[Love Projects] บังคับรัก Forced love {Singto×Krist}

ตอนที่ 6 : Truce...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,297
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 149 ครั้ง
    19 เม.ย. 61

ตอนที่ 6 Truce...


"นี่พ่อเลี้ยง ตกลงจะพาผมไปไหนน่ะ" สุดท้าย คนที่พูดทำลายความเงียบขึ้นอีกครั้งก็ยังเป็นคริส ตากลมๆ มองวิวที่รถวิ่งผ่านแล้วอดจะถามออกมาไม่ได้

"ไม่ได้อยากไปอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง จะรู้ไปทำไม?"

"ไม่อยากไปแต่อยากรู้ไม่ได้หรือไงเล่า!" สิงโตอมยิ้ม

"อยากรู้ก็พูดกับฉันดีๆ สิ"

"แล้วที่ผมพูดมันไม่ดีตรงไหน ไม่เห็นมีคำหยาบซักคำ" คนอารมณ์ไม่ดีเริ่มตีรวน

"ฉันอายุมากกว่านายนะ ทำไมถึงไม่เรียกฉันว่าพี่ล่ะ"

"ทำไมต้องเรียก ผมเรียกพ่อเลี้ยงแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว ไม่ได้อยากมีสิทธิพิเศษเพิ่มหรอกนะ แค่ที่มีอยู่ก็เกรงใจจะแย่" ท้ายประโยคยังคงจิกกัดนิดหน่อยตามนิสัย เขายังไม่ลืมเรื่องสิทธิพิเศษบ้าบออะไรนั่นหรอกนะจะบอกให้

"นี่รู้ไหม ทำไมฉันถึงได้แกล้งนาย" คนเจ้าเล่ห์เอ่ยถามตาพราวจนคริสนึกอยากจะมีไม้แหลมๆ อยู่ในมือสักอัน พ่อจะทิ่มให้ตาทะลุเลย

"ยอมรับแล้วสิว่าแกล้งผมน่ะ สนุกมากมั้ยล่ะ" คริสกอดอก เมินหน้าหนีอย่างหงุดหงิด แต่สุดท้ายก็อดสงสัยไม่ได้ "ว่าแต่... ทำไมถึงได้แกล้งผมล่ะ"

"เรียกฉันว่าพี่ก่อนสิ แล้วจะบอก" คนขี้แกล้งยกยิ้มเจ้าเล่ห์ คนที่ไม่เคยเจอพ่อเลี้ยงโหมดนี้ถึงกับชะงัก

"ระ เรื่องอะไรล่ะ! ไม่ได้อยากรู้ขนาดนั้นสักหน่อย ไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอกสิ!"

"ปกติเป็นคนดื้อแบบนี้หรือเปล่าน่ะ"

"ก็บอกว่าไม่ได้ดื้อไง แล้วคำแบบนั้นน่ะเขาเอาไว้ใช้กับเด็กไม่ใช่เหรอ ผมโตแล้วนะ!" คริสโวย สิงโตเหลือบมองคนที่บอกว่าไม่ใช่เด็กแล้วหัวเราะในลำคออย่างนึกเอ็นดู...

ก็นะ... หลังจากที่ได้โทรคุยกับคนเป็นพี่ตั้งแต่เมื่อคืน อะไรๆ ที่เคยเข้าใจผิดก็ถูกทางนั้นอธิบายจนแจ่มแจ้งทุกข้อ กำแพงที่ถูกก่อไว้ตั้งแต่เจอคนข้างๆ วันแรกก็ค่อยๆ พังทลายไปด้วย ยิ่งพี่เขาบอกว่าสาเหตุที่อีกฝ่ายต้องมาอยู่ที่นี่เพราะมีปัญหากับที่บ้านด้วยแล้ว เขาก็ยิ่งใจร้ายด้วยไม่ลง แถมพอมองดีๆ ...หมอนี่ก็น่าแกล้งดีไม่หยอก

"นี่! จะเหม่อไปถึงไหนน่ะพ่อเลี้ยง เดี๋ยวก็ขับไปชนคนอื่นเข้าหรอก" เสียงโวยวายที่ดังกว่าปกติทำให้สิงโตหลุดจากภวังค์ หันกลับมาก็เห็นคนข้างๆ กำลังนั่งทำหน้าบูดบึ้งอย่างน่าขำ

"มีอะไรตลกนักหรือไงครับ ถ้านอนไม่พอก็บอก ผมจะได้ขับแทน ผมไม่ได้อยากเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่กับพ่อเลี้ยงนะ" คริสโวย อย่างน้อยๆ ก็ต้องกลับไปแต่งงานเพื่อตอบแทนพระคุณพ่ออีกนะเว้ย!

"หึ ไม่ต้องห่วง ฉันนอนหลับปกติดี นายต่างหาก... ที่น่าจะนอนไม่หลับน่ะ" น้ำเสียงล้อเลียนนั่นทำเอาคริสหน้าร้อนวูบ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนฉายวาบเข้ามาในหัวทันที 

"ทะ ทำไมผมต้องนอนไม่หลับด้วยล่ะ เรื่องแค่นั้นน่ะ คิดว่าโดนน้องหมาเลียหน้าก็จบแล้ว!" 

"อะไรกัน ฉันแค่คิดว่านายอาจจะแปลกที่ก็เลยนอนไม่หลับ แต่ดันไปคิดถึงอีกเรื่องซะได้... ติดใจหรือไง" น้ำเสียงติดจะกวนกับใบหน้าหล่อเหลาที่เลื่อนเข้ามาใกล้ ทำให้คริสถึงกับตาพร่า ไม่รู้ตัวสักนิดว่ารถหยุดวิ่งตั้งแต่ตอนไหน ทำได้เพียงแค่เม้มปากแน่นก่อนจะหลับตาปี๋ สัมผัสได้ถึงปลายจมูกโด่งที่ปัดผ่านปลายจมูกเขาพอดี ก่อนจะได้ยินเสียงดังคลิก!

