นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

[Reborn] Once upon a time กาลครั้งหนึ่ง...กับเธอผู้อยู่ในฝัน

เคยฝันถึงใครสักคนแล้วตกหลุมรักคนในฝันไหม? ภาพทุกอย่างยังคงติดตาแม้ในเวลาตื่น คิดถึงและโหยหาเพียงเธอ หวังสุดหัวใจว่าเธอจะมีตัวตนอยู่จริงแล้วได้เจอกันในสักวันหนึ่ง

ยอดวิวรวม

718

ยอดวิวเดือนนี้

19

ยอดวิวรวม


718

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


37
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  25 เม.ย. 63 / 19:38 น.
นิยาย [Reborn] Once upon a time Ť˹...Ѻͼ㹽ѹ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


   
   วองโกเล่พรีโม่ได้ฝันถึงเด็กสาวคนหนึ่งเป็นเวลาเกือบอาทิตย์ เขาได้เข้าพิธีวิวาห์กับเธอ ได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกัน มีความทรงจำดีๆ  ทั้งที่เขาไม่เคยเจอหรือรู้จักเธอมาก่อน แต่ความฝันก็นำพามาชิดใกล้ เขาหลงรักเธอเข้าเต็มเปา มันทั้งหวานล้ำและทรมานไปพร้อมกัน หวังเป็นอย่างยิ่งว่าเธอจะมีตัวตนอยู่จริงๆ บนโลกใบนี้ เพราะเขาจะตามหาและรักเธอเพียงคนเดียวอย่างแน่นอน


       ฟิคสั้นเรื่องนี้เป็นภาคต่อของฟิคสั้นเรื่อง [Reborn] Once upon a time กาลครั้งหนึ่ง...กับเธอผู้เป็นนิรันดร์ ถ้าใครมาเจอฟิคนี้โดยบังเอิญ แนะนำให้ไปอ่านเรื่องนั้นก่อนนะคะ เพื่ออรรถรสที่เพิ่มขึ้น(มั้งนะ) 

ลิงก์ : https://writer.dek-d.com/lada01/story/view.php?id=2016720

      และฟิคนี้ก็ได้แรงบันดาลใจมาจากเพลงโลกคู่ขนานของ K.J.M ค่ะ เพราะมากไปฟังได้ในยูทูป


[ขออนุญาตเจ้าของภาพและข้อมูลที่นำมาใช้ในนิยายเรื่องนี้นะคะ]

ขอบคุณธีมสวยๆ จาก

https://writer.dek-d.com/Blackberrymind/writer/view.php?id=1447915


By เงาลดา

snap

เนื้อเรื่อง อัปเดต 25 เม.ย. 63 / 19:38


        

        เคยฝันถึงใครสักคน...แล้วหลงรักคนในฝันไหม

 

        ดอกฟอร์เกตมีน็อตมีความหมายว่าอย่าลืมฉัน เป็นดอกไม้แห่งความรัก ความซื่อสัตย์และความทรงจำ จีอ๊อตโต้รู้สึกว่ามันช่างเหมาะกับสถานการณ์ในตอนนี้ของเขาเหลือเกิน

 

        ภายใต้ท้องฟ้าแสนสดใสแต่กลับดูเลือนรางล่องลอยชอบกล บรรยากาศปลอดโปร่งเบาหวิว ทุ่งดอกฟอร์เกตมีน็อตบานสะพรั่งต้อนรับลมเย็นสบายผิดธรรมชาติ แม้ปกติแล้วดอกไม้ชนิดนี้จะขึ้นได้อย่างสวยงามก็เฉพาะในสถานที่ๆ อากาศต่ำกว่ายี่สิบองศา แต่ที่นี่คือในความฝัน เพราะฉะนั้นมันจึงไม่มีปัญหาอะไร ดอกไม้เล็กๆ สีฟ้าอ่อนขึ้นเรียงรายสุดลูกหูลูกตาอย่างน่าอัศจรรย์

 

