คัดลอกลิงก์เเล้ว

เพราะอากาศหนาว

โดย PP"BaByELF

หลังจากที่ฟินกับ "อย่าแอบร้องไห้เมื่อไกลกัน" แล้วก็มาฟินกับเรื่องนี้ต่อเลยค่ะ ใครที่ชอบคาแร็คเตอร์แบบนี้ของแด้ก็มาฟินกันได้เลย5555555555

ยอดวิวรวม

267

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


267

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  2 มี.ค. 56 / 16:05 น.
นิยาย ҡ˹ เพราะอากาศหนาว | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ตอนที่แต่งเรื่องนี้เป็นช่วงคริสมาสต์ค่ะ ตอนนั้นอากาศหนาวกำลังดีอ่านแล้วฟิน-////////////- แต่ตอนนี้อากาศร้อนเป็นบ้า แนะนำให้เอาน้ำแข็งถูหลังไปด้วยอ่านไปด้วยนะคะ -..-

เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 มี.ค. 56 / 16:05






นี่มันก็เดือนกว่าๆแล้วที่ร่างบางมาทำงานที่ปูซาน อากาศก็หนาวชะมัดถึงลมหนาวจะสดชื่นแค่ไหนแต่มันก็มักพาหวัดมาให้เค้าเสมอ


“ฮัดชิ้วววววว!!!!!”

ร่างบางรีบหยิบทิชชู่มาเช็ดน้ำมูกทันที สงสัยจะมายืนตากลมที่ระเบียงนานไปเลยโดนหวัดเล่นเอาง่ายๆแบบนี้

“แดฮยอนแม่บอกแล้วไงว่าอย่ามายืนตากลม ตัวก็เล็กนิดเดียวยังจะชอบมาตากลมอีกแล้วทำไมไม่ใส่ผ้าพันคอห๊า!!”

ร่างบางเบะปากทันทีที่ได้ยินเสียงบ่น ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเค้าขี้บ่นเหมือนใคร เหอะๆ

“แล้วนี่กินยารึยังแม่เอามาวางไว้ให้แต่เช้าน่ะ ข้าวปลาก็ชอบกินไม่เป็นเวลา จริงๆเลยนะเด็กคนนี้”

“แม่อ่ะ เลิกบ่นได้แล้วผมโตแล้วนะฮะ”

“ก็ขนาดแกโตขนาดนี้แล้วแกยังไม่รู้จักดูแลตัวเองเลยนี่ถ้าแกไม่มียงกุกคอยดูแลอยู่ที่โซลแกจะเป็นยังไงนะ”

คนเป็นแม่พูดเสียงเบื่อๆก่อนเดินออกจากห้องไป 

“แม่นะแม่ถ้าเห็นพี่ยงกุกดีนักทำไมไม่เอาพี่ยงกุกมาเป็นลูกเลยล่ะ ชิ”

ร่างบางแอบบ่นพึมพำเบาๆแต่ก็ไม่วายคนเป็นแม่ยังได้ยินเสียงพึมพำนั่นอีก

“ยงกุกเค้าก็เป็นลูกชั้นแล้วไง ลูกเขยน่ะ”

“-//////////////////////////////- เข้าข้างกันจริงๆนะ“

ร่างบางหยิบอาหารเสริมที่ถูกเตรียมไว้ให้ขึ้นมากิน อากาศหนาวๆแบบนี้บางทีมันก็อดนึกไม่ได้ว่า...อยากให้มีใครสักคนเข้ามากอด อาหารเสริมก็ช่วยได้แค่ร่างกาย มันช่วยหัวใจไม่ได้หรอก คิดแล้วก็เหงา เฮ่อ...













