คัดลอกลิงก์เเล้ว

เลี้ยงมังกรเหมือนแป้บเดียว แต่ผ่านไปจริงๆก็2000กว่าปีแล้ว

โดย lemee

เพราะอายุขัยในตระกูลเอลเดรียมันสั้น เธาเซีย เอลเดรียบุตรสาวของตระกูล ได้ตัดสินใจเลี้ยงกิ้งก่าตัวหนึ่ง แต่ไปๆมาๆกิ้งก่าตัวนั้นกลับโตเป็นมังกรเสียได้ แล้วเธอจะทำอย่างไรล่ะ

ยอดวิวรวม

15

ยอดวิวเดือนนี้

7

ยอดวิวรวม


15

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  24 ต.ค. 63 / 11:51 น.
นิยาย §ѧ͹ ҹ仨ԧ2000һ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


เนื้อเรื่อง อัปเดต 24 ต.ค. 63 / 11:51


ณ บ้านของตระกูลแอลเดรีย

"แม่คะ ทำไมหนูถึงเลี้ยงสัตว์ไม่ได้คะ?" เธาเซียตะโกนอย่างฉุนเฉียวใส่ผู้ที่เป็นมารดาของตน "เอ็ม"

"ไม่ได้ก็คือไม่ได้ ตอนนี้ลูกอาจยังไม่เข้าใจ แต่ถ้าลูกบรรลุนิติภาวะแล้วแม่ถึงจะบอกเหตุผลให้ฟัง"

"ตอนนี้หนูก็17แล้วนะ แม่บอกมาเถอะ"

"ยังไม่พอ แต่เดือนหน้าก็วันเกิดลูกแล้วนี่ รออีกสักเดือนได้มั้ยเธาเซียลูกแม่" 

"ไม่ค่ะ! หนูจะต้องรู้ให้ได้วันนี้!" 

พูดจบ เธาเซียก็วิ่งเข้าห้องของตนเอง 

"เธาเซีย!" เอ็มวิ่งตามเธาเซียไป แต่เธอล็อกห้องไปแล้ว

"แฟรงค์"สามีของเอ็ม และบิดาของเธาเซียเดินออกมาจากห้องนั่งเล่น

"ทะเลาะกันเรื่องนี้อีกแล้วหรอ เอ็ม"

"ใช่ค่ะ" 

"ทำไมเธอไม่บอกลูกเราให้มันจบๆไปเลย นี่มันรอบที่3 ของเดือนแล้วนะ"

"มันเป็นธรรมเนียมของตระกูลน่ะค่ะ ฉันตอนเด็กๆก็โดนแบบเธาเซียและทำตัวเหมือนกันเลยค่ะ" เอ็มแอบยิ้มมุมปาก 

 

 

1เดือนต่อมา

"สุขสันต์วันเกิดนะ เธาเซีย" แฟรงค์และเอ็มพูดพร้อมกัน

"ทำตามสัญญาเดี๋ยวเลยนี้ค่ะ" 

"สัญญา...อ้อ! เรื่องนั้นสินะ" เอ็มสีหน้าเปลี่ยน

"โอเค สาเหตุที่ลูกเลี้ยงสัตว์ไม่ได้ก็เพราะว่าตระกูลเอลเดรียมีคำสาปอยู่"

"คำสาป?"

"ใช่แล้ว คำสาปประจำตระกูลที่ทำให้เราไม่สามารถเลี้ยงสัตว์ได้ มันถูกเรียกว่า 'อายุขัยผูกมัด' ความสามารถของมันก็คือทำให้อายุขัยของตนเองเท่ากับสัตว์ที่เราเลี้ยง แม่จึงไม่อยากให้ลูกเลี้ยงสัตว์อะไรทั้งสิ้น"

"หนูว่าแม่แค่ไม่อยากให้หนูเลี้ยงสัตว์ เลยแต่งเรื่องมากกว่า มันจะมีอะไรเหมือนนิทานขนาดนี้ได้ยังไงกันคะ?"

