Baby... I love you (Yaoi)

ตอนที่ 33 : Baby I love you 33 : คือสิ่งสำคัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,943
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 348 ครั้ง
    13 ก.พ. 61






IIII  Ing & M IIII




Baby I love you 33 : คือสิ่งสำคัญ  

 

เมื่อกี้พี่เอ็มจูบผม!!!!

แล้วมันยังทำหน้าตายเหมือนไม่ได้ทำอะไรเลยอ่ะ!!!


ยังมีหน้ามาเช็ดเครื่องสำอางให้ผมต่อแล้วบอกว่า “อ่ะ ออกแล้ว แต่ปากมึงยังแดงอยู่เลยนะ กูไม่รู้ว่าเป็นเพราะลิปสติกที่เช็ดไม่ออกรึเปล่าหรือไม่ก็สีธรรมชาติมั้ง   ปกติปากมึงไม่ทาอะไรก็แดงอย่างนี้อยู่แล้วอ่ะ”

“.....”

“ป่ะ ไปกันเถอะ เก็บของมาหมดแล้วใช่มั้ย”

ผมพยักหน้างงๆ เมื่อพี่เอ็มเดินนำผมออกจากข้างเวทีที่พวกเรายืนอยู่

“.......”

“อิง... หน้ากูไม่ใช่ถนน  เวลาเดินอ่ะมองทางด้วย เดี๋ยวได้ล้มหน้าแหกหรอก”

“ก...ก็พี่อ่ะ... เมื่อกี้..”

“กูทำไม?”

“ก็เมื่อกี้พี่จุ๊บผมอ่ะ”

“แล้วไง  จุ๊บไม่ได้หรอ?”

“ได้ดิ  เอ้ย ไม่ได้ โอ้ยไม่ใช่สิ ไอ้พี่เอ็ม  แม่ง... โอ้ยยยย ทำไมทำงี้อ่า!”  ผมพูดอะไรไม่ออกเลยครับ


“ก็เห็นมึงทำหน้าเหมือนอยากให้จูบ”  มันตอบหน้าตาเฉยมาก   อย่างงี้ก็ได้หรอวะ!!


ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าตัวเองควรจะรู้สึกยังไงจริงๆ เพราะทั้งตกใจ ทั้งเขินและหัวเสียในเวลาเดียวกัน  ถามว่าทำไมถึงหัวเสียน่ะหรอครับ  ก็ผมคิดฝันไว้ว่าตัวเองได้จูบกับพี่เอ็มมาเป็นร้อยๆ รอบแล้ว และในจินตนาการอันบรรเจิดของผมนั้น จูบนั้นต้องเป็นจูบแบบละมุน ลึกซึ้งอ่อนหวานอะไรประมาณนี้  แล้วนี่อะไร  นี่มันจูบแรกของผมนะเว้ยยยยย มันมาทำแค่จุ๊บผ่านๆ เหมือนจุ๊บเด็กได้ยังง๊ายยยยย  โว๊ะ  หงุดหงิด! แต่ก็เขินโว้ยยยยยย


“มึงเต้นเยอะจนประสาทกลับหรออิง เดี๋ยวทำหน้าโมโห เดี๋ยวยิ้ม เดี๋ยวหน้าแดง” พี่เอ็มถามพลางโอบไหล่ผมเพื่อดึงให้หลบผู้คนที่เดินสวนไปมา


“เพราะใครล่ะ” ผมค้อนให้มัน  พี่เอ็มเลยได้แต่หัวเราะหึหึ  ไม่เอาอ่า...ผมไม่อยากได้จูบแบบนี้อ่าาาา....  ผมร้องบอกมันในใจ ระหว่างทำปากยื่น ตาละห้อยให้มัน


“มองหน้าแบบนี้ จะเอาอะไร?”

“เอาจูบอีก  จูบใหม่ดิ๊” ผมรีบยื่นปากให้มันใหม่ รู้มั้ยครับมันทำไง   มันเอามือมารูดปากผมเฉยเลย!! 


“แหวะ!!! เค็มมมม  ทำอะไรเนี่ย   ไอ้พี่เอ็มบ้า!”  ผมเอามือถูปากตัวเองไปมา 


“มึงน่ะสิที่บ้า”  มันตอกกลับทันควัน

นี่สกิลการอ่อยของผมต้องต่ำเตี้ยเรี่ยดินมากเลยอ่ะ แม่งไอ้พี่เอ็มไม่ติดกับผมเลย  ผมเลยสะบัดหน้าให้มันหนึ่งที  สะดิ้งมากกู นี่ถ้าไอ้อ่างมาเห็นนะ มันต้องล้วงคออ้วกใส่ผมแน่ๆ 


“หึหึ แล้วนี่ได้เดินเที่ยวงานรึยัง?”

“ยังอ่ะ”

“อยากเดินมั้ย?”