"ลงไปกันเถอะ ถึงแล้วล่ะ" เสียงนุ่มๆ ถูกกระซิบเบาๆ ที่ใกล้หู คริสลืมตาพรึบ ก้มมองเบลล์ของตัวเองที่ถูกปลดแล้วรีบดึงสติเข้าร่าง... มะ เมื่อกี้ ที่เข้ามาใกล้กันขนาดนั้น แค่จะปลดเบลล์ให้เขาเนี่ยนะ!

"เร็วสิ ฉันอุตส่าห์ตั้งใจพานายมาที่นี่โดยเฉพาะเลยนะ" สิงโตโผล่หน้ามาเอ่ยเร่งอีกรอบ 

คริสสะดุ้ง พยักหน้ารับรัวๆ ก่อนจะยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองเบาๆ หน้าร้อนขนาดนี้ไม่ต้องส่องกระจกก็รู้ว่ามันคงจะแดงอยู่แน่ๆ ไหนจะก้อนเนื้อในอกที่เต้นกระหน่ำจนแทบจะหลุดออกมาด้านนอกนี่อีก แย่แล้วไอ้คริส! เผลใจเต้นแรงกับผู้ชายได้ไงวะ แถมยังเป็นผู้ชายคนนี้อีก... ฮือออ นี่เขาเป็นอะไรไปเนี่ย

"ช้านะ" สิงโตเอ่ยทักเมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินหน้างอลงมาจากรถ

"ช้านิดหน่อย จำเป็นต้องบ่นด้วยเหรอครับ?" คนที่สติยังไม่เต็มร้อยส่งเสียงวีน สิงโตหัวเราะเบาๆ ในลำคอ มองหน้าคนขาวจัดแล้วยิ้มล้อ

"หึ หน้าแดงๆ นะ อากาศร้อนมากหรือไง" 

"ยุ่ง!" คริสทำตาขวางใส่ ก่อนจะกวาดสายตามองสถานที่ที่อีกฝ่ายพามาแล้วอ้าปากค้าง 

"นะ นี่! อย่าบอกนะว่าที่ตั้งใจพาผมมาคือที่นี่น่ะ!" สิงโตมองตามปลายนิ้วที่ชี้ไปยังป้ายขนาดใหญ่แล้วพยักหน้าหงึกหงัก

"ใช่ เหมาะกับนายดีออก ไม่ชอบหรือไง"

"บ้าเหรอพ่อเลี้ยง นี่มันสวนสัตว์นะ! พ่อเลี้ยงเห็นผมอายุกี่ขวบน่ะถึงได้พาผมมาที่นี่"

"อืมม นั่นน่ะสินะ คงจะประมาณเจ็ดขวบหน่อยๆ... โอ้ย! นี่! ฉันเจ็บนะ" คนจอมกวนร้องเสียงหลงเมื่อโดนคนโมโหฟาดมือใส่อย่างไม่เกรงใจจนต้องหลบเป็นพัลวัน

"ไม่อายเขาหรือไง มาวิ่งไล่กันเป็นเด็กๆ ไปได้" สิงโตคว้ามือที่เตรียมจะฟาดใส่เขาอีกรอบไว้แน่น คริสชะงัก มองไปรอบๆ แล้วหน้าแดงก่ำ

แน่นอนว่าที่นี่คือสวนสัตว์ หลากหลายครอบครัวย่อมเลือกที่จะพาลูกๆ มาเที่ยวที่นี่อยู่แล้ว และตอนนี้ผู้คนเหล่านั้นก็กำลังมองมาที่พวกเขาแล้วอมยิ้ม ประหนึ่งว่าเขาและผู้ชายตรงหน้าเป็นคู่รักที่กำลังหยอกล้อกันไม่มีผิด!

"เพราะพ่อเลี้ยงนั่นแหละ! พาผมกลับเดี๋ยวนี้เลยนะ" คนที่หน้าแดงจัดเพราะความโมโห? กระซิบสั่งเสียงเหี้ยม

"เดี๋ยวสิ ไหนๆ ก็มาแล้ว จะไม่เข้าไปข้างในหน่อยเหรอ" เจ้าถิ่นพยายามโน้มน้าว แต่โดนปฏิเสธเสียงแข็งทันที

"ไม่!!!" ให้ตายเขาก็ไม่เข้าไปเด็ดขาด!

......................................................................................................................................................................

"นี่ๆ พ่อเลี้ยง ไปดูแพนด้ากัน" ประโยคดูเหมือนจะเป็นคำเอ่ยชวน หากแต่คนชวนกลับวิ่งนำไปซะไกลลิบแล้ว สิงโตมองตามคนที่ไปยืนต่อคิวซื้อบัตรอย่างตื่นเต้นแล้วอดจะหัวเราะออกมาไม่ได้

นี่เหรอคนที่บอกว่าตัวเองไม่ใช่เด็ก แถมยังปฏิเสธเสียงแข็งว่าจะไม่เข้ามาเที่ยวข้างในนี้อีก... ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบสองชั่วโมงแล้ว เขายังไม่เห็นว่าอีกฝ่ายจะอยู่นิ่งๆ แล้วไม่ตื่นเต้นกับสิ่งรอบตัวเลยสักนิด 

"พ่อเลี้ยงงงง ชักช้าอยู่นั่นแหละ รีบๆ เดินเข้าสิ" นั่น ยังจะหันมาเร่งเขาอีก เร่งอย่างเดียวไม่พอ ดูเหมือนเขาจะเดินช้าไม่ทันใจคนใจร้อน มือขาวๆ นั่นถึงได้คว้าหมับเข้าที่แขนเขาและออกแรงลากให้เขาเดินตามไปทันที เฮ้อ.... ทั้งๆ ที่กว่าเขาจะเป็นฝ่ายลากอีกฝ่ายเข้ามาได้แท้ๆ  ไหงตอนนี้มันถึงสลับกันซะได้ล่ะ

