คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย ͧҧ ห้องข้างๆ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
 
***เรื่องนี้แต่งมาจากเค้าโครงเรื่องจริงนะคะ ไรท์เตอร์มีโอกาสได้อ่านมาจากแอคที่ทวิตเรื่องผีแอคนึง และทราบว่ามีผู้ประสบเหตุการณ์โทรมาเล่าในรายการเดอะช็อคค่ะ ขออนุญาติและขอขอบคุณเจ้าของดวงวิญญาณที่ข้าพเจ้านำเรื่องของท่านมาแต่งเพิ่มเติมด้วยค่ะ ขอให้ไปสู้สุขตินะคะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 7 ก.ค. 56 / 05:30


ชายหนุ่มนักศึกษาหน้าตาดีที่เพิ่งกลับจากมหาลัยตรงดิ่งขึ้นห้องพักทันที ขาเรียวก้าวฉับๆอย่างรวดเร็วเพราะอยากพักผ่อนจะแย่ เมื่อเดินผ่านห้องข้างๆก็พบว่ามีสมาชิกเพิ่งย้ายเข้ามาใหม่ ซึ่งกำลังก้มหน้าก้มตาขนของเข้าห้องโดยไม่สนใจจะหันมาทักคนข้างๆห้องแบบเค้าเลย แต่นั่นก็ไม่ทำให้แดฮยอนสนใจอะไรมากนักเพราะตัวเองกำลังเหนื่อย เมื่อก้าวเข้าห้องได้ก็รีบวางกระเป๋าลงบนเตียงแล้วออกมายืนสูบบุหรี่ที่ระเบียงด้านหลัง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ด้วยความที่กระจกบานเกล็ดหน้าต่างห้องข้างๆมันแตกไปบางส่วนจึงทำให้แดฮยอนมองลอดเข้าไปเห็นภายในบริเวณห้องข้างๆได้บางส่วน ชายหนุ่มหน้าตาดียังคงตั้งใจจัดข้าวของในห้องต่อ เมื่ออีกฝ่ายเผลอมาสบตาแดฮยอนที่กำลังจัดข้าวของอยู่พอดีด้วยความอัธยาศัยดีคนที่ยืนสูบบุหรี่ให้จึงส่งยิ้มเป็นมิตรให้ชายหนุ่มในห้อง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมากลับเป็นเพียงสายตาเย็นชาจากชายในห้องเท่านั้น

 

"คนอะไรวะมนุษย์สัมพันธ์แย่ชะมัด"

 

แดฮยอนพึมพำเบาๆก่อนจะขยี้บุหรี่ทิ้งแล้วเดินเข้าห้องไปอย่างเซ็งๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตกดึกค่ำคืนนั้นแดฮยอนกำลังนั่งวุ่นวายอยู่กับงานที่จะต้องส่งในเช้าวันรุ่งขึ้น ร่างโปร่งกำลังตั้งใจจดจ่ออยู่กับจอคอมพิวเตอร์ข้างหน้า แต่แล้วนิ้วมือที่กำลังพิมพ์อย่างเร่งรีบก็ต้องหยุดลงเมื่อได้ยินเสียงของกระแทกพื้นดังมาจากห้องข้างๆที่เพิ่งย้ายเข้ามา

 

 

 

 

"อ่อยผู้ชายนักหรอฮิมชาน"

 

พลั่ก!

 

"เป็นบ้าอะไรเนี่ยยงกุก"

 

ปั่ก! ผั่วะ!

 

เสียงแบบนี้มันเสียงคนตีกันนี่ สงสัยผัวเมียเค้าคงทะเลาะกันแดฮยอนไม่ยุ่งดีกว่า แต่หลังจากที่นั่งพิมพ์งานไปเรื่อยๆเสียงก็ยังคงไม่หยุดลง แถมมีเสียงร้องโอดโอยที่ดูจะเป็นเหมือนของคนที่ชื่อฮิมชานดังลอดออกมา

 

 

 

 

จะไม่ไปดูเลยก็ยังไงอยู่เพราะยังไงก็อยู่หอเดียวกัน ร่างโปร่งตัดสินใจลุกเดินไปที่ระเบียงด้านหลังแล้วมองลอดบานเกล็ดที่แตกเข้าไปที่ห้องนั้น สิ่งที่เห็นทำให้แดฮยอนต้องตะลึงเพราะคนที่ชื่อฮิมชานกำลังถูกล่ามโซ่ไว้กับขาเตียง ส่วนคนที่ชื่อยงกุกก็ใช้ขากระทืบเข้าไปซ้ำๆที่หน้าท้องร่างบาง ในบางครั้งก็ตบจนร่างบางหน้าไปกระแทกกับเตียง คนชื่อฮิมชานมีเลือดออกเต็มใบหน้า ดวงตาปรือนั่นดูก็รู้ว่าเจ็บจนร้องไม่ออกแล้ว แดฮยอนตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมากเลยวิ่งหนีเข้าห้องตัวเองไป อีกใจก็กลัวว่าคนในห้องจะรู้ตัวว่ากำลังถูกแอบมองอยู่

 

 