         ดวงตาสีนภาเหลือบมองร่างที่เล็กกว่าตัวเองหลายเท่า ส่วนสูงของเธอมีเพียงแค่อกเขา แต่มันไม่มีปัญหาอะไรเลยเมื่อชายหนุ่มอยากจะจูงมือภรรยาของตัวเองเดินเล่น

 

         ริมฝีปากหนายกยิ้มขึ้นบางเบา แม้จะน่าเสียดายที่ไม่อาจใช้มือที่มีแหวนจูงกัน แต่เขาก็เลือกอยู่ข้างซ้ายเพื่อคอยสัมผัสแหวนบนนิ้วเรียวเล็ก เพราะมันทำให้เขารู้สึกหวานล้ำอยู่ในอกเสมอ

 

        พูดไปแล้วเรื่องนี้ก็ดูประหลาด เด็กสาวข้างกายเขามีตัวตนอยู่เพียงแค่ในฝัน เธอเป็นใครในชีวิตจริงก็ไม่อาจรู้ได้ ทั้งเขาและเธอไม่เคยเจอกันมาก่อน แต่ทุกครั้งที่หลับตาลง เขาก็จะฝันถึงสถานที่ประหลาดที่ไม่เคยเห็นจากไหนมาก่อน ผู้คนมีมากมายแต่ก็เหมือนไม่มี พวกเขาดูไร้สีสัน ไร้ความรู้สึกว่าเป็นมนุษย์ ราวกับเป็นคนในภาพวาดที่มีไว้ประกอบฉากให้ดูสมบูรณ์ ต่างจากเธอที่เหมือนมีตัวตนอยู่จริงในโลกแห่งความฝัน พูดคุยได้ มีความรู้สึก รับรู้ถึงไออุ่นจากกายยามสัมผัสต้อง

 

       “เด็กน้อย เมื่อไหร่เจ้าจะบอกข้าเสียทีว่าเจ้าชื่ออะไร” เจ้าของเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยทำลายความเงียบ สายลมเย็นสบายพัดมาจนผมยาวสลวยพลิ้วไหว มันคลอเคลียอยู่กับแขนแกร่งที่จูงมือเธออยู่ ส่วนเจ้าตัวนั้นเลือกมองดินมองฟ้าไกลสุดลูกหูลูกตาแทน

 

        จีอ๊อตโต้ยิ้มขำเมื่อเอี้ยวมองหน้าสวยแล้วเห็นคิ้วเรียวขมวดอย่างหงุดหงิด เขาสังเกตมาสักพักแล้วว่าเธอไม่ชอบให้เขาเรียกในเชิงที่เป็นเด็ก แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ยอมบอกชื่อตัวเองเสียที ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม

 

       นี่ก็จะหนึ่งอาทิตย์แล้วที่เขาฝันถึงเธอ มันเริ่มต้นขึ้นด้วยฉากแต่งงานสุดโรแมนติก หลังจากนั้นทุกๆ คืนเพียงหลับตานอน เขาก็จะฝันถึงแต่เรื่องเดิมๆ  ไม่สิ เขารู้สึกเหมือนหลุดมาในโลกประหลาดที่มีเพียงตัวเองและเธอ ได้ใช้ชีวิตพูดคุยกันเสียมากกว่า

 

        ทั้งอย่างนั้น เธอก็ไม่ยอมบอกเสียทีว่าตัวเองชื่ออะไร เขาเลยได้แต่เรียกว่าเด็กน้อยๆ อย่างที่เห็น

 

        ไม่รู้เลยว่าเธออยู่ที่ไหนในโลกแห่งความจริง มีตัวตนอยู่หรือไม่ เป็นเพียงจินตนาการที่เกิดขึ้นเอง หรือที่แท้แล้วเราอยู่ในโลกคู่ขนาน

 