"เรื่องจริงจ้ะ"

เอ็มขนกองกระดาษมา แล้วยื่นให้เธาเซียทีละแผ่น

"คนนี้เป็นหนึ่งในทวดและญาติของลูก เสียตอนอายุ19 เลี้ยงสุนัข คนนี้ก็..." เอ็มไล่เรียงคนที่โดนคำสาปในตระกูล

"ก็ได้ค่ะแม่ หนูเชื่อ...แค่นิดเดียว" 

"เชื่อนิดหน่อยก็ยังดีกว่าไม่เชื่อ ดีแล้วจ้ะ" เอ็มลูบหัวเธาเซีย

 

วันต่อมา ระหว่างที่เธาเซียกำลังเดินกลับบ้าน เธอก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างตรงเสาไฟ 

"อะไรน่ะ เหวอ!" 

ภาพที่เธอเห็นก็คือ กิ้งก่าตัวหนึ่งกำลังโดนฝูงนกรุมจิกอยู่ ไม่รอช้าเธาเซียรีบวิ่งไปช่วยกิ้งก่าทันที

"ไปๆ เจ้านกพวกนี้ ไปที่อื่นไป้!" เธาเซียปัดมือไล่นก

"ก้าว" กิ้งก่าส่งเสียงเหมือนขอบคุณ

"ไม่เป็นไร" เธาเซียยิ้ม

เธาเซียเริ่มเดินต่อ กิ้งก่าก็เดินตามเธอ

เธาเซียหยุดเดิน กิ้งก่าก็หยุดเดิน

เธาเซียลองเดินอีก กิ้งก่าก็เดิน

"เอ่อ คือว่า...ฉันเลี้ยงนายไม่ได้หรอกนะ"

"ก้าว?" กิ้งก่าเอียงหัว

"ก...ก็บอกว่าฉันเลี้ยงแกไม่ได้ไง อย่าเดินตามมาสิ"

เธาเซียดันกิ้งก่าให้ไปไกลๆ แต่มันกลับไม่ขยับ

เธอเลยลองวิ่งบ้าง แต่กิ้งก่าดันวิ่งเร็วกว่าที่เธอคิดเสียอีก

"ไม่ได้นะ ฉันเลี้ยงนายไม่ได้ ยังไงก็ไม่ได้จริงๆ"

ราวกับว่ามันเข้าใจความหมายของคำนั้น เจ้ากิ้งก่าคอตก แล้วเริ่มส่งเสียงอันน่าสงสารออกมา

"ก้า..."

"อึก!" เธาเซียรู้สึกผิด

"บางทีคำสาปนั่นอาจไม่มีจริงก็ได้ ฉันอาจเลี้ยงแกได้อยู่...มั้งนะ" 

เธาเซียอุ้มกิ้งก่ากลับบ้าน

 

เมื่อถึงบ้าน เธาเซียก็ตะโกนเรียกทุกคน

"พ่อคะ แม่คะ หนูขอเลี้ยงสัตว์นะคะ"

"เธาเซีย แม่ก็บอกแล้วไงว่าบ้านเร..." เอ็มเห็นกิ้งก่าที่เธาเซียอุ้มมา

"ตามนั้นแหละแม่" เธาเซียยิ้มเจื่อนๆ

"กรี้ดดดด! นี่ลูกไม่ฟังที่แม่บอกเมื่อวันก่อนเลยหรอ?" 

