คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย MidNight : ҹ () Դ֧§׹  MidNight : ร้านนี้ (หัวใจ) เปิดถึงเที่ยงคืน  | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

...วันนี้เขาคนนั้นจะมาไหม?...

 

เคยมีคนถามผมหลายต่อหลายครั้ง ...ทำไม!? ร้านขายกาแฟถึงตั้งชื่อซะเหมือนผับ  ลำพังแค่เปิดตั้งแต่ไก่ยังไม่ขันยังพอทำเนาแต่เล่นปิดตั้งเที่ยงคืนทั้งๆ  ที่ลูกค้าในชั่วเวลานั้นก็ไม่ได้มากมายขนาดที่ทำให้ยอดขายพุ่งกระฉูดเสียหน่อย

ทุกครั้งที่ฟังผมก็ทำได้แค่ยิ้ม...  ยิ้มกับคำตอบที่ผมตอบตัวเองได้เพียงคนเดียว

 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 8 เม.ย. 57 / 22:47


วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2556 เวลา 07.00 น.

เสียงกระพรวนหน้าร้านดังขึ้นทำให้แอนดี้  ชายหนุ่มหน้าหวานผู้เป็นเจ้าของร้านมิดไนท์พุ่งความสนใจไปที่ลูกค้ากลุ่มเล็กๆ  แต่มีความหมายยิ่งใหญ่ต่อ หัวใจของเขาในทันที

...นั่นไงเขามาแล้ว...  ตรงเวลาเป๊ะเสียด้วย!...

รวดเร็วเหมือนความคิด  แอนดี้คว้าเมนูแล้วพุ่งปราดไปที่โต๊ะก่อนเด็กเสิร์ฟในร้าน สวัสดีครับ เขาเอ่ยทักลูกค้าทั้งสอง รอยยิ้มหวานกว้างบรรจงวาดขึ้นบนเรียวปากเพื่อกลบเสียงหัวใจที่กำลังเต้นระรัวเมื่อนัยน์ตาสีน้ำตาลตวัดมายิ้มตอบแม้จะแค่พอเป็นพิธี รับอะไรดีครับ พลางส่งเมนูให้ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง  เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลทองแสนสวยและที่สำคัญ...  เป็นเจ้าของหัวใจของผมด้วย

เขารับเมนูไปเปิดดูแสร้งทำเป็นสนอกสนใจ...  ทำไมผมถึงรู้น่ะเหรอ!?...  ก็แค่เดา! เพราะเขาดูมันทุกวัน...  วันละสี่รอบ!!  เป็นเวลาร่วมหนึ่งปีแล้ว

ผมชอบเวลานี้จริงๆ สิพับผ่า! เวลาที่เขาพลิกดูเมนูของผมทีละหน้า...  ทีละหน้า...  อย่างตั้งอกตั้งใจ

ผมเอาคาปูชิโน่แล้วคุณเฮซอง... ชายหนุ่มอีกคนที่มาด้วยกันบอก

ผมคิดในใจ  ...ลาเต้...

ลาเต้ครับ

มุมปากกระตุกขึ้นยิ้มโดยไม่ได้ตั้งใจ รับของหวานทานเพิ่มไหมครับ เจ้าของร้านหนุ่มถามพลางรับเมนูคืนมา ตอนนี้มีเมนูแนะนำเป็น...

ไม่ดีกว่าครับ  ขอบคุณครับ เขารีบบอก  แอนดี้จึงทำได้เพียงยิ้มและรับเมนูคืนมาก่อนจะเดินกลับไปหลังร้าน

ลุงกำนันรอบเช้า...  แอนดี้เทเมล็ดกาแฟใส่เครื่องคั่วพลางชะโงกหน้าออกไปนอกเคาน์เตอร์แอบมองลูกค้าทั้งสอง  ชายหนุ่มคนที่ถูกตั้งสมญานามว่า ลุงกำนันกำลังพูดคุยกับคู่สนทนาอย่างออกรส  เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีเขียวใบไม้ทับด้วยเสื้อกั๊กสีดำพอดีตัว  ในขณะที่ชายหนุ่มที่มาด้วยกันสวมชุดสูทผูกไทด์เรียบร้อย  ...แต่งตัวดูเป็นทางการอีกแล้วจะไปไหนกันนะ  ไหนจะไอ้หนังสือยากๆ  ตั้งนั้นอีก  พวกบรรณารักษ์หรือเปล่าเนี่ย?!    

คิดไปพลางจัดถ้วยกาแฟร้อนๆ  หอมกรุ่นใส่ถาด  พลันสายตาสะดุดเข้ากับขนมเค้กชิ้นสวยเมนูใหม่ที่เด็กในร้านกำลังบรรจงจัดวางในตู้โชว์  ความคิดหนึ่งวูบเข้ามาในสมองเมื่อเสียงปริศนาร้องขัดขึ้นในหัว

...ไม่ได้นะ...  ไม่ได้...  นายเองก็รู้ดีไม่ใช่เหรอว่าทำไม...  นี่เพิ่งจะ เจ็ดโมงเช้าเองนะเขาไม่มีทางกินมันเด็ดขาด... 

แต่เมื่อมันวูบเข้ามาก็ยากจะสลัดมันออกไปและเจ้าเค้กชิ้นนั้น ก็กำลังยิ้มเยาะใส่ในความขี้ขลาดของเขา 

...เอาเลย...  เอาเลย...  ไม่มีไอ้หน้าไหนกล้ารังเกียจขนมสวยๆ  อย่างฉันหรอก...

...อย่านะ!!...  เสียงเดิมพูดอีก  ...นายกำลังจะเล่นกับไฟไม่รู้ตัวหรือไง...

จู่ๆ  มือที่จับถาดบรรจุเครื่องดื่มก็เริ่มสั่นจนควบคุมไม่ได้  หัวใจเจ็บแปลบกับ รักข้างเดียวที่คงไม่มีวันได้รับการตอบสนอง

...ก็ในเมื่อไฟสวยขนาดนี้  มันก็น่าเล่นไม่ใช่หรือไง...  แอนดี้เถียงกลับไปอย่างไม่ลดละและก่อนที่เจ้าเสียงปริศนาจะดังขึ้นอีกขายาวๆ  ก็ก้าวไปที่โต๊ะพร้อมกับแผนการชั่วร้ายในมือ

เฮซองแค่นี้...  เพียงแค่นี้ที่ผมรู้เกี่ยวกับเขา  คนเพียงคนเดียวที่มานั่งอยู่ในหัวใจด้านชาของผมตั้งแต่วันวาเลนไทน์ปีที่แล้ว  มาทำให้ใจผมอบอุ่น...  อุ่นจนแทบหลอมไหม้ด้วยความริษยาคนที่ยืนเคียงข้าง  และที่สำคัญคือมันไม่ได้มีแค่หนึ่ง...  เจ้าชู้...  หลายใจ...  ใครจะจำกัดความให้นิยามยังไงผมไม่สน!  แต่ถ้ามันมีเยอะนักคุณจะเผื่อให้ผมอีกสักใจจะได้ไหม?  

...กี่วันแล้ว...  กี่คืนแล้วที่ทำได้แค่เฝ้าดู  ถ้าไม่รุกก็ถอย  แต่ตราบที่ ใจมันยังไม่ยอมแพ้ก็ต้องลองสักตั้งให้มันรู้ดำรู้แดงกันไปนี่แหละ...

ของที่สั่งได้แล้วครับ แอนดี้เสิร์ฟเครื่องดื่มให้ลูกค้าแต่ละคนแต่ก่อนที่จะผละจากไปเขาก็ไม่ลืมวางจานใส่เค้กสตอว์เบอร์รี่ที่หอบหิ้วมาลงบนโต๊ะ

...ได้ผล! เป้าหมายตวัดสายตาขึ้นมามองทันที...

นี่อะไร

“ Strawberry Lover ครับโปรโมชั่นใหม่ต้อนรับวันวาเลนไทน์

ผมไม่ได้ถามชื่อ  ผมถามว่าคุณเอามาทำไมผมไม่ได้สั่ง

บริการพิเศษของทางร้านสำหรับลูกค้าพิเศษเช่นคุณครับ แอนดี้ยิ้มตอบ ช่วยชิมแล้วติชมด้วยนะครับ

ผมไม่ชอบของหวาน

ครับ แอนดี้ยิ้มกว้างขึ้นอีกพร้อมกับหมุนตัวกลับไปยังเคาน์เตอร์

โอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับ แอนดี้ทำเป็นเดินมาส่งที่หน้าประตูและแอบสอดส่ายสายตามองตาไป ...เฟอร์รารี่!?...  รสนิยมไม่เลวแฮะ...  ก่อนจะเดินกลับไปเก็บโต๊ะและเขาก็พบกับสิ่งที่คาดไว้อยู่แล้ว  ขนมเค้กชิ้นสวยยังคงถูกวางไว้โดยไร้การเหลียวแลจากผู้ที่เพิ่งลุกไปโดยปฏิเสธเสียงแข็งว่าไม่ชอบ  เขาไหวไหล่ครั้งหนึ่งก่อนจะหยิบเค้กขึ้นมาแล้วหมุนตัวเดินกลับมาที่เคาน์เตอร์และนั่งลงเพื่อรอคอยเสียงกระพรวนหน้าร้านที่จะดังขึ้นอีกครั้งอย่างใจเย็น

 

เวลา 12.00 น.