       จีอ๊อตโต้สงสัย แต่ก็ไม่เคยพูดออกไป เขารู้สึกว่าปล่อยให้ทุกอย่างมันบางเบาผะแผ่ว ไม่ต้องทำให้ชัดเจนไปแบบนี้คงจะดีมากกว่า เด็กสาวก็ดูเหมือนไม่ค่อยอยากจะพูดอะไรเกี่ยวกับตัวเองด้วย อย่างน้อยที่เป็นอยู่ตอนนี้มันก็ดี เธอยอมให้เขาจับมือถือแขนถึงจะเป็นเขาที่บังคับอยู่กรายๆ  คอยพูดคุยและมีช่วงเวลาดีๆ ด้วยกันในโลกแห่งนี้ แม้จะหงุดหงิดกับคำเรียกขานไปบ้าง แต่ก็ไม่เคยปฏิเสธเขา

 

        แม้จะเป็นเพียงคนในโลกแห่งความฝัน แต่เขาก็รู้สึกดีกับเธอมากจริงๆ

.
.
.
.
.
         พขนตากระพือเปิดเปลือยเนตรสีอความารีนขึ้น ร่างสูงสง่านอนราบไปกับเตียงขนาดคิงไซค์ แสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาจากทางหน้าต่างเพราะม่านที่ปิดอยู่นั้นแง้มออกนิดหน่อย มันส่องตกกระทบตาเขาพอดีจนต้องยกมือขึ้นบัง

 

         พรีโม่ผุดลุกนั่งช้าๆ  เขาถอนหายใจเล็กๆ เพราะรู้สึกไม่ค่อยอยากตื่นเท่าไหร่ มันไม่ใช่เพราะว่าเขาขี้เกียจจะมาเผชิญกับงานทั้งหลายในฐานะบอสวองโกเล่

 

        เขาก็แค่ไม่อยากตื่นขึ้นมาพบความจริงว่าโลกใบนี้ไม่มีเธออยู่

 

         “ท่านพรีโม่” เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมๆ กับเสียงพ่อบ้านประจำตัวของชายหนุ่ม เขาเอ่ยอนุญาตให้อีกฝ่ายเข้ามา ในขณะที่หยัดกายลุกขึ้นจากเตียงเตรียมทำธุระส่วนตัว

 

          ทุกอย่างดำเนินไปแบบเรียบง่ายปกติ จีอ๊อตโต้เข้าไปในส่วนของห้องน้ำเพื่อล้างหน้าแปรงฟัน ส่วนพ่อบ้านก็คอยตระเตรียมทุกอย่างไว้ให้พร้อมเสร็จสรรพ ชายหนุ่มนั้นชอบที่จะทำอะไรด้วยตัวเองมากกว่า หน้าที่ของพ่อบ้านจึงเหลือแค่รอส่งมอบผ้าคลุมผืนใหญ่ประดับตราเกียรติยศให้เท่านั้น

 

         “ขอบใจมาก” ยกยิ้มให้เพียงบางเบาขณะรับมาคลุม ใบหน้าหล่อเหลาดูอบอุ่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มันเป็นเสน่ห์เฉพาะตัวที่ไม่มีใครสามารถเลียนแบบได้ ความอ่อนโยนของพรีโม่จะปรากฏขึ้นทุกครั้งที่เขายิ้มแม้เพียงบางเบา

 

        จีอ๊อตโต้เปิดประตูไปเจอกับจีและอุเก็ตสึผู้เป็นมือขวาและมือซ้าย พวกเขาเอ่ยทักทายกันและกัน ก่อนจะเป็นจีที่คอยบอกตารางงานในวันนี้

 

         พรีโม่มีนัดต้องไปเจรจาธุรกิจ ก่อนจะต่อด้วยไปคุยสัญญาพันธมิตรที่พวกเขารู้ดีอยู่แล้วว่าเป็นข้ออ้าง ฝ่ายนั้นก็เพียงแค่อยากเรียกเสาหลักของวองโกเล่เข้าไปในถิ่นเพื่อกำจัดเท่านั้น เรียกได้ว่าดูถูกกันเกินไปจริงๆ  ชะรอยวันนี้คงได้ออกกำลังกายกันเสียหน่อย

 