"หนูรู้ค่ะ แต่หนูอยากเลี้ยงจริงๆ"

"ก็ได้ แม่ไม่ขัดหรอกถ้าลูกอยากเลี้ยงจริงๆ แต่แม่ไม่ช่วยเลี้ยงนะ แม่ช่วยแค่ค่าเลี้ยงดู แม่กลัวคำสาป"

"ขอบคุณนะคะ คุณแม่" เธาเซียก้มหัว เมื่อเงยหน้าขี้นมาเธอก็ยิ้มดีใจสุดขีด

เธาเซียวิ่งเข้าห้องพร้อมกับกิ้งก่าของเธอ

"จะตั้งชื่อนายว่าอะไรดีนะ หรือเป็นผู้หญิงต้องเรียกนายว่าเธอกัน"

"ก้าว?" กิ้งก่าทำเสียงสงสัย

"เกิดอะไรขึ้น?" แฟรงค์เพิ่งเดินออกมา

"กิ้งก่าค่ะ" เอ็มเล่าเรื่องที่กิดขึ้นให้แฟรงค์ฟัง

"อืม ผมไม่ใช่คนของตระกูลนี้ เพราะฉะนั้นผมพอช่วยเธอเลี้ยงได้อยู่"

"จะว่าไป กิ้งก่าอายุขัยกี่ปี?" เอ็มพูดอย่างเป็นห่วง

"ผมว่าก็ประมาณ8-10ปีแหละ แต่ตัวใหญ่ขนาดนั้นนี้ ไม่น่าใช่กิ้งก่าแล้ว"

"บางทีอาจเป็นมอนสเตอร์คล้ายกิ้งก่าก็ได้ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงก็ใช้เกณฑ์อายุขัยสัตว์ธรรมดาไม่ได้แล้ว" 

"มอนสเตอร์คล้ายกิ้งก่า!? แล้วลูกเราจะไม่เป็นไรหรอที่รัก"

"โดยปกติมอนสเตอร์จะจู่โจมสิ่งมีชีวิตอื่นเพื่อป้องกันตัว แต่ถ้าเธาเซียจับมันได้ ก็แสดงว่ามันยอมรับเธาเซียแล้ว เผลอๆมันจะปกป้องเธาเซียด้วยซ้ำ ไม่เป็นไรหรอก"

"ถ้าคุณว่าอย่างนั้นผมก็เชื่อ จะว่าไป คุณรู้เรื่องแบบนี้มาจากไหนละเนี่ย ผมเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกทั้งนั้น"

"...อ่านหนังสือเอาน่ะ" รอยยิ้มของเแมเปลี่ยนไปเล็กน้อยจนสังเกตแทบไม่เห็น

"คุณนี่เก่งจริงๆ หาความรู้นอกตำราด้วย" แฟรงค์ปรบมือ

'คงจะบอกความจริงไปได้หรอก ว่าตัวเองอยากเลี้ยงสัตว์เหมือนกัน แต่เพราะเลี้ยงไม่ได้เลยหันไปอ่านหนังสือเกี่ยวกับสัตว์แทน จนแทบจะไปเป็นสัตวแพทย์ได้แล้ว' เอ็มเหงื่อตกในใจ

และชีวิตประจำวันของเธาเซียและกิ้งก่าก็ได้เริ่มต้นขึ้น

"เอาล่ะ ก่อนอื่นก็ต้องตัวชื่อกันก่อน ชื่อของนายคือ...เจ้า...เจ้าชาด นายชื่อเจ้าชาดนับตั้งแต่วันนี้!" เธาเซียชี้เจ้าชาด

"ก้าว~" มันส่งเสียง

"สาเหตุที่นายชื่อเจ้าชาดก็เพราะนายตัวสีแดงนี่แหละ" เธาเซียลูบเจ้าชาด

"นี่นายกินอะไรเป็นอาหารหรอ ลองกินนี่มั้ย" 

เธาเซียหยิบอาหารชนิดต่างๆมา เจ้าชาดอ้าปากน้ำลายไหล

"อยากกินหรอ เอาไปสิ" เธาเซียแกะอาหารถุงหนึ่ง

"ก้าว" เจ้าชาดกระโจนใส่ซองอาหารและกินอย่างมูมมาม

"ฮะๆๆ ไม่ต้องรีบกินขนาดนั้นก็ได้ กับข้าวมันไม่หนีไปไหนหรอก" 