"น่ารักเป็นบ้าเลย..." คริสยืนเกาะกระจก มองสิ่งมีชีวิตตัวอ้วนที่นอนกินใบไผ่อย่างสบายใจแล้วยิ้มกว้าง ตากลมโตที่ชอบทำตาขวางใส่เขาบ่อยๆ ก็ดูมีความสุขจนคนแอบมองเผลอยิ้มตาม สิงโตมายืนซ้อนอยู่ด้านหลังคริส หมีแพนด้าตัวอ้วนเริ่มเดินอุ้ยอ้ายโชว์ตัวแก่นักท่องเที่ยว สายตาเขามองตามเจ้าหมีอยู่ได้ไม่นาน ก็หันกลับมามองคนที่ยืนเกาะกระจกอยู่ข้างหน้าแทน

แปลกดีเหมือนกัน ที่เขาสามารถทนอยู่กับคนที่เพิ่งรู้จักกันได้นานขนาดนี้โดยที่ไม่รู้สึกอึดอัดสักนิด ...สำหรับคนที่โลกส่วนตัวสูงและขี้เบื่ออย่างเขาไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะเจอคนแบบนี้อยู่ใกล้ตัว แถมพอเจอแล้วอีกฝ่ายยังเป็นผู้ชาย...

"พ่อเลี้ยง... พ่อเลี้ยง! นี่! พี่สิงโต!" สรรพนามคุ้นหูกับแรงกระตุกที่แขนเสื้อทำให้สิงโตต้องหันกลับไปมอง แล้วก็เห็นหน้าขาวๆ กับแก้มกลมๆ กำลังมองเขาอยู่ก่อนแล้ว

"เหม่ออะไรน่ะ ไปกันได้แล้ว" คริสว่า ก่อนจะเดินนำออกไป พ่อเลี้ยงหนุ่มกะพริบตาปริบ... หูฝาดเหรอ? ก็ไม่หนิ

"นี่ เดี๋ยวสิ เมื่อกี้เรียกฉันว่าไงนะ" สิงโตรีบเร่งฝีเท้าก่อนจะไปเดินอยู่ข้างๆ

"อะไร? ผมก็เรียกว่าพ่อเลี้ยงไงครับ" คริสหันกลับมามองเขาด้วยดวงตาใสแจ๋ว แต่ฝันไปเถอะว่าคนอย่างเขาจะหลงกลน่ะ

"แต่คำสุดท้ายฉันไม่ได้ยินว่าแบบนั้นนี่ เรียกฉันว่าพี่แล้ว ทำไมถึงไม่เรียกให้ตลอดล่ะ น่ารักดีออก"

"หะ หูฝาดแล้วครับ ผมไม่ได้เรียกแบบนั้นสักหน่อย" คริสทำหน้าเลิ่กลั่ก ใบหูเริ่มเปลี่ยนสี และคงจะลามมาที่หน้าในไม่ช้า

"เดี๋ยว จะรีบไปไหน ไม่เดินเที่ยวต่อแล้วหรือไง ยังเดินไม่ทั่วเลยไม่ใช่เหรอ" สิงโตรีบคว้าแขนอีกฝ่ายไว้เมื่อคนขี้เขินเดินจ้ำเอาจ้ำเอาจนเกือบจะถึงทางออกอยู่แล้ว

"ผ ผม... หิวแล้วอ่ะ พาไปหาอะไรกินหน่อยสิครับ" คริสก้มหน้างุด ก่อนจะเอ่ยบอกข้ออ้างที่ฟังดูดีที่สุดตอนนี้ออกไป

"ได้สิ" สิงโตพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินนำไปที่รถ เห็นหน้าแดงๆ แล้วอดเอ็นดูไม่ได้ ใครจะไปคิดว่าปากร้ายๆ แบบนั้นจะเขินง่ายขนาดนี้ "อยากกินอะไรล่ะ"

"อะไรก็ได้ครับ แล้วแต่พ่อเลี้ยงเถอะ" คริสถอนหายใจ ยกมือขึ้นลูบอกตัวเองเบาๆ หวังให้ก้อนเนื้อที่อยู่ข้างในเต้นช้าลงอีกนิด เมื่อกี้เขาเองก็เอาความกล้าจากไหนไม่รู้ถึงไปเรียกอีกฝ่ายแบบนั้น พอเรียกเสร็จปุ๊ปความกล้าก็หายวับ ถึงต้องเดินหนีอย่างที่เห็น

อันตราย... ผู้ชายคนนี้เป็นอันตรายต่อเขาชะมัด ไม่ใช่ทางด้านร่างกาย แต่เป็นความรู้สึก ขนาดอยู่ใกล้ไม่ถึงวัน ยังเผลอใจเต้นแรงไปตั้งหลายครั้ง ท่าทางจะไม่ค่อยดีซะแล้วสิ 

......................................................................................................................................................................

