เจาะเวลามาเป็นแม่ทัพ

ตอนที่ 3 : การฝึกภาคสนาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,223
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    23 มี.ค. 60

แสงแดดยามเช้าส่องลำแสงอ่อนเข้ายังหน้าต่าง ผู้นอนเกียจคร้านบนเตียงยังไม่ลืมตาตื่น ฝูชิงนอนขดตัวบนเตียงนอนใหญ่ของแม่ทัพเวิน เมื่อวานเธอนอนดึกจากเรื่องต้องคิดมากมาย

นายน้อยเสียงเคาะประตูดังขึ้น

“…” เมื่อไม่มีเสียงตอบออกมา พ่อบ้านเยี่ยก็เหงื่อตกรีบเคาะต่อเพราะคนที่มาขอพบเจ้าของจวนยามเช้านี้เขาคนเดียวรับมือไม่ไหว

นายน้อยยามนี้หากท่านไม่ตื่นเกรงว่าคงลำบาก องค์หญิงสิบกำลังซ้อมทหารในจวนอยู่ที่ลานฝึกขอรับ!”

หา!” ฝูชิงรีบลุกขึ้นจากเตียงให้บ่าวชายเข้ามาล้างหน้าผลัดเปลี่ยนชุด

พ่อบ้านเยี่ยรีบรายงาน เมื่อครึ่งชั่วยามก่อนองค์หญิงสิบและขบวนนางในวังพากันเหยียบผ่านประตูจวนแม่ทัพเข้ามาอย่างไม่สะทกสะท้าน เนื่องจากเป็นราชนิกุลทางคนของจวนจึงมิกล้าห้ามอะไรมาก คิดไม่ถึงหลังจากองค์หญิงสิบก้าวเข้ามาก็ลากนายทหารที่เฝ้าหน้าจวนเข้าไปลานฝึกซ้อมจนหน้าเขียวไปหมด ความผิดที่องค์หญิงสิบซ้อมทหารในจวนคือ เลี้ยงเสียข้าวสุกให้คนนอกบุกเหยียบผ่านระตูจวน!

ฝูชิงรีบก้าวยาวไปยังลานฝึก มุมปากเธอกระตุกเมื่อภาพลานฝึกตรงหน้าคือนายทหารทั้งหลายหมอบสลบคาไม้พลองสตรีที่ยืนหอบตรงหน้า

อรุณสวัสดิ์องค์หญิงฝูชิงก้มทำความเคารพแม่ทัพเวินก่อนจะโบกมือให้คนรีบลากซากทหารออกจากลานฝึก

เจ้ามาสายแม่ทัพเวินรู้สึกหงุดหงิดกับร่างกายที่บอกบางออกแรงนิดออกแรงหน่อยก็เหนื่อยหอบนี้ไม่ได้ แค่ซ้อมพวกทหารไร้วินัยนิดหน่อยก็เหงื่อตก

ท่านมาเช้าเกินต่างหากฝูชิงเข้าไปนั่งเก้าอี้หินอ่อนข้างแม่ทัพเวินคนงามก่อนสั่งให้บ่าวยกของว่างและชาเข้ามาดูแลแขก

เราต้องเริ่มฝึกแต่วันนี้แม่ทัพเวินมองฝูชิง เขาไม่ชินตาเท่าไรนักกับบุคลิกใหม่ของร่างกายเขา ปกติชุดของเขาจะมีแต่สีดำ ผมก็รวบเพียงง่ายๆแต่วันนี้ร่างกายเขาสวมชุดสีสดใสรวมถึงผมที่เกล้าอย่างดี

เข้าใจแล้ว...พวกเจ้าออกไปฝูชิงไล่บ่าวรับใช้ออกจากลานฝึก แม่ทัพเวินพยักหน้าพร้อมไล่ข้ารับใช้ตัวเองให้ออกตามไป

นายน้อย...พ่อบ้านเยี่ยยืนกล่าวอ้ำอึ้ง เขาเกรงว่าชื่อเสียงขององค์หญิงสิบจะเสีย ชายหญิงที่ยังมิสมรสไม่ควรอยู่สองต่อสองกับชายหนุ่ม กลัวว่างานนี้นายน้อยจะหลุดจากการสมรสไม่หลุดหากข่าวลือการอยู่สองต่อสองหลุดออกไป