 

"นี่เจ้าชาด! นายต้องอาบน้ำแล้วนะ อย่าไปแอบใต้โต้ะสิ" เธาเซียมุดใต้โต้ะ

"ก้า!" เจ้าชาดกรีดร้อง

 

"เจ้าชาด! ทำไมเสื้อตัวโปรดของฉันถึงเป็นแบบนี้ล่ะ" เธาเซียชูเสื้อที่เต็มไปด้วยเศษดินและรอยขาด"

"ก้า" มันทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

"อย่าคิดว่าทำหน้าแบบนั้นแล้วไม่ผิดนะ"

"ถ้าลูกพูดกับเจ้าชาดเสร็จเมื่อไรบอกแม่ด้วยนะลูก แม่จะได้ซ่อมเสื้อให้ลูก"

"หนูทำเองได้ค่ะแม่ แต่หลังจากที่เจ้าชาดสารภาพความผิด!"

.

.

.

.

50ปีผ่านไป

"แม่! ทำไม...หนูถึงยังไม่ตายล่ะ?" เธาเซียสงสัย

"ไม่สิ ไม่แก่ขึ้นด้วยซ้ำ ทำไมล่ะ ทำไม?" เธาเซียยิ่งสับสน

เธาเซียเริ่มร้องไห้หน้าหลุมศพของแม่ตนเอง

"ก้า?" เจ้าชาดทำเสียงเป็นห่วง

"หรือว่านายมีอายุขัยนานกว่ามนุษย์ ฉันเลยยังไม่แก่ขึ้น ทั้งๆที่ตอนนี้นายอายุ40กว่าปีแล้ว?" 

"บางทีนายอาจแค่อายุยืนเฉยๆ ก็ได้"

"ก้าว"

"...วันนี้กินไก่ย่างแล้วกันนะ" เธาเซียยิ้มแห้ง

"ก้าวๆ" เจ้าชาดกระโดดดีใจ

'เอ้ะ! ที่ผ่านมาไม่เคยสังเกต แต่ที่หลังมันมีก้อนเนี้ออะไรงอกหรือเปล่า'

เธาเซียลูบหลังเจ้าชาด

"ก๋า" เจ้าชาดหันหลังมา

"ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากลูบนายน่ะ"

เธาเซียเดินต่อ

'มันนูนขึ้นมานิดหน่อยจริงด้วยแฮะ ต้องไปหาหมอมั้ยเนี่ย' 

 

 

"เท่าที่ตรวจสุขภาพก็ไม่มีอะไรผิดปกตินะครับ แต่ว่าเจ้าชาดมีอายุมากกว่าที่ผมคิดซะอีก"

"เอ๋? มันอายุเท่าไหร่คะ"

"134ปีครับ ผมว่าไม่น่าใช่กิ้งก่าตามที่คุณบอกแล้ว แต่น่าจะเป็นมอนสเตอร์ที่มีรูปร่างคล้ายกิ้งก่ามากกว่า"

"งั้นหรอคะ ขอบคุณที่ดูแลเจ้าชาดนะคะ"

เธาเซียและเจ้าชาดเดินออกจากร้าน

"ผมคิดว่ามอนสเตอร์ที่คล้ายกิ้งก่าและอายุยืนขนาดนี้ มันมีแค่ไม่กี่ตัว และเป็นสัตว์ในตำนานด้วย แต่เธอคงอายุไม่ถึงตอนนั้นหรอก"

.

.

.

.

...100ปีผ่านไป

"เจ้าชาด...นายเป็นตัวอะไรกันแน่?" 