มิดไนท์สวัสดีครับ แอนดี้กล่าวทักทาย ผู้ที่เพิ่งกลับออกไปเดินเข้ามา ยินดีต้อนรับ อีกครั้ง นะครับ

เสื้อสูทถูกถอดออกและสวมทับด้วยเสื้อแจ๊คเก็ตมีฮู้ดสีขาวดูน่ารักที่ดึงขึ้นคลุมศีรษะแล้วสวมทับด้วยหมวกสีแดงปักลายวูล์ฟเอ็ม  กับแว่นตาดำอันโตที่ดูกี่ทีก็ไม่เข้าใจว่าใส่ไปทำไม

อีกครั้ง? ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนในชุดแจ๊คเก็ตสีแดงจัดจ้านเอียงคอเล็กน้อยอย่างนึกสงสัย

รับอะไรดีครับ เมนูขนมหวานน่าตาน่ารักที่ถูกยัดใส่มือดึงความสนใจของชายตรงหน้าไปได้ในบัดดล  แอนดี้ยิ้มในขณะที่คนสวยตรงหน้าเหล่ตามองคล้ายไม่ชอบใจ

ว้าว! น่ากินทุกอันเลยนะครับ

วันนี้ทางร้านมีเมนูใหม่ต้อนรับวันวาเลนไทน์มาแนะนำด้วยนะครับ แอนดี้ได้ทีรีบบอก ถ้าคุณสนใจผมจะจัดมาให้ลองชิม

ครับ หนุ่มเสื้อแดงยิ้มตอบดีใจเสียจนดวงตายิบหยี

แม้จะไม่ถูกใจแต่ผมว่าผมชอบคนนี้ล่ะ... เจ้าแมวน้ำหมวกแดง เพราะอะไรน่ะเหรอ??...  ก็เมนูของหวานยาวเป็นหางว่าวเท่าความยาวเคาน์เตอร์นี่ยังไงล่ะ

“ Strawberry Lover ครับ แอนดี้วางขนมเค้กชิ้นเดิมลงตรงหน้าคนสวยที่เวลานี้รับไปชิมทันทีโดยไม่เกี่ยงงอน คุณกินท่าทางน่าอร่อย  คงจะชอบของหวานมากเลยใช่ไหมครับ

ช้อนเงินที่กำลังเขี่ยๆ  จิ้มๆ  สตอว์เบอร์รี่ในจานชะงักไปในทันทีก่อนจะตวัดสายตาขึ้นมองผมรวดเร็ว ก็...  กินได้น่ะครับ

อร่อยมากเลยครับคุณเจ้าของร้าน... ใช่ไหมครับเฮซอง หนุ่มเสื้อแดงบอกพร้อมยิ้มใสๆ  เหมือนเด็กดีใจเวลาได้ของเล่นถูกใจ เขาชมขนมร้านคุณให้ผมฟังทุกวันเลยล่ะจนผมนึกสงสัยจนต้องมาลองชิมแล้วกลายลูกค้าขาประจำไปนี่ไงล่ะ

ขอบคุณครับ แอนดี้ที่ตอนนี้เริ่มได้ใจจึงหยอดไปอีกมุก วันนี้มื้อเย็นก็มีเมนูใหม่มาแนะนำนะครับถ้าว่างขอเชิญนะครับ

คงไม่ล่ะครับพอดีตอนนี้เขากำลังรักษาหุ่นอยู่ หนุ่มเสื้อแดงตอบพลางคว้ารอบเอวคนข้างตัวอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ตัวก็น้อยเดียวไม่รู้จะอดไปถึงไหน

ไดเอท... แอนดี้ทำพยักหน้าเข้าใจ ไม่เป็นไรครับ  แต่ถ้ามีโอกาสเย็นนี้เจอกันนะครับ ประโยคหลังตั้งใจเน้นเสียจนนัยน์ตาสีน้ำตาลต้องตวัดกลับมาค้อน  หากเจ้าของร้านหน้าหวานยังยิ้มตอบไม่สะทกสะท้าน ดีใจที่คุณชอบของหวาน...  โอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับ

แอนดี้เดินไปเก็บโต๊ะและอดยิ้มไม่ได้เมื่อพบว่าเค้กจานนั้นที่เคยถูกปฏิเสธบัดนี้มันกลับว่างเปล่า  เขาปล่อยให้เด็กในร้านจัดการเก็บส่วนที่เหลือแล้วกลับมานั่งที่หน้าเคาน์เตอร์และเฝ้ารอเวลาพระอาทิตย์ตกดินอย่างใจเย็น

 

เวลา 18.00 น.

แอนดี้ละสายตาจากนาฬิกาไปที่ประตูทันที มิดไนท์สวัสดีครับ

ชายหนุ่มร่างสูงที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาเอียงคอมองด้วยความสงสัยเพราะเสียงหวานๆ  ของเจ้าของร้านดังแทบจะพร้อมๆ  กับที่เขาเอื้อมมือมาจับลูกบิด สวัสดีครับ

พบกันอีกแล้วนะครับ แอนดี้บอกกับชายหนุ่มผมดำในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีเขียวดูสบายตาหากนัยน์ตาซุกซนแอบมองเลยไปสบกับชายหนุ่มที่เดินตามเข้ามาทีหลัง ฮู้ดสีขาวกลายเป็นเชิ้ตสีม่วงพับแขนเสื้อดูไม่เป็นทางการแต่ก็ไม่ไร้มารยาทเกินไปนักสำหรับดินเนอร์ในบรรยากาศสบายๆ  กับคนกันเอง

ตอนนี้ทางร้านเรามีเมนูเพื่อสุขภาพหรือผู้ที่กำลังไดเอทด้วยนะครับ บอกพลางส่งเมนูให้

ชายหนุ่มผมดำเบ้หน้าทันที ขอบคุณนะครับที่แนะนำแต่ผมว่าอย่างคุณแม่นกนี่ยังขุนได้อีกเยอะกว่าจะอ้วน... จริงไหมครับ

คนถูกพาดพิงออกสะดุ้งเล็กน้อย คงงั้นมั้งเจ้าลูกบ้า

แอนดี้เหลือบตามองและกระตุกมุมปากขึ้นยิ้มคล้ายขอโทษหากประกายวิบวับในนัยน์ตาสีน้ำตาลนั้นไม่ให้ความรู้สึกเดียวกันเลย

...อี๋อ๋อกันเข้าไป  เดี๋ยวพ่อจะเอาให้นั่งไม่ติดเก้าอี้เลย!...

ถ้างั้นเอาเป็นฟูลคอร์สแบบทุกวันดีไหมครับ  ตอนนี้มีชุด Lover set สำหรับคู่รักเป็นชุดที่มีทั้งอาหารคาวหวานแล้วตบท้ายด้วยแชมเปญหรือว่าคุณจะรับเป็นไวน์ก็ได้นะครับเรามีให้เลือกทั้งไวน์แดงและไวน์ขาวหรือจะเป็นสาเก โซจูร้านเราก็มี

...ตามแผนเป๊ะ! แค่ได้ยินชื่อเหล้า เจ้าลูกนกยักษ์นั่นก็ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที...

เยี่ยมเลยครับแต่ไม่ดีกว่าเพราะ...

คนมาด้วยไม่ชอบดื่ม? แอนดี้แกล้งแซว

หนุ่มผมดำขำในลำคอ เขาแพ้แอลกอฮอล์น่ะครับ

...แหม~ รู้ใจ  รักกันดีจังเลยน้า...  อย่าให้เห็นนะว่าแอบหนีไปกินตอนดึกๆ  ดื่นกับแฟนชาวบ้านชาวช่องเขาน่ะ...

เจ้าของร้านทำหน้าเสียใจอย่างสุดซึ้ง น่าเสียดายนะครับวันนี้ร้านเรามีค็อกเทลตัวใหม่มาแนะนำเสียด้วย...  ไว้โอกาสหน้าละกันนะครับ...  หรือว่าจะไว้แอบแฟนมาดึกๆ  ก็ได้นะครับร้านผมปิดเที่ยงคืน เขาทิ้งท้ายไว้ได้เจ็บปวดที่สุดก่อนจะหมุนตัวเดินฉับๆ  กลับไปหลังร้านปล่อยให้ใครบางคนที่ฟังแล้วต้องสำลักน้ำได้แต่มองค้อนตามมาติดๆ

โอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับ แอนดี้ยิ้มส่งลูกค้าทั้งสองและเดินกลับมานั่งที่เคาน์เตอร์  ...อีกนิดเดียว...  เขาเงยหน้าขึ้นดูนาฬิกา  ใจเต้นเร่าๆ  ด้วยความตื่นเต้น  มิใช่รอเวลาปิดร้านแต่รอเวลาที่แขกคนสุดท้ายจะมา  คนที่จะทำให้เขาฝันดีตลอดคืนเช่นเดียวกับที่ทำให้เขานั่งยิ้มได้ทั้งวัน

 

เวลา 23.00 น. 

มิดไนท์สวัสดีครับ แอนดี้พุ่งปราดไปในทันทีโดยไม่รอช้าพร้อมกับเมนูที่เตรียมไว้รอท่าตั้งแต่ช่วงเย็น รับอะไรดีครับ

ชุดถูกเปลี่ยนเป็นสูทสีขาวดำเช่นเดียวกับคนข้างตัวที่เปลี่ยนเป็นชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเข้มกับดวงตาสีฟ้าสดใส  

ร้านนี้เลิกขายแอลกอฮอล์แล้วเหรอ? อีทีหนุ่มถามขึ้นหลังจากรับเมนูไปเปิดดู

...อีที!...  ทำไมผมถึงตั้งฉายาให้เขาว่าอีทีน่ะเหรอ...  เดี๋ยวนะ!  ผมขอคิดหาเหตุผลที่มันสมเหตุสมผลก่อน...  อืม~  ก็คงเป็นเพราะหน้าตาเขาเหมือนอีทีล่ะมั้ง...  อ่ะ!  ยอมๆ  เอาเป็นว่าหมอนี่เป็น อีทีที่หล่อที่สุดในจักรวาลเท่าที่ผมเคยพบเห็นมนุษย์ต่างดาวมาเลยก็ว่าได้...

