คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย U Got Me U Got Me | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แปลกใจมั้ยคะว่าทำไมเรื่องนี้มันสั้น ที่มันสั้นก็เพราะมันคือเหตุการ์ณจริง แฟนไรท์เตอร์ไปจับมือคนอื่น อารมณ์ชั่ววูบที่แต่ง แล้วพอแต่งไปแต่งมาแฟนไรท์เตอร์มาอธิบายทุกอย่างให้ฟัง ปรากฎว่าคนที่เค้าจับมือด้วยเป็นเพื่อนเค้าจริงๆ แต่ไรท์เตอร์เสร่อจำไม่ได้เอง (หน้าแตก)

เอาเป็นว่ามันเป็นฟิคระบายอารมณ์สนองนี้ดไรท์เตอร์ ออกมาไม่ดีก็อย่าว่ากันเลยค่ะ (ตอนพิมพ์ก็ยังโมโหอยู่เลยเนี่ย)





ขอบคุณที่อ่านจนจบค่ะ 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 มี.ค. 56 / 16:13





“วันนี้มีแข่งเต้นนะ คงกลับดึกหน่อยไม่ต้องเป็นห่วง”


เสียงปลายสายพูดจบก็ตัดสายทิ้งทันที ร่างบางไม่ได้สนใจอะไรหรอกเพราะปกติคนรักของเค้าก็เป็นแบบนี้ประจำเลยไม่ถือสาเรื่องที่ชอบวางสายใส่แบบนี้





แดฮยอนเดินไปซ้อมเต้นเงียบๆคนเดียวในห้องนอนของตัวเองฆ่าเวลาเพราะอีกคนคงไม่ติดต่อมาจนกว่าจะกลับบ้าน เวลาผ่านไปชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่าจนร่างบางรู้สึกว่าหมดแรงที่จะเต้นแล้วถึงได้ไปอาบน้ำทำความสะอาดร่างกาย แดฮยอนเป็นเด็กดี ไม่เกเร จะมีกลับบ้านค่ำมืดๆบ้างก็เพราะต้องซ้อมเต้น นั่นเป็นสิ่งที่เค้ารักมาก จะไปไหน ทำอะไร คบกับใครก็อยู่ในสายตาของพ่อกับแม่ตลอด



ร่างบางอาบน้ำเสร็จก็ลงมาทานข้าวกับครอบครัว วันนี้ลูกชายคนเล็กของบ้านดูจะเงียบๆไปเล็กน้อย เหมือนกำลังเหม่อคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา


“มีอะไรรึป่าวลูก ทำไมไม่พูดไม่จาเลย”

“อ่า...ไม่นี่ฮะ ผมอิ่มแล้วนะฮะขอตัวก่อน^^”


เด็กดียิ้มหวานให้พ่อกับแม่ก่อนรีบลุกเดินเข้าห้องนอนทั้งๆที่ยังกินข้าวไม่ถึงครึ่งจานเลยด้วยซ้ำ พ่อกับแม่ย่อมรู้นิสัยลูกดีที่สุด ลูกของพวกเค้าไม่เคยเป็นแบบนี้

“สงสัยจะปัญหาเรื่องรักๆใคร่ๆของวัยรุ่นล่ะนะ กินข้าวเถอะแม่ ปล่อยไปสักพักคงดีขึ้นเอง”


ผู้เป็นพ่อพูดกับภรรยาตัวเองที่มองลูกชายแบบห่วงๆ ทั้งสองนั่งทานข้าวต่อไป แต่คนบนห้องนี่สิ... ซึมกะทือจะแย่อยู่แล้ว นี่มันก็จะ4ทุ่มแล้วคนรักของบเค้ายังไม่กลับบ้านอีกรึไง ทำไมไม่เห็นโทรมาซะที จะโทรไปหาก็ไม่กล้ากลัวจะโดนดุหาว่าจุ้นจ้าน ร่างบางนอนซึมอยู่สักพักก็นึกเบื่อเลยลุกขึ้นมาเปิดคอมแล้วเข้าFacebook ตามประสาวัยรุ่นที่ชอบฟังเพลงและชอบการเต้น แดฮยอนเข้าyoutubeดูท่าเต้นไปเรื่อย เจอเพลงไหนถูกใจก็โพสหน้าFacebook คอยเช็กข่าวหน้าแรกอยู่เรื่อยๆเพื่อดูการอัพเดทของเพื่อนๆแต่แล้วก็ไปจอสิ่งไม่คาดคิด