"แจ้งตำรวจดีป่าววะ หรือไม่ควรไปยุ่งเรื่องผัวเมียเค้า"

 

 

ร่างโปร่งนั่งพึมพำอยู่หน้าคอมคนเดียว ก่อนจะพยายามไล่ความคิดฟุ้งซ่านนั้นออกไปบวกกับเสียงจากห้องข้างๆเงียบลงแล้วเลยไปไฟปิดคอมนอน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เช้าวันรุ่งขึ้นแดฮยอนที่รีบเร่งออกไปเรียนก็ลืมเรื่องเมื่อคืนไปซะสนิท จนตอนล็อคห้องดันหันไปเจอคนชื่อฮิมชานหิ้วถุงกับข้าวกำลังไขประตูห้องข้างๆนั่นแหละ ใบหน้าบวมช้ำหันมายิ้มให้เค้าอย่างเป็นมิตร แต่ด้วยความรีบทำให้แดฮยอนไม่มีเวลามากนัก ทำได้แค่ยิ้มตอบบางๆแล้วรีบวิ่งตรงไปที่ป้ายรถเมล์

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตกดึกแดฮยอนก็กลับมาอาบน้ำอาบท่ากะว่าจะรีบนอนเพราะเหนื่อยมาหลายวันแล้ว แต่ระหว่างที่กำลังจะหลับก็ได้ยินเสียงห้องข้างๆทะเลาะกันอีกแล้ว เสียงจับใจความได้ว่าคนชื่อยงกุกคงจะหึงฮิมชานเอามากๆ ไม่ต้องการให้ออกไปไหนไปเจอใคร และคนชื่อฮิมชานก็เหมือนจะทำงานเสิร์ฟตามบาร์เลยทำให้มีปัญหากันบ่อยๆ 

 

 

 

 

จริงๆแล้วแดฮยอนก็ไม่ใช่คนใจร้ายใจดำอะไร เค้าคิดอยู่หลายวันเหมือนกันว่าจะไปแจ้งความดีมั้ยเพราะกลัวคนชื่อฮิมชานจะถูกซ้อมจนตาย แต่หลังจากคิดมาหลายวันก็สังเกตุได้ว่าหลายคืนที่ผ่านมานี้ไม่มีเสียงคนทะเลาะกันแล้ว และทุกเช้าที่เค้าออกไปก็ไม่เจอคนชื่อฮิมชานเดินสวนมาเลย คงจะดีกันแล้วแหละมั้ง 

 

 

 

 

 

แต่.....

 

 

 

 

 

 

 

 

เย็นวันนึงที่แดฮยอนไม่ได้ไปเรียน ด้วยความที่ว่างจนไม่รู้จะทำอะไรเลยไปนั่งตากลงเล่นที่ระเบียงหลังห้อง และเมื่อสายตาหันไปที่บานเกล็ดห้องข้างๆก็พบกับสายตาคู่นึงที่จ้องมองเค้าอยู่ เป็นสายตาที่ดูแล้วเหมือนคนกำลังทำตาขวางและไม่กระพริบตา ร่างสูงลองยิ้มให้หนึ่งทีแต่สายตาคู่นั้นก็ยังจ้องมองเค้าแบบเดิม แดฮยอนรู้สึกใจคอไม่ค่อยดีกับความไม่เป็นมิตรของคนข้างห้องเลยตัดสินใจเดินกลับเข้าห้องไปหาอะไรกิน

 

 

 

 

วันเวลาผ่านไปประมาณ2วันแดฮยอนก็ออกมานั่งสูบบุหรี่ที่ระเบียงที่เดิม แต่เมื่อลองมองไปที่ห้องข้างๆก็ยังเจอสายตาคู่เดิมที่มองมาแบบเดิมอีก ร่างสูงชักจะไม่พอใจกับการกระทำของคนข้างห้องเลยตัดสินไใจเขียนข้อความใส่กระดาษไว้แล้วเอาไปเสียบที่หน้าต่างของห้องข้างๆ

 

 

"พี่มีปัญหาอะไรกับผมรึเปล่าครับ ถ้าไม่พอใจอะไรโทรมาเคลียร์ได้นะเบอร์ผม080-231-xxxx"

 

 

หลังจากวันนั้นแดฮยอนก็มาแอบมองที่หน้าต่างบานเกล็ดห้องข้างๆทุกวัน ก็ยังคงเจอเหตุการณ์ซ้ำ ขนาดเค้าทนไม่ไหวต้องลงไปบอกป้าเจ้าของหอ แต่แกก็ไม่ใส่ใจเพราะแกเห็นว่าไม่ใช่เรื่องของแก แต่ด้วยความที่แดฮยอนไม่มีที่พึ่งเลยลงไปตื๊อป้าแกบ่อยๆ จนป้าแกคงรำคาญให้แดฮยอนพายามไปเคาะประตูห้องข้างๆ

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

 