ให้คนยืนเฝ้าหน้าลานหนึ่งคนฝูชิงเข้าใจสิ่งที่พ่อบ้านเยี่ยคิด เธอจึงอนุญาตให้มีคนยืนห่างในระยะไม่ได้ยินเสียงเธอกับแม่ทัพพูดกัน จะได้ไร้ซึ่งคำครหาผู้คน เหมือนแม่ทัพเวินพึ่งระลึกได้เรื่องความเหมาะสมไม่เหมาะสมจึงหน้าแดงขึ้น

ยามนี้ท่านเป็นสตรีควรรักษาชื่อเสียงมิฉะนั้นที่เคยหลีกหนีอาจไม่พ้นฝูชิงหัวเราะกับใบหน้าแดงเรือของแม่ทัพเวิน

ขอบใจแม่ทัพเวินก้มหน้าแดงของตัวเอง ตั้งแต่เข้ามาอยู่ร่างสตรีผู้นี้อารมณ์ของเขาขึ้นลงตลอดคล้ายสตรี หรือเป็นเพราะร่างกายนี้ตอบสนองร่างกายของเขาตรงหน้าเกินไป

ฝูชิงอดขำกับความน่ารักของคนตรงหน้าไม่ได้แต่เธอก็ไม่อยากกลั่นแกล้งคนตรงหน้าไปนักจึงรีบชวนเข้าเรื่อง

ท่านจะเริ่มจากไหนก่อน?”

เจ้าถนัดอะไรมากที่สุดฝูชิงนั่งนึกถึงสิ่งที่เธอถนัด

วางแผน ยึดทรัพย์ บริหารความเสี่ยงฝูชิงตอบ แม่ทัพเวินขมวดคิ้ว

เจ้าหมายถึงวางกลยุทธ์รบ กุนซือ?” ฝูชิงพยักหน้าเอาเถอะคงเรียกได้แบบนั้นในยุคนี้

แล้วบู้เจ้าเป็นอะไรบ้าง กระบี่ ดาบ?”

กอล์ฟ

กอ..?” แม่ทัพเวินสับสนกับภาษาของคนผ่านทางที่เข้ามาอยู่ในร่างตน

เอาเป็นว่าไม่เป็นละกันฝูชิงรีบตอบ เธอสายบริหารไม่ใช่สายกีฬานี่นะ

อาเป่ายังมีประโยชน์มากกว่าเจ้า

อาเป่านี่ใคร?” ฝูชิงสงสัย เธอเข้ามาอยู่ในจวนนี้ก็นานพอจำบ่าวรับใช้ได้ทุกคน แล้วอาเป่านี่ใคร?

หมาของพ่อบ้านเยี่ยฝูชิงหน้าดำไปแถบ นี่เขาเอาเธอไปเปรียบเทียบกับหมา!

ท่านเห็นสิ่งนั้นไหมนางกำนัลองค์หญิงสิบพากันดีใจแทบก้มลงไปกราบพื้นเมื่อเห็นเจ้านายตนเองสดชื่นแจ่มใสขนาดส่งเสียงดังใส่แม่ทัพเวินที่นั่งจิบชาไม่รู้ร้อนหนาว

โฮ ข้าจะรีบส่งคนกลับไปแจ้งหวงกุ้ยไท่เฟยขันทีดีใจที่แม่ทัพเวินเปลี่ยนท่าทียอมรับและสนิทสนมกับองค์หญิงมากขึ้น ต้องรีบไปเรียนหวงกุ้ยไท่เฟย

“…” พ่อบ้านเยี่ยที่แอบยืนมองอยู่ก็แทบจะลงกราบกับพื้น ดูท่านายน้อยจะคิดตกยอมเปิดใจหานายหญิงเข้าจวนเสียที

ในอดีตมีสาวใช้ที่คิดปีนเตียงแม่ทัพเวินเพื่อขึ้นเป็นเมียบ่าวอยู่ โชคดีหรือร้ายไม่รู้ที่องค์หญิงสิบทรงทราบเข้าจึงยื่นมือเข้ามาจัดการในจวนแม่ทัพ ไม่นานสาวใช้ผู้นั้นก็หายไปโดยไม่ทราบสาเหตุ การกระทำเกินเลยครั้งนี้ขององค์หญิงทำให้แม่ทัพเวินโกรธมากจึงสั่งปิดจวนทันที และหลังจากนั้นจวนแม่ทัพก็ไม่มีสาวใช้ผู้หญิงอีกเลย

