คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย ѧ ไม่ว่ายังไง | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 มี.ค. 56 / 16:09





ห้องเล็กๆ คอนโดที่คนสองคนช่วยกันเก็บเงินซื้อเพื่อใช้เป็นที่อยู่อาศัย เพียงเพราะอยากอยู่ใกล้ชิดกัน เพียงเพราะอยากใช้ชีวิตร่วมกัน ถึงเงินที่เก็บออมได้จะไม่มากนักแต่ก็ตัดสินใจซื้อมัน


“อื้มม”


ร่างบางขยับตัวเล็กน้อยเมื่อรับรู้ถึงสัมผัสที่ต้นขา ใครอีกคนกำลังรุกรานบนตัวของเค้า..


“ยงกุก ไม่เอาน่ามันดึกแล้วนะ”


อีกคนไม่สนใจเสียงร้องห้ามแต่กลับรุกล้ำขึ้นเรื่อยๆ มือหนาลูบเข้าไปใต้เสื้อนอนตัวบางของแดฮยอน นิ้วเรียวสะกิดติ่งไตเล่นปลุกอารมณ์


“อ่ะ..อื๊ออ ก็ได้ๆยอมแล้ว”


ร่างบางตอบกลับไปอย่างสะลึมสะลือ มือโอบรอบคออีกคนเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าให้ดำเนินเกมรักต่อได้ ค่ำคืนที่แสนยาวนาน บทรักเร่าร้อนดำเนินต่อไปจนเกือบเช้า กว่ายงกุกจะหมดแรงฟ้าก็เกือบสว่างแล้ว






เสียงโทรศัพท์ของยงกุกดังขึ้นช่วงสายแต่เจ้าตัวกลับหลับไม่รู้เรื่อง ร่างบางที่นอนอยู่ข้างๆทนรำคาญไม่ไหวจึงหยิบขึ้นมากดรับสายซะเอง


“ฮัลโหล”

พูดเสียงงัวเงียไปอย่างจงใจเพื่อให้ปลายสายรู้ว่าที่โทรมาเนี่ยรบกวนเวลานอนแค่ไหน


“ยงกุกคะไหนวันนี้บอกจะออกมาหาชั้นไง รออยู่บนห้องนานแล้วนะคะ”


เสียงอีกฝ่ายที่พูดตอบกลับมาฟังดูกระแดะจนแดฮยอนนึกหมั่นไส้ แต่...ปลายสายเป็นผู้หญิงงั้นหรอ? นัดกันไว้งั้นหรอ? อีนี่มันเป็นใคร?


“เดี๋ยวนะ ไม่ทราบว่านั่นใครครับ?”


แดฮยอนกดเสียงต่ำแล้วถามอีกคนไป ขออย่าให้เป็นอย่างที่คิดเลย



“ทิฟฟานี่ค่ะ เป็นแฟนยงกุกไงคะ แล้วไม่ทราบว่านั่นใคร”



ร่างบางตาสว่างทันทีที่ได้ยิน ไม่สนใจแล้วว่าคนข้างๆจะหลับอยู่ แดฮยอนโวยวายเต็มที่ด้วยความเหลืออด


“อ๋อหรอ เป็นแฟนไอ้ห้อยมันใช่มะ กูเนี่ยเมียมันชัดมั้ย? จะถามมันมั้ยล่ะ มันเพิ่งเอากับกูเมื่อคืนนอนอยู่ข้างๆกูเนี่ย”


ยงกุกที่นอนอยู่ได้ยินเสียงเอะอะก็ลืมตาขึ้นมาดู เห็นแดฮยอนกำลังโวยวายเลยบอกให้เบาเสียงลงด้วยความรำคาญ


“โวยอะไรแต่เช้าเนี่ย เบาๆเป็นป่ะวะ”


ร่างบางหันไปยิ้มเย็นๆให้ยงกุกก่อนจะถีบร่างสูงอย่างแรงจนร่วงลงจากเตียงแล้วตามด้วยเขวี้ยงไอโฟนของร่างสูงลงพื้นจนแตกกระจาย


“ยงกุก มึงมันเหี้ย มึงมีคนอื่นตลอด มึงสวมเขาให้กูตลอด”


“เฮ้ย!!! แด้มึงเป็นไรเนี่ยมาถีบกูทำไม แล้วโทรศัพท์กูนี่ไม่ใช่เครื่องละบาทสองบาทให้มึงมาเขวี้ยงเล่นนะ”