หลังจากทานข้าวเสร็จ คนทั้งคู่ก็เดินทางกลับรีสอร์ททันที ด้วยพ่อเลี้ยงหนุ่มยังมีงานกองโตรอให้กลับไปสะสาง ซึ่งคริสก็ไม่ได้โต้แย้งอะไร ทำแค่เพียงนั่งเงียบๆ มาตลอดทาง ผิดวิสัยคนเกลียดความเงียบจนสิงโตต้องเป็นฝ่ายชวนคุย

"นี่คริส" เจ้าของชื่อใจกระตุก ด้วยเป็นครั้งแรกก็ว่าได้ที่ได้ยินอีกฝ่ายเรียกชื่อเขาแบบนี้ 

"เรื่องที่ไลท์อยากให้นายมาช่วยฉันทำงานน่ะ ไลท์ได้คุยกับนายหรือยัง"

"คุยแล้วครับ ผมก็กำลังคิดอยู่" คริสตอบ เมื่อนึกไปถึงคนที่อยู่ไกลถึงอเมริกา ที่ทั้งขอร้องแกมบังคับให้เขามาช่วยงานของคนเป็นน้องชาย ด้วยเพราะฝ่ายนั้นไม่ยอมมีเลขา จนคนเป็นพี่กลัวว่าจะโหมงานหนักจนน็อคไปซะก่อน

"นายจะมาลองทำดูก่อนก็ได้นะ เห็นไลท์บอกว่าที่บ้านนายก็มีบริษัทนี่ จะได้ลองงานก่อนไง"

"งานยุ่งมากเหรอครับ" คริสถามกลับ อันที่จริงเขามาอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้ทำอะไรอยู่แล้ว ข้อเสนอที่พี่ไลท์ให้มาก็ดูน่าสนใจไม่น้อย แต่เขากลัวว่าแทนที่จะไปช่วย กลับจะไปสร้างความปั่นป่วนแทนน่ะสิ

"ก็เยอะใช่ได้ ทั้งรีสอร์ท ทั้งไร่ส้ม นี่ยังไม่นับฟาร์มหมาที่นายยัดเยียดให้ฉันเลยนะ" ประโยคท้ายเอ่ยติดตลกจนคริสต้องหันมาค้อนใส่

"อันนั้นผมแค่ประชดเถอะครับ... แล้วทำไมพ่อเลี้ยงถึงไม่จ้างเลขามาไว้สักคนล่ะ"

"มันดูเกะกะน่ะ ฉันชอบทำงานคนเดียวเพราะมันคล่องตัวกว่า"

"แล้วจะให้ผมไปทำงานด้วยแบบนี้ ไม่กลัวว่าผมจะไปเกะกะการทำงานของพ่อเลี้ยงเหรอไงครับ" สิงโตยิ้มน้อยๆ เมื่อมองสบตากับคนขี้สงสัย

"ฉันรู้ว่านายจะไม่ทำให้ตัวเองเป็นตัวเกะกะน่ะสิ"

"...." คริสหน้าร้อนวูบ เผลอมองดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นเนิ่นนาน ก่อนจะรู้สึกตัวเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยถามขึ้นมาอีกรอบ

"ว่าไง สนใจมาทำงานกับฉันไหม"

"ก็ได้ครับ ถ้าผมทำวุ่นขึ้นมาก็อย่ามาโวยก็แล้วกัน ทั้งพี่ทั้งน้องเลย" คริสกอดอก เมินหน้าหนีออกไปนอกตัวรถ หากแต่มุมปากก็เผลอยกยิ้มขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

สิงโตมองท่าทางตุ๊กตาหน้ารถเขาแล้วอมยิ้ม รู้อยู่หรอกว่าถ้าอีกฝ่ายมาช่วยงานเขาเมื่อไหร่ รีสอร์ทเขาต้องปั่นป่วนแน่ๆ แต่ก็นะ... บางทีรีสอร์ทก็เขาอาจจะเงียบเกินไปจริงๆ... ถ้าวุ่นนิดๆ ป่วนหน่อยๆ ก็น่าจะเป็นสีสันดี... ล่ะมั้งนะ 

......................................................................................................................................................................

"ไงตัวแสบ วันนี้ไม่โวยวายกับพี่เรื่องสิงโตแล้วหรือไง" พี่ไลท์ฉีกยิ้มกว้างส่งมาให้ทันทีที่เขาวิดีโอคอลไปหา มีโอกาสแบบนี้ไม่บ่อยหรอก โชคดีที่วันนี้พี่ไลท์หยุดงานพอดี

"เห็นผมเป็นคนขี้บ่นขนาดนั้นเลยเหรอครับพี่ไลท์" คริสทำหน้ามุ่ย

"เปล่า แต่เห็นว่าน้องชายพี่เป็นคนน่าบ่นต่างหาก" ไลท์ว่า คริสหลุดหัวเราะ ป่านนี้พ่อเลี้ยงคงจะนั่งจามจนจมูกแดงอยู่แน่ๆ โดนคนใกล้ชิดนินทาระยะเผาขนขนาดนี้

"ก็จริงครับ พี่ไลท์รู้ไหมว่าวันนี้น้องชายพี่พาคริสไปที่ไหนมา สวนสัตว์ครับ! แกล้งกันชัดๆ เลย" คริสหน้างอ เมื่อเริ่มเล่าเหตุการณ์วันนี้ให้คนที่รักเหมือนพี่แท้ๆ ฟัง แต่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ น่ะ มองข้ามมันไปเถอะ... เนอะ! 

"หืม? แต่ดูเหมือนคริสไม่ได้โกรธเลยนี่นา... มีอะไรดีๆ งั้นเหรอ" พี่ไลท์ฟังจบก็เริ่มหรี่ตามองอย่างจับผิด คริสชะงัก... แย่ล่ะ! พี่น้องคู่นี้เหมือนกันชะมัด เก่งนักล่ะเรื่องต้อนคนให้จนมุมเนี่ย

"มะ ไม่มีครับ! คริสแค่เห็นว่าที่นั่นก็สนุกดี อีกอย่าง พ่อเลี้ยงก็อุตส่าห์พาไป ผมคงโกรธไม่ลงหรอก" คริสฉีกยิ้มกว้างเป็นการกลบเกลื่อน ไลท์หัวเราะเมื่อเห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนของคนเก็บอาการไม่เก่ง... มีเรื่องดีๆ จริงด้วยสินะ

"อ่า... พี่ต้องดีใจใช่ไหม ในที่สุดก็สงบศึกกันได้สักที"

