กำเนิดเทพเจ้าสวรรค์

ตอนที่ 7 : บทที่ 7 กลับไปอีกครั้ง ( 1 )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 381
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    11 มี.ค. 62

                   บทที่ 7 กลับไปอีกครั้ง (1)


   ตูม!!


   "เป็นการโจมตีที่ดีนะแต่มันยังไม่พอ!!"


   "ถล่มปฐมพี!"


   วิ้ง


   "มู่ซื่อ"


    เอ็มเมอร์เรียกชื่อมู่ซื่อและเทื่อมู่ซื่อได้ยินผู้เป็นนายเรียกเลยรู่คำสั่งทันทีมู่ซื่อได้พ่นพิษออกไปหาเจ้าสัตว์อสูรเมื่อมันชนกับวิชาของเอ็มเมอร์


   ตูบ!


   สัตว์อสูรได้ชนกับวิชาของเอ็มเมอร์เข้าอย่างเต็มแรงและลอยตัวไปชนกับภูเขาอีกฝากอย่างรวดเร็ว


   "วิชาล่องนภา"


    พึบ!


    ตุบ!


    "ม่ะกี้ถือว่าดีแต่การโจมตีเมื่อกี้มันยังดีไม่พอ"


    เอ็มเมอร์พูดอย่างอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไรและเดินเข้ามาหาสัตว์อสูรที่พึ่งถูกพิษจากมู่ซื่อไปมันจึงเป็นอัมพาตชั่วคราวเท่านั้น


    แต่พิษของมู่ซื่อยังมีผลอีกอย่างนั้นก็คือมันทำให้ทุกอย่างที่โดนพิษของมันนั้นจะค่อยๆตายอย่างช้าๆมันค่อยแซกแซงเขาไปในร่างกายเมื่อใดก็ตามที่สูดดมพิษเขาไปแล้วมันจะไม่มีทางรักษาหายถ้าไม่ได้โดนรักษาจากภูติต้นไม้ที่ใช้พิษ


    "อืม รู้สึกว่ามันถึงเวลาแล้วสินะ" เอ็มเมอร์ยิ้มอย่างเยือกเย็น


    "ข้าหมดสนุกแล้วและพวกเจ้าก็ต้องตายสักที"


    สัตว์อสูรมองอ็มเมอร์ด้วยความหวาดกลัวสุดขีดมันไม่สามารถหนีได้เพราะพิษได้แต่รอความตายอยู่ตรงหน้า


    "หึ"


    ฉึบ!


   โฮกกกกกกกกกกกกกก


     ครั้งสุดท้ายการตายของมันก็ได้ร้องคำรามดังทั่วก้องป่าและเสียงนั้นมันก็เงียบลงและสัตว์อสูรที่รวมร่างมันก็ได้ล้มลงไปที่พื้นเกิดเสียงดังมากในบริเวณนั้น


     เอ็มเมอร์ได้ใช้พลังจิตและได้เอาผลึกจิตอสูรออกมาจากหน้าอกของสัตว์อสูรมาไว้ในมือและเก็บใส่กระเป๋า


    "วันนี้เจ้าทำได้ดี"


    เอ็มเมอร์ได้ลูบหัวมู่ซื่อและมู่ซื่อก็ดีใจที่ได้รับคำชมจากเจ้านายของมันเมื่อเอ็มเมอร์ลูบหัวมันเสร็จก็ได้เกาะคอของเอ็มเมอร์แล้วถูไถไปมาอย่างน่ารักน่าเอ็นดู


    "ผลึกอสูรจากอสูรระดับ 3 นี้ข้าจะเก็บไว้เพาะบ่มพลังของข้า"


    เอ็มเมอร์มองผลึกหินที่อยู่ในมือและเก็บเข้าใส่เสื้อของตน


    "หึ   แต่ยังพอมีเวลาอีกหน่อยงั้นเราไปล่าสัตว์อสูรระดับ 1 และ 2 ดีกว่านะมู่ซื่อ"


    มู่ซื่อพยักหน้ารับและทำหน้ามุ่งมั่น


    "งั้นไปกันเถอะอย่าเสียเวลาเลย"


     วิชาล่องนภา


     ฟึบ!