"ก่าว" เสียงของมันไม่ทุกข์ร้อนแต่อย่างได

"นายจะใช้ใบหน้าอันแสนน่ารักของนายตอบทุกคำถามไม่ได้นะ"

"ก้า!" เจ้าชาดวิ่งไปคาบบางสิ่งมาให้เธาเซีย

"นายให้สิ่งนี้กับฉันหรอ ขอบคุณนะ" เธาเซียเก็บไว้ในกระเป๋า

"ไปที่อื่นกันเถอะเจ้าชาด ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเราอีกแล้ว"

เธาเซียลุกออกมาจากซากปรักหักพังจำนวนมหาศาล เจ้าชาดก็วิ่งตามไป

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

2...2148ปีต่อมา

สัมผัสบางอย่างได้มาแตะที่แก้มของเธาเซียที่หลับอยู่

"เจ้าชาด...บอกแล้วไงว่าอย่ามาปลุก...." เธาเซียสะลึมสะลือ

"ก๊าซ" 

แต่มันก็ไม่ฟัง แถมดันแรงกว่าเดิมด้วย

"ก็บอกว่าจะนอนไง"

เจ้าชาดยังคงปลุกไม่หยุด

"ก็ได้ๆ หิวข้าวหรอ แต่นายเคยจำศีลไป3ปีเต็มโดยไม่กินอะไรแล้ว อดทนอีกนิดหน่อยไม่เป็นไรหรอก" เธาเซียลุกจากเตียงที่ไม่มีอยู่จริง

"จะกินอะไร? เอาแบบเดิมมั้ย"

ภาพเบื้องหน้าคือมังกรที่ตนเลี้ยงมากว่าสองพันปี รูปร่างของมันไม่ใช่กิ้งก่าต่อไปแล้ว แต่เป็นมังกรสีแดงน่าเกรงขามตัวใหญ่

"กาซ" เจ้าชาดนั่งนิ่ง

"หือ อะไร? ไม่ใช่เรื่องนี้หรอ"

"กาซ" มันเดินไปหาเธาเซีย

"อะไร อ้ะ!" เธาเซียถูกเจ้าชาดให้ขึ้นขี่บนหลังขอมัน

"เหวอ~ น...นายจะพาไปไหนเนี่ย?" 

เจ้าชาดบินออกจากถ้ำ และหลบต้นไม้ต่างๆที่ขวางทางได้อย่่างรวดเร็ว

ภายนอกถ้ำนั้นล้วนเป็นป่าทั้งสิ้น เนื่องจากหลายพันปีที่ผ่านมานั้น เหล่ามนุษย์ได้เผชิญกับภัยธรรมชาติมากมาย ราวกับว่ามันกำลังล้างแค้นผู้คนที่ทำลายมันมาตลอด 

"ก๊าซซซซ" เจ้าชาดร้องสุดเสียง

"นี่นายจะไปไหนเนี่ยเจ้าชาด บอกมานะ" เธาเซียตบหลังมัน

"กาซ" มันพูดแค่นั้น

ไม่นาน มันก็เริ่มลดความเร็วลง แล้วบินลงมา

"ให้ฉันมาที่นี่ทำไมหรอ? เจ้าชาด"

เจ้าชาดดันเธาเซียเรื่อยๆ ก่อนจะเห็นมอนสเตอร์ระหว่างทาง มันจึงหยุดแล้วพ่นเปลวเพลิงสีฟ้าออกไปเผาจนไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้า เมื่อมันมั่นใจว่าไม่เหลือตัวอะไรแล้ว มันก็ให้เธาเซียเดินต่อ

เธาเซียเดินไปเรื่อยๆ จนถึงที่แห่งหนึ่งที่ไม่มีอะไรงอกขึ้นมาแม้แต่ต้นหญ้า แต่เจ้าชาดก็ยังคงให้เธอเดินต่อไป