         ยังเหลืออีกหนึ่งชั่วโมงก่อนถึงเวลานัด ดังนั้นมื้อเช้าแสนสำคัญจึงได้เสิร์ฟก่อน ทุกอย่างดูเรียบร้อยดี นายใหญ่แห่งวองโกเล่นั่งกินด้วยท่าทีปลอดโปร่งโล่งสบาย ประหนึ่งว่าวันนี้จะเป็นวันที่สดใสของเขา

 

       แม้จีจะแอบหมั่นไส้อยู่บ้าง แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เข้าใจ แฟมิลี่ที่คิดแหยมในวันนี้ก็แค่แฟมิลี่ขนาดกลางไม่เจียมกะลาหัว ไม่ต้องเรียกผู้พิทักษ์มาทั้งหมด มีเพียงแค่พวกเขาที่ไปก็ไม่คณามือแล้ว

 

       เมื่อรับประทานอาหารเช้ากันเสร็จสรรพ สามหนุ่มผู้เป็นคนนำลูกน้องไปเยือนถิ่นคู่ค้าวันนี้ก็เดินไปขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่ ด้วยความที่อีกฝ่ายเป็นคู่ค้าเก่าแก่กันตั้งแต่สมัยก่อตั้งวองโกเล่ไม่นาน การเจรจาจึงเป็นไปอย่างราบรื่น เหลือเวลาให้ทั้งหมดเดินทางไปยังสถานที่ใหม่ซึ่งบรรยากาศแตกต่างจากเมื่อครู่ลิบลับ

 

       ภายใต้ท่าทีไม่เคร่งเครียดของวองโกเล่ทุกคนนั้นต่างก็ซุกซ่อนความระมัดระวังทุกฝีก้าว ลูกน้องส่วนใหญ่ถูกเชิญให้ไปรออีกที่หนึ่ง ส่วนพรีโม่และผู้พิทักษ์ทั้งสองกับลูกน้องอีกไม่กี่คนถูกเชิญเข้าไปเจรจากันในห้องพิเศษ ทว่าก้าวขาเข้าไปยังไม่ครบทั้งหมด การโจมตีก็ได้เริ่มต้นขึ้น แน่นอนว่าพวกเขารู้ไต๋ดีอยู่แล้วก็เลยตั้งรับและสวนกลับอย่างทันท่วงที

 

         อีกฝ่ายเป็นรองวองโกเล่อย่างไม่ต้องสืบ ผู้พิทักษ์ไม่ต้องออกโรงแล้วปล่อยให้เหล่าลูกน้องจัดการเองก็ยังได้ เพราะฉะนั้นบอสผู้เป็นนายเหนือหัวจึงมีเวลามากพอให้ยืนถอนหายใจอยู่นอกวงต่อสู้ ในหัวก็ไพล่นึกถึงภาพสาวน้อยผู้น่ารักที่กุมหัวใจตัวเองได้อย่างเบ็ดเสร็จ

 

         อ่า...อยากให้ถึงตอนกลางคืนเร็วๆ จัง

 

 

 

 

         วันที่แสนธรรมดาของบอสมาเฟียก็ได้จบลงเหมือนปกติ หลังกลับมาจากถล่มคู่อริ พรีโม่ก็มานั่งเคลียร์เอกสารแสนน่าเบื่อต่อ เขาใช้เวลานานพอสมควร และเมื่อปากกาขนนกจรดลงบนกระดาษแผ่นสุดท้าย เขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วปล่อยให้พ่อบ้านกับมือขวาจัดการเก็บกวาดทุกอย่าง ส่วนตัวเองนั้นเดินตัวปลิวเข้าห้องเตรียมนอน

 

          มันเป็นเหมือนกับทุกครั้งไม่มีอะไรต่าง เพราะอย่างนั้นในตอนที่จะหลับตา หัวใจแกร่งจึงเต้นระรัวอย่างรอคอยและมีความสุข

 

 

         ไม่รู้ว่าเพราะเหนื่อยล้าหรืออยากเข้าไปในโลกความฝันใจจะขาด ทันทีที่หัวถึงหมอนดวงตาปิด จีอ๊อตโต้ก็หลับแล้วฝันถึงโลกอันน่าพิศวงแห่งนั้นทันที