     หลังจากนั้นไม่นานเอ็มเมอร์ก็ได้เข้าไปในป่าลึกกว่าเดิมและได้ออกมาตอนยามเย็น


    "ตอนนี้ข้ามีผลิกอสูรระดับหนึ่ง ร้อยก้อน อันดับสอง สิบ ก้อน และอันดับสาม หนึ่งก้อนสินะ"


     เอ็มเมอร์นับผลึกก้อนที่อยู่ในมือแล้วเก็บมันกลับไป


    "ข้าต้องกลับไปแล้วไม่งั้นอาจผิดสังเกตได้"


     เอ็มเมอร์พูดจบก็ได้ใช้วิชาล่องนภาและวิชาไร้เงาควบคู่กันจึงทำให้เอ็มเมอร์นั้นเร็วจนไม่มีใครสามารถสัมผัสได้ถึงตัวตนของเขาได้เลยแม้แต่น้อย


    ตุบ


    เมื่อมาถึงที่หมายเขาก็ได้เดินไปที่กระท่อมที่เขาอยู่อาศัยอย่างเงียบเชียบ


    แต่เมื่อเขาเดินไปยังไม่ถึงกระท่อมเอ็มเมอร์ก็ได้เห็น คาร์ กำลังเดินมาหาเขาด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจอย่างมาก


    "เฮ้ย เจ้าขยะไม่เจ้าถึงได้เดินไปเดินอยู่ที่ตรงนี้ที่นี้มีที่ให้ขยะมาเดินได้ด้วยเหรอ?"


      เอ็มเมอร์ได้ยินอย่างนั้นก็ไม่ได้สนใจเองฝ่ายและเดินทางต่อโดยไม่หันหน้าไปหาคาร์เลยแม้แต่น้อย


     "ข้าพูดกับเจ้าอยู่นะไอ้ขยะ!!!"


     หลังจากที่คาร์พูดด้วยน้ำเสียงที่โมโหคาร์ก็ได้เดินเข้ามาหาเอ็มเมอร์อย่างรวดเร็วและที่สีหน้าที่หน้าเกลียด


    "เจ้าเป็นแค่ขยะไร้ค่าที่ได้แค่อยู่อาศัยที่นี้เท่านั้นเจ้าน่าจะตายตั้งแต่ตอนที่ข้าผลักเจ้าตกลงไปในน้ำตกแล้วทำไม่เจ้าถึงมีชีวิตรอดกลับมา!!!"


     คาร์ได้จิกผมของเอ็มเมอร์ได้และกดด่าเอ็มเมอร์อย่างต่อเนื่อง


    "งื้ออ"


     มู่ซื่อที่หลบอยู่ในเสื้อตรงอกของเอ็มเมอร์พยายามออกมาเพื่อปกป้องเจ้านายของมันแต่มันกลับถูกมือของเอ็มเมอร์กดหัวมันที่อยู่ตรงกลางอกและพยายามส่งสายตาบอกมันว่าไม่เป็นไรไม่ต้องออกมา


     มู่ซื่อเลยได้แต่ส่งเสียงร้องและน้ำตาคลอออกมา


     "เหอะวันนี้ข้าอารมณ์ไม่ดีเจ้ามาเป็นของเล่นของข้าหน่อยล่ะกัน"


     พูดจบคาร์ก็ได้ทิ้งหัวของเอ็มเมอร์ลงกับพื้นและได้กระทืบเอ็มเมอร์ซ้ำแล้วซ้ำเหล่าเอ็มเมอร์ได้ได้ขัดขืนแต่อย่างใดเพราะเอ็มเมอร์ไม่ได้รับผลกระทบกับแค่การกระทืบของเด็กน้อยอยู่แล้ว


