คัดลอกลิงก์เเล้ว

(Oneshot)นิยายของวายร้าย

นิยายทุกเรื่องก็ต้องมีพระเอก นางเอก และตัวร้าย...

ยอดวิวรวม

218

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


218

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  20 มิ.ย. 59 / 21:52 น.
นิยาย (Oneshot)¢ͧ (Oneshot)นิยายของวายร้าย | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แต่งเรื่องนี้เพราะชอบเพลงเพลงหนึ่งละเกิดอยากแต่งขึ้นมา
.
คิดไว้หลายคู่ว่ามันจะวายร้ายยังไง แต่สุดท้ายพล็อตเรื่องก็มาจบที่คู่นี้ 
.
เป็นฟิคเร่งด่วนอาจจะอ่านยากหรือไม่รู้เรื่องก็ปล่อยมันไปเนาะ เอาสนุกๆค่ะ 
.
ขอบคุณทุกคนที่หลงเข้ามาอ่านค่า ชอบไม่ชอบยังไงก็คอมเม้นท์กันไว้โน้ะะะ 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 20 มิ.ย. 59 / 21:52


ความรักก็เหมือนนิยาย

บางเรื่องเราถูกกำหนดมาให้เป็น พระเอก

บางเรื่องเราถูกกำหนดมาให้เป็น ตัวประกอบ

และบางเรื่องเราก็ถูกกำหนดมาให้เป็น ตัวร้าย...

.

.

.

ไอ้เจี๋ยยยยยย !!! เอาออกป๊ายยยย !!!

สาวน้อยตัวเล็กผมสั้นหน้าตาจิ้มลิ้มที่กำลังวิ่งหนีอีกคนตะโกนออกมาลั่นระเบียงชั้น 3

ฮ่าๆๆๆๆ หนีชั้นไม่พ้นหรอก คังเยบิน นี่เธอกลัวตุ๊กแกหรอเนี่ย ตลกชะมัด

โจวเจี๋ยโฉวง หัวเราะออกมาด้วยความสะใจขณะที่กำลังถือตุ๊กแกปลอมวิ่งไล่คนตัวเล็กอย่างสนุกสนาน แต่แล้วก็เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น เมื่อเยบินเกิดสะดุดขาตัวเองกำลังจะล้มลง

ย๊าส์!! ยัยบิ้นระวังงง!!!

เจี๋ยโฉวงตะโกนออกไปเมื่อเห็นคนตรงหน้ากำลังจะหน้าทิ่ม แต่เป็นโชคดีของเยบินที่มีแขนเรียวยาวจากคนร่างสูงมารับเธอไว้ได้ทัน ก่อนที่หน้าจะถึงพื้น

เป็นอะไรไหม?

ร่างสูงถามคนที่อยู่ในอ้อมแขนด้วยน้ำเสียงอบอุ่น เยบินที่ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับตาคู่สวยที่มองมาด้วยความเป็นห่วง ดวงตาที่เยบินหลงรักมาแต่ไหนแต่ไร

มะ มะ ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณมากนะคะ รุ่นพี่มินกยอง -/////-

เยบินพูดขอบคุณตะกุกตะกัก ขณะที่ค่อยๆผละออกจากอ้อมแขนมินกยอง ใบหน้าที่ขาวซีดเมื่อกี้ ตอนนี้ได้กลายเป็นสีแดงระเรื่อ หัวใจเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอกข้างซ้าย

อ่า ทีหลังก็ระวังหน่อยนะ พี่ไปหละ J

มินกยองพูดลาเยบินด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มที่ทำให้ทั้งโลกของคนตัวเล็กสดใสขึ้นทันทีแม้ข้างนอกตึกฝนจะตกหนักจนรอบๆตัวมืดครึ้มไปหมด คังเยบินได้แต่ตกอยู่ในภวังค์ขณะมองแผ่นหลังของรุ่นพี่ที่ค่อยๆเดินออกไป จนลืมว่ามีอีกคนที่ตอนนี้กำลังมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์นัก เบะปากมองบน เจี๋ยโฉวงที่กำลังมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็นึกหมั่นไส้เยบินขึ้นมา จึงโยนตุ๊กแกปลอมในมือไปที่เยบินทันที

กรี๊ดดดดดดดด!!! ไอ้เจี๋ยยยยยย !!! แกกกกกกกกกกกกกกกก๊!!