ขอโทษทีครับ แอนดี้รีบบอกพลางรับเมนูน้ำผลไม้ที่เขียนว่า ‘Alcohol Free’ คืนมาและส่งอีกอันให้แทน ผมจำผิดน่ะครับ  พอดีหน้าคุณคล้ายๆ  กับลูกค้าขาประจำอีกท่านแต่เผอิญว่าเขาแพ้แอลกอฮอล์น่ะครับ ปากยิ้มให้คนตรงหน้าแต่นัยน์ตายิ้มให้คนที่นั่งอยู่ตรงข้าม

ยังมีใครมาในเวลานี้ประจำมากกว่าผมด้วยเหรอ นัยน์ตาสีฟ้าสดสอดส่องไปรอบร้านด้วยความอยากรู้อยากเห็นจนคนมาด้วยอดค้อนด้วยความหมั่นไส้ไม่ได้

เขาไม่อยู่หรอกครับพอดีเขาจะมาเฉพาะช่วงเย็น

ถ้างั้นแล้วทำไมนายถึงจำผิดได้ล่ะ...  งี่เง่าจริงๆ  เลย คำพูดคล้ายต่อว่าแต่มันมาพร้อมรอยยิ้มกว้างเอ็นดูที่บอกให้รู้ว่าแค่ขำๆ  ตามแบบฉบับของอีที ว่าแต่คนนั้นน่ะสวยไหม

สุดยอด... แอนดี้รีบบอกก่อนจะลดเสียงลงเป็นกระซิบที่ตั้งใจให้คนที่แอบฟังสนใจและตั้งใจเงี่ยหูฟังมากยิ่งขึ้น วันหลังลองแอบแฟนมาดูนะครับ  ประมาณหกโมงเย็นน่ะ

ว้า~ น่าเสียดายจัง  นั่นเวลาทำงานเลยล่ะ  อีกอย่างขืนผมแอบนอกใจ หมอนี่ได้เตะผมตาย  จริงไหมครับที่รัก

เออ คนสวยตอบลอดไรฟัน

งั้นหนีมาตอนเช้าก็ได้ครับ  กาแฟร้านเราก็อร่อยนะครับหรือจะเป็นbreakfast ร้านเราก็มี

นั่นก็ขอบายเพราะกว่าผมกับแฟนจะตื่นก็เที่ยงแล้ว

เหรอครับ  ผมว่าแฟนคุณท่าทางออกจะเป็นพวกชอบตื่นเช้า

หนุ่มผมสีน้ำตาลเข้มขำพรืด ใครว่า... หมอนี่ตื่นสายกว่าผมอีก  บางทีเที่ยงแล้วยังไม่ตื่นเลย

เที่ยงก็ยังไม่ตื่นเหรอครับ แอนดี้ทำหน้าอะเมซิ่งสุดๆ

พวกคุณสองคนจะเลิกเผาผมได้หรือยังเนี่ย คนสวยเอ็ด ผมเอามาร์ตินี่แล้วคุณล่ะจะเอาอะไรก็รีบๆ  สั่งได้แล้ว

หงุดหงิดนี่หึงหรือไงครับ ชายหนุ่มว่าก่อนจะหันมาหาแอนดี้ เหมือนกันครับแต่ของผมของเป็นแบบเขย่าแต่ไม่คนนะ

หน้ายังกะโจ๊กเกอร์แต่ดันสะเออะจะกินแบบเจมส์บอนด์

คงงั้น  แต่เชื่อเถอะครับว่าเจมส์บอนด์หาคู่ควงได้สวยไม่เท่าผมหรอก

ไม่ต้องมาปากหวาน

เคยชิมแล้วเหรอครับถึงได้รู้

เห็นดังนั้นแอนดี้จึงจำใจถอยฉากให้ทั้งสองได้กะหนุงกะหนิงกันต่อไปทั้งที่ใจจริงอยากจะยืนขวางเป็นมารหัวใจให้มันตายกันไปข้างนี่แหละ!  แต่ที่น่ากลัวกว่าน่ะคือไอ้ข้างที่ตายก่อนน่ะมันจะเป็นผมน่ะสิ

แอนดี้เงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาบนผนังก่อนจะหันมาส่งบิลให้ลูกค้าคนสุดท้าย โอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับ  เขายิ้มส่งเบนซ์คันงามที่พาเอาหัวใจของไปด้วยกัน  และทันทีที่มันลับไปจากสายตาหัวใจที่พองฟูมาทั้งวันห่อเหี่ยวลงทันใดราวกับฟองน้ำที่โดนล้อรถบดขยี้รีดน้ำออกจนหมด   ผ่านไปอีกวันแล้วสินะ พูดพลางผ่อนลมหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ช่างเถอะนี่ก็ทำดีที่สุดแล้ว  อย่างน้อยก็ได้พูดได้กวนประสาทเขาอีกหน่อย...  แอนดี้ ไฟว์ติ้ง!! เขาปลอบตัวเองพร้อมกับยกกำปั้นสร้างขวัญและกำลังใจก่อนจะหันไปจัดการเก็บกวาดร้านต่อ

ขอบคุณที่มาช่วยนะทุกคน  พรุ่งนี้เช้าเจอกัน แอนดี้ออกมายืนโบกมือบ๊าย  บายบรรดาเด็กในร้านที่อยู่ช่วยงานจนวินาทีสุดท้าย 

มาสเตอร์รีบเข้าไปเถอะครับแล้วล็อคประตูดีๆ  ล่ะเดี๋ยวจะมีใครบุกมาฉุด

...มาก็ดีสิ...  แต่ขอให้เป็นเขาคนนั้นนะพ่อจะเปิดประตูรอพร้อมปูพรมแดงโรยด้วยกลีบกุหลาบนำทางจนถึงหน้าห้องนอนเลย...

แอนดี้ขำออกมาเล็กน้อยกับความคิดบ้าๆ  ของตัวเอง  เขากำลังจะเดินเข้าร้านและปิดประตูอยู่แล้วเมื่อสปอร์ตสีดำคันหนึ่งวิ่งปราดเข้ามาจอดเทียบหน้าร้าน

...บีเอ็มดับเบิลยู...  ใครกัน!!...

ไวเท่าความคิดเมื่อคำตอบเปิดประตูแล้วก้าวพรวดๆ  จนแทบจะวิ่งมาหยุดยืนตรงหน้า

นี่คุณ!

แอนดี้แทบช็อคตายกับภาพตรงหน้า  ต่อให้มันเป็นโจรห้าร้อยสักร้อยโหลเขาก็ไม่ตกใจเท่านี้  เมื่อที่อยู่ตรงหน้านี่คือคนในความคิดบ้าๆ  เมื่อครู่ที่เขาพยายามจะหลอกล่อเข้าห้องนอน       

วันนี้ผมทนกับคุณมามากพอแล้วนะคุณต้องการอะไรกันแน่

แอนดี้พยายามปั้นหน้าให้ดูใสซื่อไร้เดียงสาที่สุด ต้องการ??

ใช่! เขาบอกพร้อมกับผลักไหล่แอนดี้จนติดผนังแล้วกางแขนคร่อมไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้ คุณต้องการอะไรพูดมาเลยดีกว่า

ผมทำอะไรให้คุณหรือครับ

ยังจะปากแข็งอีก...  คุณจงใจแกล้งผมชัดๆ  ถึงได้เที่ยวขัดคอโน่นนี่ตลอดตั้งแต่ไอ้เค้กชิ้นนั้นแล้ว  แล้วยังเมื่อกี้อีก...  ตื่นสาย?...  คุณต้องการอะไรกันแน่

ผม...  ก็แค่... แอนดี้หรี่ตาลงอย่างร้ายกาจ อยากแกล้งคุณล่ะมั้ง แล้วผลักไหล่ชายหนุ่มเบาๆ  อย่างสุภาพก่อนจะเบี่ยงตัวออกห่าง วันนี้ร้านปิดแล้ว  พรุ่งนี้มิดไนท์ยินดีให้บริการใหม่ครับ

ขาดคำก็ปิดประตูไล่หากทันทีที่ลงกลอนร่างบางกลับหมดแรงทรุดฮวบลงนั่งหน้าประตู 

...สำเร็จ...  สำเร็จ! สำเร็จจริงๆ ด้วย!!  ในที่สุดเขาก็หันมา  ในที่สุดเขาก็สนใจ  ในที่สุดเราก็เอาตัวเองไปอยู่ในระยะสายตาของเขาได้แล้ว...  จะทำยังไงต่อดี...  รุกฆาตเลยไหม...  ไม่ได้...  ไม่ได้...  ขืนทำแบบนั้นเขาต้องเกลียดเราจนไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีกแน่ๆ  แล้วจะทำยังไงดี...  ไม่เอาคิดไม่ออก  ไม่คิดมันแล้ว  ไปนอนดีกว่าเดี๋ยวตาคล้ำพรุ่งนี้ค่อยจีบใหม่เอ๊ย! ค่อยว่ากันใหม่...  แต่...  จีบคิกคิก...

แอนดี้ยิ้มกับตัวเองก่อนจะยันตัวเองลุกขึ้นยืนและเดินฮัมเพลง ‘love so(u)ng’ กลับไปห้องนอนอย่างอารมณ์ดี

**************************************************

 

วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2556  เวลา 06.00 น.

อรุณสวัสดิ์ครับ แอนดี้ยิ้มอย่างปิดไม่มิดทันทีที่เห็นว่าผู้ที่มาแต่ไก่โห่เป็นใคร เมื่อคืนหลับสบายไหมครับ

ไม่สบาย...  แล้วก็นอนไม่หลับด้วยเพราะคุณน่ะแหละ

เพราะผม? แอนดี้กระพริบตาทำตาแป๋ว แน่ใจหรือครับผมไม่ได้นอนกับคุณสักหน่อยหรือว่าถ้านอนจริง...  ยังไงผมก็ไม่กวนคุณอยู่ดีเพราะผมไม่ใช่คนนอนดิ้น

งั้นผมจะทำให้คุณดิ้นเอง

อะไร... พูดได้เท่านั้นเมื่อริมฝีปากฉกปิดมาอย่างรวดเร็วล้ำลึก  สองแขนที่อยู่ภายใต้อุ้งมือของเขาดิ้นเร่าอย่างปวดร้าว 

...เปล่า...  ผมไม่ได้อยากหนี  ไม่ได้ทำร้ายหรือต่อว่าคนตรงหน้าแต่ผมอยาก...  เอื้อมมือไปกอดไว้เหลือเกิน...  อ้อมกอดที่จะมีแค่ผมเพียงคนเดียวและตลอดไป

คุณทำ... แอนดี้หอบหายใจหลังจากที่เขายอมปล่อยริมฝีปากให้เป็นอิสระหากวงแขนยังคล้องไว้รอบเอว แบบนี้ทำไม

ค่าปิดปาก เขาตอบ คุณจะได้ไม่เข้ามาวุ่นวายทำแผนผมพังอีก

คุณมันร้ายจริงๆ  แต่คิดเหรอว่าแค่นี้จะทำให้ผมหยุดได้ผมจะไม่...