     เพราะเอ็มเมอร์ได้บ่มเพาะพลังปราณเซียนระดับ สาม แล้วการโดนกระทืบเพียงเล็กน้อยแค่นี้ไม่ทำให้เอ็มเมอร์ไม่ได้รับบาดแผลแม้แต่น้อย


      หลังจากที่คาร์ได้ทำร้ายเอ็มเมอร์อย่างสมใจและไม่สังเกตเลยว่าเอ็มเมอร์ได้รับบาดเจ็บจากการที่ตนกระทำหรือไม่คาร์ก็ได้พูดต่ออีกครั้ง


     "ทั้งเจ้าและแม่ขยะไร้ค่านั้นมันก็แค่ขยะที่ไม่ควรมาอยู่ที่ตระกูลที่สูงส่งอย่างพวกเราเจ้าก็แค่ของเล่นที่ระบายอารมณ์โกรธของข้าแค่นั้นแหละและไม่แน่แม่ของเจ้าอาจจะโดดข้ากระทืบไม่ต่างเจ้าในสักวันหนึ่งแน่ ฮ่าๆๆๆๆๆ"


    เอ็มเมอร์ได้ยินดังนั้นก็ภายในจิตใจของเอ็มเมอร์ก็ปรากฏความโมโหขึ้นมาหลังจากที่ทำใจเย็นดุจน้ำแข็งและเก็บบัญชีแค้นไว้ในใจนั้นเมื่อคนที่อยู่ตรงหน้าได้พูดคำพูดนี้ออกมาก็ทำให้เอ็มเมอร์ต้องสติขาดพึงและทำหน้าตาไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน


     "ทำไม ข้าพูดผิดอะไรล่ะก็ทั้งเจ้าและแม่ของเจ้าก็เป็นแค่ขยะไม่ใช่เหรอ ในเมื่อพวกเจ้าสองแม่ลูกเป็นแค่ขยะข้าจะทำอะไรกับพวกเจ้าสองคนก็ได้"


     หลังจากได้ยินอย่างนั้นอีกครั้งเอ็มเมอร์จึงปล่อยรังสีสังหารขึ้นมาอย่างชัดเจน


     เอ็มเมอร์ได้รับรู้ว่าในตัวเข้ามีอะไรบ้างอย่างกำลังประทุออกมาจากภายในจิตของเขาและแล้วดวงตาข้างซ้ายของเอ็มเมอร์ก็ได้พลันเปลี่ยนเป็นสีแดงขึ้นมาและมีสัญญาลักษณ์แปลกๆอยู่ที่ดวงตาข้างซ้ายอย่างชัดเจน


     หลังจากที่ดวงตาสีแดงปรากฏก็ได้มีพลังมหาศาลออกมาจากตัวของเอ็มเมอร์และมันได้พุ่งจิตสังหารไปหาคาร์ได้ยืนตะลึงกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าว่าเกิดอะไรขึ้น


    "เจ้าว่าข้า ด่าข้า ทุบตีข้าได้แต่อย่ามาว่าท่านแม่ของข้า!!!"


    ........................................

      กลับมาอีกครั้งหลังจากอู้งานไปสองวัน5555(โดนตบ) คือไรท์มีเรียนเลยไม่ค่อยได้มีเวลาแต่งนิยายเท่าไรเพราะฉะนั้นก็เลยคิดว่าจะลงวันจันทร์ พุธ ศุกร์ อาทิตย์ แทนเอาเป็นเวลาไปเลย555555ถ้าปกติก็จะลงประมาณเที่ยงคืนแต่ถ้าไม่ปกติ(บ้า?)ก็จะลงเย็นนะตอนนี้สั้นหน่อยเนอะแต่จะมาอัพเลยๆแน่นอนนนนนนนนน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

20 ความคิดเห็น

  1. #9 aminidecor (@aminidecor) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 22:16

    ขอบคุณมากค่า
    #9
    1
    • #9-1 kyuya25 (@kyuya25) (จากตอนที่ 7)
      11 มีนาคม 2562 / 22:22

      เพราะเรารักทุกคนนนนน>o<
      #9-1