สวะ ใครว่าสวะขยะต่างหาก

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 5 ตอนต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,103
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 342 ครั้ง
    2 ส.ค. 63

 

ขุนพลจิ่วที่นอนกองกับพื้นหลังจากถูกสตรีตัวบางพลิกฟ้าจับส่งไปนอนวัดพื้นกินฝุ่นก็รู้สึกเหมือนเบิกตาเปิดโลกใหม่

พรึบ!  ชายหนุ่มกระโดดเด้งตัวลุกขึ้นจากพื้น

เย่หนิงนึกว่าอีกฝ่ายจะแก้แค้นท้าสู้ต่อก็รีบตั้งการ์ดตัวเองทันที

ผู้ชายพวกนี้ไม่รู้จักเหนื่อยหรือยังไง มันไม่เหนื่อยแต่เธอเริ่มเหนื่อยแล้วนะ! เย่หนิงที่คิดว่าร่างกายถึงขีดจำกัดจู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีขุมพลังสายหนึ่งตีย้อนกลับทำให้สดชื่นเหมือนกินยาชูกำลัง พลังที่ตีกลับขึ้นทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจ

หรือว่านี่จะเป็นพลังงานที่ซุกซ่อนอยู่ในร่างของลูกสาวตระกูลเย่? 

คนที่หญิงสาวคิดว่าจะพุ่งเข้าทำร้ายเธอขณะนี้กำลังยืนมองเธอก่อนจะกระแทกเข่าลงกับพื้น

“ข้ายอมรับความพ่ายแพ้ครั้งนี้แล้วขอรับ”

ไหนว่าเข่าลูกผู้ชายดุจทองคำแล้วทำไมบุรุษทั้งแท่งตรงหน้าถึงมาคุกเข่าให้เธอกัน

เย่หนิงไม่เคยชินกับการมีคนมาคุกเข่าจึงรีบเข้าไปคิดประคองอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น ไม่เพียงชายหนุ่มไม่ยอมรับความปรารถนาดีแล้วยังเปลี่ยนคำเรียกขานหญิงสาวอีกด้วย

“นายท่านกรุณารับข้าน้อยเป็นผู้ติดตามด้วยขอรับ” ขุนพลจิ่วเมื่อพ่ายแพ้ก็ยอมยกอีกฝ่ายเป็นลูกพี่แต่โดยดี 

“นายอย่าเรียกข้านายทงนายท่านเลย พวกเราอายุเท่ากันเรียกเย่หนิงเถอะ”

“ไม่ได้ขอรับ ท่านเป็นถึงบุตรสาวคนสำคัญของท่านแม่ทัพอีกทั้งท่านยังชนะข้าน้อยที่เป็นถึงขุนพลกองกำลังค่ายอินทรีถือว่าฝีมือมิด้อยอย่าได้ถ่อมตัวเลยขอรับ”ชายหนุ่มไม่ยอมเปลี่ยนคำเรียกขาน

เจ้าบอกว่าข้าคือบุตรีคนสำคัญแล้วเหตุใดเมื่อครู่จัดหนักออกกระบวนท่าราวกับจะฆ่าแกงกัน อีกอย่างจะให้คนอายุเท่ากันมาคุกเข่าเรียกนายท่านมันรู้สึกเหมือนเธอเป็นมาเฟียอย่างไรไม่รู้

“เรียกคุณหนูเหมือนเดิมเถอะ”

“นายท่าน” ชายหนุ่มไม่ยอมถอย

“คุณหนู!” หญิงสาวยืนยันคำเดิม

“นายท่าน!”

“ลูกพี่!” เอาวะดีกว่าเรียกนายท่าน

“ลูกพี่ก็ลูกพี่” ชายหนุ่มพยักหน้ายอมรับ

“คุณหนูเจ้าค่ะ...” ไป๋หลานยิ้มไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

คุณหนูเจ้าขา ท่านผู้นั้นเป็นถึงขุนพลมือขวาของนายท่านเชียวนะเจ้าค่ะ เหตุใดท่านไปท้าต่อยตีเช่นนั้น พอย้อนนึกไปถึงการประลองก่อนหน้าก็รู้สึกเข่าอ่อน

ขณะที่ไป๋หลานนำผ้ามาเช็ดเหงื่อให้เจ้านายพ่อบ้านประจำจวนแม่ทัพก็ค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปยังคนทั้งสาม 

เย่หนิงเห็นพ่อบ้านอึกอักเหมือนมีอะไรแต่ไม่กล้ากล่าวก็พยักหน้าอนุญาตให้อีกฝ่ายกล่าวออกมา

พ่อบ้านนึกคำพูดอยู่ครู่ก็ตัดสินใจกล่าวออกไป

“คุณหนูขอรับท่านอ๋องส่งคนมาเชิญท่านไปดื่มชาพรุ่งนี้ยามซวีที่จางฟาไฉ ท่านจะให้ข้าน้อยตอบเช่นไรขอรับ”

หญิงสาวนิ่งฟังไปครู่

หึ เมื่อวานบอกเลิกวันนี้ชวนไปดื่มชาตอนค่ำ คิดจะทำอะไรอีก 

เย่หนิงนึกสนุกอยากรู้ว่าอีกฝ่ายคิดวางแผนอะไรอีกก็พยักหน้าให้พ่อบ้านตอบรับการนัดหมาย

“ลูกพี่...” ขุนพลจิ่วเป็นห่วงจิตใจของเย่หนิง 

“เรื่องดีมักมาก่อนยามอุ้ย เรื่องที่เกิดหลังยามอุ้ยมักมิใช่เรื่องดี เรื่องน่าสนุกเช่นนี้มิควรบอกปัด มีคนมาให้ซ้อมถึงที่ย่อมดีกว่ามิใช่หรือจิ่วเฟิน”

… ไป๋หลานรู้สึกว่าการประสบอุบัติเหตุก่อนหน้าของคุณหนูทำให้นิสัยคุณหนูเปลี่ยนไปมาก หรือว่านี่คือผลกระทบหลังจากได้รับความสะเทือนจิตใจ?

 

 

ยาม อุ้ย เท่ากับเวลา 13.00-14.59 น.

ยามซวี เท่ากับเวลา 19.00-20.59 น.

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 342 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

314 ความคิดเห็น

  1. #63 Sureepond9585 (@Sureepond9585) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 14:26
    จัดหนักจัดเต็มให้สาสมเลยนะคะ
    #63
    0
  2. #6 ae15051973 (@ae15051973) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 23:10

    น้องเป็นลูกพี่แล้วจ้าความครื้นเครงน่าจะบังเกิดในตอนถัดไปค่ะนางเอกของท่านทุรคาพกความเกรียนมาแทบทุกเรื่อง
    #6
    0