แดฮยอนไม่ฟังเสียงโวยวายของยงกุกแล้ว จัดการลุกไปยัดเสื้อผ้าทั้งหมดลงกระเป๋าเดินทางพร้อมด้วยของใช้ส่วนตัว



“นั่นมึงจะไปไหน”


แดฮยอนไม่ตอบเอาแต่เก็บข้าวของด้วยความรวดเร็ว ทำท่าจะเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเองต่อแต่โดนยงกุกกระชากแขนไว้ซะก่อน



“มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย มึงเงียบแบบนี้แล้วกูจะรู้มั้ย มีอะไรมึงก็พูดมาสิวะ มึงเป็นเชี่ยไรแด้”


ร่างบางถอนหายใจอย่างรำคาญแล้วหันไปตอบนิ่งๆ น้ำเสียงที่ใช้บ่งบอกว่าข่มความโกรธเอาไว้เต็มที่


“ก็ไม่มีอะไร ก็แค่แฟนมึงเค้าโทรมาหามึงแต่เช้า ซึ่งกูก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไมไง ในเมื่อมึงมีแฟนแล้วกูก็ต้องเป็นแค่คนอื่น จริงมั้ย?”


ยงกุกที่ได้ฟังก็หน้าซีด ไม่รู้จะหาคำแก้ตัวยังไง ค่อยๆปล่อยแขนแดฮยอนออก



“ผู้หญิงคนนั้นบอกมึงว่าชื่ออะไร”


“มันบอกว่ามันชื่อทิฟฟานี่ ฝากไปบอกมันด้วยนะว่าชื่อเหมือนกระเทยมาก แล้วมึงมาถามกูทำไมหรือว่ามึงมีหลายคนจนจำไม่ได้ล่ะ”



พูดจบร่างบางก็เดินเข้าห้องน้ำไป จัดการตัวเองแล้วออกมาแต่งตัวอย่างลวกๆ ยงกุกได้แต่มองร่างบางเดินไปเดินมา ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง ไม่อยากให้แดฮยอนออกจากห้องนี้ไปแต่ผู้ชายอย่างเค้ามันคิดคำที่จะรั้งแฟนไว้ไม่ออกเลย


“แด้มึงอย่าไปเลย”



ร่างบางที่กำลังจะออกจากห้องต้องกำลูกบิดประตูไว้แน่น น้ำตาคลอ นี่คนรักกำลังง้อเค้าใช่มั้ย คนที่ทำให้เค้าเจ็บที่สุดกำลังง้อเค้าใช่มั้ย


“มึงมีเหตุผลอะไรที่จะทำให้กูอยู่ที่นี่ต่อล่ะ”



ยงกุกลุกขึ้นไปกอดร่างบางจากด้านหลัง ใบหน้าหล่อซุกลงที่ไหล่เล็ก ทั้งกอดแน่นทั้งหอม อยากให้รู้ว่าอยากรั้งไว้จริงๆ


“กูรักมึง”



“เหอะ! มึงรักกูงั้นหรอ? แล้วอีทิฟฟานี่ของมึงล่ะมึงก็รักมันด้วยใช่มั้ย ปล่อยกูเถอะยงกุกกูไม่อยากติดเอดส์จากมึง ต่อไปนี้มึงเชิญไปมั่วได้ตามสบาย ไม่ต้องกลัวว่ากูจะจับได้มั้ยเพราะต่อไปนี้กูกับมึงไม่ได้เป็นอะไรกันอีกแล้ว”


ร่างบางสะบัดอ้อมกอดอีกคนออกแล้วปิดประตูใส่หน้ายงกุก รีบกดลิฟท์ลงไปแล้วเดินไปเรียกแท็กซี่



“ไปUN Village Hannam-dong Seoulฮะลุง”


ร่างบางนั่งเหม่ออยู่ในรถ น้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลลงมาไม่หยุดแต่แดฮยอนก็ปาดมันทิ้งไปลวกๆ จะมามัวร้องไห้เสียใจกับคนแบบนี้ไม่ได้ ตอนนี้ต้องไปหาเพื่อนที่ดีที่สุดจนกว่าจะหาที่อยู่ใหม่ได้แล้วกัน