คำถามของพี่เอ็มทำให้ผมตาเป็นประกาย  เพราะทุกๆปี ถ้าไม่ไปกับกลุ่มเพื่อน มันก็จะไปกับสาวๆ  จำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ผมได้เดินเที่ยวงานเทศกาลกับมันก็เมื่อสี่ปีก่อนโน่น  เพราะผมไปฟ้องแม่พี่เอ็ม(พร้อมทำหน้าหมาหงอย) ว่าพี่เอ็มไม่ยอมให้ไปงานด้วย แม่พี่เอ็มเลยสั่งลูกชายว่า พาน้องไปด้วย เป็นพี่ภาษาอะไร น้องอยู่บ้านคนเดียวน่าสงสารออก’  มันจึงได้แต่ด่าผมทางสายตา  ผมซึ่งยืนแอบอยู่หลังแม่(ของพี่เอ็ม)เลยแลบลิ้นให้มันอย่างผู้ชนะ ฮ่าๆ นั่นแหละครั้งสุดท้าย  หลังจากนั้นมันก็ไม่พาผมไปไหนด้วยอีกเลย


“อยาก!” ผมรีบตอบเพราะกลัวมันจะเปลี่ยนใจ

เราเดินควงแขน(ซะที่ไหนล่ะ ถ้าผมเอาแขนมันมาควง  มันคงถีบผมกระเด็น)เที่ยวงาน แวะดูของทำมือ ซุ้มต่างๆ และได้เล่นเกมปาลูกโป่งด้วย(ผมปาโป่งได้ห่วยแตกสุดๆ) 

 

และที่ผมปลื้มที่สุดคือมีรถเข็นขายขนมแบบเมื่อสมัยก่อนด้วย ทั้งหมากฝรั่งนกแก้ว  หมากฝรั่งตราแมวที่ใส่กล่องทำเป็นมวนเหมือนบุหรี่  และที่ผมชอบที่สุดคืออมยิ้มหลากสีรสต่างๆที่เป็นสีใสทรงกลมแบนๆก้านสีขาว ดูดอมยิ้มไปด้วยเดินไปด้วยนี่โคตรฟิน ชอบสุดคือสีเขียวอ่ะ


“โอ้ย” ผมอุทานเมื่อดูดอมยิ้มก้านที่สองไปได้นิดเดียว

“เป็นอะไร?” ร่างสูงข้างๆหันมามองทันที

“เหมือนอมยิ้มมันบาดลิ้นอ่ะ”

“แดกยังไงของมึง แลบลิ้นซิ” มันใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้ดึงริมฝีปากล่างผมเบาๆ ผมจึงแลบลิ้นให้มันดู


“กินอมยิ้มจนลิ้นพองหมดแล้ว พอๆเลิกแดก โยนทิ้งไปซะ”  พอมันว่างั้นผมก็รีบยัดอมยิ้มเข้าปากทันทีแล้วส่ายหน้าหวือ ก็มันเสียดายนี่ครับ ของชอบอ่ะ 


“อิงปล่อย”  คราวนี้มันเอื้อมมือมาดึงก้านอมยิ้มออกจากปากผมแต่ผมไม่ยอมคาย  เลยยื้อกันอยู่อย่างนั้น


“ปล่อย ไม่งั้นกูจะดึงให้ฟันมึงร่วงออกมาด้วย” 


มันขู่ผมแล้วทำท่าจะดึงออกไปแรงๆ ผมเลยกลัวว่าฟันจะโดนถอนออกไปพร้อมอมยิ้มจริงๆเลยต้องยอมปล่อย  แล้วพี่เอ็มก็ทำให้ผมอึ้งเมื่อมันส่งอมยิ้มเจ้าปัญหานั้นเข้าปากแล้วกัดกร้วมเดียวจนเหลือแต่ไม้ มันเคี้ยวอมยิ้มนั้นไปพลางบ่น


“อร่อยตรงไหนฮึ ขนมหลอกเด็ก”

ฮ..เฮ้ย... ม...มากินอมยิ้มต่อกันอย่างนี้มันเขินนะเว้ย  ไม่รังเกียจหน่อยหรอ  มึงอ่อยกูเปล่าเนี่ยพี่เอ็ม  เหมือนคนเป็นแฟนเค้าทำกันเลยอ่า!!

 

ผมเดินหน้าแดงไป มองหน้ามันไปจนเดินผ่านซุ้มของวิศวะก็เห็นว่าพี่สิงกำลังเล่นเกมสาวน้อยตกน้ำกับพี่หมีใหญ่ที่ผมเจอเมื่อคราวก่อน  แต่ท่าทางคนที่กำลังจะถูกปานี่ดูหน้าหลอนๆ ชอบกล


“ไอ้หนึ่ง ทำไมไอ้สิงได้มาเล่นเจ๊บอสวะ” พี่เอ็มถามรุ่นน้องคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

“ก็พี่บอสอ่ะดิพี่  มาแกล้งพี่หมอ เลยโดนจัดหนัก ฮ่าๆ”

“หึหึ มิน่า... เล่นผิดคนสินะ”

“พี่ไปลอยกระทงมาแล้วหรอ?”