ที่ออฟฟิศใจดีให้หยุด2วันเนื่องในวันคริสต์มาอีฟกับวันคริสต์มาสเพราะจะได้ใช้เวลาอยู่กับครอบครัว แต่มันเหมือนขาดอะไรไป พ่อก็อยู่ แม่ก็อยู่ ไอ้พี่ชายตัวดีก็มาป่วนเป็นพักๆแต่มันขาดอะไรไปล่ะ? กำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา พอหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก ภาพหน้าจอปากห้อยๆแบบนี้น่ะมีคนเดียวยู่แล้วล่ะ ร่างบางยิ้มนิดๆก่อนเก๊กเสียงขรึมแล้วกดรับสาย

“วะ..ว่าไง”

ให้ตายเถอะแค่ยงกุกโทรมาทำไมเค้าต้องใจเต้นแรงขนาดนี้ด้วยนะ ไม่ได้ๆ แบบนี้เสียฟอร์ม แดฮยอนต้องสงบนิ่งเข้าไว้

“ก็ไม่ว่าไง แต่สุขสันต์วันคริสต์มาสอีฟครับ วันนี้ได้หยุดรึไงถึงว่างคุยกับพี่ได้น่ะ”

ปลายสายว่าอย่างอารมณ์ดี ชิ!มันน่าหมั่นไส้จริงๆไอ้เสียงหัวเราะอารมณ์ดีแบบนั้น (อ้าว -*-)

“ไม่ว่างจะได้คุยแบบนี้มั้ยล่ะ แล้วพรุ่งนี้พี่จะไปไหนรึป่าวฮะ”

ถามไปแล้วสินะ ในใจเหมือนแอบหวังอะไรอยู่ลึกๆ แต่ก็เปล่านี่นา ก็แค่ถามไปตามประสาคนเป็นแฟนกันเท่านั้นแหละ ใครจะไปหวังอะไร วันคริสต์มาสใครๆก็ต้องอยู่กับครอบครัวสิ

“พี่ว่าจะไปหาเราน่ะ คิดถึงจะแย่อยู่แล้ว แล้วนี่เสียงอู้อี้แบบนี้เป็นหวัดรึป่าว”

“สบายดีต่างหาก โตแล้วใครเค้าเป็นหวัดกันง่ายๆล่ะ ฮัดชิ่วววววว!!!!”

ไอ้จมูกบ้าทำไมต้องมาจามตอนนี้ด้วยเนี่ย แดฮยอนรีบใช้มือบีบจมูกตัวเองแล้วกดตัดสายทันทีเพราะไอ้อาการจามกำลังจะเกิดขึ้นอีกรอบแล้ว

“ฮะ...ฮัดชิ้ว!!!”

ร่างบางหยิบทิชชู่มาเช็ดน้ำมูกลวกๆอย่างหัวเสีย โถ่เอ๊ยเสียฟอร์มหมดเลย ยิ่งเค้าจามใส่โทรศัพท์แบบนี้มีหวังยงกุกรีบบึ่งรถมาภายในคืนนี้แน่ดีไม่ดีจะขนยามาให้อีกกองเบ้อเริ่ม คนๆนี้ห่วงเค้ายิ่งกว่าอะไรทั้งนั้นแต่บางทีมันก็ห่วงเกินไป

“แดฮยอนเก็บห้องให้สะอาดๆล่ะยงกุกโทรมาบอกว่าคืนนี้จะมาค้างด้วยนะ”

ผู้เป็นแม่ตะโกนมาจากบันได ให้มันได้อย่างนี้สิ เข้าทางแม่ตลอด ร่างบางรีบทำความสะอาดห้องเล็กๆน้อยๆเพราะห้องเค้าก็ไม่ได้รกอะไรมาก ตกแต่งโน้ตหรรษากับซานต้าตัวเล็กๆไว้ที่ผนังให้เข้ากับบรรยากาศ พอนึกถึงได้ว่ามีพวงหรีดระฆังที่ใช้ติดประตูหน้าบ้านปีที่แล้วเก็บไว้ก็รีบวิ่งไปเอามาติดหน้าห้องตัวเองจนตอนนี้ห้องทั้งห้องเต็มไปด้วยบรรยากาศแปลกตาแบบน่ารักๆ ไม่ได้ตื่นเต้นอะไรหรอกนะ แต่แค่อยากแต่งให้มันเข้ากับบรรยากาศก็เท่านั้นเอง













