คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย ЫԺ กระซิบ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 มี.ค. 56 / 16:16



 

Love Youไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร


เสียงในใจ เมื่อไรนะเธอจะรับฟัง


I Love You อยากรู้ว่าเธอได้ยินบ้างรึยัง


อยากให้ดังไปถึงหัวใจ


ร่างบางกำลังก้มหน้าก้มตาเคลียร์งานบนโต๊ะที่ค้างมาหลายวัน เนื่องจากดันขี้โรคเลยต้องลาป่วยซะหลายวันพอมาทำงานหัวหน้าถึงได้ประเคนงานให้เป็นตั้งๆแบบนี้ เหลือบมองนาฬิกานี่มันก็เลยเวลาเลิกงานมาชั่วโมงกว่าแต่ก็ยังคงอดทนทำงานต่อไปเพราะอยากให้เสร็จเร็วๆ


“อ่ะแฮ่ม!”

เสียงกระแอมดังมาจากหน้าโต๊ะทำงานแต่พอมองดูกับไม่พบใครร่างบางเลยแกล้งปัดกรอบรูปให้ร่วงลงไปตรงหน้าโต๊ะแล้วก็ได้ผล...


“เฮ้ย! โอ๊ยย”

คนที่ทำตัวลับๆล่อๆอยู่หน้าโต๊ะหยิบกรอบรูปขึ้นมาวางบนโต๊ะก่อนคลำหัวตัวเองป้อยๆก่อนโผล่มามองหน้าคนที่ทำร้ายตัวเองอย่างเคืองๆ


“ทำไมต้องเขวี้ยงกรอบรูปใส่หัวด้วยวะไอ้เตี้ย”

“อ้าว ไปอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะ แล้วก็ไม่ได้เขวี้ยงซะหน่อยแต่มันร่วงลงไปเอง55555555”


ร่างบางพูดจบก็ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไม่มีทีท่าว่าจะสนใจอีกคนเลยจนร่างสูงต้องนั่งหน้างอเป็นเด็กๆอยู่บนพื้นแบบนั้น

“เย็นแล้วกลับได้แล้ว จะขยันอะไรนักหนาวะ”


“ไม่ได้ขยันแต่ไม่อยากให้งานเยอะก็แค่นั้น”

ยงกุกชิงหยิบปากกาออกจากมือร่างบางแล้วเก็บใส่กระเป๋าตัวเองก่อนยิ้มอย่างผู้มีชัย


“เออน่ะ กลับไปพักก่อนเดี๋ยวเลี้ยงมื้อเย็นก็ได้”

ร่างบางมองอีกคนอย่างฟึดฟัดก่อนเก็บของลงกระเป๋าแล้วยอมกลับไปกับอีกคนอย่างว่าง่าย หอพักของคนทั้งสองอยู่ไม่ไกลจากออฟฟิศมากนักเดินมาได้สักแปบก็ถึง ยงกุกกับแดฮยอนเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กๆโตขึ้นมาก็เลยมาทำงานด้วยกัน อยู่หอเดียวกันแต่ก็ยังรักษาความเป็นส่วนตัวด้วยการอยู่คนละห้อง


“นายจะเลี้ยงอะไรชั้น?”

ร่างบางเอ่ยถามขณะยืนรูดคีย์การ์ดห้องตัวเองทำท่าจะเข้าห้อง


“อยากรู้นายก็มาห้องชั้นดิ”

ยงกุกพูดอย่างอารมณ์ดี แดฮยอนถอนหายใจเซ็งๆเล็กน้อยก่อนเปิดประตูเข้าห้องตัวเองไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนออกมาเคาะประตูห้องยงกุก ร่างสูงรีบเปิดประตูออกมาหาร่างบางพร้อมกับกลิ่นหอมๆที่ลอยออกมาจากในครัว


“เข้ามาๆ คงได้ที่แล้วล่ะ”

ยงกุกรีบวิ่งเข้าไปในครัวปล่อยให้ร่างบางมองตามงงๆแล้วค่อยๆเดินเข้าห้องมา จะว่าไปเค้าก็ไม่ได้เข้ามาในห้องยงกุกนานพอสมควรแล้วเพราะตอนป่วยก็นอนซมอยู่แต่ในห้องของตัวเอง มียงกุกคอยวิ่งซื้อข้าวซื้อน้ำให้เนี่ยแหละถึงได้มีชีวิตรอดมาชิมอาหารฝีมือยงกุกอีกในวันนี้ แดฮยอนนั่งลงที่โต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กๆนั่งมองยงกุกที่กำลังยกอาหารมาไว้ยนโต๊ะ กลิ่นหอมๆแตะจมูกทำให้แดฮยอนยิ้มอย่างอารมณ์ดี