“ยัง นี่แหละกำลังไป  อิงไปเถอะ ปล่อยไอ้สิงกับเมียมันไว้นี่แหละ ” 

 

พี่เอ็มพาผมเดินไปเรื่อยๆ จนถึงท่าน้ำ วันนี้คนเยอะจริงๆครับ เราเลยเดินต่อไปท่าที่สองเผื่อคนจะน้อยลงและก็น้อยกว่าจริงๆ ด้วยครับ 


“แล้วไหนล่ะกระทงที่ให้หาเผื่อ?” พี่เอ็มหันมาถามผม  ผมเลยยกกระทงของพี่หมอขึ้นอวด

“นี่ไง... พี่หมอบอกว่าใบเดียวก็พอ ให้ลอยด้วยกัน”  คำตอบของผมทำให้พี่เอ็มยิ้มพลางส่ายหน้า

“หึ ได้ไปคุยกันตอนไหนล่ะ”

“ตอนไปหาซื้อกระทง เมียพี่สิงโคตรน่ารักเลย”   ผมกำลังจะเมาท์เรื่องเมียพี่สิงให้พี่เอ็มฟังต่อถ้าไม่มีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งเรียกชื่อพี่เอ็มขึ้นมาเสียก่อน


“เอ็ม...” 


เราสองคนหันไปตามเสียงเรียกนั้นก็เจอผู้หญิงสวยหวานคนหนึ่ง วันนี้เธอแต่งตัวสวยเซ็กซี่ทีเดียว เสื้อสายเดี่ยวสีดำทิ้งชายพริ้วและกางเกงยีนส์สีขาวเข้ารูปอวดช่วงขาและทรวดทรงองค์เอว เอาจริงๆผมก็ต้องยอมรับแหละว่าผู้หญิงคนนี้สวยเป็นคนสวยมากๆ คนหนึ่ง แต่แล้วไงวะ ไม่ชอบเฟ้ย

 

“น้ำตาล” พี่เอ็มเรียกชื่อผู้หญิงคนนั้นอย่างแปลกใจ


“น้ำตาลขอคุยด้วยหน่อย” 


ดวงตากลมโตที่วาดตกแต่งมาอย่าสวยงามตวัดมามองผมอย่างไม่ค่อยจะเป็นมิตรนักเพื่อบอกเป็นนัยๆว่าผมอ่ะเป็นส่วนเกิน  ก็แหงล่ะ ครั้งสุดท้ายที่ผมรับโทรศัพท์ของเธอ ผมทำแสบไว้น้อยเสียเมื่อไหร่  พี่เอ็มถอนหายใจก่อนหันมาพูดกับผม


“อิง รออยู่ตรงนี้ก่อน เดี๋ยวพี่มา”

“ไม่เอาอ่ะ”

“แป้บเดียวน่า อย่าดื้อ” มันว่าพลางยีหัวผมจนยุ่ง


พี่เอ็มเดินนำน้ำตาลออกไปคุยที่อื่นที่ไม่มีผู้คนจอแจ  ถามว่าผมยืนรอตามที่มันสั่งมั้ยน่ะหรอครับ  แหม่...ยืนคอยอยู่บื้อๆ ก็ไม่ใช่ไอ้อิงแล้ว  พอพี่เอ็มกับแฟนเก่าเดินออกกันไปได้ซักพัก ผมก็เดินตามออกไปบ้าง  ไม่ได้เข้าไปเสนอหน้าเสือกอย่างเป็นทางการหรอกครับ  แต่ก็ไปยืนอยู่ไม่ไกล ยืนเงียบๆพอให้ได้ยิน


“รู้ได้ไงว่าอยู่นี่?” พี่เอ็มถาม

“ก็เดินตามเอ็มกับน้องมาซักพักแล้วแหละ” อีกฝ่ายไหวไหล่บางเหมือนไม่ใช่เรื่องยากอะไร

“แล้วมีอะไร?”

“ก็อยากคุยให้รู้เรื่อง”

คราวนี้พี่เอ็มถอนหายใจหนักๆ  “ไม่น่าจะมีอะไรให้ต้องคุยกันแล้วมั้ง”

“มีสิ เยอะเลย  เราเลิกกับพี่คนนั้นแล้วนะ”


พี่เอ็มเลิกคิ้ว (ผมก็เลิกคิ้ว) “แล้วไงล่ะ?”  พี่เอ็มถามเหมือนที่ผมคิดอยู่ในใจเปี๊ยบ  เออ เลิกกันแล้วไงวะ อยากกลับมางี้?

“น้ำตาลรู้แล้วว่าที่ผ่านมาน้ำตาลผิด อยากจะขอโทษ” 

“.......”

“เรายกโทษให้...” พี่เอ็มพูดเสียงอ่อน   อย่านะมึง... ห้ามใจอ่อนนะมึง.... 


คำตอบของพี่เอ็มทำให้พี่น้ำตาลยิ้มสดใส  “ว่าแล้ว....ไม่มีใครรักน้ำตาลเท่าเอ็มอีกแล้ว” 


คราวนี้ผมเห็นรอยยิ้มประหลาดจากพี่เอ็ม

“ตอนนั้นเราเข้าใจผิดคิดว่าเรารักน้ำตาล  ตอนนี้เราเข้าใจแล้วว่าน้ำตาลก็แค่สวยถูกใจเรา เราก็เลยชอบมากๆเท่านั้นเอง คงเรียกว่ารักไม่ได้หรอก ขอโทษนะ”  เหี้ยยย หน้าชาแทนเลยว่ะ ผมนี่ถึงกับอยากออกมาเต้นรำใต้แสงจันทร์ด้วยความปรีดา


“เอ็มนี่ร้ายกว่าที่น้ำตาลคิดนะ”  เฮ้ยๆๆ กล้ามาพูดว่าพี่เอ็มร้ายนะ ใครกันแน่วะที่ร้าย!