 

         ริมฝีปากหนายกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ เขามองกวาดไปรอบๆ เพื่อจะหาผู้เป็นภรรยา ซึ่งก็ใช้เวลาไม่นานนัก ถึงเธอจะตัวเล็กมากๆ แต่กลับโดดเด่นเมื่ออยู่ท่ามกลางทัศนียภาพที่วันนี้เป็นทุ่งหญ้าสีเขียวขจีไกลสุดลูกหูลูกตา มันมีดอกแดนดิไลออนสีแดงแซมอยู่มากมาย จีอ๊อตโต้ไม่รอช้าที่จะสาวเท้าเดินเข้าไป และด้วยช่วงขาที่ยาว เขาสามารถไปถึงตัวเธอได้ในเวลาอันรวดเร็ว

 

        “ทำอะไรอยู่คนสวย” ทรุดตัวนั่งคุกเข่าข้างๆ แล้วยกมือขึ้นโอบไหล่ เขายกยิ้มเอ็นดูเมื่อในมือเธอมีกระต่ายขาวตัวอ้วนพีอยู่ นิ้วเล็กๆ เกาคอมันแผ่วเบาทะนุถนอม รอยยิ้มที่ระบายออกมาอย่างน่ารักน่าชังนั้นทำให้หัวใจแกร่งสั่นได้อย่างไม่ยากเย็น มันดั่งกับมีเวทมนตร์มาสะกดไว้ เขาไม่เคยลืมความสวยงามนี้เลยแม้จะเป็นตอนที่ตื่นจากฝัน

 

        ภรรยาของเขานั้นชอบกระต่ายมาก แน่นอนว่านางก็ดูไร้เดียงสามากเช่นกันเวลาเห็นพวกมัน เธอเหมือนเด็ก รู้สึกยังไงก็แสดงออกแบบนั้น ทั้งไร้เดียงสาและแข็งแกร่งในเวลาเดียวกัน ถามว่าทำไมแข็งแกร่งน่ะเหรอ?

 

        เพราะเธอไม่ได้ดูนุ่มนิ่มเหมือนภาพลักษณ์เสียทีเดียวน่ะสิ

 

        บ่อยครั้งที่เธอจะชวนเขาประลองฝีมือ ศิลปะการต่อสู้ที่เธอใช้นั้นเหมือนมวย ในขณะเดียวกันก็แตกต่าง มันไม่คล้ายกับที่นักเคิ้ลใช้เลย การออกหมัดดูหนักแน่นรวดเร็ว มีการใช้ศอก เข่าและแข้งด้วย รวมๆ แล้วมันก็น่าสนใจมากทีเดียว

 

        เด็กสาวละสายตาจากกระต่ายแล้วหันมามองเขา เธอชะงักเมื่อเห็นว่าแขนแกร่งมีร่องรอยของบาดแผลอยู่ แล้วจึงเงยหน้ามองเขาด้วยความสงสัย “ไปทำอะไรมาน่ะ?”

 

       จีอ๊อตโต้ยกยิ้มให้กับความห่วงใยเล็กๆ น้อยๆ ที่ส่งมา เธอถามด้วยน้ำเสียงธรรมดาแต่เขากลับรู้สึกหวานล้ำในอกมากมาย ร่างสูงขยับตัวนั่งเหยียดขาข้างๆ เธอ “วันนี้ข้าไปเจรจาผูกสัมพันธมิตรมา แต่ว่านั่นเป็นกลลวงก็เลยมีการปะทะกันเกิดขึ้น” ระหว่างที่เล่าก็เอื้อมมือไปช้อนใต้แขน เขายกเธอด้วยแรงที่ออกเพียงเล็กน้อยก็สามารถทำให้ร่างกระจ้อยปลิวมานั่งบนตั่งได้แล้ว

 

         เธอขมวดคิ้วเล็กๆ แต่ก็ไม่ได้ตกใจหรือขัดขืน ด้วยว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำ มันเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่สามารถนับได้ เอาเป็นว่าเยอะจนทำให้คนที่ขัดขืนในตอนแรกปลงตกยอมนั่งบนตักเขาดีๆ นั่นแหละ