“นี่คืออะไรอ่ะ มีกุ้งตัวเบ้อเริ่มเลยน่ากินจัง”

“อ่อ นี่มันต้มยำกุ้ง เห็นจากในทีวีเลยลองทำน่ะ แต่มันจะเผ็ดหน่อยนะจะกินได้รึป่าวน่ะไอ้เตี้ย”


ร่างบางไม่ตอบแต่ใช้ช้อนตักน้ำซุปแล้วเป่าเบาๆก่อนลองชิม ยงกุกมองอย่างลุ้นๆเพราะแดฮยอนไม่มีท่าทีอะไรกับต้มยำกุ้งของเค้าเลย

“อร่อย ^[+++++++++++++]^”


“เฮ้ยจริงอ่ะไหนลองชิมบ้างดิ๊”

แดฮยอนตักน้ำซุปแล้วเป่าเบาๆอีกทีก่อนป้อนให้ยงกุก ตอนป้อนน่ะไม่ได้คิดอะไรหรอกแต่พอป้อนเสร็จแล้วนี่สิถึงได้คิดว่ามันเป็นการกระทำที่ไม่น่าทำ ร่างบางรีบหลบตาอีกคนก่อนตักต้มยำกุ้งในถ้วยกินต่อ


“ไอ้เตี้ย...”

“เรียกทำไม”


ร่างบางก้มหน้าตอบอีกคน ขืนเงยหน้าไปตอนนี้เค้าอาจจะเจอกับสายตาดูๆของยงกุกก็ได้ คิดแบบนี้ยิ่งทำให้ร่างบางไม่กล้าเงยหน้ามองขึ้นไปอีก

“นายรู้รึป่าว เค้าว่ากันว่าการที่เพื่อนกินอะไรด้วยช้อนเดียวกันหรอหลอดเดียวกันน่ะ มันถือเป็นการจูบทางอ้อมนะ”


แดฮยอนนั่งก้มหน้านิ่ง หัวใจเต้นแรง ไม่อยากให้ยงกุกพูดจาอะไรแบบนี้ เค้าไม่อยากจะอ่อนไหวอะไรง่ายๆ ใช่เค้าน่ะชอบยงกุกมาตั้งแต่เด็กแล้วแต่ยงกุกก็ไม่มีทีท่าว่าจะคิดอะไรกับเค้า แถมสิ่งที่ยงกุกปฏิบัติกับเค้ายงกุกก็ปฏิบัติกับคนอื่นๆเหมือนกัน ไม่เห็นจะต่างกันตรงไหน

“มาบอกชั้นทำไม กินๆไปเถอะน่า”


ร่างบางพูดจากลบเกลื่อนก่อนหันไปดูดน้ำที่ยงกุกวางเตรียมไว้ให้

“เป็นเพื่อนกันทำไมจะกินอะไรช้อนเดียวกันไม่ได้ มันไม่เห็นจะเกี่ยวเลย”


ยงกุกมองร่างบางนิ่งๆก่อนพูดคำที่ทำให้แดฮยอนต้องหน้าแดงแปร๊ดกว่าเดิม

“เมื่อกี๊ชั้นเพิ่งดูดน้ำไปเองแล้วนายก็มาดูดต่อ นี่เราจูบกันทางอ้อมอีกแล้วนะเนี่ย บังเอิญชะมัด55555555”


ร่างสูงนั่งกินข้าวต่อโดยไม่ได้มองคนตรงหน้าเลยว่ายิ้มแก้มแทบแตกไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ร่างบางรีบนั่งกินข้าวต่อเป็นการกลบเกลื่อน แดฮยอนเคี้ยวข้าวเร็วๆจนแทบสำลัก ให้นั่งอยู่แบบนี้ต่อไปต้องเขินตายแน่ๆ ไม่รู้จะทำยังไงนอกจากรีบกินข้าวให้หมดแล้วกลับห้องตัวเอง พอกลับมาถึงห้องร่างบางก็รีบหยิบไดอารี่ขึ้นมาเขียนเหตุการณ์ในวันนี้ เขียนไปก็หน้าแดงไป เจอแบบนี้ไม่เขินก็แปลกแล้วล่ะ คืนนี้แดฮยอนของพวกเราก็เลยหลับไปพร้อมกับรอยยิ้มและฝันหวานๆ^^














“Love You ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร เสียงในใจเมื่อไรนะเธอจะรับฟัง~”