“โทษที เราแค่พูดความจริง”  พี่น้ำตาลฟังแล้วถึงกับคิ้วกระตุก


“เรื่องของน่ะ” แล้วเสียงหวานก็เปิดประเด็นใหม่

“ของทุกอย่างที่ให้ไปเราไม่อยากได้คืนหรอก แต่มีแค่อย่างเดียวที่เราขอคืน  มันไม่มีค่าสำหรับน้ำตาลแต่มันมีความหมายสำหรับเรา”


“ไอ้นี่อ่ะหรอ” 


ว่าแล้วมือบางก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋าแล้วหยิบสร้อยหนังขึ้นมาชูอวดต่อหน้าพี่เอ็ม  ที่ห้อยอยู่กับสร้อยหนังเส้นนั้นคือเกียร์รุ่นของวิศวะ ที่พี่เอ็มได้มันมาอย่างยากลำบาก  มันไม่มีราคาค่างวดอะไรหรอกครับเมื่อเทียบกับไอโฟน กระเป๋าแบรนด์เนม นาฬิกาหรือเครื่องประดับที่พี่เอ็มซื้อให้ผู้หญิงคนนี้ระหว่างที่คบกัน  แต่คุณค่าทางใจนั้นมันวัดออกมาเป็นตัวเงินไม่ได้จริงๆ


เมื่อพี่เอ็มพยักหน้า ผู้หญิงคนนั้นก็ยิ้มร้าย ความสวยงามที่อยู่บนใบหน้าของเธอนั้นหายเกลี้ยง เหลือเพียงแม่มดคนหนึ่งเท่านั้น


“อยากได้คืนนักใช่มั้ย?  อยากได้ก็ลงไปงมในบึงเอาเองก็แล้วกันไอ้โง่!” 


ราวกับเป็นภาพสโลโมชั่นเมื่อสิ้นคำร้ายกาจนั้นมือบางก็ขว้างเกียร์ของพี่เอ็มออกไปสุดแรง  และเหมือนผมมีปฏิกิริยาต่อภาพนั้นโดยอัตโนมัติเมื่อเห็นว่าของที่พี่เอ็มรักกำลังโดนทิ้งลงน้ำ ผมก็วิ่งกระโดดตัวลอยเพื่อที่จะคว้ามันเอาไว้กลางอากาศ จังหวะนั้นความสามารถผมคงพอๆกับจาพนม แต่เผอิญว่าไม่ใช่  ผมก็แค่ไอ้เด็กบ้าคนหนึ่ง ที่บ้าพอจะกระโดดลงน้ำทั้งที่ตัวเองว่ายน้ำไม่เป็น


ตูมมมมมม!!!!!


“อิง!!!!


น้ำลึกและเย็นมากจนผมกลัว  ทันทีที่หล่นลงไปในน้ำ ผมจมลึกตามแรงถ่วง ในน้ำมืดสนิทบีบอัดล้อมรอบเข้ามาทุกทิศทุกทางแล้วธรรมชาติก็ส่งตัวผมขึ้นสู่ผิวน้ำเพื่อที่จะให้โอกาสตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอดและจมลงไปใหม่


เหมือนภาพในอดีตมันย้อนกลับมาในหัวเป็นฉากๆ ภาพที่ผมเคยจมน้ำในสระว่ายน้ำของหมู่บ้านจนเกือบตายเมื่อครั้งเป็นเด็ก  นี่ผมคงถูกกำหนดมาให้ต้องจมน้ำตายจริงๆใช่มั้ยเนี่ย


วินาทีที่ผมสิ้นหวัง  ก็มีลำแขนแข็งแรงเข้ามาล็อคคอผมเอาไว้จากด้านหลังแล้วก็พาผมกลับสู่ผิวน้ำอีกครั้ง


ผมจำเหตุการณ์ได้ไม่ปะติดปะต่อ แต่เหมือนพี่เอ็มจะว่ายน้ำพาผมเข้าฝั่ง  ผมสำลักและอ้วกเอาน้ำออกมา ไอจนตัวโยนมีมือใหญ่ของพี่เอ็มคอยลูบหลัง จนกระทั่งผมรู้สึกดีขึ้นเหลือเพียงหายใจหอบถี่ด้วยความเหนื่อยและตกใจ

 

แล้วจู่ๆ พี่เอ็มก็คว้าต้นแขนทั้งสองข้างของผม บีบแรงจนผมเจ็บ เมื่อมองหน้ามันจึงรู้ว่าตอนนี้มันอยู่ในอารมณ์โกรธจัด

 

“มึงเป็นบ้าหรออิง ห๊ะ!!!!  มึงเป็นบ้าหรอ!!!???” 

พี่เอ็มตะคอกใส่ผมเสียงดังจนผมสะดุ้ง ผมเคยทำให้มันโมโหอยู่หลายครั้งแต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่มันจะตะคอกใส่ผมแรงขนาดนี้


“อึก”  ผมทั้งตกใจและเจ็บ  พี่เอ็มเขย่าตัวผมแรงมากจนหัวคลอน


“ว่าไงล่ะ ถามทำไมไม่ตอบ!!! ว่ายน้ำเป็นหรอถึงเสร่อกระโดดลงไปน่ะ!!!??

