นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [Assassination Classroom One Short] Strawberry Milkshake

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 เม.ย. 59 / 01:35


.

.

.

Strawberry Milkshake

.

.

Fandom : Assassination Classroom

.

.

Pairing : Asano Gakushuu x Akabane Karuma

.

.

Rate : General

.

.

Warning : เนื้อหามีส่วนสปอยล์ตอนที่ 11 ของภาค 2 เล็กน้อยนะคะ

.

.

            ***************************************

.

.

            “นี่....รู้หรือเปล่าว่าที่ห้องเอน่ะ ลือกันว่าอาซาโนะคุงถูกผู้อำนวยการทำร้ายร่างกาย...”

.

.

            “เขาเป็นพ่อลูกกันไม่ใช่เหรอ....ทำไมทำแบบนั้นล่ะ?”

.

.

            “เห็นว่าพวกห้องเอมีปัญหากับผู้อำนวยการนะ ฉันก็ไม่รู้มากมายหรอก...แต่หน้าของอาซาโนะคุงมีรอยช้ำจริงๆนะเธอ...”

.

.

            นัยน์ตาสีอำพันจ้องมองทิวทัศน์หลังเลิกเรียนผ่านหน้าต่างร้านกาแฟเจ้าประจำ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยกับเสียงพูดคุยของนักเรียนหญิงรุ่นราวคราวเดียวกันจากโต๊ะถัดออกไป มือเรียวใช้หลอดสีสันสดใสคนเครื่องดื่มสีหวานตรงหน้าตนเล่นไปมา เลือกที่จะทำเป็นเมินเฉยต่อข้อมูลที่ได้รับมาโดยบังเอิญแม้ว่าจะเป็นเรื่องราวที่ไม่ว่าโต๊ะไหนภายในร้านก็กำลังกล่าวถึงอยู่ก็ตาม

.

.

            ก็แค่พ่อลูกตีกัน...ไม่เห็นน่าสนใจตรงไหนเลย....

.

.

            รสหวานละมุนปนด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆของผลไม้สีแดงสดเปรี้ยวอมหวานอย่างลงตัวเรียกรอยยิ้มมุมปากด้วยความพึงพอใจจากเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีแดงอิฐได้เป็นอย่างดี หนึ่งในความชื่นชอบของอาคาบาเนะ คารุมะที่น้อยคนนักจะรู้แม้เขาไม่เคยคิดจะปิดบังก็คือรสชาติของเครื่องดื่มชนิดโปรด

.

.

            นมสตรอเบอรี่...

.

.

            ความจริงก็คงไม่ใช่เรื่องที่แปลกนักหากจะมีหลายต่อหลายคนไม่เคยรับรู้ถึงเรื่องเล็กน้อยนี้ เพราะใครจะไปคิดกันล่ะว่าตัวอันตรายอันดับหนึ่งอย่างเขาจะชื่นชอบเครื่องดื่มสีหวานขัดกับความชื่นชอบเกี่ยวกับความรุนแรงอย่างชัดเจน

.

.

            แต่ถึงจะมีคนรู้หรือไม่รู้...ก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะสนใจอยู่ดี...

.

.

            กริ๊ง...

.

.

            เสียงพูดคุยภายในร้านกาแฟขนาดเล็กเงียบลงอย่างรวดเร็วเสียจนผิดปกติเมื่อร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มผู้เป็นประเด็นสนทนาก้าวเดินเข้ามาภายใน ลูกชายผู้อำนวยการโรงเรียนคุนุกิงาโอกะส่งเสียงจึกจักในลำคอเล็กน้อยด้วยความขัดใจเมื่อสังเกตได้ว่าเสียงพูดคุยที่เคยจอแจกลับเงียบลงพร้อมการหลบสายตาเขาอย่างพร้อมเพรียงของนักเรียนร่วมชั้นเรียนอย่างรวดเร็วเมื่อเขาหยุดอยู่ภายในร้าน ร้อยทั้งร้อยโดยไม่ต้องพึ่งหลักจิตวิทยาเป็นใครก็รู้ว่าเขากำลังตกเป็นประเด็นพูดคุยอยู่อย่างแน่นอน

.

