สวะ ใครว่าสวะขยะต่างหาก

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 5 ตอนปลาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,122
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 385 ครั้ง
    4 ส.ค. 63

“ลูกพี่นั่งรอเช่นนี้ท่านอ๋องจะมาจริงหรือขอรับ” จิ่วเฟินพาลูกพี่มานั่งรอที่จางฟาไฉก่อนถึงเวลานัด

“มาสิ” เย่หนิงหัวเราะ

“ลูกพี่...”

“อ๋องฉินหลิงคงกำลังคิดแผนน่ารักๆ ที่จะทำให้ข้าเดือดร้อนอยู่ โอกาสงามเช่นนี้ไม่มีทางพลาดที่จะลงมือ”

“แล้วท่านมาเป็นเหยื่อให้เขาทำไม!” จิ่วเฟินไม่เห็นด้วยกับความคิดหาเรื่องเข้าตัวของอีกฝ่าย 

แม้ลูกพี่เป็นบุตรีคนสำคัญของจวนแม่ทัพแต่หากอ๋องฉินหลิงคิดลงมือจวนก็ไม่อาจเอื้อมมือช่วยเหลือได้

“ถึงแม้ท่านจะอยากเห็นหน้าท่านอ๋องเพียงใดเขาก็อาจไม่มา เขาอาจแกล้งหลอกให้ท่านมาเสียเวลา” จิ่วเฟินเกลี้ยกล่อมอีกฝ่าย

“มาสิ มาแน่” เย่หนิงมั่นใจ

เธอมั่นใจเรื่องนี้มาก จากนิสัยของฉินหลิงดูแล้วก็รู้เป็นคนลงมือไวไม่คิดปล่อยโอกาสให้เสียเวลาไปแน่นอน หากดูจากครั้งก่อนที่รีบลงมือคงเพราะต้องการกำจัดเธอก่อนแม่ทัพเย่จะกลับมา 

อีกเรื่องที่มั่นใจว่าคนๆ นี้มาที่นี่แน่ก็เพราะคนมั่นใจในตัวเองเช่นนี้ไม่ชอบให้ใครลงมือแทน ทุกสิ่งต้องอยู่ในการควบคุม เช่นนั้นแล้วคงหลบซ่อนตัวอยู่แถวนี้เพื่อดูผลงาน

“ลูกพี่”

“เอาน่า รีบไปซ่อนตัวรอชมความสนุกดีกว่า”    เย่หนิงปัดมือไล่อีกฝ่ายให้ไปซ่อนตัวอีกมุม

แสงไฟจากโคมถูกจุดเมื่อแสงอาทิตย์ลับขอบฟ้า จางฟาไฉเป็นสถานที่รวมเหล่าบัณฑิต เย่หนิงไม่เคยพบเห็นการรวมตัวถกเรื่องข้อกฎหมายและการปกครองมานานนับแต่เรียนจบจึงค่อนข้างสนุกกับการนั่งฟังไม่น้อย

“เร็ว ท่านฮัวซีมา!” เหล่าบัณฑิตทั้งหลายเมื่อได้ฟังก็รีบลุกพรวดจากโต๊ะของตัวเองวิ่งไปทางต้นเสียงกันทันที

“ฮัวซี?” เย่หนิงมองไปทางที่ฝูงชนรวมตัวก็พบว่าปลายทางมีบุรุษรูปงามราวก้อนทองคำเคลื่อนที่ก้าวเดินเข้ามาในร้าน

ชายหนุ่มสะบัดพัดสีขาวไปมาดูภูมิฐาน ทุกก้าวเท้าดูมั่นคงจนคนมากมายฝันจะเข้าไปกอดน่องทองคู่นั้น ทุกสายตาคาดหวังให้ชายหนุ่มก้าวมานั่งโต๊ะของตนเอง

ชายหนุ่มชายตาไปทางโต๊ะที่หญิงสาวนั่ง เขากดยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยก่อนเลือกเก้าอี้ลงนั่งเก้าอี้ตรงข้าม

“ไม่ทราบว่าวันนี้จะมีโอกาสดีพบคุณหนูใหญ่จวนแม่ทัพเย่...” เย่หนิงยกมือขึ้นเพื่อหยุดอีกฝ่ายที่พูดจ้อ

“เรื่องบังเอิญไม่เคยมี”

ทันทีที่หญิงสาวเปิดปากคิ้วของคุณชายฮัวซีกระตุกเล็กน้อย

“จริงเช่นคุณหนูว่า เรื่องบังเอิญไม่มีแต่ข้าน้อยเชื่อเรื่องวาสนา จริงไหมพวกเราคงมีวาสนาต้องกัน”       

ชายหนุ่มยิ้มหวานจนคนรอบข้างแทบตายด้วยรัศมีที่เปล่งออกมาจากตัวของชายหนุ่ม

“เช่นนั้นก็เชิญคุณชาย” เย่หนิงยิ้ม

ฝั่งตรงข้ามของร้านจางฟาไฉมีกลุ่มชายหนุ่มกำลังนั่งมองมายังโต๊ะที่คนทั้งคู่กำลังนั่งอยู่ด้วยกัน

“ดูเหมือนอีกไม่นานคุณหนูเย่คงจะมีเรื่องเดือดร้อน พวกเราย้ายสถานที่กันหน่อยดีหรือไม่”       ฉินเซียววางจอกสุราในมือลง

“ท่านอ๋องรักถนอมสตรีจริงๆ แต่ระวังพยัคฆ์เจ้าของสตรีงามไว้หน่อยก็ดีนะพ่ะย่ะค่ะ” ชิวไห่บุตรชายคนรองกรมอาญาหัวเราะ

“สตรีงามมีไว้ให้ถนอม เราแค่ทนเห็นนางถูกรังแกมิได้” เมื่อพูดจบอ๋องฉินเซียวก็ลุกก่อนพุ่งตัวเหินไปยังร้านฝั่งตรงกันข้าม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 385 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

314 ความคิดเห็น

  1. #64 Sureepond9585 (@Sureepond9585) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 14:35
    ต่อๆๆๆๆๆ
    #64
    0
  2. #41 Nidmitsu789 (@Nidmitsu789) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กันยายน 2563 / 22:41

    555 เจ้าคิดเล่นงานผิดคน ซะแล้วล่ะค่ะ

    #41
    0