รถแท็กซี่จอดหน้าอาคารสูง ดูจากภายนอกแล้วนี่มันเหมือนตึกธรรมดาๆตึกนึงเลยแหละแต่ใครจะรู้ว่านี่เป็นบ้านของเศรษฐีหนุ่มสุดหล่อ แดฮยอนชะเง้อมองในบ้าน มันดูเงียบๆเหมือนไม่มีใครอยู่แล้วเค้าจะทำยังไงดีล่ะ
ร่างบางสนใจกดกริ่ง2ทีก่อนที่จะมีผู้ชายรูปร่างผอมสูงออกมาเปิดประตูให้


“เฮ้!!แดฮยอน”



“เทม ฮือออ”


ร่างบางโผเข้ากอดเพื่อนแล้วปล่อยโฮ เพื่อนผู้แสนดีนี้ก็ไม่รู้หรอกว่ามันเกิดอะไรขึ้นแต่ก็ช่วยร่างบางขนของเข้าบ้านมาก่อน ปล่อยให้ร่างบางสงบสติอารม์แล้วค่อยคุยกัน







ท็อปจัดการชงชาหอมๆอุ่นๆมาให้ร่างบาง แดฮยอนก็รับมาถือไว้แต่ก็ยังคงนั่งเหม่อ


“มีอะไรอยากจะเล่ารึป่าว บอกได้นะ”



แดฮยอนค่อยๆวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ มองอีกคนด้วยสายตาเลื่อนลอย


“ยงกุกมันมีคนอื่น..อีกแล้ว ชั้นทนไม่ไหวแล้ว”



ท็อปถอนหายใจเบาๆ ก่อนลุกขึ้นมากอดร่างบางไว้หลวมๆ


“แล้วออกมาแบบนี้คิดดีแล้วหรอ ยงกุกมันไม่ว่าอะไรรึไง”



“จะว่าหรือไม่ว่าชั้นก็ไม่สนใจมันแล้ว รอบนี้ชั้นจะเลิกกับมันจริงๆแล้ว นี่มันนับไม่ถ้วนเลยนะ ครั้งนี้ชั้นจับได้เองคาหนังคาเขา จะไม่ยอมโง่อีกแล้ว”


ร่างบางเงยหน้ามองอีกคนนิดๆก่อนขอตัวไปเก็บของในห้องที่เจ้าของบ้านอนุญาตให้ใช้ได้ บ้านหลังนี้ใหญ่มากรสนิยมการแต่งก็ดี สงสัยพวกฮิพฮอพมันจะชอบแต่งบ้านแนวนี้กันเพราะจะว่าไปยงกุกก็ชอบใช้ของแนวๆแบบนี้แต่งห้องเหมือนกัน







ร่างบางรีบเก็บข้าวของแล้วลงมานั่งที่โซฟา ไม่มีอะไรจะทำ จานชามก็ไม่ต้องล้าง งานบ้านนี่ไม่ต้องแตะเพราะมีแม่บ้านทำอยู่แล้ว อะไรมันจะเบื่อขนาดนี้เนี่ย - - แดฮยอนเปลี่ยนช่องไปเรื่อยๆอย่างเบื่อๆเพราะไม่รู้จะดูอะไร



“เปลี่ยนอยู่นั่นแหละ เปลืองถ่านรีโมทนะแด้”


ร่างบางหันไปมองค้อนอีกคน ก่อนปิดทีวีด้วยความหมั่นไส้



“ล้อเล่นน่า อยากจะดูอะไรก็ดูไปเถอะ”


ร่างบางหยิบไอโฟนขึ้นมาเล่นก่อนอ่านข้อความที่ยงกุกไลน์มาหา


ขอโทษ


“เหอะ! รีบไปซื้อมือถือใหม่เร็วจริงนะ กลัวไม่มีไว้คุยกับอีกระเทยนั่นรึไง”



“หือ? บ่นไรอ่ะแด้ ยงกุกมันไลน์มาหารึไง”


ร่างบางพยักหน้าเบาๆก่อนโยนไอโฟนลงบนโต๊ะอย่างเซ็งๆ เมื่อไหร่จะเลิกมาวุ่นวายซะทีจะไลน์มาทำไมวะน่ารำคาญ แม่งมีผู้หญิงใหม่แล้วจะมายุ่งด้วยอีกทำไม



“เทมพาไปเที่ยวหน่อยดิ”


“อ่า...อารมณ์แบบนี้อยากไปเที่ยวไหนอ่ะ”



“พาไปนั่งรถเล่นกินลมหน่อยดิ ไม่อยากอยู่บ้านอ่ะเบื่อ”