เยบินที่โดนตุ๊กแกปลอมหล่นใส่หัวหันไปตะโกนด่าอีกคนอย่างรวดเร็ว แต่ก็สายไปเสียแล้วเพราะเจี๋ยโฉวงกำลังวิ่งหนีไปเกือบสุดระเบียงแล้ว เยบินได้แต่ถอนหายใจเบาๆและเดินกลับห้องเรียนเพื่อไปเรียนต่อในภาคบ่าย

.

.

.

.

ปิ๊งงงงงป่องงงง!!!!

เสียงสวรรค์ของเหล่านักเรียนดังขึ้นพร้อมกับเสียงเด็กๆที่คุยกันเซ็งแซ่หลังเลิกเรียน คังเยบินเดินมาหยุดที่หน้าตึก พลางมองฝนที่ยังไม่หยุดตก

ลุยฝนไปเลยดีไหมเนี่ย รอให้หยุดมันคงไม่หยุดแน่ๆ... คนตัวเล็กคิดในใจ พร้อมทำท่าเตรียมลุยฝน  ฮึบบบ 1 ... 2 ....

อ้าวว ตัวเล็กกกก ไม่ได้เอาร่มมาหรอ?

ขณะที่คังเยบินกำลังจะออกตัว ก็ได้ยินเสียงคุ้นเคยเหมือนเพิ่งได้ยินมาเมื่อไม่นานมานี้ เมื่อหันไปมองก็เจอกับรุ่นพี่มินกยองคนเดิมเพิ่มเติมคือถือร่มมาด้วย

เอ่ออ ฉันลืมเอาร่มมาน่ะค่ะ แหะๆ เอ้อออ ฉันชื่อเยบินนะคะ คังเยบิน ไม่ได้ชื่อตัวเล็ก

เยบินแนะนำตัวเองหลังจากได้ยินคนพี่เรียกว่าตัวเล็ก

อ่ออ งั้นพี่ขอเรียกบิ้นละกันนะ เอ้ออ ไปกับพี่ก็ได้นะ พี่มีร่ม

มินกยองว่าพลางกางร่มและดึงแขนคนตัวเล็กให้มาอยู่ในร่มยกแขนโอบคนน้องอย่างเบามือเพื่อไม่ให้อีกคนตากฝน คังเยบินที่งงกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้แต่หน้าแดงและเดินตามคนพี่ไป แต่เดินออกมาจากตึกได้ไม่กี่ก้าวก็มีคนวิ่งเข้ามาแหวกร่างกายทั้งสองคนแยกกันและแทรกตัวเข้ามาพร้อมทั้งทำหน้าเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ต่างจากอีกสองคนที่ถูกแยกหันมามองหน้ากันอย่างงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อกี้

ฉันไม่ได้เอาร่มมาน่ะ ขอไปด้วยคนนะ

เจี๋ยโฉวงพูดพลางหันไปยิ้มให้มินกยองทีให้เยบินที มินกยองได้แต่ยิ้มแห้งๆกลับไปให้ตามประสาคนปฏิเสธใครไม่เป็น

นี่จะตามมารังควานอะไรฉันอีกล่ะ? วันนี้ก็แกล้งทั้งวันแล้วไม่พอรึไง

คังเยบินถามเจี๋ยโฉวงด้วยความระอา

แล้วนี่ฉันแกล้งอะไรเธอ ฉันแค่ไม่มีร่มเลยขอไปด้วยเองนี่น่า อีกอย่างร่มก็เป็นของพี่มินกยอง ไม่ใช่ของเธอสักหน่อย จะบ่นอะไร