ภาพที่เห็นเป็นภาพที่อยู่ในFacebookของคนรักเค้า ดูแล้วคงเป็นภาพที่ถูกTagมาจากเพื่อนๆอีกที คนในภาพมีประมาณ3-4คน แต่ตรงกลางมีผู้ชายกับผู้หญิงคู่นึงกำลังจับมือกัน ท่าทางทั้งคู่ดูยิ้มอย่างมีความสุข


“คงจะมีความสุขมากสินะพี่ยงกุก”

ใช่แล้วล่ะ คนในภาพคือยงกุกแฟนของแดฮยอนนั่นเอง ร่างบางเห็นแบบนั้นแต่ก็ไม่กล้าถามอะไรมาก เลยแกล้งCommentไปเล่นๆ “Your Hand?”

“ผู้หญิงคนนั้นเค้าคงน่ารักมากสินะฮะ พี่ถึงได้ไปจับมือเค้า”

ร่างบางรีบปิดคอมทันทีแล้วมานอนซบหมอนร้องไห้อยู่สักพักจนผล็อยหลับไป ประมาณเที่ยงคืนยงกุกก็โทรเข้ามา ไม่ใช่ว่าแดฮยอนไม่ตื่นนะ ตื่นมาตั้งแต่โทรเข้ามาครั้งแรกแล้ว แต่ไม่อยากรับ ไม่อยากคุยด้วย ตอนนี้ไม่อยากฟังอะไรแล้ว อยากอยู่เงียบๆคนเดียวสักพัก ให้อารมณ์มันดีขึ้นก่อนแล้วค่อยคุยกันคงจะดีกว่า







เช้าวันรุ่งขึ้นยงกุกมารอรับแดฮยอนที่หน้าบ้านตามปกติเพื่อจะไปโรงเรียนด้วยกัน แต่ก็พบว่าแดฮยอนไปโรงเรียนตั้งแต่เช้าแล้วโดยอ้างกับที่บ้านว่าต้องรีบไปทำบอร์ด เค้ารู้ดีว่าแดฮยอนไม่มีงานอะไรหรอก รู้ดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในเช้าวันนี้ผิดปกติ เค้าพยายามโทรหาแดฮยอนเท่าไหร่ก็ไม่รับสาย ถ้าเจอหน้าต้องลากตัวมาถามความจริงให้ได้เลย






ยงกุกเดินมาหยุดที่หน้าห้องไฮสคูลปี2ห้อง1 ห้องที่แดฮยอนอยู่นั่นเอง ร่างสูงเปิดประตูจะเข้าไปในห้องแต่ก็ดันไปชนเข้ากับเด็กหนุ่มคนนึง

“โอ๊ย!!”


“อ่ะ! ขอโทษยองแจ”

ใช่แล้ว นี่คือยองแจเพื่อนสนิทของแดฮยอนนั่นเอง แล้วทำไมมีแต่ยองแจล่ะ? ปกติตัวติดกันอย่างกับอะไรดี


“แดฮยอนไปไหนล่ะ”

“อ่า...คือ”


ยองแจทำท่าลังเลเล็กน้อย ทำไมงั้นหรอ มีความลับอะไรที่บอกเค้าไม่ได้งั้นหรอ?


“ว่าไงล่ะยองแจ แดฮยอนไปไหน พี่โทรหาก็ไม่รับสาย”


“ก็ได้ๆๆๆๆ ผมบอกก็ได้ แดฮยอนอยู่ในโรงอาหารครับ วันนี้เป็นอะไรก็ไม่รู้ไม่ยอมพูดกับใครเลย แถมตายังบวมมากด้วย ผมถามอะไรก็ไม่ยอมตอบ บอกแค่ว่าอยากอยู่คนเดียว ถ้าพี่ถามหาก็ไม่ให้ผมบอก”

ร่างสูงมองยองแจอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก เค้าทำอะไรผิดงั้นหรอ?