.

            นัยน์ตาสีอเมทริสต์ของเด็กหนุ่มกวาดมองโดยรอบด้วยความรำคาญใจก่อนสะดุดลงที่ร่างสูงโปร่งบริเวณข้างหน้าต่างด้านในสุดของร้าน ใบหน้าคมคายที่ประดับด้วยเรือนผมสีแดงอิฐไม่สนใจไยดีต่อการมาถึงของเขา...หรืออันที่จริง คือไม่สนใจความเป็นไปใดๆภายในร้านเลยแม้แต่น้อยเสียมากกว่า

.

.

            ริมฝีปากได้รูปคลี่ยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างถูกใจ อย่างน้อยเขาก็มีที่นั่งที่ไม่ชวนให้รู้สึกรำคาญในร้านกาแฟเล็กๆแห่งนี้อยู่ที่หนึ่ง ถึงแม้ว่าจะต้องเสี่ยงกับการถูกกวนโมโหด้วยคำพูดจาของเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันผู้เป็นคู่แข่งคนสำคัญของเขาก็ตาม

.

.

            แต่ก็ดีกว่าถูกถามซอกแซกเรื่องพลาสเตอร์บนหน้านี่นั่นล่ะ...

.

.

            กึก..

.

.

            คิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อแก้วกาแฟเย็นสีน้ำตาลอ่อนถูกวางลงตรงหน้าตำแหน่งที่ว่างตรงข้ามกับเขาบนโต๊ะไม้สีเข้ม นัยน์ตาสีอำพันเหลือบมองใบหน้าคมคายของแขกที่ถือวิสาสะนั่งลงร่วมโต๊ะกับเขาโดยไม่แม้แต่จะขออนุญาตด้วยสายตาเรียบนิ่ง ไร้ซึ่งแววขุ่นเคืองหรือไม่พอใจจนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นความเฉยชาเสียด้วยซ้ำ

.

.

            ในความเป็นจริงเขาสังเกตเห็นตั้งแต่ประธานนักเรียนอาซาโนะ กาคุชูยังไม่ก้าวเข้ามาภายในร้านนี้เสียด้วยซ้ำ รู้สึกแปลกใจอยู่เล็กน้อยที่ใบหน้าคมคายของคู่แข่งอันดับหนึ่งของเขาถูกประดับด้วยพลาสเตอร์ขนาดใหญ่สำหรับปกปิดรอยช้ำบนใบหน้าจริงอย่างที่เด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกันจากโต๊ะข้างๆพูดคุยกัน ความรู้สึกแปลกประหลาดคล้ายความสงสารระคนรู้สึกผิดปรากฏขึ้นในประสาทรับรู้ชั่วขณะเมื่อระบบความคิดของเขาเกิดรับรู้ได้ว่าสาเหตุที่อีกฝ่ายถูกประดับด้วยร่องรอยความเจ็บปวดบนใบหน้านั้นเป็นเพราะความพ่ายแพ้...

.

.

            พ่ายแพ้ให้แก่เขา....

.

.

            น่าแปลกทั้งที่เป็นชัยชนะที่เฝ้ารอและไขว่คว้ามานานด้วยความเจ็บใจจากการพ่ายแพ้ครั้งแล้วครั้งเล่าทว่าความยินดีทั้งหลายกลับแทนที่ด้วยความสลดอย่างรวดเร็วเมื่อได้เห็นใบหน้าเรียบนิ่งของประธานนักเรียนหนุ่มที่ประดับด้วยร่องรอยการถูกทำร้าย ลมหายใจหนักๆถูกผ่อนออกครั้งหนึ่งก่อนให้ความสนใจกับทิวทัศน์ภายนอกหน้าต่างแทนอย่างรวดเร็วเมื่ออีกฝ่ายก้าวเข้ามาภายในร้าน ทว่าสุดท้ายคารุมะกลับต้องประหลาดใจเมื่อประธานนักเรียนคนเก่งเลือกที่จะวางแก้วกาแฟของตนลงบนโต๊ะเดียวกับที่เขานั่งและทิ้งตัวลงฝั่งตรงข้ามของเขาอย่างเงียบเชียบ

.