เจี๋ยโฉวงตอบแบบกวนๆ จนคังเยบินที่เถียงต่อไม่ได้ถอนหายใจเฮือกใหญ่และยอมให้ไปด้วยโดยดี ทั้งสามคนเดินมาได้สักพักก็ถึงบ้านเจี๋ยโฉวงและเยบินที่อยู่ติดกัน

ถึงบ้านแกแล้ว ไปสักทีสิ้ เหม็นขี้หน้าจะแย่

คังเยบินไล่เจี๋ยโฉวงด้วยสีหน้ารำคาญ

โอเค๊ ไปก็ได้ ขอบคุณนะคะพี่มินกยอง ถ้าไม่ได้พี่ฉันคงเปียกแย่

เจี๋ยโฉวงพูดพลางโค้งขอบคุณมินกยอง คนพี่ยิ้มให้และพยักหน้ารับช้าๆ

แล้วบ้านเธออยู่ไหนล่ะบิ้น?

เมื่อเห็นเจี๋ยโฉวงเดินเข้าบ้านไปแล้วก็หันมาถามคนตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังมองมาที่เธอตาใสแป๋ว น่ารักชะมัด... มินกยองคิดในใจจนเผลอยิ้มออกมาไม่รู้ตัว

ยิ้มอะไรหรอคะพี่มินกยอง บ้านฉันก็หลังถัดไปนี่เองค่ะ

เยบินพูดพลางชี้ไปที่บ้านของตน จากนั้นทั้งสองก็เดินไปหยุดที่หน้าบ้านเยบิน

เอ่ออ พี่ขอเบอร์บิ้นไว้ได้ไหม เอาไว้โทรมาถามเวลาฝนตกว่าเอาร่มมารึเปล่าน่ะ

มินกยองพูดอย่างกล้าๆกลัวๆ

ได้สิ 555555555508xxxxxxxx

เยบินพูดไปขำไป มินกยองก็อดขำตามความน่ารักของน้องไม่ได้

เคร้งงงงง!!!

ในขณะที่ทั้งสองคุยกันอย่างมีความสุขนั้น กระถางต้นไม้ที่วางอยู่บนรั้วตกลงมาอย่างแรงจนกระถางแตก

เอ๊ะ นั่นกระถางต้นไม้นี่ เมื่อกี้ยังดีอยุ่เลยตกลงมาได้ไงเนี่ย

มินกยองพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสงสัย

เมี๊ยวววววววว

ตัวการที่ทำให้กระถางต้นไม้ตกรีบหลบหลังกำแพงและเลียนเสียงแมวอย่างเร่งรีบ

อ่ออ สงสัยจะเป็นแมวน่ะค่ะ บ้านไอ้เจี๋ยมันเลี้ยงแมว ตัวใหญ่ซะด้วย พี่รีบกลับบ้านเถอะ เดี๋ยวจะมืดเอา ฝนก็หยุดตกพอดี

 เยบินว่าพลางยกมือบ๊ายๆบายคนพี่ และหันไปมองกระถางต้นไม้อย่างรู้ทัน

นี่!! ไอ้เจี๋ย แกมานั่งทำอะไรตรงนี้ฮะ

เจี๋ยโฉวงสะดุ้งตกใจกับเสียงที่ได้ยิน และค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาพบกับคนที่ชะโงกมาจากอีกด้านของกำแพง

แหะๆๆ ฉันมารดน้ำต้นไม้น่ะ พอดีเมื่อยเลยนั่งพักสักหน่อย

เจี๋ยโฉวงตอบอย่างลุกลี้ลุกลน

รดน้ำบ้านแกสิ ฝนตกขนาดนี้ยังมารดน้ำอะไรอีก แกมาแอบฟังฉันคุยกับพี่กยองใช่ไหม

เยบินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังและเจี๋ยโฉวงตกใจกับคำพูดของอีกคนเล็กน้อย