เสียงเล็กๆร้องเพลงเบาๆขณะตากผ้าอยู่ที่ระเบียงโดยที่ไม่รู้เลยว่ามีอีกคนยืนรับลมอยู่ที่ระเบียงห้องข้างๆอยู่ก่อนแล้ว

“I Love You อยากรู้ว่าเธอได้ยินบ้างรึยัง อยากให้ดังไปถึงหัวใจ~”


“ร้องให้ใครอ่ะเตี้ย”

ร่างบางสะดุ้งนิดๆก่อนหันไปมองที่มาของเสียงแล้วรีบหันกลับมาตากผ้าต่อ


“ก็ร้องไปเรื่อยแหละน่า ไม่ต้องมาสนใจหรอก”

“ก็ว่าจะไม่สนใจหรอกนะแต่นายร้องเพลงเพราะดีชั้นชอบ”


ยงกุกพูดแค่นั้นก่อนนั่งมองอีกคนตากผ้ายิ้มๆ ทำให้ร่างบางต้องก้มหน้าก้มตาตากผ้าต่อไปอย่างเขินๆ

“มองไร”


“มองคนตัวเตี้ยตากผ้า”

“มองไม มาช่วยตากดิ”


พูดไม่ทันขาดคำร่างสูงก็ปีนข้ามระเบียงมาช่วยอีกคนตากผ้า (ชั้น7นะ ตกไปตายนะเฮีย- -)

“บอกดีๆก็ได้เดี๋ยวไปเปิดประตูห้องให้ แหมแค่นี้ก็ต้องปีนมา”


ยงกุกไม่ตอบอะไรได้แต่ยิ้มก่อนหยิบผ้ามาช่วยร่างบางตาก แล้วไม่รู้อะไรดลใจผ้าชิ้นสุดท้ายที่อยู่ในตะกร้าทั้งสองคนดันใจตรงกันหันไปหยิบผ้าพร้อมๆกัน แต่แดฮยอนมือไวกว่าทำให้มือยงกุกมาจับอยู่บนมือแดฮยอนเต็มๆ

“ป....ปล่อยดิ -//////////////////-“


ยงกุกไม่ยอมปล่อยแบบที่ถูกสั่งแต่กลับค่อยๆเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ร่างบางยิ่งขึ้น แดฮยอนได้แต่หลับตาแน่นเพราะทำตัวไม่ถูก ตายแน่ๆหัวใจเค้าจะกระเด็นออกมามั้ยมันเต้นแรงแบบนี้ จะลืมตาดูก็ไม่กล้าซะด้วย

“ยะ..ยงกุก”


ร่างสูงไม่ตอบอะไรแต่กลับหอมลงไปที่ซอกคอของร่างบาง แดฮยอนสั่นเล็กน้อยต้องยอมรับว่ามันรู้สึกสยิวในระดับนึงเลยล่ะ ตายแน่ๆหัวใจดวงน้อยๆของแดฮยอนต้องหลุดออกมาแน่ๆ

“นายใช้สบู่อะไรอ่ะ หอมมากเลย”


ร่างสูงที่ถอยออกมาเว้นระยะห่างไว้พอสมควรก่อนถามอีกคน แตตอนนี้หน้าของร่างบางไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะตอบคำถามได้เลย ในแววตามีแต่ความสงสัยเต็มไปหมด แถมยังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ด้วย

“นายมันบ้า! มาทำแบบนี้ทำไมเนี่ย”


แดฮยอนรีบเดินเข้าห้องตัวเองปล่อยให้ยงกุกยืนงงอยู่คนเดียว เค้าหวั่นไหวมากแค่ไหนยงกุกคงไม่รู้ถึงได้ทำเรื่องแบบนี้กับเค้า ร่างสูงเดินตามเข้ามาในห้องก่อนจะคว้าแขนแดฮยอนเอาไว้เบาๆ

“ขอโทษ..”


แดฮยอนสะบัดแขนออกเบาๆก่อนมองตาอีกคนด้วยสายตาจริงจัง ไม่รู้ว่าควรพูดมันออกไปมั้ย ถ้าพูดออกไปอะไรๆอาจจะไม่เหมือนเดิมก็ได้ แต่จะให้เก็บไว้แบบนี้คงทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ร่างบางถอนหายใจก่อนจะพูดสิ่งที่เก็บไว้มานานให้อีกคนได้รู้

“ยงกุกนายรู้มั้ย..ระหว่างชั้นกับนาย มันมีความรู้สึกบางอย่างที่มันเกิดขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ทั้งๆที่ชั้นเองก็มีเพื่อนตั้งมากมายแต่ชั้นกลับรู้สึกแบบนี้กับนายเพียงคนเดียว”


“นายหมายความว่ายังไง?”