.

            “มาให้ฉันเยาะเย้ยถึงที่เลยหรือไงอาซาโนะคุง? ดูท่าว่าเนื้อแท้ของประธานนักเรียนคนเก่งจะเป็นพวกมาโซคิสม์นะเนี่ย”

.

.

            เอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวนพร้อมรอยยิ้มมุมปากตามฉบับของตนเพื่อทำลายความเงียบอันน่าอึดอัดระหว่างกัน แม้ประธานนักเรียนหนุ่มจะมีท่าทีไม่ทุกข์ร้อนหรือดูสบายๆกับความเงียบเชียบนั้นทว่ากลับกลายเป็นสร้างความรำคาญให้แก่เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ก่อนเสียแทนจนต้องเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน ทว่าสิ่งที่ได้รับตอบกลับกลับไม่ใช่ท่าทีขุ่นเคืองแต่อย่างใด อาซาโนะ กาคุชูส่งเสียงหัวเราะเบาๆในลำคอพร้อมคลี่รอยยิ้มมุมปากก่อนฉวยคว้าเครื่องดื่มของตนขึ้นรับรสอย่างไม่ทุกข์ร้อน ละเลียดรสขมอมหวานของกาแฟใส่นมอย่างเชื่องช้า ทิ้งช่วงให้ความเงียบทำให้ฝ่ายเริ่มก่อกวนรู้สึกเซ็งไปเองจนต้องหุบรอยยิ้มยียวนนั้นลง

.

.

            เรื่องง่ายๆเพียงแค่เมินเฉยต่อการก่อกวนของอาคาบาเนะ คารุมะเพียงเท่านั้นก็เพียงพอที่จะทำให้อีกฝ่ายหยุดการกระทำเหล่านั้นลงด้วยตัวเองจากความเบื่อหน่าย ประธานนักเรียนหนุ่มลอบหัวเราะในลำคออย่างเอ็นดูกับใบหน้าคมคายที่เสมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างด้วยความขุ่นเคืองจากการไม่ประสบผลสำเร็จในการยั่วโมโหเขา หากไม่นับวาจาที่ชวนให้ปรอทแตกกับท่าทีก้าวร้าวในบางเวลานั้นแล้ว เด็กหนุ่มตรงหน้าก็นับว่าเป็นคนที่น่าสนใจและน่ารักคนหนึ่งเลยทีเดียว

.

.

            “แล้ว...เป็นอะไรมากไหม?”

.

.

            คิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อยกับเสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยถามอย่างแผ่วเบาราวกับเป็นประโยคที่ลอยมาตามสายลมเพราะฝ่ายที่เอ่ยออกมานั้นไม่แม้แต่จะเบนสายตามาหาคู่สนทนาแม้แต่น้อย นัยน์ตาสีอำพันยังคงทอดมองทิวทัศน์ที่ถูกฉาบด้วยสีแสดของยามเย็นภายนอกอยู่เช่นเดิม

.

.

            ลอบขำในลำคอเล็กน้อยกับแวววูบไหวในนัยน์ตาสีอำพันของเด็กหนุ่มตรงหน้า แม้จะยังคงท่าทีแข็งกระด้างหรือทำทีว่าไม่ใส่ใจอย่างไรทว่าเขาก็สามารถคาดเดาได้อย่างไม่ยากเย็นว่าอาคาบาเนะ คารุมะกำลังโทษตัวเองเกี่ยวกับบาดแผลบนใบหน้าของเขา

.

.

            ทั้งที่ความจริงก็ไม่ใช่ความผิดอีกฝ่ายสักนิดเดียว...