ก็ไม่ได้คิดไว้แต่แรกอยู่แล้วล่ะว่าจะพอ พูดจบก็รั้งร่างบางเข้าแนบชิดอีกครั้งแล้วประทับจูบแนบแน่นก่อนจะเลื่อนริมฝีปากมากระซิบข้างหูของร่างที่บัดนี้อ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขน แค่จูบไม่ทำให้ผมถ่อสังขารมาแต่เช้าหรอก นัยน์ตาเป็นประกายวิบวับขึ้นมาทันทีพร้อมกับผลักร่างบางล้มลงที่หลังเคาน์เตอร์ก่อนที่ตนจะก้าวตามเข้าไปบ้าง

 

เวลา 07.30 น.  

มิดไนท์ยินดีต้อนรับครับ แอนดี้ยังแย้มยิ้มทักทายลูกค้าขาประจำยามเช้าที่วันนี้ออกจะสายไปเสียหน่อย

สวัสดีครับ ลุงกำนันของแอนดี้ทักตอบ คุณเจ้าของร้านไม่สบายหรือเปล่าครับท่าทางคุณดูเพลียๆ ถามอย่างเป็นห่วง

ก็...  คงอย่างนั้นล่ะครับ แอนดี้ยิ้มตอบบางเบาก่อนที่แก้มจะแดงระเรื่อขึ้นอีกเมื่อหันไปสบนัยน์ตาสีน้ำตาลของคนที่เพิ่งเดินตามเข้ามา ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอกครับผมสบายดี  แล้วเช้านี้คุณจะรับอะไรดีครับ...  คาปูชิโน่กับลาเต้?

จำได้ด้วยหรือครับ เขายิ้มดีใจ

ก็พวกคุณเป็นลูกค้าประจำนี่ครับ  นี่ผมยังรู้สึกผิดไม่หายเลยที่ไม่เคยสมนาคุณอะไรพวกคุณสักอย่าง

ไม่เป็นไรหรอกครับพวกผมก็แค่กินกาแฟวันละแก้วเอง

แอนดี้ยิ้มกว้าง ไม่หรอกครับ แล้วหายเข้าไปหลังร้านก่อนจะกลับออกมาพร้อมเครื่องดื่มตามที่ลูกค้าสั่ง อันนี้ผมแถมให้ครับ เขาบอกพลางเสิร์ฟแก้วนมร้อนลงกลางโต๊ะ ดื่มตอนร้อนๆ  ทำให้ร่างกายสดชื่นสมองปลอดโปร่งแถมยังมีประโยชน์มากกว่านะครับ  หรือจะแบ่งใส่กาแฟแก้วโปรดก็จะได้ความอร่อยอีกหนึ่งรสชาตินะครับ...  ไม่ต้องห่วงครับ  ไม่หวานแถมยังพร่องมันเนย...  เหมาะสำหรับคนไม่ชอบของหวานและกำลังไดเอทอยู่ครับ อ้อ! แน่นอนว่าไม่มีแอลกอฮอล์  คนแพ้แอลกอฮอล์สามารถดื่มได้อย่างสบายใจครับ

ลุงกำนันยิ้มกลั้วขำ แพ้แอลกอฮอล์ก็กินได้...  คุณเจ้าของร้านนี่มุกเยอะจัง

เรียกผมว่าแอนดี้ก็ได้ครับ

ได้ยินดังนั้นชายหนุ่มจึงยื่นมือออกมาทันที ดงวานครับ  คิมดงวานส่วนนี่ชินเฮซอง...

แฟน? แอนดี้ชิงแทรกขึ้นเสียก่อน

ใบหน้าของชายหนุ่มที่แทบจะก้มชนหน้าอกแดงขึ้นทันตา ก็อยากอยู่ครับ

...อะโด่! ที่แท้ก็แค่กิ๊กจริงๆ  น่ะแหละ...

พยายามต่อไปนะครับผมจะเป็นกำลังใจให้

หลังจากมื้อเช้าจบลงแอนดี้ก็เดินมาส่งลูกค้าทั้งสองที่ร้านโอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับ เขาโบกให้อย่างเป็นมิตรและพยักหน้าให้เด็กในร้านช่วยเก็บโต๊ะส่วนตัวเขาเดินกลับไปนั่งลงที่หลังเคาน์เตอร์เพื่อเฝ้ารอหากก็เผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย

 

เวลา 12.00 น.

คุณเจ้าของร้านครับขอสั่งเค้กหน่อยครับ

เฮ้ย! เสียงอุทานดังลั่นก่อนจะตามมาด้วยเสียงโครมสนั่นหวั่นไหวจนลูกค้าทั้งในและนอกร้านที่นั่งกันแน่นขนัดรวมทั้งที่กำลังรอต่อคิวพากันหันมามองและพากันหัวเราะคิกคักกับภาพของเจ้าของร้านหนุ่มหน้าหวานที่กลิ้งหลุนๆ  ตกจากเก้าอี้ไปกองอยู่กับพื้น

แอนดี้ยังตกใจไม่หาย  นึกว่าตัวเองยังไม่หายละเมอที่เห็น แมวน้ำหมวกแดงมายืนอยู่ตรงหน้าแถมยังยิ้มเห็นฟันขาวจนตายิบหยีอีกจนกระทั่งฝ่ามือแข็งแรงถูกยื่นมานั่นแหละ

ขอโทษทีครับ  ผมไม่ได้ตั้งใจ  แค่จะแกล้งเล่นๆ  ไม่คิดว่าคุณจะตกใจขนาดนี้

ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าไปกวนเขา คนที่มาด้วยเอ็ดเบาๆ

ไม่เป็นไรครับ แอนดี้รีบบอก ผมผิดเองที่เผลอหลับไปทั้งที่เป็นเวลาทำงานแท้ๆ

วันนี้ลูกค้าเยอะจัง  ผมว่าจะกลับแล้วเลยอยากบอกลาคุณหน่อย

อ้าว! จะกลับกันแล้วเหรอครับ

ครับ  ไม่มีโต๊ะเลยไว้พรุ่งนี้ผมมาใหม่นะครับ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ  ร้านอย่างนึกเสียดาย  ทั้งที่ทุกวันแม้จะแน่นขนัดขนาดไหนก็ยังได้โต๊ะนั่งเสมอ

มีครับมี แอนดี้รีบบอกพร้อมกับเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์และนำทั้งสองไปยังโต๊ะตัวในสุด  โต๊ะที่พวกเขานั่งประจำหรือถ้าจะพูดให้ถูก โต๊ะที่เขาคนนั้นนั่งประจำ

แต่มันมีคนจองแล้ว แมวน้ำหมวกแดงชี้ไปที่ป้ายรูปหัวใจซึ่งปักไว้ในแจกันกลางโต๊ะ                แอนดี้แทบจะเอาหัวโขกเค้กตายไปให้รู้แล้วรู้รอด  เขาหยิบป้ายจองเก็บใส่กระเป๋าฉับพร้อมกับยิ้มกว้างไร้เดียงสาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไหน  ใครจองเหรอครับ? เชิญตามสบายนะครับเดี๋ยวผมเอาเมนูมาให้

แล้วอึดใจต่อมาแอนดี้ก็กลับมาพร้อมเมนู จะสั่งอะไรเบิ้ลไหมครับ ถามแบบนั้นเพราะเจ้าแมวน้ำของเขาเล่นสั่งเค้กทุกชิ้นที่มีในร้านมากระแทกปากให้หายอยากสมกับที่รอคิวมานาน

พอก่อนครับยังคิดไม่ออกว่าเอาอะไรดี เขาบอกพลางวางเมนูลงข้างตัวเป็นเชิงขอยึดไว้ดูก่อน

เอากลับบ้านนะเดี๋ยวผมไปทำงานไม่ทัน คนสวยที่มาด้วยกันรีบบอกพลางดูนาฬิกาข้อมือที่ตอนนี้ปาเข้าไปเกือบบ่ายโมงแล้ว

...แหม~  ซีเรียสจังนะทำยังกะเป็นพวกนักธุรกิจ  มิน่าสิ...  ถึงได้วิเคราะห์การตลาด(หัวใจ)  ปั่นหุ้น(หัวผู้ชาย)  บริหารเวลา(อยู่กับบรรดากิ๊ก)เก่งนัก...

โอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับ แอนดี้เดินมาส่งลูกค้าทั้งสองหน้าร้านเช่นเคยพร้อมกับส่งถุงใบใหญ่ที่บรรจุเค้กแบบสั่งกลับบ้านให้ แล้วก็นี่ครับแทนคำขอโทษที่วันนี้ทำให้พวกคุณรอนาน บอกพลางส่งนามบัตรให้ เอาไว้โทรมาจองที่นั่งนะครับ

ชายหนุ่มก้มมองนามบัตร ขอบคุณมากครับ คุณอีซอนโฮ แล้วส่งให้คนสวยข้างตัวที่ทำหน้างงๆ  ก่อนจะรับไป ผมงานยุ่งจะตายแถมยังเก็บข้าวของไม่เป็นระเบียบอีกคุณก็รู้  คุณเก็บไว้น่ะแหละแล้วช่วยจัดการให้ผมด้วยนะ

นี่ผมกลายเป็นผู้จัดการส่วนตัวของคุณไปตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย คนสวยว่างอนๆ  

ไม่รู้เหรอว่าคุณน่ะเป็นผู้จัดการหัวใจผมมานานแล้ว บอกพลางส่งสายตาหวานซึ้งก่อนจะหันกลับมาหาแอนดี้ ส่วนผมอีมินอูเรียกเอ็มก็ได้ครับแล้วนี่ชินเฮซองครับ

เรียกผมแอนดี้ก็ได้ครับ ชายหนุ่มรีบบอก อ้อ! ผมขอนามบัตรผู้จัดการคุณไว้ด้วยได้ไหมครับเวลาเขาโทรมาผมจะได้รู้ว่าเป็นใคร

จริงสิผมลืมไปเลย พูดจบก็หันหาคนสวยข้างตัวที่สวนกลับได้ทันควัน

ผมลืมเอามา

ไม่เป็นไร มินอูว่าพร้อมกับหยิบกระดาษกับปากกาขึ้นมาจดขยุกขยิกอยู่พักหนึ่งแล้วส่งให้ นี่ครับเบอร์แฟนผม

บ้า แล้วมินอูก็โดนคนที่ถูกใส่ร้ายว่าเป็นแฟนค้อนควับเข้าให้วงเบ้อเร่อ 

ในขณะที่แอนดี้แอบยิ้มนึกสงสัยว่าที่งอนเพราะโดนแนะนำว่าเป็นแฟนหรือว่างอนเพราะเรื่องเบอร์โทรศัพท์ที่อยู่ในมือเขานี่กันแน่

 

เวลา 18.00 น.