"สงบศึกอะไรกันล่ะครับ ไม่ได้ทะเลาะกันสักหน่อย"

"ถึงงั้นก็เถอะ แสดงว่าจะไม่หนีกลับบ้านแล้วสินะ"

"ก็คงงั้นแหละครับ ถ้าน้องชายพี่ไม่แกล้งผมอีกอ่ะนะ" เสียงหัวเราะจากไลท์ดังขึ้นเบาๆ 

"ทำใจเถอะ นิสัยนี้สิงโตคงเลิกไม่ได้ง่ายๆ หรอก แต่พี่จะปรามๆ ให้ก็แล้วกันนะ" 

"ครับ...แล้วนี่พี่ไลท์จะมาเมืองไทยตอนไหนอ่ะ" คริสรีบเปลี่ยนเรื่องให้ออกห่างจากเรื่องที่ทำให้เขาใจกระตุก

"อืมม คงจะอีกประมาณสองเดือนน่ะ"

"อ้าว งี้ผมก็กลับกรุงเทพพอดีน่ะสิครับ ผมอยากเจอพี่ไลท์อ่ะ" คนไม่ได้เจอพี่ไม่แท้มานานเริ่มงอแง

"ไม่ต้องห่วงหรอกนา ยังไงพี่ก็ต้องไปหาเราอยู่แล้ว" ไลท์บอก ทำให้คริสมีสีหน้าดีขึ้นนิดหน่อย

"ได้ครับ เดี๋ยวผมจะเลี้ยงข้าวมื้อใหญ่เลย เป็นการตอบแทนที่อุตส่าห์ช่วยผมไง"

"จำคำพูดของตัวเองไว้ให้ดีล่ะน้องชาย พี่จะถล่มให้กระเป๋าฉีกเลยคอยดู" คนเป็นพี่ยกมือขึ้นชี้หน้าน้องชายผ่านมือถือ ในขณะที่คนเป็นน้องก็ทำท่าตะเบ๊ะรับ

"พร้อมเสมอครับ!"

"งั้นแค่นี้ก่อนนะคริส พี่มีนัดน่ะ" ไลท์ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ คริสหัวเราะ

"ครับพี่ไลท์ ไว้ค่อยคุยกันใหม่ครับ" คริสโบกมือบ๊าบบาย ก่อนที่ฝั่งนั้นจะตัดสายไป คนเสน่ห์แรงก็งี้แหละน้าา ตอนที่เขายังอยู่อเมริกาก็เห็นผู้ชายมาตามจีบพี่ไลท์เป็นพรวน จนถึงตอนนี้เองก็คงไม่ต่างกัน ช่างไม่กลัวเกรงมือเท้าหนักๆ ของพี่ไลท์กันเลยจริงๆ

คริสเงยหน้ามองดาวที่แข่งกันเปล่งแสงระยิบระยับอยู่บนฟ้าอย่างสบายใจ ถ้าอยู่กรุงเทพ เขาคงไม่มีวันได้มองเห็นดาวเยอะแยะมากมายแบบนี้แน่ เหลือบมองบ้านเคียงจันทร์ที่อยู่ใกล้ๆ ก็เห็นว่าไฟในบ้านยังมืดสนิท ดูท่าคืนนี้พ่อเลี้ยงคงจะค้างที่สำนักงานซะแล้วมั้ง ไม่รู้จะรู้บ้างหรือเปล่าว่าพี่ตัวเองเสน่ห์แรงขนาดไหน แต่คิดไปคิดมา คนขี้หวงขนาดนั้น ถ้ารู้เข้าคงจะบินไปนั่งเฝ้าพี่ไลท์ไม่ห่างแน่ๆ เพราะฉะนั้นพี่่ไลท์ไม่มีทางบอกหรอก อ่า... เก็บไว้แบล็กเมล์พี่ไลท์ดีกว่า 

......................................................................................................................................................................

หลายวันต่อมา...

"อ้าวพี่คริส อรุณสวัสดิ์ค่ะ ตื่นเช้าจังเลยนะคะ" ลีนส่งเสียงทักทายอย่างสดใส คริสมองอีกฝ่ายที่อยู่ในชุดนักเรียนเรียบร้อย แล้วส่งยิ้มกลับไปให้

"อรุณสวัสดิ์ครับน้องลีน จะไปโรงเรียนแล้วเหรอครับ" คริสเอ่ยถามก่อนจะออกเดินไปพร้อมกับเด็กสาว

"ใช่ค่ะ แล้วนี่พี่คริสกำลังจะไปไหนคะ ไปคุ้มกลางหรือเปล่า" เด็กสาวหมายถึงตึกหลังใหญ่ซึ่งถูกใช้เป็นสำนักงานของรีสอร์ท รวมทั้งเป็นที่ตั้งของสวนอาหารด้วย

"ใช่ครับ" คริสพยักหน้ารับ ความระแวงลดลงเยอะ ด้วยสังเกตเห็นว่าถ้าอยู่กันตามลำพัง ลีนจะไม่มีความคิดที่จะทำอะไรแผลงๆ อยู่ในหัวเลย แต่พออยู่ต่อหน้าคนอื่น โดยเฉพาะพี่ชายของอีกฝ่ายเมื่อไหร่ บอกได้เลยว่าบรรลัยเมื่อนั้น คนพี่ก็ขี้หวง คนน้องก็ขี้แกล้ง แต่คนกลางอย่างเขาเนี่ยสิแย่!

