JJK :: ไนติงเกลของซาโตรุ - นิยาย JJK :: ไนติงเกลของซาโตรุ : Dek-D.com - Writer
×

    JJK :: ไนติงเกลของซาโตรุ

    "เสียงเพลงของฉัน มีไว้เพื่อคุณ"

    ผู้เข้าชมรวม

    335

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    37

    ผู้เข้าชมรวม


    335

    ความคิดเห็น


    7

    คนติดตาม


    58
    จำนวนตอน :  3 ตอน
    อัปเดตล่าสุด :  18 เม.ย. 67 / 10:59 น.

    อีบุ๊กจากนิยาย ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ

    “แม่คะ ชื่อของหนูแปลว่าอะไรเหรอ? ทำไมทุกคนถึงบอกว่ามันไม่มีความหมาย แม่ตั้งมั่ว ๆ เหรอคะ?”

    เรไรชะงักเมื่อได้ยินคำถามของลูกสาว ก่อนที่เธอจะยิ้ม แล้วลูบหัวเด็กน้อย

    “ตอนที่หนูเกิด ทันทีที่เห็นหน้าหนู คำว่า ‘เรริน’ มันก็ผุดขึ้นมาในหัวแม่ และใช่จ้ะ ตามหลักแล้วมันไม่ความหมายหรอก ไปค้นหาคำนี้ที่ไหนก็ไม่มีด้วย”

    เด็กน้อยทำหน้าหม่นลง ชื่อเธอไม่มีความหมายเหมือนที่คนอื่นพูดเหรอ

    “แต่ว่า แม่ชอบชื่อนี้มาก ไม่ว่าจะหาชื่ออื่นมาแทนยังไง ก็ไม่สามารถลืมเรรินได้เลย ดังนั้น แม่จึงหาความหมายให้มันเอง”

    “ยังไงเหรอคะ?”

    “เร(Ray) แปลว่าแสงแห่งความหวัง และริน เป็นคำภาษาบ้านเกิดแม่ แปลว่าเรื่อย ๆ น้อย ๆ  ค่อย ๆ เทออกมา เรรินจึงแปลว่าแสงแห่งความหวังที่ค่อย ๆ เปล่งประกายทีละน้อย ๆ เป็นแสงเล็ก ๆ ที่ส่องประกายเท่าที่ตัวหนูสามารถทำได้ ไม่จำเป็นต้องทำอะไรยิ่งใหญ่ แบกรับภาระหนักหนาอะไร เป็นแค่แสงเล็ก ๆ ที่ส่องประกายในที่ไหนสักที่ เพื่ออะไรบางสิ่ง หรือเพื่อใครบางคนที่หนูต้องการก็พอ”

    ดวงตาของ ‘เรริน’ เป็นประกายขึ้นมา

    “เติบโตอย่างนั้นนะลูก”

    “เป็นในสิ่งที่อยากเป็น”

    “ทำในสิ่งที่อยากทำ”

    เรรินเติบโตเช่นนั้น

    ไสยเวทย์ที่แปลกประหลาด สามารถชำระล้างความรู้สึกด้านลบที่มากเกินไปของคนอื่นได้ เสียงเพลงที่เธอร้อง สามารถทำให้คนอื่นมีความสุข เป็นตัวตนที่สมกับคำว่าแสงในชื่อ เป็นที่รักและที่ต้องการของหลาย ๆ คน และเธอก็ชอบ ที่จะช่วยเหลือคนอื่นเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่าที่ตัวเองไม่ลำบาก

    เป็นแบบนั้นมานาน จนกระทั่งวันหนึ่ง

    “เขาดูยุ่งจังเลยเนอะ”

    “ก็ระดับพิเศษนี่นา เจ๋งสุดในยุคนี้แล้วมั้ง”

    “แบบนี้ก็ดีนะ อุ่นใจขึ้นเยอะเลย ภารกิจยาก ๆ ก็มีคนจัดการให้”