กว่าแดฮยอนจะจัดการกับห้องตัวเองเสร็จก็ปาเข้าไปบ่ายกว่าๆแล้ว เหนื่อยชะมัดขอนอนพักหน่อยก็แล้วกัน ร่างบางนอนแผ่อยู่บนเตียงจนเผลอหลับไป หลับไป..นานแค่ไหนก็ไม่รู้... รู้แต่ว่าในฝันมีทุ่งหญ้าที่สวยมากๆ บรรยากาศดีเลยทีเดียวล่ะ ในฝันร่างบางกำลังนอนหลับตาอยู่ใต้ต้นไม่ มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าแสดงถึงความพอใจมากทีเดียว แต่จู่ๆก็มีสัมผัสอุ่มๆมาแตะที่ริมฝีปาก สัมผัสนั้นชวนฝัน นุ่มนวล มันนุ่มนวลเหมือนจูบเลยล่ะ แดฮยอนเผลอขยับปากตอรับสัมผัสเบาหวิวนั้น สักพักก็รู้สึกว่ามีอะไรหนักมาทับที่แขน นี่มันคือความรู้สึกที่ปกติ ใช่!เค้าต้องลืมตาเพื่อให้รู้ว่ากลางทุ่งหญ้าแบบนี้มีอะไรกันแน่ที่มาสัมผัสเค้า ร่างบางลืมตาขึ้นแต่สิ่งที่พบตรงหน้าคือยงกุกที่กำลังจูบเค้า แล้วพอกลอกตามองไปรอบๆก็พบว่านี่มันคือห้องเค้าเอง สรุปไอ้ทุ่งหญ้าเมื่อกี๊มันคือฝันไปใช่มั้ย

“ไอ้พี่บ้า!!!!”

แดฮยอนผลักยงกุกออกก่อนตะโกนเสียงดัง คนกำลังหลับๆจะมาลักหลับกันรึไง

“เจอหน้าก็ตะโกนใส่เลยนะ แหม”

“จะไม่ให้ตะโกนใส่ได้ไงเล่า ผมหลับอยู่นะพี่มาจูบผมได้ไง”

“แค่ปากแตะปากเบาๆเอง เราต่างหากที่ขยับปากตอบรับพี่อ่ะ”

ร่างบางเขวี้ยงหมอนอิงใบเล็กใส่อีกคน ยังมาพูดหน้าตาเฉยอีกนะ เมื่อกี๊ถ้าเค้าไม่ตื่นมันคงจะเลยเถิดไปแล้วใช่มั้ยเนี่ย

“มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย”

แดฮยอนที่สงบแล้วนั่งลงบนเตียงก่อนแล้วถามอีกคน ที่นี่อากาศหนาวจริงๆสินะคนแข็งแรงอย่างยงกุกยังต้องใส่เสื้อหนาขนาดนี้เลย

“ก็สักพัก ขึ้นมาบนห้องจะเอากระเป๋ามาเก็บแต่เจอเรานอนอยู่พอดี”

“หิวรึยังล่ะจะได้ไปหาอะไรให้กิน”

“พี่กินข้าวมาแล้วล่ะ ถ้าจะหิวก็คงหิวเรามากกว่า”

พูดจบยงกุกไม่รอช้าตรงเข้าไปกอดร่างบางทันที แดฮยอนกอดตอบอีกคนแน่น คงจะคิดถึงไม่แพ้กันสินะ ร่างสูงบรรจงหอมแก้มคนในอ้อมกอดก่อนแกล้งงับใบหูเล็กเล่นเบาๆ

“ยะ..อย่าสิแม่อยู่นะ”

“ไม่ทำตอนนี้หรอกน่าเก็บไว้คืนนี้ดีกว่า^^”

แดฮยอนแกล้งฟาดแขนอีกคนแรงๆ คนรักทั้งสองยังคงเล่นกันกระหนุงกระหนิงโดยไม่รู้เลยว่าคนเป็นแม่แอบมองอยู่เพราะประตูไม่ได้ปิดสนิทตั้งแต่แรกแล้วล่ะ555555555













มื้อเย็นเริ่มขึ้นอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา พ่อ แม่ ลูก และลูกเขยต่างนั่งกินอาหารอย่างมีความสุข จะมีก็แต่แดฮยอนที่กินไปเช็ดน้ำมูกไป แบบนี้คงแถต่อไปไม่ได้แล้วล่ะว่าไม่ได้เป็นหวัด กินข้าวไปก็ทำจมูกฟุดฟิดไป เวลาไม่สบายแบบนี้กินอะไรก็ไม่อร่อยเลย แถมยังไม่ค่อยจะได้กลิ่นอาหารด้วยเพราะคัดจมูก