 

        “อย่างท่านไม่น่าพลาดนะ” เธอขมวดคิ้วซึ่งชายหนุ่มก็เพียงยิ้มรับ นี่เป็นอีกจุดที่เขาสัมผัสได้ด้วยลางสังหรณ์

 

        เธอดูเหมือนจะรู้จักเขามาก่อน แม้รู้สึกไม่ยุติธรรมแต่ก็ช่างเถอะ เขาไม่อยากซักไซ้ เพราะสังหรณ์ว่าถ้าทำแบบนั้นแล้วความฝันนี้จะหายไป

 

       นั่นมันเป็นเรื่องร้ายแรงมากทีเดียว

 

       เด็กสาวพ่นลมหายใจออกจากจมูก เธอหมุนตัวหันหลังให้เขาแล้วพิงอกแกร่ง กระต่ายตัวน้อยซึ่งถูกปล่อยให้อยู่บนตักบางนั้นกระโดดออกไป ดวงตาสีนิลจับจ้องไปยังแม่น้ำแล้วเปรยขึ้น “อยากกินทีรามิสุ” แต่กินไม่ได้เพราะนี่มันในฝันเนี่ยสิ

 

       จีอ๊อตโต้ยิ้มขำปนเอ็นดู เขาเอื้อมไปกุมมือที่วางอยู่บนตักเล็กก่อนใช้นิ้วโป้งสัมผัสแหวนเกลี้ยงเกลาฝังทับทิมสดสวย “เจ้ารู้ไหม ว่าแหวนทับทิมมีความหมายว่ายังไง”

 

       “?” ใบหน้าสวยน่ารักฉายแววฉงนขณะเงยขึ้นมองชายหนุ่ม มันน่าเอ็นดูเอามากๆ ด้วยท่าทางแบบนี้ เธอเงยจนคอตั้งเพื่อมองเขาที่อยู่ข้างหลัง ทำให้ได้สบตาสีอความารีนแสนอบอุ่นและสื่อความหมายบางอย่างที่ทำให้เธอไม่สามารถมองต่อได้

 

       เด็กสาวก้มหน้ากับไปอยู่ในมุมปกติ เธอไม่ถูกโรคกับพวกอ่อนโยนก็ส่วนหนึ่ง แต่สายตาเขาตอนนี้มันหนักกว่านั้นมาก...ใบหน้าจิ้มลิ้มเห่อร้อนอย่างไม่อาจควบคุม

 

       ชายหนุ่มระบายยิ้มอ่อนก้มลงไปกระซิบเสียงนุ่มทุ้มชิดริมหูเล็กๆ ที่ประดับด้วยต่างหูมากมายไม่เหมือนใคร “มันเป็นสัญลักษณ์แห่งรักนิรันดร์ของการแต่งงาน”

 

      ร่างเล็กสะดุ้งนิดหน่อยกับเสียงติดแหบพร่านั่น เธอทำหน้านิ่วคิ้วขมวดทั้งๆ ที่แก้มใสแดงจนเหมือนจะสุกปลั่ง มันป่องและดูนุ่มนิ่มจนจีอ๊อตโต้อดใจไม่ไหวกดจมูกหอมไปฟอดใหญ่

 

       “ท่าน!” หมัดเล็กๆ แสนทรงพลังพุ่งเข้าใส่ราวกับเป็นสัญชาตญาณ แต่มือหนาก็คว้าไว้ทันทั้งยังหัวเราะขลุกขลักในลำคอ เธอกัดฟันกรอดแล้วจะใช้อีกมือต่อยแต่ว่าก็ถูกรวบตัวไปกอดแนบแน่นทั้งยังถูกพานอนราบไปกับพื้นหญ้านุ่มนิ่ม

 

