บันทึกรักร้ายเจ้าชายน้ำแข็ง [ Devil Prince III ]

ตอนที่ 10 : น้องชายเฮียเค (2/4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,205
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 509 ครั้ง
    1 ก.ค. 62

นึกถึงวันก่อนที่ฉันไปบริษัท MBrain เพื่อไปฟังกำหนดการและสิ่งที่ฉันต้องรับผิดชอบคร่าวๆ รวมถึงเซ็นต์สัญญา ยื่นใบเสนอราคาและรับทราบข้อตกลงในการร่วมงาน


“น้องเก่งมากเลยนะคะ พี่กับลูกติดตามคลิปน้องทุกคลิปเลย” พี่กิ่ง ผู้หญิงสูงวัย อายุราวๆสามสิบปลายๆ สวยดูดีสมอายุ แต่งตัวด้วยเสื้อเชิ๊ดสีขาวที่ไร้รอยยับรวมถึงกระโปรงทรงกระบอกที่แนบยาวเลยหัวเข่าไปเล็กน้อย เธอเป็นตัวแทนของออแกไนส์ที่จัดงานอีเว้นท์นี้ และตอนนี้เธอก็กำลังทำหน้าที่ประสานงานของฉันกับงานที่จะเกิดขึ้นอีกไม่กี่วัน พูดขึ้นมาหลังจากที่เราตกลงกันเรื่องสัญญาและใบเสนอราคากันเรียบร้อยแล้ว


“ขอบคุณมากนะคะ พี่กิ่ง”


“งานเรียบร้อยมั๊ยครับคุณกิ่ง” ขณะนั้นอยู่ๆก็มีเสียงทุ้มของผู้มาใหม่กระแทกเข้ามาโสตประสาทจากด้านหลังของฉัน ทำให้ฉันและพี่กิ่งต้องหันไปตามปลายเสียงพร้อมกัน 


“สวัสดีค่ะ คุณคิน” พี่กิ่งทักทายผู้มาใหม่ทันที ที่เขาเลื่อนเก้าอี้มานั่งด้วยกันภายในโต๊ะที่ฉันกำลังคุยอยู่ก่อนหน้า


“ครับ.. สวัสดีครับคุณพลอย ตัวจริงสวยกว่าที่คุณกิ่งเอารูปมาให้ดูอีกนะครับ” เขาหันมามองหน้าฉันเล็กน้อยหลังจากตอบรับครับทักทายพี่กิ่ง ก่อนจะเอื้อนเอ่ยประโยคอย่างคนที่ขี้เล่นพร้อมยิ้มอย่างมีเสน่ห์ บ่งบอกถึงความเป็นคาสโนว่าในตัวได้ดีเลยทีเดียว


ใบหน้า และจมูกนั่น เหมือนเฮียเคไม่มีผิด แต่สายตาและริมฝีปากที่ยิ้มกว้างในตอนนี้  ช่างดูเจ้าเล่ห์และมีความขี้เล่นอยู่ในตัว ซึ่งแตกต่างกับเฮียเคอย่างสิ้นเชิง


“สวัสดีค่ะ คุณคิน” ฉันเอ่ยทักตอบกลับไปก่อนจะยิ้มตามมารยาท โดยไม่สนประโยคก่อนหน้าที่เขาเอ่ยถึงฉันด้วยสายตาแพรวพราวนั่น


“มีติด หรือขาดเหลืออะไรไหมครับคุณกิ่ง” เขาส่งยิ้มให้ฉันอีกครั้งก่อนจะกลับไปคุยเรื่องงานกับพี่กิ่งด้วยใบหน้าที่ที่ปรับโหมดเข้าสู่การทำงานไร้อารมณ์ขี้เล่นก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง


“ติดปัญหานิดหน่อยค่ะ กิจกรรมที่คุณพลอยจะโชว์ในงาน ทางดิฉันคิดว่าอยากให้คุณพลอยโชว์การตกแต่งกรอบรูป หรือของประดับในบ้าน เล็กๆน้อยๆก็พอ เพราะทางเรามีเวลาให้แค่ 30 นาที แต่ทางน้องพลอยเสนออีกแบบที่น่าสนใจ แต่มันต้องใช้เวลามากกว่านั้น”


“อืม..คุณพลอยเสนออะไรมาหรอครับ” คินรับฟังพี่กิ่งอธิบายก่อนหน้ามาอย่างยาวยืด ก่อนที่จะหันมาทางฉันเพื่อถามไอเดียที่ฉันคุยกับพี่กิ่งไปก่อนหน้า


“ค่ะ..ฉันเห็นว่า ถ้าให้มาแสดงประดิษฐ์ประดอยหน้าเวทีเฉยๆ มันก็ไม่ต่างอะไรกับการที่พวกเขาเปิดดูคลิปของฉัน ฉันเลยอยากให้ผู้ชมได้มีปฎิสัมพันธ์ด้วยกันมากกว่า “


“..”