“อิ่มแล้วฮะแม่ ผมป่วยอ่ะกินไม่ไหวแล้ว”

ยงกุกมองร่างบางห่วงๆ ก็กินไปแค่นิดเดียวเองแถมเจ้าตัวยังดื้อไม่ยอมกินยาอีก

“กินอีกหน่อยไม่ได้หรอแด้ เพิ่งกินไปนิดเดียวเองไม่ใช่หรอครับ”

ร่างบางส่ายหน้าไม่ยอมท่าเดียวแล้วตัดปัญหาด้วยการเดินขึ้นห้องนอนไปเลย จนยงกุกต้องขอตัวลาจากโต๊ะอาหารแล้วรีบตามขึ้นไปดูแลคนรักทันที

“กินยาก่อนดีมั้ยจะได้นอนพักนะ”

ร่างบางส่ายหน้าแล้วล้มตัวลงนอนทันที ยงกุกถอนหายใจนิดๆแล้วห่มผ้าให้

“เอางี้ เรากินเอง1เม็ดแล้วเดี๋ยวอีก1เม็ดพี่ป้อนเอามั้ย”

ร่างบางมองอีกคนอย่างชั่งใจก่อนพยักหน้าตอบนิดๆเพราะเห็นว่าดื้อไปก็ไม่มีประโยชน์ อีกอย่างเค้าเองก็ไม่อยากป่วยนานๆหรอกเพราะกินอะไรเข้าไปก็ไม่อร่อย จัดการพยุงตัวเองขึ้นมากินยาแก้ไข้1เม็ดก่อนยื่นยาแก้แพ้ให้อีกคน1เม็ดแล้วอ้าปากรอ ยงกุกยิ้มๆนิดๆก่อนหยิบยาใส่ปากตัวเองแล้วดื่มน้ำตาม ดึงร่างเล็กเข้ามาใกล้แล้วประกบจูบเบาๆก่อนค่อยๆปล่อยให้ยาและน้ำไหลเข้าไปในปากร่างบาง แม้ว่าร่างบางจะกลืนยากับน้ำไปจนหมดแล้วแต่ยงกุกก็ยังไม่อยากถอนจูบออกมาก ริมฝีปากหนาดูดริมฝีปากเล็กอย่างเอาใจ ลิ้นหนาสอดเข้าไปเล่นกับลิ้นเล็กอย่างคิดถึง น่าแปลกใจที่แดฮยอนไม่ขัดขืนอะไรแต่กลับจูบตอบเค้าเบาๆ ทั้งสองจูบกันเนิ่นนานจนร่างบางครางประท้วงว่าอากาสหายใจจะหมดยงกุกถึงได้ยอมถอนจูบออกมา

“นอนพักซะนะครับ”

ร่างสูงดันแดฮยอนให้นอนลงเบาๆก่อนขยับตัวเข้าไปซุกตัวในผ้าห่มบ้างแล้วนอนกอดร่างบางไว้ อากาศจะหนาวสักแค่ไหนแต่คนสองคนก็ยังคงอบอุ่น อบอุ่นเพราะความรักที่มีให้กัน^^
















รุ่งเช้าแดฮยอนขยับตัวเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงแดดที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่าง เมื่อคืนเค้าลืมปิดม่านหรอเนี่ย พยายามขยับตัวแต่ก็รู้สึกว่าไม่ถนัดเท่าไหร่ คงเพราะอ้อมกอดจากคนด้านหลังสินะ แดฮยอนค่อยๆพลิกตัวเบาๆเพื่อจะหันไปมองยงกุกตอนหลับ ปากแดงๆหน้าขาวๆ เวลาหลับดูผ่อนคลายดีจัง ร่างบางลูบมืออีกคนเบาๆ มือคู่นี้ที่คอยดูแลเค้า มือคู่นี้ที่คอยจับมือเค้าไว้ตลอด เบื่อบ้างรึป่าวนะที่ต้องมาคอยดูแลคนเอาแต่ใจอย่างเค้า เบื่อบ้างรึป่าวที่ต้องมาคอยตามอารมณ์ของเค้า บางทีเค้าก็กลัวว่ายงกุกจะเบื่อ กลัวว่ายงกุกจะคบเค้าเพราะทนคบ น้ำตาเริ่มไหลจากตาเรียวสวย แดฮยอนซุกเข้าหาอกแกร่งแล้วกอดแน่นค่อยๆปล่อยให้น้ำตาไหลอย่างเงียบๆ ถ้าวันนึงไม่มียงกุกเค้าจะทำยังไง เค้าต้องแย่แน่ๆ ทั้งที่ๆรู้ว่าข้อเสียของตัวเองคืออะไรแต่ก็แก้ไม่เคยได้ กลัวว่าข้อเสียของตัวเองจะทำให้ยงกุกทิ้งไปแต่มันก้แก้ไม่ได้จริงๆ

