ากลับมาจากนอร์เวย์แล้ว แต่เธอไม่ได้บอกลูกเกดว่าเธอกลับมา วันนี้คงจะบังเอิญไปเจอกันสินะ ถึงได้เสียหลักกลับมาขนาดนี้

 

          ไม่รู้ว่ามาช่านั่งหัวหัวพิงไหล่ชั้นมานานเท่าไหร่แล้ว ถ้าปกติมาช่าคงต้องระบายอะไรใส่เธอบ้างแล้ว แต่นี่เจ้าหล่อนเอาแต่นั่งพิงเธอแล้วเงียบจนเธอทนไม่ไหว

 

“ร้องออกมาเถอะ ฉันรู้ว่าแกเข้มแข็งมามากพอแล้ว”

         

          พอจบประโยค มาช่าที่ก่อนหน้านี้นั่งนิ่งเป็นหินก็พรั่งพรูน้ำตาพร้อมกับคำพูดที่ฟังไม่ได้ศัพท์ ฉันพยายามจับใจความในสิ่งที่มาช่าพูด แต่ก็ไม่สามารถฟังออกจริงๆว่ามาช่าพูดอะไร หล่อนกอดรัดชั้นแน่นขึ้น หัวไหล่ของฉันตอนนี้ชื้นแฉะไปด้วยคราบน้ำตาของเด็กลูกครึ่งเยอรมันที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดร้อง

 

“ร้องไห้เป็นเด็กเลยนะมึง”

 

          ฉันพูดพลางขยี้ผมของมาช่า หวังจะให้หล่อนได้รู้สึกดีขึ้น คำพูดปลอบประโลมต่างๆถูกฉันยกขึ้นมาพูดอย่างไม่ขาดสาย

          เสียงสะอื้นสิ้นสุดลง ร่างบางคลายกอดของเธอออก หล่อนเอามือปาดน้ำตาบนหน้าแบบลวกๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตากับชั้นที่กำลังจ้องมองหล่อนอยู่

 

“มันก็ผ่ายจะมาเป็นปีแล้วนะช่า”

.

.

“นั่นสิ คุยไม่กี่เดือน แต่ดันจำมาได้เป็นปี”

.

.

ทำไมตอนรักมันง่ายกว่าตอนลืมวะพี่”

 

        “ถ้ากูตอบมึงได้ ป่านนี้กูคงมีแฟนไปแล้วแหละช่าเอ้ย” ฉันเอ่ยติดตลก ถึงแม่ว่าคำถามนั้นจะแทงใจดำขนาดไหนก็ตาม แต่ถ้าอยู่ต่อหน้ามาช่าแล้ว ฉันจะต้องเข้มแข็งให้น้องมันเห็น เห็นว่ามันยังพึ่งพาฉันได้อยู่ ฉันยังคงเป็นหลักให้น้องมันเกาะได้เสมอ ฉันต้องไม่ร้อง ถึงแม่มันจะยากแค่ไหนก็ตามที

 

สุดท้ายแล้วคนที่อ่อนแอที่สุดในวัฏจักรนี้คงเป็นฉันเอง

เพราะฉันไม่กล้าแม้แต่ที่จะบอกความรู้สึกจริงๆของตัวเองให้มาช่าได้รับรู้ เพียงเพราะกลัวจะสูญเสียเค้าไปหากเราสองคนคิดไม่ตรงกัน

 

          ต่อจากนี้เรื่องระหว่างช่า เกด แล้วก็เอ็ดเวิร์ด มันจะจบลงแบบไหนฉันเองก็ไม่อาจคาดเดาได้ เพราะจากที่ฟังช่าเล่ามา หลังจากนี้ลูกเกดกับเอ็ดเวิร์ดก็คงจะต้องระหองระแหงเรื่องมาช่าเป็นแน่   ส่วนมาช่าเอง ฉันก็ไม่รู้เหมือนว่าน้องของฉันมันจะตัดใจจากเค้าได้ไหม ฉันก็ได้แต่ภาวนาให้มันทำใจได้สักที และภาวนาให้น้องมันมองเห็นฉันอยู่ในสายตาบ้างก็พอ...