มิดไนท์ยินดีต้อนรับครับ

วันนี้หิวมากมายคุณเจ้าของร้านมีเมนูอะไรแนะนำไหมครับ

...นึกว่าใครซะอีก  เจ้าลูกนกยักษ์ นี่เองมาถึงก็ร้องหาอาหารเลย...

ขอโทษนะครับพอดีมีแต่สไตล์ที่ใส่แอลกอฮอล์ลงไปด้วยเกรงว่าแฟนคุณจะทานไม่ได้

แล้วให้พ่อครัวทำแบบไม่ใส่ได้ไหมครับ

ได้ครับแต่ต้องขอออกตัวไว้ก่อนว่าอาจจะไม่อร่อยเท่าแบบต้นตำหรับนะครับ

อยากกินก็สั่งมาเถอะ คนสวยรีบบอกตัดรำคาญ ผมเลี่ยงไปกินอย่างอื่นก็ได้

คุณแม่นกนี่น่ารักจัง  ขอบคุณนะครับ

ตกลงพวกคุณเป็นแม่ลูกกันจริงๆ  เหรอครับ แอนดี้ถาม ขอโทษนะครับพอดีผมแอบได้ยินพวกคุณเรียกกันแบบนี้มาหลายครั้งแล้วน่ะ

ไม่หรอกครับ หนุ่มผมดำบอก เฮซองเขาให้เรียกแบบนี้เพราะเขินถ้าจะให้ผมเรียกว่าแฟนน่ะ

ก็ไม่ใช่จริงๆ  นี่นา

วันนี้ยังแต่พรุ่งนี้ไม่แน่นี่ครับ พูดพลางคว้ามือบางมากุมและส่งนัยน์ตาหวานเยิ้มจนเค้กทั้งหมดในร้านยังอาย หรือบางทีคืนนี้คุณอาจใจอ่อนให้ผมก็ได้

ก็ไม่แน่ เฮซองยั่วยิ้มและไม่รู้ว่าบังเอิญหรือว่าจงใจแต่แอนดี้รู้สึกได้ว่ามันถูกส่งมาให้เขา 

เจ้าของร้านหน้าหวานจึงรีบยิ้มตอบทันที  ...เสียใจนะครับ...  แค่นี้ผมไม่สะเทือนหรอก...

ตอบด้วยสายตาเสร็จสรรพก็คว้าเมนูเดินหายไปหลังร้านก่อนจะกลับออกมาอีกครั้งพร้อมอาหารในถาดร่วมสิบอย่าง

อาหารร้านคุณนี่ถูกปากผมทุกอย่างเลย เจ้าลูกนกยักษ์เอ่ยชมทั้งที่อาหารยังเต็มปาก นี่ถ้าไม่ติดว่าเกรงใจผมก็ชักอยากจ้างพ่อครัวคุณกลับไปเป็นเชฟส่วนตัวที่บ้านแล้วล่ะ

คุณจะว่าอาหารที่ผมทำรสชาติห่วยแตกหรือไง

เปล่าน้า~ ” ลูกนกยิ้มกว้าง ผมกลัวคุณเหนื่อยต่างหากเอางี้ดีกว่าเดี๋ยวผมขอแบบนี้อีกชุดนะครับเอาแบบกลับบ้านจะได้เอาไว้กินพรุ่งนี้เช้า  เพราะตอนเช้าๆ  น่ะคุณชอบติดงานบ้าง ไม่ก็เพลียไม่ตื่นบ้างทำผมอดข้าวเช้าประจำเลย

ตามใจ เฮซองว่า อุ่นเองด้วยนะ

อ้าว~ อย่างนี้ก็แย่สิ

แอนดี้ลอบยิ้ม  ...เข้าทางพอดีเลย  อย่างนี้ก็สวยสิ...  ไม่ต้องห่วงหรอกครับเพราะตอนนี้ร้านเรามีบริการส่งถึงบ้านด้วยนะครับ

จริงเหรอครับ คนที่กำลังกลุ้มใจตาลุกวาวขึ้นมาทันที

ครับ  คุณทิ้งชื่อ  เบอร์โทรศัพท์และที่อยู่ไว้เลยก็ได้นะครับ  วันหลังเวลาโทรมาสั่งจะได้ไม่เสียเวลาซักถาม พูดพลางก็หยิบสมุดปกหนังสีเหลืองสดที่เตรียมไว้พร้อมออกมาส่งให้

วันหลังอะไรล่ะพรุ่งนี้แหละ ชายหนุ่มรับไปเขียนทันที เสร็จแล้ว  ขอบคุณครับ อ้อ! เฮซองผมใส่ที่อยู่คุณไปด้วยนะเผื่อว่าบางวันผมนึกอยากกินตอนไปนอนเล่นบ้านคุณ

เฮซองแทบทำช้อนหลุดจากมือแต่ยังหันมายิ้มหวานที่ได้ใจมาก ตามใจ

แอนดี้รับสมุดมาพิจารณาลายมืออยู่ครู่หนึ่ง คุณจอนจินนะครับ

ครับ แล้วจอนจินก็ทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้และรีบคว้าสมุดไปจากมือแอนดี้ ลืมไป  ป้ายหน้าบ้านจะเป็นปาร์คชุงแจน่ะครับ ชื่อเก่าผมเอง

นี่ครับนามบัตรผม บอกพลางส่งนามบัตรให้ ผมอีซอนโฮครับหรือคุณจะเรียกแอนดี้ก็ได้ ขอบคุณครับที่ใช้บริการ โอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับ เจ้าของร้านหน้าหวานโบกมืออย่างอารมณ์ดี  ทันทีที่รถสปอร์ตคันงานคล้อยหลังเขาก็วิ่งปรู๊ดหายไปหลังเคาน์เตอร์และลงนอนไปกลิ้งดิ้นไปดิ้นมาด้วยความดีใจอยู่คนเดียว

...สำเร็จ! ทั้งชื่อ  ที่อยู่  เบอร์โทรได้มาครบแล้ว!!...

“ Yes!!

 

เวลา 23.00 น.

มิดไนท์ยินดีต้อนรับครับ

สายัณห์สวัสดิ์ครับคุณแอนดี้

...เห~ ยังไม่ทันได้แนะนำตัวเลยแล้วพ่อหนุ่มอีทีคนนี้รู้จักชื่อผมได้ไงหว่า...  เอ๊ะ! สงสัยผมจะเลิกคิ้วหรือเผลอทำหน้าประหลาดเพราะจู่ๆ  คนตรงหน้าก็ยิ้มแล้วไขข้อข้องใจให้เสร็จสรรพ... (หรือว่าเขาจะอ่านใจผมได้)

ที่รักของผมเพิ่งบอกเมื้อกี้นี่เอง

...ใช้ได้นี่!...  เล่นเอางงไปหนึ่งดอกแต่ขอโทษนะครับแค่นี้ผมไม่รู้สึกหรอก...

ผมเอริค มุนครับ

อ้อ! ที่แท้ก็มาจากดาวมุนนี่เอง แอนดี้ อี ยินดีที่ได้รู้จักครับ นึกว่ามีแต่ตัวเองหรือไงฮะที่จบนอกมาน่ะ

คิดได้เท่านั้นเมื่อคนที่โดนนินทาเมื่อครู่เดินเข้ามาพร้อมกับเอามือโอบเอวชายหนุ่มนัยน์ตาสีฟ้าให้นั่งลง  ในขณะที่นัยน์ตาสีน้ำตาลยั่วยิ้มมาให้ผมที่หลังเคาน์เตอร์  ซึ่งผมก็ยิ้มหวานตอบไปทันทีอย่างไม่สะทกสะท้านทั้งที่หัวใจกำลังละลายเพราะโดนรอยยิ้มนั้นหลอกล่อ

ขออะไรก็ได้ที่แรงๆ  สองแก้ว คนสวยของผมสั่งทันที

อะไรกัน  นี่กะมอมผมเหรอไงเนี่ย

รู้ทันด้วย

ไม่เอาครับ  ไม่ดีๆ ชายหนุ่มโบกนิ้วชี้ตรงหน้าคนสวยก่อนจะหันมาหาผม วันนี้ขอน้ำพั๊นซ์สองแก้วแอลกอฮอล์นิดเดียวนะครับ

แค่นั้นไม่เมาหรอก

ก็ไม่ได้อยากเมานี่นา เขายั่วยิ้มตอบมีเลศนัยน์ เดี๋ยวมือไม้สั่นพาลเอาโฟกัสเปลี่ยน  ภาพจะไม่ชัดนา

...โฟกัส...  ไอ้นี่มันเป็นตากล้องเหรอ...  เออๆ  เข้าเค้าเพราะ เขาคนนั้นก็สวยเอาเรื่องแถมยังหุ่นนายแบบอยู่...

หากรอยแดงที่กระจายไปตามแนวแก้มกับฝ่ามือที่ตีหยอกๆ  เข้าที่แขนของชายหนุ่มในอึดใจต่อมาทำเอาแอนดี้แทบลงไปดิ้นใต้โต๊ะ

บ้า! ผมยังไม่ได้ตอบตกลงซักหน่อย

จะเบี้ยวหรือไงผมจองโรงแรมไว้แล้วนะ

...ฮึๆ  จะทำกันอะไรไม่รู้หรอกนะ  แต่ที่แน่ๆ  ถ้ายังไม่เลิกอี๋อ๋อกันล่ะก็พ่อจะวางยาแล้วทุบหัวลากเข้าหลังร้านซะทั้งคู่เลย...