    บทสนทนาในช่วงเย็นวันหนึ่ง ของเพื่อนร่วมชั้น ทำให้เรรินมองตามสายตาของพวกเธอ คนที่เป็นหัวข้อสนทนา น่าจะเพิ่งกลับจากภารกิจ เขาเดินกลับหอแบบสบาย ๆ ไร้รอยขีดข่วน ทำให้คนอื่น ๆ ชื่นชมในความแข็งแกร่ง

    โกะโจ ซาโตรุ

    รุ่นพี่ปีสาม ทายาทตระกูลดัง และเจ้าของดวงตาริคุกัน ครอบครองฉายาอัจฉริยะ นักคุณไสยผู้ไร้เทียมทาน หรืออะไรก็ตามแต่ที่คนอื่นจะสรรหามาเรียก

    เขาที่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ  ถูกมองว่าเป็นความหวังของโลกไสยเวทย์

    เรรินเองก็คิดแบบนั้น ต่อไปเขาคงเป็นเหมือนต้นไม้ใหญ่ คอยบังลม บังฝนให้ผู้ใช้คุณไสยคนอื่น

    แต่เธอก็มีข้อสงสัยอยู่

    แล้วเขาล่ะ?

    ต้นไม้ใหญ่ที่รับภาระหนักคนนี้ มีใครดูแลเขาบ้างรึเปล่า นอกจากฝากความหวังไว้ มีใครคิดบ้างรึเปล่าว่าเขาก็ยังเป็นมนุษย์ ต่อให้แข็งแกร่งแค่ไหน ดูไร้เทียมทานยังไง แต่เขาจะเหนื่อยไม่เป็นเลยหรือ?

    ต้นไม้ใหญ่ ถูกปล่อยให้ยืนหยัดด้วยตัวเองอยู่รึเปล่า

    แล้วหากวันหนึ่ง วันที่เธอเองก็ไม่อยากให้มาถึง แต่ถ้ามันมาถึง…ถ้าต้นไม้ใหญ่นั่นล้ม  พวกที่เอาแต่คาดหวังให้เขาบังลมบังฝนให้จะคิดยังไง จะเห็นใจที่ต้นไม้ยืนหยัดไม่ไหว…หรือโทษเขาว่าไม่ยอมยืนหยัดต่อ

    ตอนนี้เขาเพิ่งอายุแค่สิบกว่าปีเอง

    ยังเป็นวัยรุ่นที่ควรจะสนุกสนานกับชีวิตด้วยซ้ำ

    “รุ่นพี่…”

    “อ้าว~ เรริน”

    ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่เผลอเดินตามเขามา และทันทีที่เอ่ยเรียก รุ่นพี่คนเก่งก็หันกลับมามอง พร้อมกับยิ้มให้ เป็นรอยยิ้มที่ดูสดใส แต่ก็ฝืนในสายตาเรริน

    เด็กสาวเม้มปาก มีคำพูดมากมายที่อยากพูด แต่สุดท้ายเธอก็เพียงยิ้ม และถามเขา “วันนี้เหนื่อยไหมคะ”

    ซาโตรุชะงัก ก่อนที่เขาจะหัวเราะ “เหนื่อยอะไรกันล่า คนเทพ ๆ เขาไม่เหนื่อยกันหรอก”

    “…..”

    “แต่ว่า ถ้าเรรินมาร้องเพลงให้ฟังก็คงดีนะ”

    คราวนี้รอยยิ้มเขาอ่อนลง เรรินเองก็ยิ้มกว้าง

    เธอตัดสินใจแล้ว จากนี้ เสียงเพลงเยียวยาของเธอ มีเพื่อโกะโจ ซาโตรุ

    #ไนติงเกลของซาโตรุ
     

    นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    อีบุ๊ก ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    คำนิยม Top

    ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

    คำนิยมล่าสุด

    ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

    ความคิดเห็น

    นักเขียนเปิดให้แสดงความคิดเห็น “เฉพาะสมาชิก” เท่านั้น