.

.

            “เรื่องเล็กน้อย...นายไม่ต้องห่วงไปหรอกอาคาบาเนะ”

.

.

            “ใครห่วงนาย?”

.

.

            เอ่ยแย้งอย่างรวดเร็วด้วยท่าทีไร้ซึ่งการวางมาดก่อนใบหน้าคมคายที่ประดับด้วยเรือนผมสีอิฐนั้นจะชะงักไปชั่วครู่ นักเรียนอันดับหนึ่งของชั้นม.3ห้องEส่งเสียงจึกจักในลำคออย่างขัดใจก่อนฉวยคว้าเครื่องดื่มสีหวานของตนขึ้นจิบแก้อาการเก้อเขินที่เห็นได้ชัดจนชวนให้รู้สึกเอ็นดู ความรู้สึกหงุดหงิดที่ต้องตกเป็นประเด็นสนทนานับตั้งแต่ก้าวเข้ามาในร้านคล้ายจะค่อยๆหายไปจนในเวลานี้คงเหลือเพียงรอยยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจบนใบหน้าคมคายของประธานนักเรียนหนุ่ม

.

.

            ถึงแม้จะชวนให้รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้างกับความรู้สึกเอ็นดูคู่แข่งอันดับหนึ่งของตนที่ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆทุกครั้งที่ได้พูดคุยกันเป็นการส่วนตัว มุมมองของเด็กหนุ่มจอมแสบของม.3ห้องEที่หลายต่อหลายคนไม่เคยได้รับรู้ยิ่งทำให้เขารู้สึกสนใจ

.

.

            อย่างเช่นเจ้าเครื่องดื่มสีหวานที่ประดับด้วยหลอดสีสันสดใสตรงหน้านี้...หรือกระทั่งสีเลือดฝาดจางๆบนใบหน้าคมคายภายหลังจากการส่งเสียงเถียงเขาเป็นที่เรียบร้อยและเสมองออกนอกหน้าต่างตามเดิม....จะมีสักกี่คนกันที่เคยเห็น...

.

.

            แหย่อีกสักหน่อยจะเป็นยังไงนะ....

.

.

            คิ้วเรียวของเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีอิฐเลิกขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจก่อนเบนใบหน้าคมคายกลับมามองบนโต๊ะไม้สีเข้มเมื่อมือเรียวฉวยคว้าเอาความว่างเปล่าแทนที่จะเป็นแก้วเครื่องดื่มเย็นสีหวานของตน นัยน์ตาสีอำพันหรี่ลงอย่างขัดใจเมื่อสบเข้ากับรอยยิ้มมุมปากอย่างสนุกสนานของประธานนักเรียนหนุ่มตรงหน้า

.

.

            ก็จะไม่อะไร.....หากในมือของอาซาโนะ กาคุชูไม่ได้ถือเครื่องดื่มของเขาอยู่...

.

.

            “มันไม่ใช่ของนาย...ส่งคืนมาเดี๋ยวนี้”

.

.

            เสียงทุ้มเอ่ยอย่างเรียบนิ่งแสดงให้เห็นถึงความรู้สึกขุ่นมัวที่ไม่ได้ทำให้ประธานนักเรียนหนุ่มทุกข์ร้อนแม้แต่น้อย มือเรียวเร่งฉวยคว้าแก้วสีสันสดใสของตนกลับมาอย่างรวดเร็วในขณะที่อีกฝ่ายกำลังลิ้มรสเครื่องดื่มโปรดของตนอย่างจงใจกวนโมโห ฟันคมขบเข้าหากันอย่างขัดใจเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะในลำคออย่างแผ่วเบาจากลูกชายผู้อำนวยการตรงหน้า

.

.