ท็อปเดินไปหยิบกุญแจรถกับกระเป๋าเงินเตรียมตัวจะพาร่างบางไปนั่งรถเล่น แต่เมื่อทั่งคู่เดินมาที่โรงรถก็ต้องชะงักเมื่อเจอยงกุกยืนอยู่ในรั้วบ้านแล้ว



“มึงเข้ามาได้ยังไงเนี่ย เจ้าของบ้านเค้ายังไม่ได้อนุญาติเลย มารยาทน่ะหัดมีบ้างไม่ใช่มีแต่มารยาไว้หลอกกู”


ร่าบางตะโกนด่าทันทีที่อีกคนเข้ามาในบ้าน สีหน้ายงกุกตอนนี้จ๋อยสนิทแถมตายังแอบบวมๆอีกด้วย



“กูมารับเมียกลับบ้าน”


“ไหนใครเมียมึง อีกระเทยนั่นไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก มึงมาผิดบ้านแล้ว”



แดฮยอนกุมมือของท็อปไว้แล้วพาให้เดินไปที่โรงรถด้วนกัน อยากจะไปให้พ้นๆจากตรงนี้ไม่อยากจะเห็นหน้าคนที่เค้าเพิ่งหนีมา



ยงกุกที่เห็นแดฮยอนจับมือกับท็อปก็เกิดโมโห เข้าไปผลักอีกคนให้ออกห่างจากแดฮยอน



“อย่ามาแตะเมียกู”


“อ้าวๆๆ ทำคุณบูชาโทษนี่หว่า นี่ถ้ากูไม่บอกมึงว่าเมียมึงอยู่ที่นี่มึงจะหาเจอมั้ยยงกุก”



แดฮยอนหันไปมองหน้าเพื่อนรัก เมื่อกี๊มันพูดว่าอะไรนะ?


“อะไรนะเทม นี่นายไปบอกมันหรอ จะบอกมันทำไมวะ”


เดินเข้าไปตบหัวเพื่อนรักโทษฐานที่ทำให้เค้าหนีไม่พ้นไอ้คนหลายใจนี่ จะไปบอกมันทำไม หนีเกือบพ้นแล้วเชียว


“จะไม่ให้บอกได้ไงก็นายทำหน้าเหมือนจะขาดใจตายตลอดเวลา ใครจะไปทนดูเพื่อนตัวเองเป็นแบบนี้ได้ แล้วไอ้นั่นก็ผลักไอ้นี่ก็ตบ แม่งโหดทั้งผัวทั้งเมียเลยเว้ย”


“พูดดีๆนะเทมใครเป็นเมียมัน พูดผิดพูดใหม่ได้นะ”


ร่างบางชี้หน้าเพื่อนรักอย่างคาดโทษ บังอาจมาบอกว่าเค้าเป็นเมียไอ้หลายใจนี่หรอ คิดผิดแล้วไอ้เพื่อนบ้า


“ทำไมจะไม่ใช่ ถ้ามึงไม่ใช่เมียกูแล้วรอยที่คอมึงนี่ใครทำ แล้วเมื่อคืนนี่มึงนอนกับใคร ต้องให้กูบรรยายด้วยมั้ยว่าเสียงครางมึงสุดยอดขนาดไหน”


ยงกุกพูดเสียงดัง ยังไงวันนี้ก็ต้องเอาตัวกลับให้ได้ จะให้มาอยู่กับผู้ชายคนอื่นแบบนี้ไม่ยอมหรอก




















ร่างสูงจัดการกระชากแดฮยอนออกมานอกรั้วบ้านของท็อปแล้วยัดร่างบางเข้าไปในรถก่อนคาดเข็มขัดให้เรียบร้อย ตัวเองก็รีบไปนั่งฝั่งคนขับแล้วถอนหายใจเบาๆ



“แด้..กูขอโทษจริงๆ”


...เงียบ... ไม่แม้แต่จะหันมามอง นี่สินะแดฮยอนเวลาโกรธ



“กูจะไม่ทำอีกแล้ว”


“มึงพูดคำนี้มากี่รอบแล้วหรอ พอเถอะคำขอโทษของมึงน่ะ พอเถอะคำพูดที่หลอกให้กูตายใจ มึงรู้มั้ยว่ากูเจ็บกูทรมานแค่ไหน กูต้องร้องไห้แทบตายทุกครั้งที่จับได้ว่ามึงหลอกกู ต้องทนโง่ซ้ำๆเพราะเชื่อว่ามึงรักกูคนเดียว กูอยากพอแล้ว อยากให้มันจบซะที”