“ขอบใจมากนะยองแจ”

พูดจบยงกุกก็รีบวิ่งไปที่โรงอาหาร คาบแรกคงไม่ได้เรียนแล้วล่ะนะ ต้องไปทำโทษเด็กเกเรียนคาบแรกซะแล้ว










ร่างบางนั่งฟุบหน้าอยู่บนโต๊ะโดยมีกระเป๋ารองไว้อีกที พยายามกลั้นสะอื้นไม่ให้ตัวเองร้องไห้เสียงดังจนคนอื่นสังเกตเห็น พยายามใช้ทิชชู่ซับน้ำตาน้ำมูกที่ไหลออกมาเป็นระยะๆ เมื่อคืนตั้งแต่ยงกุกโทรมาเค้าก็ยังไม่ได้นอนเลย เอาแต่นอนร้องไห้อย่างเดียว แดฮยอนไม่อยากเจอหน้าใคร ไม่อยากพูดกับใครทั้งนั้น อยากอยู่คนเดียว แต่ถ้าจะไม่มาโรงเรียนก็กลัวว่าพ่อกับแม่จะผิดสังเกตุเลยต้องจำใจมาแล้วมาหาที่ร้องไห้อยู่แบบนี้


“คนใจ...ร้าย...ฮึก”

บ่นพึมพำคนเดียวอย่างน้อยใจ ใจร้ายชะมัด ปล่อยให้เค้ารอแล้วไปมีความสุขกับผู้หญิงอื่นงั้นหรอ ทำแบบนี้ได้ยังไง
ร่างบางรู้สึกถึงสัมผัสที่ไหล่ ใครบางคนกำลังจับไหล่เค้าไว้


“ตัวเล็ก”

เสียงแบบนี้...สัมผัสแบบนี้ ยงกุกแน่นอน แดฮยอนยังคงก้มหน้าก้มตาอยู่แบบนั้น ไม่ยอมเงยหน้ามาสบตาใครทั้งนั้นจนยงกุกต้องใช้ไม้ตายสวมกอดร่างบางจากด้านหลัง


“พะ..พี่ยงกุกปล่อยผมนะ”

คนตัวเล็กดิ้นเอาเป็นเอาตายในอ้อมกอดของอีกคน ทั้งๆที่รู้ว่าดิ้นเท่าไหร่ก็ไม่หลุดแต่ก็ยังพยายามดิ้นรน ไม่อยากให้มาสัมผัสตัว ไม่อยากเห็นหน้า ไม่อยากได้ยินเสียง


“ออกไปนะ นี่มันกลาง..ฮึก โรงอาหารนะ”

ยงกุกไม่รอช้าจับอีกคนให้หันมามองหน้าตัวเอง ดวงตาที่เคยเรียวสวยแต่ตอนนี้กลับบวมช้ำ ชุ่มไปด้วยน้ำตา แววตาที่แสดงออกมาชัดเจนถึงความเสียใจ น้อยใจ มือเล็กทุบเข้าที่ต้นแขนอีกคนแรงๆ


“ออกไปนะ ออกไป ผมเกลียดพี่ ออกไปเดี๋ยวนี้”

ร่างสูงรวบข้อมือเล็กเอาไว้แล้วสวมกอดแน่นกว่าเดิม


“ไม่คิดจะฟังพี่เลยรึไง”

“ไม่ต้องมาแก้ตัว พี่เอามือสกปรกๆของพี่ออกไปจากตัวผมนะ”


แดฮยอนแกะมือปลาหมึกออกก่อนเอาข้อมือเช็ดเข้ากับเสื้อตัวเองอย่างแรงเหมือนรังเกียจสัมผัสนั้นเต็มที

“เคยจับมือผู้หญิงคนไหนไว้ก็ไปจับเค้าซะ ไม่ต้องมาแตะต้องผมอีก”


ร่างเล็กต่อว่าเสียงแหลม แดฮยอนไม่สนใจหรอกเพราะบริเวณนี้ไม่มีนักเรียนแล้ว เสียงดังแค่ไหนก็ไม่มีใครมามุงดูหรอก

“แดฮยอนมันจะไปกันใหญ่แล้ว พี่ไปจับมือใครที่ไหนกัน”


“เมื่อคืนไง เมื่อคืนพี่ปล่อยให้ผมรอ แล้วยังไง? แล้วพี่ก็ไปจับมือผู้หญิงถ่ายรูปหน้าตาชื่นมื่น ปล่อยให้ผมนั่งเหงารอพี่ พี่ทำแบบนี้กับผมได้ยังไง”