       “ฮื่อ!” เสียงขู่ในลำคอดังขึ้นอย่างหงุดหงิด เธอพยายามตะเกียดตะกายออกจากอ้อมแขนแข็งแกร่งแต่ก็ไม่สำเร็จ พรีโม่สามารถรัดร่างภรรยาในความฝันได้อย่างสมบูรณ์ยากต่อกร สุดท้ายเธอก็ได้แต่ถอนหายใจด้วยความเหนื่อยและรำคาญใจยอมนอนนิ่งๆ ให้เขากอดทั้งอย่างนั้น

 

       “เด็กดีๆ” จีอ๊อตโต้ยิ้มแล้วลูบหัว เขาเปลี่ยนท่าทางไปนอนตะแคงยกศอกขึ้นตั้งค้ำศีรษะตัวเอง อีกมือก็วางพาดอยู่บนเอวเล็กคอดกิ่ว ดวงตาสีสวยทอดมองคนที่นอนหงายหันมาจ้องเขาเหมือนอยากจะต่อยปาก

 

       ริมฝีปากหนายังคงยกยิ้มอยู่ เขาก้มลงไปหาเธอแสร้งจะจูบอย่างหยอกล้อ แต่ก็รู้ว่ามันไม่ง่ายเหมือนวันแต่งงาน เธอสะบัดหน้าหนีไปทันทีดังคาด แต่เขาก็ไม่ได้ซีเรียสเท่าไหร่ ดวงตาเหลือบมองมือซ้ายเล็กๆ ที่วางไว้บนอกตัวเองอย่างช่วยไม่ได้ เพราะข้างกายฝั่งนี้มีเขานอนเบียดอยู่อย่างแนบแน่น

 

        ดวงตาของจีอ๊อตโต้มักทอประกายทุกครั้งเมื่อมองแหวนที่อยู่บนนิ้วนาง

 

       เด็กสาวหันกลับมาเมื่อสัมผัสได้ว่าเขาจ้องหน้าตัวเองอยู่ ทำให้ดวงตาทั้งสองคู่สบประสานกันพอดี จีอ๊อตโต้นิ่งเหมือนตกอยู่ในภวังค์ มือหนาค่อยๆ เลื่อนจากเอวบางขึ้นมาข้างบน เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าแผ่วเบาชวนฝัน ก่อนจะแนบไปกับแก้มป่องที่เนียนนิ่มเหมือนผิวเด็ก เขาดันเอาไว้เบาๆ แต่มั่นคง แล้วค่อยโน้มตัวลงไปใกล้

 

       ดวงตาสีนิลไหวระริกพร้อมกับทำหน้าเลิ่กลั่ก เธอพยายามยกมือขึ้นดันหน้าเขาแต่ก็ไม่ทัน ในที่สุดริมฝีปากร้อนก็นาบลงไปอย่างแนบแน่น มันเป็นเหมือนครั้งนั้นที่จีอ๊อตโต้อาศัยประสบการณ์ที่มากกว่าชักนำแล้วสอดลิ้นเข้าไป รสจูบของเขาเริ่มต้นอย่างแผ่วเบาชวนฝันก่อนจะหวานซาบซ่านซ่อนความร้อนแรง

 

        สายลมหอบหนึ่งพัดพาดอกแดนดิไลออนให้ฟุ้งกระจายไปบนอากาศ ต้นหญ้าไหวลู่โอนเอนเป็นทัศนียภาพอันสวยงามรอบกายหนุ่มสาว ชายกระโปรงสีเหลืองอ่อนพัดพลิ้วโชว์หน้าขาเล็กนิดหน่อย ก่อนที่พรีโม่จะจำใจถอนจูบเมื่อภรรยาใกล้ขาดอากาศ

 

      เด็กสาวอ้าปากหอบเอาออกซิเจนเข้าปอด ดวงตาฉ่ำน้ำหรี่ลงตามคิ้วที่ขมวด หลังมือถูกยกขึ้นปิดปากที่บวมเจ่อ ตอนนี้เธอทั้งดูน่ารักและเย้ายวนเมื่อใบหน้าเห่อร้อนไปหมด

 