 

          ____________________________________________________

 

          To… Marsha

                    ช่า... กูขอโทษนะที่กูกลับออกมาก่อน เห็นแกหลับอยู่เลยไม่อยากปลุก อ่อ!!! เกือบลืม ข้าวเช้าอยู่ในตู้เย็น เวฟกินได้เลยนะเว้ย

                   แล้วก็ ฝากดูความเรียบร้อยที่สำนักพิมพ์ด้วยนะ กูรักที่นั่นพอๆกับที่กูรักมึงเลย อย่าทำสำนักพิมพ์กูเจ๊งก็แล้วกัน ฝากบอกน้องๆทุกคนด้วยว่าไม่ต้องเป็นห่วงกู กูโตแล้ว ดูแลตัวเองได้ ส่วนมึงนะช่า ไม่มีกูอยู่ด้วยแล้วก็หัดทำตัวดีๆ อย่างอแงเป็นเด็กๆละมึง ไม่มีคนอยู่ปลอบมึงแล้วนะ

                   จะพยายามเขียนโปสการ์ดหาบ่อยๆนะ

รักมึงเสมอ รักมึงตั้งแต่เห็นครั้งแรก รักมาตลอดโดยที่ไม่มีใครแทนมึงได้

 

{ จริงๆแล้วกูมีเรื่องจะสารภาพกับมึงด้วยนะช่า ที่กูบอกว่ากูรักมึง คือกูรักมึงจริงๆ

แต่ไม่ใช่ในฐานะน้องสาว ตลอดเวลาที่ผ่านมากูรักมึงแบบคู่รักมาโดยตลอด

แต่มึงแม่งโง่ สัมผัสความรักที่กูมีให้มึงไม่ได้เลย ใจร้ายกับกูฉิบหายไอน้องเวร}

 

          Ps. ที่มึงเคยพูดกับกูว่า กูไม่เป็นมึง กูไม่รู้หรอกว่าความรักมันเจ็บปวดยังไง เจ็บปวดแค่ไหน // กูขอเถียงนะ ทำไมกูจะไม่รู้ว่ามึงรู้สึกยังไง เพราะกูก้อรู้สึกแบบมึงมาตลอด อาจจะมากกว่ามึงด้วยซ้ำไป กับการที่กูต้องมานั่งปลอบใจมึงทุกครั้ง

          เจ็บแบบมึง กับเจ็บแบบกู ใครเจ็บกว่ากันวะช่า

 

____________________________________________________

 

          กระดาษโน้ตสีน้ำตาลถูกวางไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียง เธอหวังว่าเมื่อมาช่าตื่นมาเห็น มาช่าคงจะเข้าใจอะไรหลายๆอย่างในตัวเธอได้ดีขึ้น และเมื่อถึงตอนนั้นแล้ว เธอคงอยู่ที่ไหนสักที่หนึ่งบนโลกใบนี้...



 

 

[Talk]

จริงๆเรื่องนี้เป็นฟิคแยกออกมาจาก Be Mine ของ @itsyellowgirlx 

แต่เรามาแต่งเพิ่มให้ส่วนของพาร์ทพี่แอม เพราะเราคิดว่าในคาแรคเตอร์พี่แอมมันมีอะไรซ่อนอยู่

เลยถือวิสาสะฟิคของน้องมาแต่งต่อ เลยได้เป็นตอนนี้ขึ้นมา

อ่านแล้วไม่ชอบก็ติได้ ด่าได้ ตามไปด่าในทวิตกันได้ที่ @linda_antique

สกรีมกันได้ใน #bemineKS #bemineAS

 

No Real Horizon

 

ผลงานอื่นๆ ของ ์NoRealHorizon

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 06:22
    เข้าใจความรู้สึกเลยย ซึ่งบางครั้งเราก็เป๋นอยู่บ่อยครั้ง
    #3
    0
  2. #2 bythesea (@bythesea) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 01:24
    เข้าใจความรู้สึกพี่แอมเลย พี่ช่ามีพี่แอมคอยปลอบมาตลอดๆจนไม่คิดว่าจะหายไปไหน มีพี่แอมจนชิน แต่พี่แอมคือแบบเฮ้ย ไม่มีใครเลย ไม่มีจริงๆมันเคว้งคว้างมากเลยล่ะถ้าคิดๆดูแล้ว ว่าแล้วพี่ช่ายูก็ใจร้ายเกือบๆเท่าพี่เกดนั่นแหละ ฮืออ//อยากให้พี่แอมมาซบอกรีด
    #2
    0
  3. #1 Reallove-mars (@Mafuengg) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 23:39
    โอ้ยยย คืออยากให้แต่งต่อมากอ่ะ คือแบบ เสียใจมาทั้งคู่อ่ะ ทำไมไม่สมหวังกันสักที ฮรื่ออออ เกินไปอ่ะเกินไปดราม่าเกินไป ฮรื่อออออ555555
    #1
    0