ถึงตรงนี้ยงกุกเข้าใจทุกอย่างแจ่มแจ้งเลยทีเดียว ผู้หญิงคนนั้น...จีน่าสินะ


“นั่นจีน่าไง เราจำจีน่าไม่ได้หรอ”

ร่างบางทำหน้างงสักครู่ก่อนตวาดไล่อีกคนต่อ


“ไม่ต้องมาหลอกล่อผมเลยนะ จับมือเค้าแล้วก็ไปหาเค้าซะ อย่ามายุ่งกับผม”

ยงกุกไม่รู้จะทำยังไง นั่นมันเป็นเหตุบังเอิญ เค้าไม่ได้ตั้งใจจะจับมือกับจีน่า แค่ตอนถ่ายรูปมันบังเอิญก็แค่นั้นเอง


“จะไม่เชื่อพี่ก็ได้นะ แต่มันเป็นแค่เหตุบังเอิญ ถ้าพี่ตั้งใจจะจับมือเค้าจริงๆพี่คงจับไปแล้ว”

พูดจบยงกุกก็ก้าวเร็วๆไปหาร่างบางแล้วจับมือไว้แน่น แดฮยอนมองอย่างงงๆ


“ถ้าพี่ตั้งใจจะจับจริงๆพี่คงจับแน่นๆแบบที่จับเราตอนนี้แล้ว ไม่ทำแค่จับมือกันหลวมๆหรอก แล้วพี่กับจีน่าเป็นแค่เพื่อนกัน ไม่มีอะไรเกินเลยทั้งนั้น เราเองก็เคยเจอกับจีน่านะ”

แดฮยอนเงียบไปสักพักหลังจากที่ฟังอีกคนอธิบาย เค้าจะเชื่อดีมั้ย จะเชื่อได้มั้ย ถ้าเค้าเชื่อไปเค้าต้องเสียใจอีกมั้ย ทุกอย่างมันสับสนตีกันวุ่นไปหมดในหัว เค้าไม่ได้กำลังถูกหลอกใช่มั้ย?

ร่างบางมองตาอีกคน ในแววตามีแต่ความจริงจัง ไม่แสดงออกถึงความเจ้าเล่ห์สักนิด นี่เค้าเชื่อได้จริงๆใช่มั้ย?


“พี่พูดจริงหรอฮะ ไม่ได้แค่หลอกให้ผมตายใจใช่มั้ย?”

“แดฮยอน หน้าตาพี่เหมือนพูดเล่นหรอ”


กลับมาแล้วสินะ ยงกุกคนเดิม คนที่ดูเป็นผู้ใหญ่และดูจริงจัง คนที่เค้ารู้จัก แสดงว่าทั้งหมดนี่คือความจริงใช่มั้ย
“ก็ได้ฮะ ผมเชื่อพี่ก็ได้”


พูดจบร่างบางก็โผเข้ากอดยงกุกแน่น ร่างบางรักคนๆนี้มาก ถ้าใครมาถามว่าเพราะอะไรแดฮยอนก็คงไม่รู้หรอก เพราะความรักมันไม่มีเหตุผล เพียงแต่ใครที่ทำให้เรารู้สึกดี ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเรา รับได้ในทุกอย่างที่เราเป็น แค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่จะเรียกว่าคนรัก






ขอบคุณคนบนฟ้าที่ส่งคนรักดีๆแบบนี้มาให้ผมนะฮะ ถึงแม้เค้าจะดูเป็นผู้ใหญ่ เงียบขรึมไปในบางทีแต่เค้าก็ดูแลเอาใจใส่ผมเป็นอย่างดี ขอบคุณนะฮะ ขอบคุณจริงๆ

ผลงานอื่นๆ ของ PP"BaByELF

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 11 สิงหาคม 2556 / 23:27
    น้องแด้ขี้น้อยใจ คิดไปเองทั้งนั้น แต่น่ารัก กุกช่างเป็นคนดีเสียจริง
    #2
    0
  2. วันที่ 7 มีนาคม 2556 / 16:37
    ><  

    เขินนนนนนนนนนน  แดฮยอนยังคงงองแง 555

    เฮียดูอบอุ่นมากจริงๆ แบบว่า น่ากอดมาก
    #1
    0