เป็นอย่างที่คิด เงียบ ไม่มีเสียงตอบ และไม่มีคนเปิดประตู เคาะอยู่หลายทีจนโมโหเลยบอกให้ลุงยามไขกุญแจห้องเพื่อจะเปิดประตูเข้าไปเคลียร์ เมื่อประตูเปิดออกก็มีไอเย็นๆจากแอร์ที่เปิดทิ้งไว้ลอยออกมา แต่ยังเข้าไปในห้องไม่ได้เพราะติดประตูมุ้งลวดที่ใส่กลอนแบบเป็นโซ่เอาไว้ จนทั้งแดฮยอนและลุงยามต้องช่วยกันหาอุปกรณ์มาเปิดนั่นแหละ พอเปิดประตูได้ก็พบกับกลิ่นเหม็นเน่าอย่างรุนแรง และสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเมื่อมองไปสุดทางเดินคือศพชายคนหนึ่งที่ผูกคอตายอยู่ใต้แอร์ สภาพศพเริ่มอืดเน่า แขวนคอหันหน้าออกไปทางระเบียง สายตาอยู่ตรงช่องบานเกล็ดที่แตกพอดี

 

 

"คุณยงกุก!!!!!"

 

 

 

แดฮยอนตกใจถึงกับเข่าทรุดอยู่ตรงนั่น ถ้าแบบนี้สายตาที่จ้องมองเค้ามาหลายวันก็เป็นสายตาของคนตายน่ะสิ นี่เค้าจ้องตากับคนตายมาร่วมอาทิตย์จริงๆหรอเนี่ย แดฮยอนอยากจะบ้าตาย ลุงยามเป็นฝ่ายรีบโทรเรียกตำรวจเพราะเวลานี้แดฮยอนคงไม่มีสติที่จะทำอะไรทั้งนั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เรื่องวุ่นวายต่างๆจบลง ศพของยงกุกถูกนำไปทำพิธี ส่วนสาเหตุที่ฆ่าตัวตายเพราะน้อยใจที่ฮิมชานหนีไป บานเกล็ดของห้องข้างๆที่แตกถูกซ่อม แต่แดฮยอนยังคงอยู่ที่ห้องเดิมไม่ไปไหน ส่วนฮิมชานที่เป็นคนไม่กลัวผีก็ตัดสินใจเช่าห้องเดิมต่อแต่ก็มาอยู่บ้างแค่บางวัน บางวันแดฮยอนก็มักจะได้ยินเสียงทีวีจากห้องข้างๆ หรือบางทีก็ได้ยินเสียงผู้ชายพูดคนเดียวในห้อง ประโยคที่พูดก็เป็นประโยคเดียวเดิมๆ คือคำว่า "มองทำไม" แต่เค้าเป็นคนไม่ค่อยคิดมากเลยนึกว่าเป็นแฟนใหม่ของฮิมชานมาอยู่ที่ห้อง เช้าวันนึงเมื่อแดฮยอนกำลังจะออกไปเรียนและเจอฮิมชานเดินสวนมาก็ยิ้มให้ตามปกติและทักทายกันบ้างเล็ก

 

 

"สบายดีมั้ยครับคุณฮิมชาน^^"

 

"สบายกว่าเดิมเยอะเลยแดฮยอน 5555555555 ว่าแต่กำลังจะไปเรียนหรอ" 

 

"อ่อ ใช่แล้วครับ แล้วห้องนี้คุณฮิมชานให้แฟนใหม่มาอยู่หรอครับ?"

 

 

ฮิมชานที่ได้ยินแบบนั้นก็ทำหน้างงๆ ก่อนตอยแบบสีหน้าไม่ค่อยจะดี

 

 

"เอ่อ... คือชั้นไม่ได้มาอยู่ที่นี่2เดือนแล้วนะ มาทีก็แค่มาจ่ายค่าเช่าเท่านั้น"

 

"แต่ผมยังได้ยินเสียงทีวีกับเสียงคนพูดดังมาจากห้องคุณฮิมชานอยู่เลยนะครับ"

 

 

ร่างโปร่งทำหน้าสงสัย ก่อนฮิมชานจะเอ่ยชวนไปที่ห้องแล้วเปิดประตูห้องให้ดู ภาพที่เห็นคือตามพื้นและโต๊ะมีฝุ่นจับเนื่องจากไม่ได้ทำความสะอาดมาเป็นเดือน ทีวีถูกถอดปลั๊กและม้วนสายเก็บอย่างเรียบร้อย และที่สำคัญไม่มีใครอยู่ ไม่มีแม้แต่ร่องรอบของสิ่งมีชีวิต

 

 

"ผมลาล่ะครับคุรฮิมชาน"

 

 

เมื่อตั้งสติได้แดฮยอนก็บอกลาฮิมชานแล้ววิ่งหน้าตาตื่นออกไปจากบริเวณนั้นทันที

 

 

ในเมื่อเห็นกับตาแล้วว่าในห้องไม่มีใครอยู่ แล้วคืนนี้แดฮยอนจะเจออะไรอีกรึเปล่า หึหึหึ...

ผลงานอื่นๆ ของ PP"BaByELF

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 11 สิงหาคม 2556 / 23:33
    ขนลุก
    #2
    0
  2. #1 RWDH
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2556 / 06:01
    ชอบๆ หลอนเบาๆนะเออ

    แต่งมีมากมายค้าบ
    #1
    0