ฉันปล่าวนะ ฉันแค่ยังไม่ทันได้เข้าบ้าน แล้วบังเอิญมาได้ยินเท่านั้นแหละ

เจี๋ยโฉวงรีบลุกขึ้นมาแก้ตัวเสียงดัง

อ่ออหรา ชั้นก็ยังไม่ทันจะว่าอะไรเลยแกจะโวยวายทำไมเนี่ย ไปดีกว่า วันนี้การบ้านเยอะด้วย บาย

เยบินว่าพลางหันหลังกลับเดินเข้าบ้านไป ส่วนเจี๋ยโฉวงได้แต่ถอนหายใจอย่างโล่งอก

รุ่นพี่ขี้เก๊กนั่นมันมีอะไรดี ทำไมแกดูชอบพี่เขานักนะ เยบิน เจี๋ยโฉวงคิดในใจขณะที่มองคนตัวเล็กค่อยๆเข้าบ้านไป

.

.

.

.

ณ โรงอาหาร

คังเยบินที่กำลังนั่งกินข้าวกับเหล่าเพื่อน สายตาก็เหลือบไปเห็นรุ่นพี่ร่างสูงหน้าคมกำลังหาที่นั่ง จึงโบกมือเรียกคนตัวสูงให้มานั่งด้วยกันตรงที่ว่างข้างหน้าเธอ

รุ่นพี่มินกยองงงงง มานั่งตรงนี้สิคะ ข้างหน้าฉันมีที่ว่างพอดี

เยบินพูดพลางยิ้มเขิน

แหมมมมม ยัยบิ้น อะไรยะ อะไรยังไงเนี่ยยยยย

จองอึนอูเอ่ยปากแซวเพื่อนตัวเล็กพลางชี้ไปที่มินกยองทีเยบินที

อะไรของแก๊ ยัยหมวยยย

เยบินพูดด้วยใบหน้าหน้าแดงก่ำ และเอื้อมมือไปตีอึนอูอย่างเคอะเขิน มินกยองได้แต่ขำเมื่อเห็นท่าทางน่ารักของเยบิน แต่ขณะที่มินกยองกำลังจะนั่งนั้น ก็มีอีกคนรีบเข้ามานั่งตัดหน้าไปต่อหน้าต่อตาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

ย๊าส์ ไอ้เจี๋ยยยย นี่มันที่นั่งพี่กยองนะ แกไปนั่งที่อื่นเลยไป๊

เยบินที่เห็นคู่ฟัดคู่กัดเข้ามานั่งตรงหน้าเธอก็เอ่ยปากไล่ ส่วนมินกยองได้แต่ยืนงงทำอะไรไม่ถูก

ย่าห์ อะไรเล่า ฉันนั่งก่อนที่มันก็ต้องเป็นของฉันสิ

เจี๋ยโฉวงพูดด้วยสีหน้ากวนโอ๊ย

โอ๊ยยยยยยยยย ฉันทนไม่ไหวแล้วนะเจี๋ย มาคุยกันหน่อยสิ้

เยบินพูดพลางลุกขึ้นลากเจี๋ยโฉวงออกมาที่สวนข้างโรงอาหาร

นี่ โจวเจี๋ยโฉวง ฉันไม่รู้ว่าแกทำไปทำไมนะ แต่แกก็รู้ว่าเรากลับไปเป็นอย่างเก่าไม่ได้แล้ว เราเข้ากันไม่ได้หรอก แกเลิกขัดขวางความรักฉันสักทีเถอะ ฉันกับพี่กวอนแกก็ขัดวางสำเร็จแล้ว แกยังจะมาขัดขวางฉันกับพี่มินกยองอีกหรอ แกก็รู้ว่าฉันปลื้มพี่เขามากแค่ไหน พอเหอะว่ะเจี๋ย แกหยุดสักทีเถอะ ฉันขอร้อง