สองหนุ่มสาวผู้เป็นประเด็นการพูดคุยของเหล่านางกำนัลและกงกงกลับไม่รู้เรื่องอะไรยังคงปะทะคารมกัน หลังจากปะทะคารมกันจนเริ่มเหนื่อยฝูชิงก็ถูกแม่ทัพเวินให้ฝึกท่าพื้นฐานเพื่อเรียกความคุ้นชินของร่างกายตนเองกลับมาก่อนจะฝึกของจริง เขาประหลาดใจไม่น้อยที่ยังเห็นฝูชิงยังสบายดีอยู่ได้แม้จะมีเหงื่อตกเล็กน้อยจากการฝึกร่างกาย

ดูท่าทางเจ้าจะมีพื้นฐานการฝึกร่างกาย?”

ร่างกายท่านดีต่างหากฝูชิงยิ้มแม้จะเหนื่อยจนเหงื่อตก นางไม่พูดเกินจริงด้วยร่างกายของแม่ทัพเวินชินกับการฝึกร่างกายแต่เด็กบวกกับเธอมีพื้นฐานกีฬาขี่ม้ายิงปืน และกอล์ฟทำให้ไม่ยากที่จะรับการฝึกร่างกายของแม่ทัพเวินได้

วันนี้แค่นี้ก่อน

คนที่แอบอยู่ตรงนั้นแอบดูจนพอใจหรือยัง!” ฝูชิงคว้าก้อนหินปาไปยังด้านหลังของแม่ทัพเวิน ทันทีที่ก้อนหินกระทบเข้ากับพุ่มบนยอดกิ่งไม้ บุรุษชุดดำก็หล่นกลิ้งตกพื้นลงมา เธอเกลียดนักพวกถ้ำมอง

ทันทีที่บุรุษชุดดำตกลงมา ทหารในจวนก็พากันล้อมจับ ขันทีและเหล่านางกำนัลพากันตกใจวิ่งเข้ามาอารักขาองค์หญิงของตน

ดูท่าเจ้าพอมีดีอยู่แม่ทัพเวินมองชายที่ถูกจับมัดนอนกับพื้น จริงๆเขาพอทราบเรื่องคนแอบอยู่บนต้นไม้อยู่เพียงคิดไม่ถึงฝูชิงจะรู้เรื่องนี้และลงมืออย่างรวดเร็ว

เล็กน้อย เล็กน้อย ไม่ทราบว่าองค์หญิงจะให้กระหม่อมห่อชายผู้นี้พากลับไปด้วยกันเลยหรือไม่ฝูชิงเป็นคนความรู้สึกไวเพราะต้องคอยปะทะกับกองทัพนักข่าวเสมอ ส่วนเรื่องปาก้อนหินเป็นเพียงความสามารถในการเล่นปาลูกดอกยามเบื่อของเธอเท่านั้น

เจากงกงฝากท่านจัดการเรื่องนี้ ช่วยเรียนเสด็จแม่ด้วยว่า เราไม่ต้องการให้มีคนคอยเป็นเห็บแอบอยู่ในจวนแม่ทัพเจากงกงโค้งคำนับก่อนจะให้คนประคององครักษ์เงาของหวงกุ้ยไท่เฟยกลับตำหนัก

เจ้ารู้เรื่องคนตั้งแต่เมื่อไหร่?” แม่ทัพเวินอดสงสัยไม่ได้ เดิมเขายอมปล่อยคนเหล่านี้ไว้เพื่อไม่ให้หวงกุ้ยไท่เฟยทำอะไรน่ารำคาญไปมากกว่านี้

ตั้งแต่วันแรกเธอยักไหล่

“…”

การฝึกผ่านมาอาทิตย์เต็มทำให้แม่ทัพเวินเห็นจุดแข็งและจุดอ่อนของฝูชิง คนผ่านทางถนัดเจาะทะลุจากภายในมากกว่าการใช้แรงเพื่อบุกตะลุยเช่นเขา นี่ย่อมเป็นจุดแข็งของคนผ่านทางแต่ก็เป็นจุดอ่อนเช่นกัน ทหารทั้งหลายล้วนเคยชินกับการรบของเขาเมื่อเปลี่ยนกลวิธีไปไม่ว่าใครย่อมจับได้ถึงความเปลี่ยนแปลงทันที