"ดีเลยค่ะ ลีนจะได้มีเพื่อน พี่สิงน่ะทิ้งลีนไปคุ้มกลางตั้งแต่เช้าแล้ว ปล่อยให้ลีนเดินคนเดียว" ลีนทำหน้างอเป็นเชิงฟ้อง คริสอมยิ้ม 

"พ่อเลี้ยงดูขยันจังเลยนะครับ"

"แน่นอนค่ะ แต่วันนี้ดูจะขยันผิดปกติ ไม่รู้มีอะไรพิเศษหรือเปล่า" ลีนหันมามองเขาอย่างล้อเลียน คริสยิ้มแห้ง วันนี้เขาจะไปช่วยงานพ่อเลี้ยงที่รีสอร์ทเป็นวันแรก แต่ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับความบ้างานของพ่อเลี้ยงสักหน่อย 

"น้องลีนอยู่ม.ไหนแล้วครับ" คริสเปลี่ยนเรื่อง เขาอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้วแต่ไม่ได้มีโอกาสคุยกับเด็กสาวมากนัก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครเป็นสาเหตุ ถึงเขากับพ่อเลี้ยงจะยอมสงบศึกกันแล้ว แต่ก็ใช่ว่าความหวงน้องของอีกฝ่ายจะลดลงไปด้วย เห็นเขากับลีนอยู่ด้วยกันเมื่อไหร่เป็นได้มายืนตาขวางทำหน้าบูดหน้าบึ้งเมื่อนั้น แถมยัยน้องสาวตัวแสบก็ดูจะชอบอกชอบใจซะด้วย

"ม.6 ค่ะพี่คริส อีกไม่กี่เดือนก็จะเรียนจบแล้ว" เสียงเจื้อยแจ้วของลีนดึงความสนใจของคริสกลับมา

"คิดหรือยังว่าจะเรียนอะไรต่อ" ชายหนุ่มถามต่อเป็นการชวนคุย

"ก็คิดๆ ไว้บ้างแล้วค่ะ แต่ไม่รู้พี่สิงจะอนุมัติหรือเปล่า"

"อ้าว ทำไมล่ะครับ" คริสงง

"ลีนอยากไปเรียนที่กรุงเทพค่ะ แต่พี่สิงคงไม่อนุญาต" เด็กสาวหน้าม่อย คริสมองอย่างเข้าใจก่อนจะเอ่ยปลอบ

"น้องลีนลองคุยกับพ่อเลี้ยงหรือยังครับ พี่ว่าพ่อเลี้ยงคงไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอก"

"น้อยไปน่ะสิคะ ปัจจุบันนี้น่ะถ้าล่ามโซ่ลีนติดบ้านไว้ได้คงจะทำไปแล้ว" ลีนแยกเขี้ยวเมื่อนึกถึงพี่ชายตัวเอง คริสอดขำออกมาไม่ได้ ก่อนจะยีผมเด็กสาวอย่างหมั่นเขี้ยว

"งั้นพ่อเลี้ยงก็คงจะรักแล้วก็เป็นห่วงน้องลีนมาก น่าดีใจออกนะครับ" ลีนพยักหน้าหงึกหงัก

"ลีนรู้ค่ะ พี่คริสว่าลีนควรทำยังไงดีคะ" เด็กสาวหยุดเดินแล้วหันมาเกาะแขนคริส เอ่ยถามตาแป๋ว

"พ่อเลี้ยงเป็นคนมีเหตุผล พี่ว่าน้องลีนน่าจะลองคุยกับพ่อเลี้ยงดูก่อน พ่อเลี้ยงน่าจะเข้าใจ" ลีนทำหน้าเพลีย

"พี่คริสยังไม่รู้ พี่สิงของลีนน่ะไร้เหตุผลที่สุดในโลกแล้ว!"

"อืมมม งั้นมีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกได้นะครับ " คริสยิ้มกว้าง ยกมือขึ้นลูบผมเด็กสาวเบาๆ เป็นการปลอบใจ

"มีแน่นอนค่ะ พี่คริสไม่ต้องเป็นห่วง" ลีนยิ้มเจ้าเล่ห์ "ถ้ามีพี่คริสอยู่ บางทีลีนอาจจะได้ไปเรียนกรุงเทพอย่างที่อยากไปก็ได้"

"ทำไมอยู่ๆ ถึงมั่นใจนักล่ะครับ" คริสมองเด็กสาวอย่างแปลกใจ ก่อนจะทำตาโต "อย่าบอกนะว่าจะให้พี่ไปคุยกับพ่อเลี้ยงให้น่ะ ไม่ได้ผลแน่นอนครับน้องลีน พี่ขอยืนยัน" ลีนส่ายหน้า ส่งเสียงเสียงจุ๊ๆ เขย่งตัวขึ้นกระซิบเบาๆ ที่ใกล้หูคริส

"พี่คริสรู้ไหมคะว่า เราจะแก้นิสัยของคนที่ขี้หวงเรามากๆ ได้ยังไง" ลีนหัวเราะคิก ก่อนจะพูดต่อ "เราก็แค่ต้องหาคนที่มีความสำคัญกับเขามากกว่านั้นมาให้หวงแทนไงคะ"

"...." คริสชะงัก ยังคิดตามคำพูดอีกฝ่ายไม่ทัน รู้ตัวอีกทีเด็กสาวก็ผละตัวออกห่างซะแล้ว
  
"ลีนไปโรงเรียนก่อนนะคะพี่คริส เจอกันตอนเย็นค่ะ" เด็กสาวโบกมือให้อย่างร่าเริง ก่อนจะวิ่งไปขึ้นรถที่ทัตพงศ์จอดรออยู่ 

คริสยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองเบาๆ เป็นการเรียกสติ ก่อนจะเดินเข้าไปในสำนักงาน โดยที่คำพูดของลีนยังลอยอยู่เต็มหัว

"อ้ายคริสเจ้า~" ดาหวันส่งเสียงหวานมาก่อนตัวทันทีที่คริสโผล่หน้าเข้าไปในส่วนสำนักงาน คริสเอ่ยทักกลับอย่างเบลอๆ 

"สวัสดีครับดาหวัน"

"ป้อเลี้ยงรออ้ายคริสอยู่ตี้ห้องทำงานเจ้า"