“ก็...ก็เค้าจะทิ้งเกียร์พี่นี่” ผมตอบงึมงำ

“แล้วเกียร์นั่นมันสำคัญกว่ามึงรึไงห้ะ??!!

“.....”

“จะทำให้กูหัวใจวายตายให้ได้เลยใช่มั้ย!?  รู้มั้ยว่ากูตกใจแค่ไหน”

“......”

“อย่าทำอย่างนี้อีกนะ ไอ้เด็กบ้านี่!”   ด่าเสร็จมันก็ดึงผมเข้าไปกอดเต็มแรง ผมกำลังขวัญเสียจากเหตุการณ์ที่พึ่งรอดตายมาหมาดๆ ทันทีที่ถูกดึงเข้าไปจมอยู่กับแผ่นอกกว้างนั่น  และรับรู้ว่าผมปลอดภัยอยู่ในอ้อมแขนของพี่เอ็ม น้ำตาผมก็ทะลักและปล่อยโฮออกมาทันที


“ฮึก ฮืออออออ พี่เอ็ม.... ฮืออออ เมื่อกี้นึกว่าจะตายซะแล้ว  ผมกลัวมากเลย  โฮ....ตกใจมากเลยอ่ะ ฮือออ” ผมร้องไห้เสียงดังเหมือนเด็กเลยครับ  ร้องไห้แบบเดียวกับที่ผมเคยร้องไห้เมื่อสิบปีก่อนตอนที่พี่เอ็มช่วยผมจากน้ำในวันนั้น

 

“กูต่างหากที่ตกใจ  ไม่เอาแล้วนะ ชีวิตนี้ขอเจอแบบนี้แค่สองครั้งพอ”   อ้อมแขนนั้นกอดผมแน่นยิ่งขึ้นทั้งที่ตอนแรกก็แน่นอยู่แล้ว ผมรับรู้ได้ว่าพี่เอ็มกดริมฝีปากร้อนลงมาที่ศีรษะเปียกของผมหนักๆ  เหมือนพี่เอ็มจะตกใจจริงๆนะครับเพราะขณะที่ผมสะอื้นแนบหน้าลงกับอกกว้างมันนั้นได้ยินเสียงหัวใจของพี่เอ็มเต้นกระหน่ำอยู่กับหูผม

 

พี่เอ็มกอดและโยกตัวปลอบผมอยู่เป็นนานกว่าผมจะเลิกร้องไห้เหลือเพียงสะอื้นเบาๆ

“เอ็ม...”

“นี่ยังอยู่อีกหรอ?”

“ขอโทษ ก็เมื่อกี้เอ็มทำน้ำตาลโกรธ”  คำขอโทษสามารถออกจากปากผู้หญิงคนนี้ได้อย่างง่ายๆเลยนะครับ แต่โคตรไม่มีความหมายอ่ะเหมือนพูดส่งๆ เหมือนไม่ได้รู้สึกผิดอะไรเลย


พี่เอ็มสูดหายใจเข้าลึกๆ เหมือนพยายามระงับอารมณ์ก่อนเอ่ยเสียงเย็นชา  “ไม่เท่าที่ผมโกรธคุณตอนนี้หรอก ไปเถอะ หวังว่านี่คงเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้พบกันนะ แล้วถ้าสร้างปัญหาอีกครั้งหน้าก็อย่าหาว่าใจร้ายก็แล้วกัน อย่าคิดว่าเป็นผู้หญิงแล้วผมจะไม่กล้าทำอะไรคุณนะ” 


ถ้าไม่เพราะผมพึ่งจมน้ำเกือบตายมาเมื่อกี้ ผมคงลุกขึ้นเต้นระบำฮูล่าฮูปใส่หน้าผู้หญิงคนนั้นไปแล้วครับ  แต่ตอนนี้แรงจะชะโงกหน้าไปยิ้มสะใจให้ยังไม่มีเลย

 

“ลุกไหวมั้ย?” พี่เอ็มก้มลงมาถามผมที่ยังซบอยู่กับอกของมัน  


นี่ผมไม่ได้กอดมันมานานแค่ไหนแล้วนะ ตกใจเหมือนกันที่ได้รับรู้ว่าไหล่ของพี่เอ็มกว้างและอ้อมกอดของมันอบอุ่นขนาดไหน


สักพักพี่เอ็มก็คลายอ้อมกอดและดันร่างผมออก  เอ้ะ ...หรือมันจะรู้ทันวะ ว่าผมกำลังหาเศษหาเลยจากมันอยู่


แต่พี่เอ็มก็ผละออกเพื่อจะไปเก็บข้าวของที่หล่นกระจายทั้งกระเป๋าและมือถือ  ผมมองกระทงที่คว่ำเละไม่เป็นท่าอยู่กับพื้นอย่างหงอยๆ  พี่เอ็มเดินกลับมาและเอาเป้มาให้ผมสะพายแล้วมันก็หันหลังและย่อตัวลงตรงหน้าผม

 

“วันนี้จะใจดีให้เด็กบ้าขี่หลัง”