เจ้าควรเปลี่ยนตัวเองแม่ทัพเวินมองฝูชิงที่นั่งหาวใช้ข้อศอกยันคางอย่างเกียจคร้าน

ได้แค่นี้แหละขอรับท่าน พยายามสุดๆแล้วฝูชิงไม่อาจเปลี่ยนตัวเองได้เมื่อเธอไม่ได้โตขึ้นเช่นแม่ทัพเวิน กาก็คือกา หงส์ก็คือหงส์

แม่ทัพเวินถอนหายใจก่อนจะลงนั่งอีกฝากของฝูชิง เอาเถอะข้าไม่ควรบังคับเจ้ามากเกินไปฝูชิงเมื่อเห็นแม่ทัพเวินถอยให้ตัวเองหนึ่งก้าวก็ยิ้ม

อะไรจะเกิดก็ปล่อยมันเกิด ท่านก็อย่าคิดอะไรมากเลยฝูชิงยิ้ม เธอมาอยู่ในร่างของแม่ทัพเวินมานานนับเดือนก็ยังไม่เห็นความแตกมีคนโวยวายว่าเธอไม่ใช่แม่ทัพเวิน

เอาที่เจ้าสบายใจแม่ทัพเวินยกชาขึ้นจิบ

วันนี้เลิกฝึกเถอะ เรามาทำความรู้จักกันให้มากขึ้นดีกว่า เผื่อเราจะเข้าใจท่านมากขึ้นแม่ทัพเวินเลิกคิ้วเรียวน่ารักขึ้น

ไม่ใช่เจ้าแอบดูความทรงจำเราไปเรียบร้อยแล้วหรือ?” แม่ทัพเวินเองก็ได้รับความทรงจำจากร่างที่เข้ามาอาศัย

อันนั้นไม่เรียกทำความรู้จักกัน เรามาเล่นเกมถามคำถามกันดีกว่า

ถ้าเราไม่ตอบ

ก็ยกเหล้าจอกนี้ให้หมดฝูชิงเลื่อนไหและจอกสุราเข้าใกล้แม่ทัพเวิน

ถ้าข้าตอบครบแล้วจะได้อะไร

ได้เพื่อนรู้ใจไง อย่างน้อยเราก็รู้จักกัน เอาน่าเล่นสนุกๆเมื่อฝูชิงเห็นแม่ทัพไม่พูดอะไรเธอก็ตัดสินเข้าข้างตัวเองว่าแม่ทัพเวินตกลง คำถามแรกท่านชอบทานอะไร

ปลานึ่ง คำถามข้าเจ้าคืออะไรฝูชิงยิ้ม

คนที่ไม่เคยมีอยู่ในดินแดนที่ท่านอยู่

คำถามที่สอง ท่านชอบบุรุษหรือสตรี

เจ้า!”

สุราหรือตอบฝูชิงหัวเราะ

สตรี!”

แล้วทำไมท่านรังเกียจคนงานอย่างองค์หญิงสิบ เป็นเราจะถนอมดอกไม้ รักษาหยกไม่ให้ช้ำ หากท่านจะบอกว่ารังเกียจสตรีเจ้าเล่ห์จอมมารยาเราไม่เห็นสตรีไหนไม่มารยา ที่องค์หญิงทำไปค่อนข้างเล็กน้อยด้วยซ้ำหากเทียบกับสตรีทั่วไป ถ้าจะบอกนางโหดร้ายกำจัดคู่แข่งเราว่าท่านเองน่าจะรู้แก่ใจฝูชิงรู้ดีจากความทรงจำของแม่ทัพว่าคนกำจัดขายบ่าวที่คิดปีนเตียงคือตัวแม่ทัพเอง ส่วนองค์หญิงเพียงส่งคนเข้ามาตบบ่าวปีนเตียงผู้นั้น หากคนอย่างองค์หญิงคิดยื่นมือเข้ามาไม่คิดว่าจะแค่หายตัวคงจะมีศพอืดคาจวนมากกว่า  

ข้า...แม่ทัพเวินตอบไม่ถูก ยามก่อนเขารำคาญองค์หญิงเพียงเพราะนางทำตัวเอาแต่ใจ ยามนี้เขาเริ่มเข้าใจสิ่งที่องค์หญิงแสดงออกเพียงเพราะต้องการปกป้องตนเองจากพี่น้องและสตรีในวัง การแย่งชิงวังหลังหากไม่ร้ายก็ไม่อาจคงอยู่อย่างสงบได้