เอาพั๊นซ์อย่างเดียวเหรอครับ

นัยน์ตาสีน้ำตาลตวัดควับมาทันทีแต่แทนที่จะโวยวายหรือต่อว่ามันกลับสงบนิ่งจนน่าเหลือเชื่อ  เช่นเดียวกับสองนิ้วที่ไต่ไปตามลำแขนแข็งแรงอย่างสงบก่อนจะคล้องรอบคอแล้วดึงอีกฝ่ายเข้ามาจูบดูดดื่มต่อหน้าต่อตา

แอนดี้เผลอก้าวถอยหลังก่อนจะสะดุ้งรู้ตัว  เขาหมุนตัวกลับเงียบเชียบอย่างเป็นปกติธรรมดาที่สุดจนกระทั่งถึงหลังเคาน์เตอร์ที่ที่ร่างของเขาทรุดลงก่อนจะนั่งกอดเข่าซุกหน้านิ่งอยู่อย่างนั้น

เครื่องดื่มที่สั่งได้แล้วครับ แอนดี้เสิร์ฟของให้พร้อมกับรอยยิ้มกว้างเสียจนนัยน์ตาสีน้ำตาลที่มองมานั้นต้องหันหนีด้วยความหมั่นไส้

...ยัง...  ยังไม่พอหรอก...  คุณคิดเหรอว่าทำแค่นั้นแล้วผมจะหนี...  ไม่มีทาง...

ในที่สุดก็ถึงเวลาปิดร้าน  แอนดี้เดินออกมาส่งลูกค้ากลุ่มสุดท้ายเหมือนเช่นเคย โอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับ

ขึ้นรถสิมัวรออะไรอยู่หรือว่าติดใจคุณเจ้าของร้านกาแฟหน้าหวานกันครับ เฮซองแกล้งทำเป็นเร่งทั้งที่เอริคก็ไม่ได้เอ้อระเหยอะไรสักนิด

หึงเหรอครับ แต่ก็ยอมรับมุกทันควัน

เฮซองไหวไหล่ ให้หึงนายน่ะฉันเอาเวลาไปเล่นกับเจ้ามูริยังดีซะกว่า

งั้นคืนนี้ผมจะยอมเป็นสัตว์เลี้ยงให้คุณเล่นด้วยทั้งคืนเลยดีไหมครับ

แน่ใจ

ไม่ต้องห่วงหรอกผมน่ะอึดจะตายเล่นทั้งคืนก็ไหวกลัวแค่คุณน่ะสิจะหมดแรงหลับหนีผมไปซะก่อน

บ้า! คุณพูดเรื่องอะไรเนี่ย

นั่นน่ะสิแล้วมันเรื่องอะไรกันนะ พูดจบก็ดึงมืออีกฝ่ายที่กำลังจะก้าวเข้ารถจนเซถลามาซบที่หน้าอก คุณบอกผมหน่อยสิ

ริมฝีปากบางแย้มยิ้ม ก็เรื่อง... คำพูดถูกหยุดไว้แค่นั้นพร้อมๆ  กับที่เจ้าตัวหลับตาลงเตรียมรับสัมผัสจากอีกฝ่าย

...หมั่นไส้!  หมั่นไส้!!  หมั่นไส้โว้ย!!! จะจีบกันไม่อายผีสางเทวดาฟ้าดินยังพอว่าแต่อายคนที่ยังยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้บ้างก็ดีนะ...

ริมฝีปากทั้งคู่กำลังจะแนบชิดสนิทกันเมื่อแอนดี้ที่กำลังจะหมุนตัวกลับเข้าร้านก้าวสะดุดขาตัวเองล้มพรวดเข้าไปขวางกลางระหว่างคนทั้งสองเข้าพอดี  ริมฝีปากที่กำลังจะประกบกันจึงประทับลงบนแก้มของเขาแทน ขอโทษครับ

...ให้ตายสิ! นี่ผมต้องพยายามแทบตายเลยนะเนี่ยเพื่อทำให้น้ำเสียงมันฟังดูเศร้าเสียใจสุดๆ  น่ะ...

ขอโทษจริงๆ  ครับ

...โอ๊ะ!  ปีนี้ไอ้รางวัลก้าๆ  อะไรทั้งหลายแหล่แกกวาดหมดแน่ไอ้ดี้เอ๊ย!...

ว่าแล้วก็พยายามยันตัวลุกขึ้นหากพลาดท่าฉุดเอาคนสวยล้มไปด้วยกัน  และไม่รู้ว่าเป็นเพราะอุบัติเหตุหรือตั้งใจแต่ที่แน่ๆ  ตอนนี้ริมฝีปากของผมก็คลาดจากริมฝีปากของคนที่ผมกำลังนอนทับอยู่นี่ไม่ถึงเซนต์ ขอโทษครับ...  ผมนี่ซุ่มซ่ามเสียจริง

ไม่เป็นไรครับ

ทั้งสองคนเจ็บตรงไหนหรือเปล่า

ผมยิ้มให้แทนคำตอบเพราะตอนนี้เขาคนนั้นของผมกำลังฉุดผู้ชายที่มาด้วยกันขึ้นรถด้วยอารมณ์ที่บอกได้เลยว่ากำลังโมโหสุดๆ  โอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับ

แอนดี้รีบเก็บร้านแต่เมื่อเสร็จแล้วแทนที่จะรีบเข้าร้านแล้วปิดประตูเหมือนทุกวัน  เขากลับยืนรออย่างใจเย็นและเพียงแค่อึดใจเดียวบีเอ็มดับยูคันเดียวกับเมื่อคืนก็เล่นปราดมาจอดที่เดิม  ประตูรถเปิดผางออกแทบจะพร้อมๆ  กับที่ร่างสูงก้าวพรวดออกมาปากก็พร่ำพูดไม่หยุด

ผมเตือนคุณแล้วใช่ไหมว่าอย่ามายุ่งกับเรื่องของผมอีก!!

อีกครั้งที่เฮซองต้อนแอนดี้ติดกำแพงอย่างไร้หนทางหนีแต่ชายหนุ่มที่เตรียมใจรอไว้แล้วมีแผนสู้ที่พร้อมใช้การได้ทันที  เขายิ้มตอบอย่างใจเย็น

ทำไม! กลัวหนุ่มๆ  ในสังกัดจับได้แล้วจะทิ้งไปหรือไง?  เรื่องแค่นี้เองไม่เห็นแน่จริงเลย แอนดี้พูดฉอดๆ  เช่นเดียวกับนัยน์ตาที่จ้องตอบท้าทาย เก่งจริงทำไมไม่หาคนใหม่ล่ะ

จะทำก็ทำได้แต่ผู้ชายดีๆ  น่ะมันหายากไม่รู้หรือไง

ไม่ยากหรอก หนุ่มหน้าหวานบอกและก่อนที่อีกฝ่ายจะทันคิดหรือลงมือทำอะไรเขาก็ชิงเอื้อมมือไปรวบหลังคออีกฝ่ายแล้วดึงโน้มลงมาจูบแนบแน่น อย่าคิดว่ามีแต่คุณที่ทำได้

...ใช่! ผมปล่อยให้คุณเป็นต่อผมเรื่องหัวใจมาปีนึงแล้ว  ตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่ผมจะเอาคืนบ้าง...

**************************************************

 

 

วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2556  

                แอนดี้นั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์อย่างเหงาหงอยจนบรรดาพนักงานในร้านและลูกค้าพากันใจหายด้วยไม่เคยเห็นหนุ่มหน้าหวานที่ยิ้มแย้มร่าเริงอยู่เสมอเป็นเอามากถึงเพียงนี้

...เขาไม่มา...  คนคนนั้นไม่มาและไม่ว่าผมจะอดทนรอจนกระทั่งสาย  เที่ยง  บ่าย  เย็นและตกดึกเขาก็ยังไม่มา...

...เขาไปแล้ว...  นั่นสินะ...  ผมจะหวังอะไร...  ชื่อ...  ที่อยู่หรือแม้กระทั่งเบอร์โทรผมจะตะเกียกตะกายขวนขวายหาไปทำไม  จะทำไปเพื่ออะไรในเมื่อสุดท้ายผมก็ไม่มีความกล้าพอจะบุกไปหาหรือโทรไปอยู่ดี  ทำไมผมไม่อยู่เฉยๆ  แล้วพอใจกับการที่ได้มอง  ได้แอบรักเค้าอยู่ห่างๆ  เหมือนตลอดเวลาหนึ่งปีที่ผ่านนะ...

คิดจบน้ำตาก็พาลจะไหล  แอนดี้เม้มริมฝีปากแน่นพลางสอดส่องสายตาออกไปทางกระจกหน้าร้านหวังจะได้เห็นคนที่หัวใจเฝ้ารอเดินมาวินาทีใดวินาทีหนึ่ง

...กว่าจะคิดได้ก็สายไปเสียแล้ว  เขาจากไปแล้ว... และคงไม่มีวันหวนกลับมาอีก...

แอนดี้คิดอย่างปวดร้าวเมื่อปุยสีขาวบริสุทธิ์พร่างพรูลงมาจากท้องฟ้าไม่ขาดสายราวกับจะตอกย้ำ  และแม้จะอยู่ภายในร้านกาแฟที่แสนอบอุ่นแต่ลึกลงในหัวใจกำลังถูกความเย็นชาของหิมะกัดกิน

ไร้สิ้นแล้วซึ่งเรี่ยวแรงที่จะฝืนทน  แอนดี้ทรุดตัวลงนั่งหลังเคาน์เตอร์และปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น  เขากอดตัวเองแน่นหวังว่าจะปลอบประโลมให้หัวใจจะอบอุ่นแต่เปล่าเลย  ยิ่งกอดแน่นเท่าใดหัวใจยิ่งหลุดลอย...  ปล่อยให้ความเหน็บหนาว  อ้างว้างและเปล่าเปลี่ยวเข้ามาแทนที่...  ที่ตอกย้ำให้รู้ว่าวาเลนไทน์ปีนี้เหงากว่าทุกปี

**************************************************

 

วันที่ 24 มีนาคม 2556 เวลา 00.00 น.  