เยบินพูดรัวด้วยน้ำเสียงโมโหก่อนที่จะเดินจากไป โดยไม่สนใจคนข้างหลัง เจี๋ยโฉวงทรุดลงกับพื้นมองแผ่นหลังของคนตัวเล็กกำลังเดินห่างออกไป น้ำตาที่ค่อยๆเอ่อล้นจนภาพที่เห็นเป็นภาพเบลอ น้ำใสๆไหลออกมาอย่างไม่หยุด เหมือนฟ้าฝนจะเล่นตลก ฝนค่อยๆตกลงมาขณะที่เจี๋ยโฉวงกำลังร้องไห้ ชุดนักเรียนสีขาวๆค่อยๆเปียกจนไม่เหลือที่ให้เปียกอีก ทันใดนั้นเองก็มีหญิงสาวคนหนึ่งค่อยๆคลุมเสื้อกันหนาวไปที่ตัวเจี๋ยโฉวง และยื่นผ้าเช็ดหน้าให้อย่างอ่อนโยน

อ่ะ เช็ดน้ำตาซะ ชุดเปียกหมดแล้ว รีบไปเปลี่ยนชุดเถอะเดี๋ยวจะไม่สบายเอา

จองอึนอูพูดกับคนที่ร้องไห้อยู่บนพื้นด้วยความเป็นห่วง เจี๋ยโฉวงเงยหน้าขึ้นมาสบตาคู่สวยกับคนตรงหน้าที่มือนึงกำลังถือร่มให้เธอและอีกมือนึงที่กำลังยื่นผ้าเช็ดหน้าผืนน้อยมาให้เธอ และวินาทีนั้นเจี๋ยวโฉวงก็เอื้อมแขนไปจับมือข้างที่ยื่นผ้าเช็ดหน้ามาให้พลางพูดเบาๆว่า เธอใช่ไหม นางเอกของฉัน จองอึนอู

 

หรือนี่จะถึงเวลานิยายของฉัน

ที่มีเธอรับบทเป็นนางเอก

และฉันรับบทเป็นพระเอก




------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

แฮ่มๆๆ สวัสดีทุกคนค่า ขอเชิญพบกับฟิควายร้าย 55555555

แต่งแบบเร่งด่วนเลยยย ชอบไม่ชอบยังไงก็คอมเมนท์กันได้นะคะะ 

ขอบคุณทุกคนที่หลงเข้ามาอ่านค่า 

#ฟิควายร้าย 


แรงบันดาลใจมาจากเพลงนี้ค่ะ สายแร็ปเลย ชีวิตไรท์ก็วายร้ายนี่แหละค่ะ แต่ไม่เหมือนที่แต่งนะเดี๋ยวเข้าใจผิด 5555555555 

ผลงานอื่นๆ ของ kyulkyug_woo04

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 TitanMinGyeong
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 23:03
    เป็นคู่ผีจริงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    ขอหวีดบิ้นกยองก่อนนะคะ perfect couple สุดๆ >///<

    สงสารเจี๋ยนะเนี่ย แต่แบบปล่อยให้บิ้นกยองสมหวังเถอะค่ะ

    เห็นไหม สุดท้ายก็ไม่ใช่วายร้ายซะหน่อย

    มีจองอึนอูมาเป็นนางเอกให้แล้วนะคะ



    ปล.ฟังเพลงแล้วอยากแต่งฟิคบ่อยๆอีกนะคะ ด้วยรักจากไททัน 555555555
    #2
    0
  2. วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 22:44

    ขออภัยในความล่าช้า จริงๆ ก็อยากมาไวๆ เห็นแจ้งเตือนเด้งมานั้นไซร้ พี่เลยปั่นชีทอีกสามสิบหน้าพลัน...ท่องกลอนเพื่อ?
    เริ่มเรื่องมาอิเจ๊กก็เล่นเลยจ้า เพี้ยนมันทุกเรื่อง มีเรื่องไหนไม่เพี้ยนมั่ง ตามสไตล์คู่หูคู่ฮา เหมือนเพื่อนสนิทกันมากๆ มากกว่าจะชอบกันได้ เจี๋ยเหมือนเด็กหวงของจริงๆ ชอบเขาแต่ก็ไม่กล้าบอก แถมยังได้แต่เศร้าอยู่เดียว นี่ตามขัดขวางตั้งแต่กวอนเลยเหรอ ใจคอนี่กะจะให้นังบิ้นนกไปถึงไหน ถ้าจะไม่ให้เขาได้กับใครก็เอาเขาไปเองสิยะ อมพะนำใครมันจะไปรู้ //อินไปอีก// เจี๋ยก็ถือว่าเป็นคนที่รักเดียวพอควรแค่แสดงออกผิดที่ผิดทาง อาจจะเพราะอยู่ใกล้เกินไป เพื่อนมันเลยค้ำคอ ไปหาอือนูเถอะ เขามีร่มด้วยนะแก....ผิดเรื่อง