ยงกุกดึงร่างบางเข้ามากอด อยากให้ทุกความรู้สึกมันถ่ายทอดผ่านอ้อมกอดนี้ อยากให้อีกคนรู้ว่าเค้าจริงใจ อยากให้รู้ว่าเค้าเปลี่ยนตัวเองใหม่ได้จริงๆ


“นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่กูจะขอโอกาสจากมึงครั้งสุดท้ายแล้วจริงๆ กูจะเปลี่ยนตัวเองใหม่เพื่อมึง วันที่ไม่มีมึงกูทรมานมาก กูขาดมึงไม่ได้นะแด้”



ร่างบางมองยงกุกอย่างชั่งใจ ใจนึงก็อยากเชื่ออยู่หรอกนะแต่เพราะไอ้ที่ผ่านๆมามันก็ลงเอยแบบนี้ตลอด เค้าถูกหลอกตลอด แล้วจะให้เชื่อได้ยังไง


“กู..ไม่รู้สิ”



ยงกุกเอื้อมมือหยิบตุ๊กตาทิกเกอร์ที่อยู่เบาะหลังขึ้นมาบังหน้าตัวเอง ก่อนบีบเสียงให้ดูน่ารักสมกับเจ้าทิกเกอร์


“ดีกันนะค้าบ ต่อไปนี่จะไม่นอกลู่นอกทางอีกแล้ว จะเชื่อฟังเมียตลอด ไม่เกเรแล้วนะค้าบ”



ร่างบางแอบขำเล็กน้อยก่อนตีเจ้าทิกเกอร์เบาๆ


“ฮ่ะๆๆๆๆๆ พอแล้วไอ้บ้า ยอมแล้วก็ได้”



แดฮยอนยื่นหน้าไปหวังจะจูบทิกเกอร์แต่ยงกุกดันไวกว่ารีบดึงตุ๊กตาทิกเกอร์ออก กลายเป็นว่าแดฮยอนจูบโดนยงกุกเต็มๆเลย


“ไอ้บ้านี่ จะดึงออกทำไมวะ -_________________-“



“ถ้าไม่ดึงออกเมียจะได้จูบผัวหรอครับ^^”


“ใครเค้าจะอยากจูบวะปากห้อยขนาดนี้”



สองคนนั่งหยอกกันเล่นอยู่ในรถจนรู้สึกว่ามันนานเกินไปแล้ว กว่าจะถึงบ้านอีกระยะทางก็ไม่ใช่ใกล้ๆเลย


“แดฮยอน กลับบ้านเรากันนะ”



“ก็นั่งรอตั้งนานแล้วออกรถซะทีสิ”


ยงกุกขโมยหอมแก้มแดฮยอนก่อนขับรถหน้าบานกลับคอนโด










คนสองคนถ้ารักกันมันไม่ยากเลยที่จะเปลี่ยนตัวเอง ไม่ยากเลยที่จะทำทุกอย่างเพื่อคนที่รัก ขอแค่มีใจที่รักกันจริง ขอแค่จริงใจต่อกัน เพียงเท่านี้คนสองคนก็จะประคองความรักให้ไปจนสุดทางได้
 

ผลงานอื่นๆ ของ PP"BaByELF

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 29 พฤษภาคม 2556 / 19:50
    เฮียไม่น่าทำแบบนี้นะงื้มมมมมม
    ตีตายเลยอะ แล้วแด้นี่โวยวายตลอด
    แต่ถ้าไม่มีเทมก็จบไม่สวยนะเออ
    ต้องขอบคุรเทมจริงๆ แต่โดนแด้ตบนี่ควร
    ไปทำบุญล้างซวย
    #3
    0
  2. วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 12:10
    เฮียทีหลังอย่าทำกับแด้แบบนี้อีกน้า
    555555555555555555555555
    #2
    0
  3. #1 U_ton
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 18:20
    กุ๊กกี้เชื่อใจได้เเล้วจริงๆใช่มั้ย 555ดักเเด้ด่าได้เจ็บปวดมากอ่ะ ทิฟฟี่ชั้นกลายเป็นกระเทย



    ไปในบัดดล... กุ๊กกี้อย่าทำให้ความเชื่อใจของเเด้เป็นหมันไปอีกล่ะคราวนี้น่ะ
    #1
    0