"นี่ นี่ นายพาฉันมาที่ไหนกันเนี่ยเจ้าชาด" เธาเซียหันกลับไปถาม

"..." ไม่มีคำตอบ

เธาเซียจึงไม่มีทางเลือกนอกจากเดินต่อไป

จู่ๆ เจ้าชาดก็เอาปีกอันใหญ่โตของมันมาปิดตาเธอไว้ แถมยังเปลี่ยนจากให้เดินเป็นอุ้ม เธาเซียจึงยิ่งตกใจเขาไปอีก 

'ทำไมถึงเปลี่ยนจากเดินเป็นอุ้ม...' ความทรงจำในอดีตขอเธาเซียตอนที่เธออุ้มเจ้าชาดออกมา มันเป็นอดีตอันแสนอบอุ่น

เธาเซียร้องไห้ออกมา แต่เธอก็พยายามทำให้ไม่เกิดเสียง เจ้าชาดจะได้ไม่เป็นห่วงเธอ

ในที่สุด เจ้าชาดก็หยุดเดินพร้อมกับน้ำตาที่หยุดไหล มันค่อยๆวางเธาเซียอย่างช้าๆ และเปิดปีกทีละน้อยๆ เพื่อให้เธาเซียได้มองเห็นสวนต้นไม้นานาพันธ์ที่ถูกปกป้องและดูแลด้วยเวทมนตร์จำนวนมาก 

เจ้าชาดค่อยๆยื่นดอกไม้ดอกหนึ่งให้อย่างเบามือ มันเป็นดอกไม้ที่มีสีแดงเหมือกับเจ้าชาดไม่ผิดเพี้ยน

"ว้าว! นี่นายตั้งใจจะมาเซอร์ไพร์ซฉันอย่างนี้เลย ขอบคุณนะเจ้าชาด" เธาเซียยิ้มกว้าง แล้วรับดอกไม้

"ก๊าซซซ" มันตอบรับคำขอบคุณนั้น

"ให้ตายสิ ไม่ว่าจะผ่านไปอีกกี่ร้อยปี นายก็น่ารักไม่เคยเปลี่ยนจริงๆ" เธาเซียใช้เวทยลอยตัวขึ้นไปหอมแก้มเจ้าชาด

"ขอโทษและขอบคุณสำหรับเรื่องทั้งหมดจริงๆนะ เจ้าชาด" เธาเซียยื่นดอกไม้ที่เธอใช้เวทยมนตร์แอบเด็ดมายื่นให้เจ้าชาดบ้าง

"ก๊าซซซ" เจ้าชาดบิดเป็นเกลียวด้วยความเขินอาย 

"ฮิๆ" เธาเซียยิ้มอีกครั้ง

เธาเซียและเจ้าชาดเริ่มวิ่งเล่นในสวนพฤกษศาสตร์ด้วยกันอย่างมีความสุข 

 

ถึงแม้ว่าคำสาปที่ทำให้อายุขัยสั้นจะเปลี่ยนเป็นยาว แต่ยังไงคำสาปก็เป็นคำสาปวันยังค่ำ มันทำให้เธอต้องประสบพกเจอกับการสูญเสียมหาศาร แต่เธอก็ก้าวข้ามผ่านมันไปได้ด้วยความช่วยยเหลือของสัตว์ตัวหนึ่ง บัดนี้ ถึงแม้ว่าปัจจุบันจะเลวร้ายเช่นใด แต่ถ้าหากเราข้ามผ่านมันไปได้ อนาคตข้างหน้าก็อาจมีเรื่องราวดีๆอยู่ ก็เป็นได้

 

จบบริบูรณ์

 

 

สวัสดีค่ะ เรื่องนี้แต่งขึ้นมาเพราะมีพล็อตอยากเขียนในหัว แต่เพราะไม่กล้าเขียนเป็นเรื่องยาว(สกิลยังไม่ถึง) เลยเขียนเป็นนิยายสั้นๆตอนเดียวจบ ถ้าหากว่าเรื่องนี้สนุกก็ขอขอบคุณที่มาอ่านนะคะ

ผลงานอื่นๆ ของ lemee

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น