แอนดี้เก็บร้านด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยวและเหมือนเดิม  เหมือนเช่นทุกคืนที่ผ่านมานับจากเขาจากไป  เจ้าของร้านหนุ่มโบกมือลาพนักงานด้วยรอยยิ้มร่าเริงแต่แทนที่จะปิดร้านเขากลับเดินเข้ามานั่งเคาน์เตอร์และเริ่มต้นการเฝ้ารอเหมือนเช่นทุกคืน

รอ...  ที่ไม่รู้เหมือนกันว่ารออะไรและรอไปทำไม...  รู้เพียงอย่างเดียว หัวใจมันมีความสุขที่ได้รอ

เสียงกระพรวนหน้าประตูดังขึ้น  แอนดี้ร้องบอกไปทันทีราวกับเครื่องเล่นเทปอัตโนมัติ ขอโทษนะครับร้านปิดแล้ว  ไว้พรุ่งนี้มาใหม่นะครับ

หากคำตอบที่ได้คือความเงียบก่อนที่เสียงทุ้มจะดังขึ้นผะแผ่ว  ปกติเคยมายังไม่ปิดนี่นา

น้ำตาแทบไหลอาบสองแก้ม  ทันทีที่ได้ยิน หัวใจ จดจำเสียงทุ้มหวานนั้นได้ทันที คุณกลับมาทำไม แอนดี้ถามทั้งๆ  ที่ยังไม่หันไปมองหน้าผู้ที่เพิ่งมาถึง  ใบหน้านิ่งสนิทแต่หัวใจกำลังรัวกลองรบพร้อมออกศึก

...ให้ตายสิ!!  นึกจะโผล่มาก็มา  นี่ยังไม่ทันได้ปูพรมแดงเลยนะ...

ผมลืมมันไม่ได้ ผู้ที่เกือบจะกลายเป็นคนแปลกหน้าตอบแผ่วค่อย จูบนั่น...  ยิ่งผมพยายามไล่มันออกไปจากหัวเท่าไรใจผมยิ่งเวียนวนไปถึงมัน  ผมอยาก...

...อยากอะไร...  ขอโทษทีเถอะนะนี่ใจคอคุณจะไม่ให้ผมตัดใจได้เลยใช่ไหมเนี่ย!?...

อะไรครับ

อยาก... แล้วชายหนุ่มก็เงียบไปจนน่าใจหายโดยหารู้ไม่เลยว่าหัวใจของคนที่รอฟังน่ะมันหายไปอยู่ในกำมือของคุณตั้งนานแล้ว

แอนดี้ผ่อนลมหายใจออกเล็กน้อย  ...นายทำอะไรอยู่เนี่ยแอนดี้  นายไม่ใช่นางเอกในนิยายน้ำเน่านะจะได้มาทำอ้ำอึ้งดัดจริตน่ารักแบบนี้น่ะ... 

...นั่นน่ะสิ...  ผมรออะไรอยู่...  ในเมื่อเขาไม่ได้ทำอะไรผิดสักนิดเพราะเขาไม่ใช่ฝ่ายเริ่ม  ผมเองต่างหากและผมก็ควรเป็นจบมันด้วยมือของผมเอง 

ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้(?)  ผมแน่ใจว่าผมลุกนะ!  แล้วก็เดินไปหาเขา...  เอ๊ะ! ทำไมความทรงจำมันขาดๆ  หายๆ  แบบนี้ล่ะ  มันเกิดอะไรขึ้น...  แต่ที่แน่นอนที่สุดตอนนี้เขาคนนั้นก็อยู่ในอ้อมแขนของผมที่คล้องรอบคอเขาไว้ก่อนที่ตัวเองจะเขย่งตัวขึ้นประทับจุมพิตที่ริมฝีปากได้รูปนั่น

แบบนี้หรือเปล่า

คุณ...

นอกจากความประหลาดใจใบหน้าขาวนั่นยังระบายด้วยสีแดงระเรื่อจนผมอดยิ้มออกมาไม่ได้  ผมลดตัวลงยืนตามปกติแต่ยังไม่ยอมปล่อยมือที่โอบรอบคอเขาไว้พร้อมกับสบสายตาแน่วนิ่ง  ให้ดวงตาเป็นหน้าตาของดวงใจช่วยเปิดเผยและถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดที่ผมมีต่อเขา 

...วันนี้ผมจะพูด...  ความในใจทั้งหมดที่มี...  และขอให้คุณช่วยฟังมันคงไม่มากเกินไปใช่ไหม...

คุณเฮซอง  คุณจำได้ไหม...  วาเลนไทน์ปีที่แล้ว...

 

วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2555

มันคงเป็นไวท์วาเลนไทน์ที่คู่รักทุกคู่เฝ้าใฝ่ฝันแต่สำหรับคนโสดที่ใช้ชีวิตเดียวดายอย่างผมแล้วมันไม่ใช่เลย  ผมเกลียดวันวาเลนไทน์  เกลียดวันแห่งความรัก  เกลียดค่ำคืนที่ต้องฝืนทนให้หัวใจข้ามผ่านความเหน็บหนาวนี้ไปให้ได้เพียงลำพัง

หิมะที่ตกทั้งคืนกองสูงเป็นภูเขาจนทำให้การจราจรติดขัด  ไอ้ครั้นพอจะลงเดินเองมันก็ยากเย็นเหลือคณานั่นยังไม่นับรวมถึงบรรดาข้าวของพะรุงพะรังที่หอบหิ้วมาเพื่อกลับไปให้ทันเปิดร้านอีกนะ

คุณครับ  คุณทำของตกน่ะครับ เสียงทุ้มหวานที่ดังขึ้นทำเอาร่างบางที่ดูเหมือนกำลังพยายามจมกองหิมะตายหันไปมอง

ขอบคุณครับ แอนดี้รับกระป๋องนมข้นหวานมาด้วยมือไม้ที่สั่นเทา  นั่นไม่ใช่เพราะอากาศหนาวแน่ๆ  เพราะผมมั่นใจในความหนานุ่มของถุงมือสีเหลืองสดคู่โปรดที่ยอมตัดใจซื้อมาแม้จะราคาแพงระยับ  แต่เป็นเพราะรอยยิ้มขำขันน่ารักกับนัยน์ตาสีน้ำตาลชวนฝันที่กำลังมองมานั่นต่างหากและเขาคนนั้นคงอดทุเรศในสารรูปของผมไม่ไหวจึงเอ่ยต่อทั้งรอยยิ้ม

เอ่อ...  ขอโทษนะครับ  ให้ผมช่วยไหม

ไม่ต้อง... รีบบอกด้วยความเกรงใจแต่แล้วถุงเจ้ากรรมที่ถือมาดันขาดแควกซะอย่างนั้นผมยกมือเกาแก้มเขินๆ  ง่า~ ก็ดีครับ เขายิ้มกว้างขึ้นอีกแล้วก็ก้าวยาวๆ  ไปตามเก็บข้าวของที่กระจายเกลื่อนบนหิมะและช่วยเช็คจนแน่ใจว่าครบจึงคว้ามือผมที่นึกว่ามันคงจะตายแทบอกเขาไปแล้วเดินจูงมาส่งที่น่าร้านเพราะกลัวว่าผมจะซุ่มซ่ามหกล้มหรือกลิ้งตกท่อที่ไหนไปอีก

ขอบคุณนะครับที่อุตส่าห์ช่วย แอนดี้บอกหลังจากเข้ามาอยู่ในร้านอันแสนอบอุ่น

ไม่เป็นไรครับ  ร้านกาแฟนี่น่ารักดีนะครับคุณเป็นเจ้าของเหรอ เขาถามพลางมองไปรอบๆ  อย่างสนอกสนใจ

ครับ ผมยิ้มกว้างและโดยไม่ต้องใช้ความพยายามเลยมันก็หวานเสียจนถ้วยช็อคโกแลตร้อนที่เสิร์ฟให้อีกฝ่ายนั้นยังอาย แทนคำขอบคุณจากใจผมครับ

อร่อยจัง

ผมยิ้มแก้มแทบระเบิด...  ใช่ครับคุณอ่านถูกแล้วเพราะตอนนี้คำว่าปริมันคงเป็นคำวิเศษณ์ที่ไม่วิเศษพอในตอนนี้  ก็หน้าผมน่ะมันบานยิ่งกว่าจานดาวเทียมแถมยังแดงกว่าสีเสื้อวันตรุษจีนอีก

 คุณเปิดร้านกี่โมงครับ  เจ็ดโมง?

เปล่าครับ  ร้านผมเปิดหกโมง

...เปล่าเลย...  ไม่ใช่! ร้านผมเปิดเที่ยงแต่ทำไมปากของผมถึงตอบไปแบบนั้นล่ะ!!...

ดีจังไว้วันหลังผมมานั่งร้านคุณดีกว่า  ร้านประจำร้านเดิมเปิดเกือบแปดโมงเล่นเอาผมไปทำงานเกือบไม่ทันทุกวันเลย เขาบอกพลางยิ้มกว้างที่ทำเอาหัวใจแอนดี้ละลายไปเป็นแถบๆ แล้วร้านคุณขายอะไรบ้างครับ  นอกจากกาแฟแล้วมีเค้กไหม

ท...  ทุกอย่างครับเค้ก  อาหารก็มี ...เฮ้ยแอนดี้! อาหารยังพอทำเป็นแล้วเค้กแกจะไปหาจากไหนล่ะวะ...

วิเศษ!! เขาอุทานท่าทางดีใจ เล่นเหมาทุกอย่างแบบแบล็คแคนยอนเลยนะครับ  นี่อย่าบอกนะว่าคุณขายแอลกอฮอล์ด้วยน่ะ

ไม่มีครับ   แต่ถ้าคุณอยากดื่มผมชงเหล้าเป็นนะครับ ...ว่าไปเข้าไปนั่น...

อย่าเลยครับผมเลิกดึก

ร้านผมปิดเที่ยงคืน ...นี่ผมหูฝาดไปหรือเปล่า...  อันที่จริงแค่สี่ทุ่มร้านก็ปิดแย้วนะ...