เมื่อท่านเข้าใจ...หากวันใดทุกอย่างกลับคืนช่วงเวลาดังเดิม คงหวังให้ท่านเปิดใจมองเธอฝันทุกคืนถึงสายตาสื่อความรักอย่างซื่อตรงขององค์หญิงสิบ

เจ้าทำผิดข้อตกลง ถามมากกว่าหนึ่งคำถามทั้งที่ข้ายังไม่ได้ถาม

ท่านถามซิเธอยิ้ม

เจ้า...เป็นสตรีหรือบุรุษกันแน่

สตรี อะ อะ แต่ท่านไม่ต้องห่วงร่างกายอันผุดผ่องของตัวเองหรอกนะฝูชิงเห็นแม่ทัพเวินอ้าปากหน้าแดงจะพูดบางอย่างก็ชิงพูดก่อน ถ้าจะด่าเราไร้ยางอาย...ฮึ เทียบกันตอนนี้คงไม่เท่าท่านหรอกแม่ทัพเวินหน้าแดง เขาไม่มีสิทธิ์ตำหนิฝูชิงแม้แต่น้อยเพราะเขาก็อยู่ในร่างของสตรี แถมเป็นสตรีที่ยังมิออกเรือน ทุกครั้งที่ต้องอาบน้ำถึงมีนางกำนัลช่วยอาบน้ำแต่ดวงตาก็อดไม่ได้ที่จะจ้องมองรูปร่างขององค์หญิง

ทำไมเจ้าถึงเข้ามาอยู่ร่างของข้าและข้ามาอยู่ในร่างนี้ฝูชิงยักไหล่ก่อนจะยกสุรากรอกปาก

ไม่รู้ อาจในช่วงสงครามมีผู้ตายมากมาย องค์ยมงานล้นมือทำให้เกิดความผิดพลาดขึ้น

ตาข้าละ ท่านยังเป็นหนุ่มบริสุทธิ์?จบคำถามเธอแทบเอี้ยวตัวหลบจอกสุราที่ถูกปาจากมือแม่ทัพเวินแทบไม่ทัน แม่ทัพเวินหยิบไหสุรายกเทสุราที่เหลือเข้าปาก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

502 ความคิดเห็น

  1. #477 pegger15384 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 14:46
    โอ้ย..น่ารัก
    #477
    0
  2. #170 รินหัวใจใส่ลาเต้ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 15:45
    ฮ่าฮ่าๆ คริคริ คำถามนี้ คือสองคนนี้ถ้ากลับเข้าร่างเดิมคงเป็นเพื่อนที่ดีกันได้เนอะแบบดูไม่เหมือนจะจีบกันได้คงได้เพื่อนซี้ปึกมา
    #170
    0
  3. #30 ผู้รับใช้ซาตาน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 16:40
    ท่าทางแบบนี้ตอบๆไปก็ได้มั้งคะ แค่ยอมยกสุราดื่มนี่ชาวบ้านก็รู้ความจริงเรียบร้อยแล้วค่ะ (หัวเราะ)
    ปล.นักเขียนอาจสับสนเรื่องใช้คำนิดนึงขออนุญาตแนะนะคะ
    เกลียด = เกลียดบางสิ่งบางอย่าง น่าเกลียด เกลียดขี้หน้า เป็นต้น
    เกียจ = รังเกียจ เกียจคร้าน ขี้เกียจ เป็นต้นค่ะ
    #30
    0
  4. #10 Phatranooch Piyanirun (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 23:22
    อ๊ายยย คำถามสุดท้ายมีฮา
    #10
    0
  5. #9 JikkoHza Xuounoy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 22:32
    5555. ชอบอ่ะ. ไปกันได้ดีมากเลย
    แนวนี้ก็ดีค่ะ ไม่ค่อยซ้ำกับใครให้น่าเบื่อ
    รีบมาต่อนะค่ะ. รอๆๆๆๆ
    #9
    0
  6. วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 21:17
    ดูมีความฮา
    #8
    0
  7. #7 bai_tong034 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 20:52
    5555ชอบๆๆ
    #7
    0
  8. #5 PiN.VE (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 20:14
    สนุกมากค่ะ รออ่านตอนต่อไป
    #5
    0