    พี่กยองเป็นพระเอกของเรื่องที่เล่าโดยตัวร้าย เจี๋ยจะไม่ชอบหน้าพี่เขาแค่ไหน สุดท้ายก็ไม่กล้าว่าอะไรรุนแรงเพราะคนที่เจี๋ยชอบ นั้นชอบพี่กยอง ถือว่าเป็นตัวร้ายได้ไม่สุด เพราะตัวร้ายตัวนี้ก็รักนางเอกอยู่ดี แอบหมั่นพี่กยองเล็กๆ มุกขอเบอร์นี่อะไรกันคะ มาซื้อร่มแจกเลยง่ายกว่าไหม //ที่แอบพิมพ์อยู่นี่จะหักร่มที่มีทิ้งทั้งหมด

    เยบินเอ้ยยยยย ถ้าสายเมะจะมารวมตัวตกเป็นของเจ้าทั้งสิ้นนี่มันฟิคในฝันของลูกสาวชัดๆ เรื่องจริงไม่ใช่ นกตัวใหญ่ๆ ที่เรียกว่าครุฑ5555555 เยบินเองก็น่าจะไม่ได้รับรู้อะไรเลยว่าเพื่อนมันแอบชอบ ก็ดูลักษณะสิเด็กประถมมาก แกล้งคนที่แอบชอบอ่ะ บ้าบอ แต่ถือว่าบิ้นก็เป็นนางเอกที่ถูกเล่าโดยพระเอก ดังนั้นไม่แปลกอะไรที่พระเอกจะไม่ว่าอะไรนางเอกเลยทั้งที่นางเอกทำไม่ดีแค่ไหน ไม่เห็นด้วยที่บิ้นด่าเจี๋ย แต่นังเด็กเจ๊กมันก็ปากแข็งเองช่วยไม่ได้ บิ้นเลยนกคนจีนหน้าคมไปได้พี่โย่งตัวสูงหน้าสวยแทนนาจา

    อึนอู ตัวชงโผล่มาตอนท้ายรายการมีความน่ารักตามสไตล์ยัยหมวย แถมยังมาปิดเรื่องได้อย่างงดงามว่านางชอบเจี๋ยอยู่ ใช่มะ??? ถึงจะแฮชแท็กเจี๋ยบิ้นแต่ไรต์แอบใส่เจี๋ยหมวยเข้าไปค่ะ อะไรกันคะ555555 ไหนว่าลูกสาวเราเป็นนางเอกไง กลับมาที่อึนอู ร่มเหมือนเป็นตัวแทนของฟิคเรื่องนี้ คือพี่กยองคนมีร่ม แล้วบิ้นอยากได้ร่มพี่กยอง เจี๋ยมันก็ไม่มีร่มไปให้บิ้น แถมไม่ไขว่คว้าหาไม่ปริปากบอก อึนอูผู้อยู่วงนอกก็มาหยิบยื่นร่ม ก็เหมือนยื่นความหวังดีใหม่ให้เจี๋ย เรื่องใหม่ๆ ในชีวิตก็น่าจะเริ่มต้นได้ดีขึ้น
    จบได้ดีค่ะ ไม่เศร้าไม่หน่วงเกินไป แต่ไม่หวานเลี่ยน ถือเป็นอารมณ์หม่นๆ สีเทาจางๆ ของคืนวันฝนตก ;) ขอบคุณสำหรับเจี๋ยบิ้นนะคะ

    #1
    0