เสียงของยงกุกฟังดูจริงจัง ใบหน้าดูเครียดเมื่อสถานการณ์มันดูน่าอึดอัดแบบนี้


“ชั้นหวั่นไหวกับนาย ก็แค่อยากให้นายรู้ไว้ จะไม่เหมือนเดิมชั้นก็ไม่ว่าอะไรหรอก ชั้นเข้าใจ ชั้นแค่คิดว่าถ้านายได้รู้นายอาจจะเลิกเล่นบ้าๆแบบนี้กับชั้นก็ได้”

ยงกุกพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจก่อนลูบหัวแดฮยอนเบาๆ สบตาเข้ากับดวงตาเรียวสวยที่ตอนนี้มีน้ำตาคลอเต็มไปหมดก่อนร่างสูงจะเดินออกไปจากน้องนี้เงียบๆแล้วกลับไปที่ห้องตัวเอง ปล่อยให้ร่างบางนั่งร้องไห้เงียบๆอยู่คนเดียว...














หลายวันแล้วที่แดฮยอนกับยงกุกไม่ได้เจอกัน แม้แต่ที่ออฟฟิศแดฮยอนก็พยายามหลบหน้ายงกุกตลอด โชคดีที่เค้าทำงานอยู่คนละแผนกกันทำให้ไม่มีโอกาสได้เจอกันมากนัก ชีวิตแต่ละวันของแดฮยอนดูเงียบเหงามากขึ้น ไม่มีอาหารเย็นอร่อยกับบรรยากาศอบอุ่นที่เคยได้รับ ไม่มีเสียงหัวเราะที่มักจะเกิดขึ้นรอบๆตัวเสมอๆ แต่เค้าทำใจไว้แล้วล่ะว่าอะไรๆจะต้องไม่เหมือนเดิม เย็นนี้เป็นอีกวันที่แดฮยอนนั่งกอดหมอนอิงใบเล็กแล้วมองเหม่อไปที่ทีวีที่ถูกเปิดทิ้งไว้ ในหัวมีแต่ความทรงจำเก่าๆตีกันวุ่นวายไปหมด ตั้งแต่ความทรงจำในวัยเด็กที่เค้ากับยงกุกเพิ่งเจอกัน ทุกที่ที่พวกเค้าไปด้วยกัน แบบนี้สินะที่เรียกว่าอกหัก
















Yongguk Part
ตั้งแต่ผมได้ฟังเรื่องราวที่เป็นกึ่งคำสารภาพรักของเพื่อนสนิทมันก็ทำให้ผมสับสน ผมเดินออกมาจากห้องของเค้าก็เพราะผมบอกกับตัวเองว่าผมต้องมาตั้งหลักก่อนเพื่อถามตัวเองว่าผมคิดแบบเค้ารึป่าว ทุกอย่างที่ผมเล่นถึงเนื้อถึงตัวกับเค้าผมไม่เคยเล่นแบบนี้กับเพื่อนคนอื่น ผมว่าผมต้องห่างกับแดฮยอนสักพักแล้วล่ะ ถ้ามันเรียกหาก็คงแปลว่าใจเราตรงกัน





และตั้งแต่ผมห่างกันผมก็รู้สึกเหงาๆนะ ไม่มีคนตัวเล็กๆมาให้ผมคอยแกล้ง อาหารเย็นผมก็ต้องนั่งกินคนเดียว มันไม่มีความสุขเอาซะเลย ป่านนี้เค้าจะเป็นยังไงบ้างเพราะผมเล่นเดินออกจากห้องเค้ามาดื้อๆในวันนั้น ป่านนี้คงจะร้องไห้จนตาบวมไปหมดแล้ว ผมตัดสินใจเก็บเสื้อผ้าของผมใส่กระเป๋าเดินทาง แพ็คของชิ้นเล็กๆน้อยๆใส่กล่องเพราะคิดว่าคงอยู่ที่ห้องนี้ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว แล้วเดินไปเคาะประตูห้องเค้าพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบโตที่ลากไปด้วย ถ้าเค้าไม่เปิดให้ผมคงหน้าแตกแน่ๆ แต่ผิดคาด ไอ้ตัวเล็กมันออกมาเปิดประตูให้ผมแต่ตานี่บวมฉึ่งเชียว


“เฮ้ย!เตี้ย”

ผมดึงเค้าเข้ามากอดแน่น หัวใจของผมมันบีบแน่นเมื่อเห็นน้ำตาของเค้า นี่ผมทำให้ไอ้ตัวเล็กของผมร้องไห้หรอเนี่ย ผมนี่แย่จริงๆแล้วแบบนี้เค้าจะยังอยากให้ผมดูแลเค้าอยู่มั้ยนะ