“จริงๆแล้วลูกค้าของงานนี้ ก็คือคนที่มีอำนาจในการจ่ายเงินเพื่อซื้อคอร์สเรียน นั่นก็คือผู้ปกครองของเด็กๆ”


“…”


ถ้าอยากให้ผู้ปกครองอยู่ในงานนานๆ ก็ต้องให้ลูกๆของพวกเขามีกิจกรรมร่วมกันในงานด้วย”


“…”


“ฉันเลยอยากเสนอให้ ในส่วนของฉัน ไม่ใช่ฉันที่แสดงอยู่เพียงคนเดียว แต่อยากให้เด็กๆได้ร่วมกันประดิษฐ์ชิ้นงานของตัวเองไปด้วย”


“…”


“ถ้าพวกเขาเห็นลูกตัวเองมีความสุข ฉันคิดว่าพวกเขาต้องสนใจที่จะส่งให้ลูกของตัวเองสมัครคอร์ดเรียนเสริมสร้างทักษะสร้างสรรค์กับสถาบันคุณแน่นอน แต่ถึงแม้ว่าจะไม่สมัครก็ไม่เป็นไร ”


ฉันยังพูดไม่จบ คินที่นั่งฟังฉันพูดมายืดยาวด้วยสีหน้าครุ่นคิดก่อนหน้าก็พูดแทรกขึ้นมาทันที


“เพราะเด็กก็จะได้ผลงานของตัวเองเอาไปเก็บไว้ที่บ้านให้พวกเขาภูมิใจ แล้วถ้าอนาคต เพื่อนบ้านหรือญาติๆของพวกเขา เห็นแล้วถามว่าทำจากไหน แน่นอนว่าชื่องานนี้และชื่อสถาบันของผมก็จะได้โดนประชาสัมพันธ์ไปโดยปริยาย”


เขาอ่านออก ตามที่ฉันคิดไว้จริงๆ ฉันจึงพนักหน้าส่งกลับไป


“ขอโทษนะครับที่ผมพูดแทรก” คินเอยออกมาพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย


“ไม่เป็นไรค่ะ” ฉันตอบกลับและส่งยิ้มตอบกลับให้เขา เช่นกัน


“จริงๆ มันเป็นความคิดที่ดีนะคะ แต่พี่กลัวเรื่องคุมเด็กด้วย ถ้าเด็กเกิดงอแงมา ทางน้องพลอยเองก็จะลำบาก” พี่กิ่งหันมาพูดกับฉันในส่วนที่พี่กิ่งกังวล


“อืม..พลอยมั่นใจว่าพลอยจัดการได้ค่ะ” ฉันตอบกลับ พี่กิ่งไปด้วยความมั่นใจ เพราะส่วนใหญ่แฟนคลับฉันมักจะเป็นเด็กตัวเล็กตัวน้อย ทำให้ฉันเจอสถานการณ์ที่ต้องคลุกคลีกับเด็กอยู่บ่อยๆ 


“คุณพลอยคิดว่า ต้องการเวลาเท่าไรครับ” คินพูดเสียงเรียบ แต่ทว่ากลับส่งยิ้มเรียบมาให้ผ่านดวงตาและเรียวปาก


“อื้ม.. เท่าที่ดูกำหนดการ และระยะเวลาที่ใช้ในงานทั้งหมด เพื่อไม่ให้กระทบเกินไป ฉันคิดว่า เป็น 1 ชมก็เพียงพอค่ะ”


“ดีล! ถ้างั้นผมขอเปลี่ยนกำหนดการในส่วนของการโปรโมทสถาบันที่เรามีทั้งหมดลดลงไป 10 นาที และเพิ่มป้ายกระดานใหญ่ๆข้างเวที อธิบายสถาบันทังหมดที่เรามีเป็นตัวอักษรแทน และลดไปอีก 20 นาที สำหรับในส่วนของช่วงกล่าวเปิดงานของผม” คินพูดขึ้นมา พร้อมหันไปคุยกำหนดการที่ถูกขยับเปลี่ยนใหม่ กับพี่กิ่งทันที


“แต่ช่วงคุณคินกล่าวเปิดงาน มันมีแค่ 20 นาทีนะคะ ถ้าตัดไป..”


“ก็นั่นละครับ ตัดไปเลย ใครมันจะอยากมาฟังใครก็ไม่รู้กล่าวเปิดงาน ง่วงนอนกันพอดี ตามนี้นะครับ”


“เออ..ได้ค่ะคุณคิน”


“แล้วจากประเด็นที่คุณพลอยกล่าวมา ผมอยากให้ทางเรามีของที่ระลึกที่ให้เด็กประดิษฐ์เองง่ายกลับมือติดบ้านไปด้วยทุกคน ผมขอความคิดเห็นหน่อย คุณพลอยคิดว่ามันควรเป็นอะไรดีครับ”

ฉันไม่รู้คิดไปเองมั๊ยนะ แต่สายตาและรอยยิ้มนั่น ทำไมรู้สึกเหมือนเขากำลังดูเชิงความคิดของฉันมากกว่าอยากขอคำแนะนำจริงๆ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 509 ครั้ง

440 ความคิดเห็น

  1. #198 siranyaa_jeen (@siranyaa_jeen) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 07:42
    เปลี่ยนใจเอาน้องเฮียได้เปล่าผู้งานดีทุกคนเลย 555
    #198
    0