"อ่า ครับ... ขอบคุณครับดาหวัน" คริสพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะเดินไปตามที่อีกฝ่ายบอก ตั้งแต่เขาตกลงจะมาทำงานด้วย พ่อเลี้ยงก็พาเขาทัวร์รอบรีสอร์ทแล้วเป็นที่เรียบร้อย นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เขามายืนอยู่หน้าห้องทำงานของเจ้าของรีสอร์ทได้โดยไม่ต้องมีใครนำทาง

ก็อก ก็อก ก็อก

คริสเคาะประตู ไม่นานก็ได้ยินเสียงคุ้นหูดังมาจากด้านใน

"เข้ามา"

"สวัสดีครับพ่อเลี้ยง"

"มาแล้วเหรอ" สิงโตทักทายเสียงเรียบ คริสมองอย่างงงๆ ไปกินรังแตนที่ไหนมาแต่เช้าหว่า? ท่าทางจะอารมณ์ไม่ค่อยดี

"นั่งสิ" คริสทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ กวาดสายตามองรอบห้องอย่างสำรวจ แต่งห้องได้ไม่เลวเลยนี่นา เน้นโทนขาว-ดำ ตามสไตล์เจ้าของห้อง มีชั้นหนังสือวางอยู่ใกล้ๆ ชุดโซฟา ผนังด้านหนึ่งถูกเปลี่ยนเป็นกระจก มองเห็นลานด้านหน้าสำนักงาน ถัดไปเป็นวิวทิวทัศน์ของไร่ส้ม มองแล้วสบายตาดีไม่น้อย...เดี๋ยวนะ... คริสชะงักกึกเมื่อคิดอะไรขึ้นได้

"พ่อเลี้ยง... เมื่อกี้คงไม่ได้มายืนชมวิวตรงนี้อยู่ใช่ไหมครับ"

"ถามทำไม? ไปทำอะไรผิดมาหรือไง" พ่อเลี้ยงหนุ่มถามเสียงเรียบ แต่นัยน์ตาเริ่มขุ่น คริสมองแล้วสรุปในใจ... โอเค งานเข้า

"นี่พ่อเลี้ยง ผมถามจริงๆ นะ พ่อเลี้ยงคิดว่าผมจะจีบน้องสาวพ่อเลี้ยงจริงดิ"

"ทำไม? น้องสาวฉันเป็นยังไง ไม่ดีตรงไหน" คนตาขุ่นเริ่มตาขวาง คริสถอนหายใจ นี่แหละน่า พอเป็นเรื่องยัยตัวแสบทีไร พ่อเจ้าพระคุณก็จะเปลี่ยนจากน้ำแข็งเป็นกองเพลิงได้ในพริบตา

"ผมไม่ได้บอกว่าน้องลีนไม่ดีสักหน่อย แต่น้องสาวพ่อเลี้ยงเป็นเด็กม.ปลายนะครับ ผมไม่จีบหรอก เลิกหวงสักทีเถอะ" ...ยิ่งเป็นแบบนี้ก็จะยิ่งโดนยัยลีนแกล้งไม่รู้หรือไง... คริสต่อประโยคสุดท้ายในใจ

"พยายามอยู่" สิงโตถอนหายใจ เลิกตีหน้ายักษ์ใส่คนตรงหน้า "นายก็อย่าทำให้ฉันหงุดหงิดนักสิ"

"ความผิดผมที่ไหน ไปบอกน้องสาวพ่อเลี้ยงเองเถอะ" คริสส่ายหน้าไม่สนใจ ตั้งท่าจะคุยเรื่องงานต่อ แต่คำพูดของลีนลอยกลับเข้ามาในหัวจนชะงัก

"มีอะไรจะถามหรือไง?" สิงโตมองท่าทางคนตรงหน้าอย่างสงสัย คริสพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะขยับเก้าอี้ไปใกล้โต๊ะทำงาน ถามเสียงเบาจนสิงโตแทบจะเงี่ยหูฟัง

"น้องลีนสำคัญกับพ่อเลี้ยงมากไหมครับ" สิงโตทำหน้างง แต่ก็พยักหน้ารับ

"สำคัญสิ นั่นครอบครัวของฉันนะ" คริสขยับเข้าไปใกล้อีกนิด ก่อนจะถามต่อ

"แล้ว... พ่อเลี้ยงคิดว่าจะมีใครสำคัญกับพ่อเลี้ยงมากกว่าน้องลีนไหมครับ"

"ถามทำไม?" สิงโตไม่ตอบ แต่มองหน้าคนถามอย่างจับผิด ไปโดนยัยลีนกรอกหูอะไรมาอีกหรือเปล่าก็ไม่รู้ เป็นคนจบโทประสาอะไรปล่อยให้โดนเด็กม.ปลายแกล้งเอาแกล้งเอา

"ตอบๆ มาเถอะนา ยากตรงไหนเนี่ยพ่อเลี้ยง" คนยังไม่ได้คำตอบชักสีหน้าใส่

"ตอนนี้ยังไม่มี.." คริสตบเข่าตัวเอง

"นั่นไง! ผมว่าแล้วว่าต้องไม่มี" สิงโตมองท่าทางนั้นอย่างสงสัย

"ไปฟังยัยลีนพูดอะไรมาอีก"

"ก็เรื่องความขี้หวงของพ่อเลี้ยงนั่นแหละ"

"ยังไง?"