ไม่ต้องรอให้บอกซ้ำหรอกครับ  ผมโผเข้าไปเกาะหลังมันทันที  แผ่นหลังของพี่เอ็มกว้างและอุ่นมาก  ระหว่างที่มันแบกผมเดินไปที่ลานจอดรถ  ทั้งที่พึ่งผ่านเหตุการณ์เฉียดตายมาหมาดๆ แต่ผมก็ยังห้ามรอยยิ้มของตัวเองไม่ได้  


ผมปล่อยมือที่จับไหล่พี่เอ็มแล้วค่อยๆคล้องแขนไปกอดคอมันไว้หลวมๆ แนบแก้มลงกับไหล่หนาและซุกจมูกลงกับซอกคออุ่นๆ นั่น พี่เอ็มชะงักไปนิดนึงจนผมนึกว่ามันจะทุ่มผมลงพื้นซะแล้วแต่มันกลับไม่ว่าอะไรและเดินต่อเงียบๆ 


ผมล่ะอยากให้ระยะทางจากนี่ไปถึงรถของมันไกลออกไปอีกซัก 3 กิโล น่าเสียดายที่สุดท้ายพี่เอ็มก็พาผมเดินมาถึงรถเวสป้าสีขาวที่จอดอยู่จนได้ 

 

ผมนั่งซ้อนท้ายเวสป้าพี่เอ็มกลับหอพักของเรา เพราะเนื้อตัวเปียกปอนทำให้รู้สึกหนาวสั่นเมื่อต้องเผชิญกับลมยามดึกในต้นฤดูหนาวระหว่างทางกลับหอ ผมห่อตัวอยู่หลังพี่เอ็มเพื่อหวังให้มันบังลมให้ผม อยู่ๆพี่เอ็มก็คว้ามือผมให้ไปกอดเอวมันไว้


“กอดไว้ดีๆ เดี๋ยวตก”


ม.. มึงบอกกูเองนะอิพี่เอ็ม  กูกอดไม่ปล่อยจริงๆนะ  ระหว่างที่คิดอย่างนั้นผมก็กระชับแขนที่กอดมันให้แน่นขึ้น ซุกตัวไปกับแผ่นหลังของมัน  น้ำตาก็พาลไหลอีกรอบเลยครับแต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะความกลัวตายแล้ว  แต่เพราะสำนึกได้ว่าผมรักมันมากกว่าเมื่อวานอีก ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้คิดว่าตัวเองรักมันมากแล้วนะ นี่ผมยังรักมันมากยิ่งขึ้นไปอีก ยังรักมันได้อีก...

 

กว่าจะฝ่าลมหนาวมาถึงหอได้ก็เล่นเอามือเท้าชาไปหมด ผมยืนตัวสั่นงันงกอยู่หน้าห้องระหว่างที่พี่เอ็มไขกุญแจเข้าห้องผม 


“ไปอาบน้ำสระผมเร็วเข้า เดี๋ยวไม่สบาย” มันว่าพร้อมกับเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวให้ผม


“อะไร?” พี่เอ็มชะงักเมื่อผมยื่นของบางอย่างในมือให้มัน  ผมก็ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าผมกำไอ้สิ่งนี้ในมือแน่นมาตลอดจนกระทั่งตอนนี้  มันคือของที่ผมเสี่ยงชีวิตไปคว้ามาได้ก่อนตกน้ำนั่นเอง

“ของพี่อ่ะ” ผมบอก

มันมองเกียร์ในมือผมอยู่นาน  ก่อนจะหยิบไปจากมือผม

“ขอบใจนะ”

“ไม่เป็นไร”

“รีบไปอาบน้ำไป”

“พี่ด้วยนะ”

“เออน่ะ ไม่ต้องห่วงกูหรอก ไปเร็ว” มันดันหลังผมเข้าห้องน้ำไป

 

ผมถอนหายใจด้วยความสบายตัวหลังจากเปิดน้ำอุ่นให้ไหลกระทบร่าง อาบน้ำฟอกสบู่และสระผมแล้วเดินมึนๆออกมาจากห้องน้ำ  ก็พบว่าภายในห้องของผมเงียบสนิท พี่เอ็มไม่อยู่แล้ว.. มันคงกลับไปที่ห้องของมัน


ระหว่างที่ผมยืนอึนๆทำหน้าเหมือนหมาถูกทิ้งอยู่กลางห้องอยู่นั้น พี่เอ็มก็เปิดประตูเข้ามา อื้อหือ ถ้าเป็นหมาจริงตอนนี้ผมคงหูตั้งหางกระดิกอยู่แน่ๆ 


ดูเหมือนพี่เอ็มจะไปอาบน้ำมาเรียบร้อยแล้วเหมือนกัน “เป่าผมให้แห้งด้วยสิ” มันว่าระหว่างที่ใช้ผ้าขนหนูที่คล้องไหล่อยู่เช็ดผมให้ตัวเองแรงๆ โหย... ดูโคตรแมน

 

ผมเหลือบตามองมันเดินมานั่งที่ปลายเตียงของผมด้วยใจระทึก รู้สึกเขินๆยังไงก็ไม่รู้สิครับ แบบบรรยากาศมันแปลกๆอ่ะ


“ป..เป่าผมมั้ย เดี๋ยวเป่าให้”  ผมหยิบไดร์ขึ้นมาแล้วถามมัน  ขณะที่เสนออย่างงี้ในใจนี่อายม้วนต้วนไปแล้วครับเมื่อนึกภาพว่าได้เป่าผมให้มันเหมือนในละครเวลาที่นางเองพระเอกเค้าสวีตกันเลย อิอิ