       แสงอาทิตย์ส่องเข้ามาตกกระทบทั้งสองร่างตามเวลาที่เปลี่ยนผัน มันไม่ได้ร้อนสักเท่าไหร่ นั่นอาจจะเป็นเพราะที่นี่คือความฝันก็ได้ จีอ๊อตโต้ยกยิ้มเอ็นดูติดมีเลศนัยขณะมองภรรยาเด็กของตัวเอง

 

        หัวใจแกร่งเต้นระรัวด้วยอารมณ์หลากหลาย เขามีความสุขมากเมื่อได้เจอเธอในที่แห่งนี้ มันทั้งหวานล้ำและทรมานไปพร้อมกัน หวังเพียงแต่ว่าเธอจะมีชีวิตอยู่ในโลกแห่งความจริง เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นแล้วเขาจะตามหาเธอให้เจอในสักวันหนึ่ง ไม่ว่าจะต้องไปที่ไหนหรือใช้เวลาเท่าไหร่ เขาก็จะตามหาเธอให้เจอแล้วรักเพียงเธอ

 

        ตราบนิจนิรันดร์

 

        เด็กสาวสะบัดหน้าหันกลับมามองเขาเหมือนจะเอาเรื่อง นั่นเป็นมุมพอดีกับที่แสงสาดส่อง มันสว่างเจิดจ้าอย่างน่าประหลาด ทำให้ใบหน้าของเธอดูเลือนรางจนเขาเห็นไม่ชัด ทว่าสิ่งที่ยังเห็นชัดกลับเป็นดวงตากลมโต มันเปลี่ยนจากสีนิลเป็นสีทับทิม และที่น่าพิศวงยิ่งกว่านั้นก็คือข้างในมีประกายระยิบระยับอยู่

.
.
.
.
.
       “เฮือก
!!!ร่างสูงผุดลุกขึ้นเร็วเสียจนหน้ามืด เขายกมือกุมขมับแทบจะทันที ตอนนี้หัวกำลังปวดตุบๆ ทั้งยังสับสนไปหมด

 

        นี่มันคืออะไรกันนะ

 

        ความฝันนี่มันอะไร

 

        มันเหมือนกับฝันซ้อนฝัน

 

        เขาฝันว่าตัวเองฝันถึงผู้หญิงคนหนึ่งแล้วตกหลุมรัก และผู้หญิงในฝันคนนั้นก็ยังเหมือนกับ...เด็กสาวคนนั้น

 

        เด็กสาวผู้น่าพิศวง...ที่คว้าหัวใจของพรีโม่คนนี้ไปครอบครอง

 

---

 

       #ฮั่นแน่ งงอะดิ อิ-อิ //โดนตบ

 

By เงาลดา

ผลงานอื่นๆ ของ เงาลดา

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. #6 12gh2
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2564 / 22:54
    ถ้าฝันได้ครึ่งหนึ่งของนั้นบ้างคงจะดี\\หนุกดีงับ
    #6
    0
  2. วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 11:27
    อ่าใช่เลยค่ะ โครตจะงง555 แต่ก็ฟินอยู่ดี~
    #5
    1
    • #5-1 (จากตอนที่ 1)
      18 พฤษภาคม 2563 / 12:43
      งั้นต้องอ่านเรื่องยาวค่ะ รับรองเข้าใจและฟินอย่างได้อรรถรถ คิกค้าก~

      #5-1
  3. วันที่ 30 เมษายน 2563 / 22:46
    ไม่มีเนื่อเรื่องTT
    #4
    1
  4. #3 botunflower (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 22:45
    อ่านไม่ได้อะ
    #3
    1
    • 28 พฤษภาคม 2563 / 09:11
      ลองดูใหม่น้า ไรท์แก้ให้แล้ว
      #3-1
  5. #2 Supanna boonsri
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 06:49

    ชอบมากค่าาาาาาาา~

    เขินไปหมดแล้ว~ 0////0~

    #2
    1
  6. วันที่ 25 เมษายน 2563 / 19:47
    สนุกดีครับ
    #1
    1
    • 25 เมษายน 2563 / 20:12
      ขอบคุณค่ะ><
      #1-1