"ก็ไม่ยังไง น้องลีนแค่บ่นเรื่องที่พ่อเลี้ยงหวงเธอเกินไป จนแทบจะล่ามโซ่ขังไว้กับบ้านอยู่แลัว"

"น้อยๆ หน่อย ฉันไม่ได้โรคจิตขนาดนั้น แล้วที่ฉันหวงก็เพราะเป็นห่วงต่างหาก"

"ขนาดกับผมพ่อเลี้ยงก็ยังหวงเลย นี่เรียกว่าน้อยซะเมื่อไหร่" คริสย้อน

"ก็บอกแล้วไงว่าพยายามอยู่... แล้วมันเกี่ยวอะไรกับที่นายมาถามฉันเรื่องสำคัญไม่สำคัญ?" พ่อเลี้ยงหนุ่มดึงกลับมาเรื่องเดิม

"ก็นี่ไง คุยเรื่องนี้กันอยู่ดีๆ น้องสาวพ่อเลี้ยงก็มาถามผมว่า 'รู้ไหมว่าจะมีวิธีแก้นิสัยขี้หวงของพ่อเลี้ยงยังไง' พอถามผมเสร็จก็หัวเราะ ท่าทางโคตรไม่น่าไว้ใจเหมือนพ่อเลี้ยงเป๊ะเลย อุ้บ!" พูดจบคริสก็ยกมือปิดปากตัวเองอย่างตกใจเมื่อรู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรออกมา 

"แล้วไงต่อ?" เมื่อเห็นว่าพ่อเลี้ยงหนุ่มไม่ได้มีท่าทางโมโหอะไร คริสก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนจะพูดต่อ

"น้องลีนบอกว่าก็แค่หาคนที่สำคัญว่าตัวเองมาให้พ่อเลี้ยงหวงแทน ผมก็เลยมาถามพ่อเลี้ยงไงว่าจะมีคนที่สำคัญกว่าน้องลีนด้วยเหรอ" สิงโตฟังเสียงเจื้อยแจ้วของคริสแล้วอมยิ้ม

"พ่อเลี้ยงยิ้มอะไร" คริสถามอย่างระแวง อยู่ๆ ก็ยิ้มแบบนี้ไม่น่าใช่เรื่องดีสำหรับเขา

"เปล่า แค่คิดว่าวิธีของลีนก็น่าสนใจดี" คริสฟังคำตอบแล้วทำหน้าเหวอ

"อ้าว ไหนบอกว่าไม่มีคนสำคัญมากกว่าน้องลีนแล้วไง" สิงโตโน้มตัวเข้ามาใกล้ แต่คนที่กำลังจะสติหลุดอยู่รอมร่อไม่ได้สนใจถึงความใกล้ชิดที่เกิดขึ้น

"ฟังดีๆ สิ ฉันบอกว่า 'ตอนนี้ยังไม่มี' ต่างหาก" 

"หมายความว่าไง?" คริสกะพริบตาปริบ อย่าหาว่าเขาโง่เลยนะ แต่เขาไม่เข้าใจจริงๆ อ่ะ 

"หมายความว่าในอนาคตก็ไม่แน่ไง" สิงโตคลี่ยิ้มร้ายกาจ จนลูกแกะที่กำลังจะถูกต้อนเริ่มรู้สึกตัว ขยับถอยห่างมาอีกนิด

"สนใจมาเป็นคนสำคัญในอนาคตของฉันไหมล่ะ"

"!!!" คริสอ้าปากค้าง สติหลุดออกจากร่างเป็นที่เรียบร้อย

ใครก็ได้พาเขาออกไปจากที่นี่ที ร้ายกาจทั้งพี่ทั้งน้องแบบนี้ พีรวัสรับมือไม่ไหวแล้วววววว

......................................................................................................................................................................



มาแล้ววววววว มีใครรอพี่สิงกับน้องคริสอยู่มั้ย เมื่อคืนโซตัสดีงามมาก ฟินนนนน อิอิ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 149 ครั้ง

348 ความคิดเห็น

  1. #267 คนเบื่อโลก? (@Jpranmao) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 22:32
    แผ่นดินไหวเจ้า~
    #267
    0
  2. #179 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 08:01
    น้องคริสลูก!!!ใสซื่อมากไปแล้ว เดี๋ยวพี่ก็ตกหลุมรักถอนตัวไม่ขึ้นหรอก
    #179
    0
  3. #137 creamsarang (@creamsarang) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:44
    โอ้ยยยยยเขินมากเด้อออออ ถามตรงๆแบบนี้เลยหรอฮือออใจบางไปหมด
    #137
    0
  4. #66 เจ๊ฟินเจ๊มโน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 23:00
    ไม่ทราบว่าทำงานรีสอร์ตหรือขายขนมครกคร้ะ หยอดเก่งเหลือเกิน ต่างคนก็ไม่รู้ว่าเป็นคู่หมั้นของกันและกันแหมมม มันน่าฮักหลายๆ
    #66
    0
  5. #45 Aerins (@aerins) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 01:06
    สนใจมาเป็นคนสำคัญของฉันไหม
    ประโยคนี้กลั่นออกมาจากใจเลยใช่ไหมคะพี่สิง
    #45
    0
  6. #19 pu su (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 23:21
    โอโห้อยู่ไม่กี่วัน. พ่อเลี้ยงก็ลายสิงโต ออกเลยยย
    #19
    0
  7. #13 raknok (@raknok) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 20:58
    โอ๊ย น้องคริสลูก จะโดนพ่อเลี้ยงกะน้องลีนปั่นหัวโดยไม่รู้ตัว
    #13
    0
  8. วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 15:44
    น่ารักอ่ะ
    #10
    0
  9. #9 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 13:30
    เจอวันแรก โดนกัด จิก ซะเหวอะหวะ กระพริบตา 2 วัน ทำให้หูแดง แก้มแดง หัวใจกระตุกได้ แพนด้าที่สวนสัตว์ ช่วยได้จริง ๆ เลยเนอะ หนูน้อยตามอารมณ์พ่อเลี้ยงไม่ทันเลยล่ะเส้
    #9
    0
  10. #8 xoap (@xoap) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 12:20
    พ่อเลี้ยงเจ้าเล่ห์เกิ๊นนนน 555
    #8
    0