“ร้องไห้ทำไมครับ?”

ร่างบางรีบปาดน้ำตาลวกๆก่อนก้มหน้าตอบ

“เปล่าซะหน่อยฮะ ใครจะมาร้องไห้แต่เช้าล่ะ”

ยงกุกยิ้มน้อยๆก่อนลูบผมร่างบางเป็นการปลอบ

“พี่ฮะ พี่เบื่อบ้างมั้ยที่ต้องมาคอยดูแลคนอย่างผม”

ยงกุกมองร่างบางงงๆ อยู่ๆก็ถามอะๆรแปลกๆอีกแล้ว

“ไม่ครับ”

“แล้วพี่เบื่อบ้างรึป่าวฮะที่ผมชอบเอาแต่ใจ แถมยังเดาอารมณ์ยากอีก”

“ไม่ครับ”

ยงกุกกอดร่างบางแน่น ทำไมถึงชอบคิดอะไรแบบนี้อยู่เรื่อยเลยนะ

“แดฮยอนครับ ถ้าพี่เบื่อเราพี่จะขับรถมาหาเราทำไม ถ้าพี่ไม่รักเราพี่จะพยายามทำทุกๆอย่างเพื่อเราหรอ ทุกวันนี้ที่พี่พยายามทำงานหนักก็เพราะพี่อยากสร้างครอบครัวกับเรานะ”

แดฮยอนเงยหน้าสบตาอีกคน ในแววตานั้นมีแต่ความจริงจัง

“จำได้มั้ยที่พี่เคยขอเราแต่งงาน พี่ไม่ได้พูดเล่นนะพี่พูดจริงๆ”

ร่างบางพยักหน้าหงึกหงัก ตอนนี้หัวใจเค้าเต้นแนงมาก อาจจะเพราะความเขินอายก้ได้ที่ทำให้มันเป็นแบบนี้ แต่ตอนนี้เค้าจะเปิดเผยให้ยงกุกรู้ว่าเค้ารู้สึกดีแค่ไหน

“ผมรักพี่มากนะฮะ”

ทั้งสองคนกอดกันแน่นบนเตียงนุ่น เป็นความสุขที่แท้จริงที่หาได้ไม่ยาก ห้องทั้งห้องอบอวลไปด้วยความรัก การกระทำของคนทั้งสองไม่พ้นสายตาพ่อ แม่ และพี่ชายที่แอบดูมาสักพักอยู่ดี ก้อยากปิดประตูไม่สนิทเองนี่น๊าแดฮยอน5555555555555^^

ผลงานอื่นๆ ของ PP"BaByELF

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 3 มิถุนายน 2556 / 16:14
    โอ้ยยยยยย ถึงจะเอาแต่ใจแต่ก้น่ารักใช่ม้าพี่ยงกุก คึคึ 

    วันหลังลอคประตูด้วยนะคะเวลาเข้าห้อง ไม่รู้อะไรเล้ย 5555 
    #3
    0
  2. วันที่ 29 พฤษภาคม 2556 / 19:55
    กรี้ดคุณแม่ค่ะ คุณแม่แด้นี่แบบ
    เอาใจไปเลยเถอะ น่ารักจริงๆ
    แล้วที่แด้ทำเหมือนไม่ชอบเฮียนี่
    เล่นตัว? เดี๋ยวสั่งเฮียจับกดเลย -*-
    #2
    0
  3. วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 12:23
    เฮียกะแด้........................
    ทีหลังปิดประตูให้สนิทด้วยนะ
    5555555555555555555
    #1
    0