“ร้องไห้ทำไมวะเตี้ย”

“ก็นายอ่ะ..ฮึก หายไปไหนตั้งหลายวัน อะ...ไอ้บ้า”


คนตัวเล็กปล่อยน้ำตาออกมาจนเสื้อผมเปียกชุ่มไปหมด ไม่เอาแล้วต่อไปนี่ผมจะไม่ทำให้ไอ้ตัวเล็กของผมร้องไห้อีกแล้ว สัญญาเลย

“หยุดงอแงก่อนดิ ที่มาเนี่ยเพราะมีอะไรจะมาบอก”


“นายจะไปไหน? จะหนีชั้นไปใช่มั้ย เราคุยกันไม่ได้อีกแล้วใช่มั้ย”

พูดจบคนตัวเล็กก็น้ำตาร่วงเผาะๆลงมาอีกรอบ รู้สึกแย่จังเฮ่อ.....


“นายอย่าร้องไห้เพราะชั้นอีกเลย”

ผมก้มหน้าก้มตาพูดเพราะทนมองหน้าเค้าไม่ได้จริงๆ


“ที่ชั้นลากกระเป๋ามาเนี่ยเพราะชั้นจะย้ายมาอยู่กับนาย หลายๆวันที่ชั้นหายไปมันทำให้ชั้นรู้ตัวว่าชั้นกับนายใจตรงกันนะไอ้เตี้ย”

แดฮยอนมองผมอึ้งๆ ตาโตๆที่บ่งบอกถึงความตกใจแบบนั้นมันตลกชะมัดให้ตายเถอะ


“ถอยดิเตี้ยจะเอากระเป๋าเข้าห้อง เดี๋ยวเปลี่ยนใจไม่อยู่ด้วยเลยนะ”

ผมพูดจบคนตัวเล็กก็แทบจะช่วยผมลากกระเป๋าเข้าไปด้วยตัวเอง สงสัยกลัวผมจะเปลี่ยนใจจริงๆ555555















ใช้เวลาสักพักผมกับแดฮบอนถึงขนของเล็กๆน้อยมาอยู่ในห้องแดฮยอนได้จนครบ เหนื่อยเอาเรื่องเหมือนกันนะเนี่ย


“เตี้ยมานี่ดิ๊”

ผมเรียกแดฮยอนพร้อมตบลงตรงที่นั่งข้างๆตัวเองบนโซฟา เจ้าตัวดีก็รีบวิ่งมานั่งข้างๆผมแล้ว


“ขอโทษนะที่ทำให้ร้องไห้...”

“เรามาเริ่มต้นกันใหม่ในฐานะแฟนเถอะนะ ไม่อยากเป็นเพื่อนแล้วเป็นเพื่อนกันมันซั่มไม่ได้อ่ะ”


ร่างเล็กเอามือฟาดแขนผมรัวๆ แก้มก็แดงจนไม่รู้จะแดงไปถึงไหนแล้ว5555555555555555 ให้ตายเถอะทำไมแฟนผมถึงได้น่ารักแบบนี้ แบบนี้ไม่นานไอ้เตี้ยมันต้องเสร็จผมแน่ๆ






อยากให้ดังไปถึงหัวใจ♥~ 

ผลงานอื่นๆ ของ PP"BaByELF

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 11 สิงหาคม 2556 / 22:55
    แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย น่ารักมากๆค่า
    #5
    0
  2. วันที่ 31 พฤษภาคม 2556 / 22:53
    โอ้ยตายยยยยย >< ถึงขั้นขนเสื้อผ้ามาอยู่ด้วยเลย ฮรืออออออ ฟิน
    #4
    0
  3. วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 12:08
    น่ารักมากกกกกกกกกกกก
    ไรท์ทำให้เราฟินคู่บังแด้มากขึ้น
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด
    >//<
    #3
    0
  4. #2 merc
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 00:59
    น่ารักจังเลยค่ะไรต์ นั่งขุดหาบังแด้ ^[]^>
    #2
    0
  5. วันที่ 7 มีนาคม 2556 / 16:23
    กรี้ดเลยเรื่องนี้ >< 

    ไม่ไหวนะแบบนี้อะไรเตอร์ เค้าติดตามอ่านของไรเตอร์ตั้งแต่เอ็กทีนแล้วพึ่งมาเจอในเด็กดี 
    หุหุเหนียวแน่นจริงๆ  ชอบอะ ดูน่ารักมากเลยเรื่องนี้ แดงงองแงมาก เฮียก็ตลกดี><
    #1
    0