“ไม่อ่ะ ผมกูแห้งแล้ว”  มันตอบ ทำเอาลูกโป่งในอกผมฟีบลงทันที  แม่งอิพี่เอ็ม... ดับฝันกูมาก

 

“มานี่ดิ” มันกระดิกนิ้วเรียกผมไปหามันหลังจากที่เป่าผมเสร็จ  ผมจึงเดินโงนเงนไปยืนตรงหน้าอีกฝ่ายที่นั่งอยู่ปลายเตียง

“รู้สึกเป็นไงบ้าง?” มันเอื้อมมือมาแตะหน้าผากและแก้มผมเพื่อวัดอุณหภูมิ

“ก็มึนๆหัวนิดหน่อย แล้วก็เพลียมากด้วย”  ผมตอบ รู้สึกดีที่มันลูบหัวผมอย่างในตอนนี้

“มีอาการแปลกๆบ้างมั้ย ยังอยากจะอ้วกอยู่รึเปล่า  ไปโรงบาลให้หมอตรวจดีมั้ย?”

“ไม่ไป  ผมสบายดี”

“.....”

“จริงๆนะ” ผมย้ำกับมัน


“ตัวอุ่นๆนะ กินยา แล้วนอนซะ”  มันเปิดขวดยาแล้วเทออกมาสองเม็ดยื่นให้ผม  ทำให้ผมย่นจมูกและถอยหนีทันทีแต่มันเร็วกว่าคว้าแขนผมไว้

“ไม่ต้องหนีเลยนะ”

“ไม่เอา มันขม”  ผมส่ายหน้าพรืด

“ใครให้มึงชอบอมล่ะ เอาใส่ปากแล้วกลืนก็ไม่ขมแล้ว”

“ก็ผมกลืนไม่ลงอ่ะ”

“กินเข้าไป ไม่งั้นคืนนี้มึงมีไข้แน่ๆ”

“ไม่เอา ไม่กินอ่ะ”

เรายื้อกันอยู่สักพักแต่ผมก็ยังดื้อ พี่เอ็มจึงปล่อยมือจากผม

“เออ เรื่องของมึง ไม่กินก็อย่ากิน กูไปล่ะ!”  มันเก็บเม็ดยากลับแล้วกระแทกขวดยาลงที่ปลายเตียง ลุกขึ้นเดินหนีไปที่ประตู 

แม่งเอ้ยยยยย มันใช้มุขนี้อีกแล้วอ่ะคิดว่าทำงี้แล้วผมจะยอมมันตลอดรึไง  โธ่เอ้ย!

“เออๆๆ กินก็ได้!!

 

มันยืนกอดอกมองผมกินยาสองเม็ด (ใช้เวลาเกือบสิบนาทีและหมดน้ำไปหนึ่งขวด)  แหวะ จะอ้วก ผมเป็นคนกินยายากมาตั้งแต่เด็กครับ ยาน้ำ ยาเม็ด ผมแหวะหมดอ่ะ ยิ่งถ้าเป็นเข็มฉีดยานะ ขอลาตายดีกว่า


“ไปนอน” มันสั่งหลังจากที่ผมวางขวดน้ำลง และถึงมันไม่สั่ง ผมก็อยากจะล้มตัวลงนอนอยู่แล้ว  ผมคลานขึ้นเตียงทันที พี่เอ็มก็นั่งลงที่ขอบเตียงแล้วดึงผ้าห่มมาห่มให้ผม

 

“อ...อย่าพึ่งไปนะ ให้ผมหลับก่อน”  ผมกำชายเสื้อของมันไว้แน่น 


รู้เลยว่าตอนนี้ตัวเองอ่อนแอแค่ไหน  เพราะพึ่งผ่านเหตุการณ์แย่ๆ มา เหมือนไปซ้ำเติมแผลเก่าตอนเด็กของผม ตอนนั้นผมน้อยใจที่ถูกแม่ตีเลยหนีออกจากบ้านมาเล่นน้ำคนเดียวหลังสระปิด  โชคดีที่พี่เอ็มตามหาผมจนเจอ  การที่ผมจมน้ำเกือบตายครั้งนั้น ทำให้ผมเป็นโรคนอนคนเดียวไม่ได้อยู่หลายอาทิตย์ คอยแต่จะฝันร้ายตลอดทุกครั้งที่หลับตา 


คนเดือดร้อนจะเป็นใครล่ะครับ ถ้าไม่ใช่พี่เอ็ม  เพราะพ่อผมเป็นพวกบ้างานแถมยังเจ้าชู้ แทบไม่กลับบ้าน แม่ผมที่ตอนนั้นยังไม่เสียก็ติดเหล้าผมเลยไม่อยากเข้าใกล้เพราะชอบตีผมอยู่เรื่อย  พี่แอร์ก็ไปนอนบ้านแม่เค้า  ผมก็เลยไปเกาะรั้วบ้านพี่เอ็มตาละห้อยจนแม่พี่เอ็มสงสารเปิดประตูให้ผมเข้าบ้าน  พี่เอ็มในฐานะที่มันเป็นคนหิ้วผมซึ่งกำลังจะตายขึ้นมาจากน้ำก็เลยต้องรับผิดชอบชีวิตเด็กน้อยตาดำๆ ที่มันเป็นคนเก็บขึ้นมา