แล้วผมก็ได้รอยยิ้มหวานกว้างกลับมาก่อนที่ร่างสูงจะออกไป  ผมไม่รู้ตัวเลยว่าผมยืนอยู่ตรงนั้นนานเท่าไหร่เพียงสิ่งเดียวที่ผมรู้  ผมให้ไปแล้ว ของขวัญวันวาเลนไทน์ชิ้นแรกและชิ้นเดียวในชีวิตที่เหลือก็แค่รอ...  และรอ...

แต่แล้วปาฏิหาริย์เกิดขึ้นเร็วจนไม่ทันได้ตั้งตัวเมื่อเขาคนนั้นกลับมาในวันรุ่งขึ้น  ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่คนเดียวหากมีคนเคียงข้างแต่เพียงเท่านี้หิมะที่ก่อกำแพงหนารายรอบหัวใจก็ละลายลงในบัดดล

ผมรักคุณ  รักตั้งแต่ครั้งแรกที่พบ

ถึงแม้จะรู้ว่าผมยังมีใครต่อใครอีกหลายคนน่ะเหรอ

ใครว่า...   แอนดี้ยิ้มกว้างจนน่าหมั่นไส้  ผมไม่เคยคิดว่าคุณหลายใจคบใครทีละหลายคนเลยนะเพราะไม่ว่าผมจะนับยังไงมันก็มีแค่สี่เอง  แล้วจะว่าไม่ซ้ำหน้าหรือว่าคบไม่เลือกก็คงไม่ใช่เพราะอย่างน้อยหนึ่งปีที่ผ่านมาคุณก็มีแค่สี่คนนี้เท่านั้น

ไม่รู้หรือไงว่าผมยังมีเก็บไว้ที่อื่นอีกเป็นโหล

โอ้~  งั้นคุณช่วยบอกผมหน่อยสิว่าคุณจัดสรรเวลายังไงผมจะเอาไปเขียนหนังสือรับรองว่าขายดีแน่

คุณนี่มันบ้าจริงๆ 

แล้วคุณพอจะมีเวลาเหลือพอให้คนบ้าๆ  คนนี้ไหมล่ะ ผมถามตรงๆ  เล่นเอาเฮซองเงียบไปทันที

 ผม...

ร้านผมปิดเที่ยงคืน แอนดี้บอกรวดเร็ว คุณไม่เข้าใจเหรอว่าทำไม

ฉับพลันริมฝีปากก็กรีดรอยยิ้มกว้าง  เฮซองล้วงมือลงในกระเป๋าและหยิบถุงใบเล็กๆ  ส่งให้

อะไรครับ ถึงจะยังงงๆ  แต่แอนดี้ก็รีบรับมาแกะออกดูทันที  มันคือมาร์ชเมโลว์สองเส้นสีเหลืองกับสีม่วงที่บิดรวมกันเป็นเกลียวรูปอมยิ้มอันโต

ของขวัญวันไวท์เดย์

ใบหน้าขาวเปลี่ยนเป็นสีแดงจัดทันที นี่มันไม่ช้าไปหรือไง แอนดี้บอกงอนๆ 

สิบวันเอง

ใครว่าล่ะผมบอกรักคุณตั้งแต่ปีที่แล้ว...  ไม่รู้ล่ะก็คุณเล่นดื่มช็อคโกแลตร้อนผมจนหมดแก้ว  จะมาในรูปแบบแท่งหรือเครื่องดื่มมันก็ขึ้นชื่อว่าเป็นช็อคโกแลตวันวาเลนไทน์ไม่รู้หรือไง...  ไม่รู้ล่ะคุณให้คำตอบช้าไปตั้งหนึ่งปีกับอีกสิบวันแน่ะอย่างนี้ต้องลงโทษ

แค่ผมจ่ายค่าช็อคโกแลตแก้วนั้นด้วยหัวใจนี่ยังไม่พออีกเหรอ เฮซองว่า ว่าแต่ช้าแล้วยังไง  เร็วแล้วยังไง  เมื่อสุดท้ายหัวใจเรามันลงล็อคที่วันนี้นี่นา

เหมือนเวลาของผมที่มันเริ่มหลังเที่ยงคืนและจบลงตอนหกโมงเช้าหรือเปล่า  

คงงั้นแต่อย่าลืมสิว่าหกชั่วโมงนับจากนี้จะเป็นเวลาที่มีแค่ผมและคุณ...  แค่นั้น แค่เราสองคน

เพียงแค่นั้นแอนดี้ก็ยิมยอมฝังร่างลงในอ้อมอกและปล่อยให้อีกฝ่ายรวบรัดด้วยความเต็มใจ  ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้  เขาเงยหน้าขึ้นจากอกกว้างสบตาสีน้ำตาลด้วยความสงสัยอย่างถึงที่สุด

แล้วคุณคิดออกหรือยังว่าจะใส่ชุดไหนมาหาผม   คนฟังเอียงคอมองด้วยความสงสัย  แอนดี้จึงต้องรีบขยายความต่อ ก็ผมเห็นคุณมากับคู่เดทแต่ละคนแต่งตัวสไตล์ไม่ซ้ำกันเลยนี่นา

เฮซองขำออกมาทันที ไม่เห็นต้องคิดเลย ก่อนจะยิ้มมีเลศนัยน์แล้วก้มลงกระซิบข้างหูที่ทำเอาแอนดี้หน้าแดงไปถึงไหนๆ ชุดนอนไงหรือว่าคุณชอบชุดวันเกิดมากกว่าล่ะ

 

วันที่ 24 มีนาคม 2556 เวลา 07.00 น.  

เวลายังคงหมุนไปด้วยอัตราเร็วเท่าเดิมเหมือนเช่นทุกวัน  เช่นเดียวกับกิจวัตรเดิมๆ  ของร้านมิดไนท์  และเมื่อถึงเวลาเจ็ดโมงตรงเสียงกระพรวนก็ดังขึ้นที่หน้าร้านอย่างตรงเวลาเหมือนเช่นทุกวันราวกับมันโดนตั้งเวลาไว้

และอย่างเช่นเคยที่แอนดี้  ชายหนุ่มหน้าหวานผู้เป็นเจ้าของร้านมิดไนท์จะคว้าเมนูแล้วพุ่งปราดอย่างรวดเร็วไปที่โต๊ะเพื่อต้อนรับลูกค้าขาประจำทั้งสองก่อนเด็กเสิร์ฟในร้าน

มิดไนท์สวัสดีครับ เขาเอ่ยทัก “ วันนี้จะรับอะไรดีครับ ” รอยยิ้มหวานกว้างบรรจงวาดขึ้นบนเรียวปาก

คาปูชิโน่กับลาเต้ครับ

เดี๋ยวก่อน ชายหนุ่มอีกคนรีบท้วง ขอเปลี่ยนจากลาเต้เป็นช็อคโกแลตร้อนแทนนะครับ

รับขนมเค้กทานเพิ่มไหมครับ

ผมไม่ชอบของหวาน

ได้ยินดังนั้นหนุ่มเจ้าของร้านจึงเผยยิ้มออกมาเล็กน้อยและเตรียมจะผละจากไปจัดให้ตามออร์เดอร์เมื่อเสียงทุ้มเรียกไว้อีกครั้ง เดี๋ยวก่อนครับ ”

เขาหยุดและหันกลับไป

“ เอาเข้มๆ  นะ  ไม่...

ครับ...  ไม่หวานครับ แอนดี้รีบบอกแล้วก็ต้องรีบจ้ำออกไปให้เร็วที่สุดเพราะกลัวจะยิ้มหรือขำออกไปจนลุงกำนันผิดสังเกตได้

กาแฟยามเช้าจบลงในเวลาใกล้เคียงกับทุกวันที่ผ่านมา  และแอนดี้ก็ไม่ลืมที่จะเดินมาส่งลูกค้าที่หน้าร้านเหมือนเช่นเคย โอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับ...  อ๊ะ! คุณลืมใบเสร็จน่ะครับ ว่าพลางหยิบกระดาษที่เฮซองวางทิ้งไว้บนเคาน์เตอร์วิ่งตามออกไปส่งให้ที่รถ

ชายหนุ่มหันมายิ้มให้เพียงเล็กน้อย ช่างเถอะ! เก็บไปชิงโชคไม่ได้สักหน่อย  ฝากทิ้งด้วยละกัน

ครับ เป็นครั้งแรกในรอบปีที่แอนดี้ไม่รอจนรถลับสายตา  เขารีบกลับมานั่งตรงหน้าเคาน์เตอร์ที่ประจำของเขาพร้อมหัวใจที่เต้นระรัว  และพยายามทำหน้าให้เป็นปกติมากที่สุดในขณะที่พลิกใบเสร็จแผ่นนั้นช้าๆ 

แต่แล้วความพยายามก็ไร้ผลเมื่อรอยยิ้มหวานกว้างคลี่ขึ้นเต็มริมฝีปากและดวงหน้าพาให้บรรยากาศในร้านที่เคยอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟหอมกรุ่น ปลอมปนด้วยไอรักที่คละเคล้าหอมหวาน

 

ปิดร้านแล้วอย่าเพิ่งหลับล่ะ  รอผมก่อนนะเดี๋ยวจะมากล่อมให้นอน

 

**************************************************

 

ร้านปิดแล้วค่ะ. . . โอกาสหน้าเชิญแวะมาใหม่นะคะY

 

ผลงานอื่นๆ ของ leGGyDan

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 mikau
    วันที่ 15 ธันวาคม 2557 / 23:34
    ชอบมากค่ะ เขียนได้เก่งมาก แอนดี้น่ารักกกก โดนใจมากกกกกกก รออ่านเรื่องอื่นนะคะ >\\
    #2
    0
  2. #1 nuntita
    วันที่ 6 ธันวาคม 2557 / 20:39
    นั่นร๊ากกกกกกกกกกกกกมั่กอ่าค้าบบบ >///<

    แบบอ่านไปเขิลไปอ่ะ

    แอนดี้ของเราก็พยามเหลือเกิ๊นนนนนนนน

    มาเฉลยตอนสุดท้ายนี่เล่นเอาคนอ่านไปไม่เป็นเลยอ่ะ มันเขิลแทนอ่ะ

    แอร๊ยยยยยยยยยยยยยย>////////////////
    #1
    0