            ประธานนักเรียนหนุ่มยกมือทั้งสองข้างขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้เมื่อแก้วเครื่องดื่มสีหวานในมือถูกเจ้าของช่วงชิงกลับไปพร้อมสายตาอาฆาตที่มีอานุภาพร้ายแรงพอๆกับลูกแมวขนสีแดงพองหางขู่ ริมฝีปากได้รูปคลี่ยิ้มอย่างพึงพอใจก่อนหยัดยืนขึ้นเต็มความสูง ฉวยคว้าแก้วกาแฟเย็นของตนก่อนก้าวเข้าใกล้ร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

.

.

            นัยน์ตาสีอเมทริสต์จ้องมองใบหน้าคมคายที่ประดับด้วยเรือนผมสีอิฐด้วยแววพราวระยับเสียจนฝ่ายหลังต้องหรี่ตาลงมองด้วยความหวาดระแวงเล็กน้อย เรียกเสียงหัวเราะแผ่วเบาในลำคอของประธานนักเรียนหนุ่มก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบาเรียกความรู้สึกร้อนผ่าวให้แล่นริ้วมารวมกันบริเวณใบหน้าของเด็กหนุ่มห้องEอย่างรวดเร็ว

.

.

            “นมสตรอเบอรี่เหรอ....ก็หวานดีเหมือนกันนะ”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

            ***********************************************************

.

.

.

Talk : อีกหนึ่งในคู่ที่เมนไม่ค่อยตรงกับชาวบ้านชาวช่องเขาค่ะ ถถถถถถถถถ

.

.

รู้สึกว่าคู่นี้เคมีเข้ากันดี๊ดีนะ ฮือออ คือชอบมาก แต่หาอ่านค่อนข้างยาก แต่งเองซะเลย (อีกแล้ว) 

.

.

ส่วนตัวคือกรี๊ดกร๊าดคารุมะค่ะ เป็นเด็กที่ลาสกรี๊ดตั้งแต่คาร์แร็กเตอร์ยันเซย์ยู //ลูบหน้า อยากแต่งคู่นี้มานานมากๆแล้วแต่ก็ยังไม่ได้จับซักที

.

.

พอคิดว่าจะพักฟิคโคนันลงบ้างก็เลยคว้าขึ้นมาแต่งเลยค่ะ ถถถถถ

.

.

หวังว่าจะชอบนะคะ

.

.

ด้วยรัก

.

.

ลาส <3

.

.

ป.ล. วันนี้วันสุดท้ายสำหรับการสั่งจองแฟนฟิค Dear My Tutor แล้วนะคะ ใครที่สนใจและยังไม่ได้ตัดสินใจสั่งซื้อรีบหน่อยน้าาา <3

ผลงานอื่นๆ ของ PurpleEyes

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 Momomoo
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 00:13
    แต่งดีมากเลยต่า ขออีกได้มั้ยคะ ชอบคู่นี้มากๆๆ> #3
    0
  2. #2 Konix
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 23:58
    ช่างเป็นอะไรที่ดีกับหัวใจแบบนี้ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก กรี๊ดคารุมะเหมือนกันค่ะ แพ้ผู็ชายหัวแดงกะนิสัยแบบนั้นมากกกกกกกก

    เดี๋ยวนะ ลาสตามเรามาที่เรื่องนี้เลยเรอะ!? #ไม่ใช่
    #2
    0
  3. #1 'SORANO
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 09:03
    กรี้ดดดด คือดี คือชอบ ทำดีค่ะไรท์ เราอวยคู่นี้เหมือนกันน ไม่สิ ต้องบอกว่าคลั่งมากกก นี่ชอบคารุมะเคะ #ออลคารุ แต่เรือหลักเราคือ #กาคุคารุ ติ่งถึงขนาดเฝ้าตามหาฟิคและรอไรท์ที่แต่งคู่นี้อัพเลยนะ โอยยยย ขอบคุณที่แต่งคู่นี้มาให้อ่านนะคะ ถ้าเป็นไปได้ช่วยแต่งอีกนะคะ---- //โดนไรท์ตบตีย์ จะรอค่ะ สู้ๆนะคะ #กาคุคารุบันไซ
    #1
    0