 

สมน้ำหน้า ใครใช้ให้มันมาช่วยผมล่ะ จงแบกรับความรักของกูไปตลอดชีวิตซะเถอะมึง

 

“ไม่ไปไหนหรอกน่า  นอนซะ”  มันบอก ระหว่างที่นั่งพิงหัวเตียงและหยิบการ์ตูนวันพีชของผมมาอ่าน


ผมนอนเงียบๆ มองพี่เอ็มอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง จนกระทั่งมันเหลือบมาเห็นผมนอนตาแป๋วอยู่ มันก็เอ็ด


“เอ๊า ไอ้นี่  ยังไม่นอนอีก ไฟแยงตาหรอ? งั้นเดี๋ยวกูปิด”  มันวางหนังสือแล้วทำท่าจะลุก ผมจึงโผไปกอดเอวมันไว้ เอาหน้าไปซุกหน้าท้องของมัน  โหย... สามี(ในนาม) ใครวะเนี่ย กล้ามท้องโคตรแน่น


“ไม่ต้องหรอก พี่อ่านเถอะ  ผมแค่ยังไม่ง่วง”  จริงๆก็ง่วงแหละครับแต่นอนไม่หลับ ใจมันไม่สงบนี่นา

พี่เอ็มมองผมแล้วถอนหายใจ จับไหล่ผมดันห่างออกจากตัวมัน  กดให้ลงไปนอนที่เดิมแล้วลุกออกจากเตียง


“พี่เอ็มจะกลับห้องแล้วหรอ?” ผมถามมัน  ขนาดกับหูตัวเองฟังแล้วยังรู้เลยว่าน้อยใจ  มันคงรำคาญผมอ่ะที่ไม่โตซักที  แต่ปรากฏว่าพี่เอ็มไม่ได้เดินออกจากห้อง มันเดินไปปิดไฟแล้วกลับมาล้มตัวลงนอนข้างผม


“เฮ้อ... เป็นวันที่โคตรเหนื่อยจริงๆ”  มันบ่นงึมงำระหว่างที่สอดแขนเข้ามาให้ผมหนุนไหล่และดึงผมเข้าซุกตัวมัน


“นอนได้แล้ว กูไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ”


“.....”


พี่เอ็มทำผมร้องไห้อีกแล้ว ผมซุกตัวเข้าไปหามันยิ่งกว่าเดิม สะอื้นเบาๆ และแอบเช็ดน้ำตากับเสื้อมัน  พี่เอ็มไม่ว่าอะไร ทำเพียงแค่ยกมือขึ้นลูบหัวผมเหมือนกล่อมนอน  แล้วผมก็หลับไปตอนไหนไม่รู้  รู้แต่คืนนี้...ไม่มีฝันร้าย

 

************ 2 be con.

 

อย่าสงสัยว่าทำไมน้องอิงถึงรักพี่เอ็มหนักหนา

 

รักค่ะ

 

((นี่คือสิ่งสำคัญ ที่เรายังอยู่ด้วยกัน สิ่งอื่นใดนั้นมันยังไม่มาถึง – Da Endorphin ))

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 348 ครั้ง

5,828 ความคิดเห็น

  1. #5078 nambd0412 (@nambd0412) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 12:37
    คู่นี้ก็น่ารักกกก
    #5078
    0
  2. #4735 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 18:35
    พี่เอ็ม อบอุ่นเว่ออออ
    #4735
    0
  3. #3731 Coco98 (@Coco98) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:19
    เข้าใจน้องเลยอ่ะ ฮือทั้งชีวิตก็มีเเค่พี่มาตลอดมีพ่อก็บ้างาน
    #3731
    0
  4. #2499 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 16:05
    สงสารน้องอ่ะ การเจอเหตุการณ์ซ้ำรอยเดิมนี่มันยิ่งผวานะ เอ็มก็น่ารักอ่ะ ปลอบใจน้องหน่อยนะ
    #2499
    0
  5. #2137 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 20:34
    น้องอิงน่ารักอ่ะ..รักฝังใจกะอีพี่มาก
    #2137
    0
  6. #1877 creamsarang (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 14:10
    น้องอิงน่ารักกกกก น้องมีความหลังฝังใจอ่ะเนอะ

    แล้วก็ได้พี่เอ็มมาคอยช่วยตลอดเลย
    #1877
    0
  7. #1797 เจ้ตา (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 00:09
    เวลารอไรท์มาอัพตอนปัจจุบัน เจ้ก็จะมาอ่านพาร์ทก่อนๆ ส่วนมากจะอ่านเรียงไป ไม่ได้อ่านข้าม พาร์นี้ยาวมาก และเป็นพาร์ทอิงเอ็มที่เจ้ชอบที่สุด หวาน ขม มีครบ มีความหมายดีทุกประโยค เป็นจุดเริ่มต้นดีๆสำหรับอิงเอ็มเลยละ!

    ปล.มีความหลงอิงเอ็มหนักมาก
    #1797
    0
  8. #1457 แกงส้ม (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 15:22
    เอ็ม เราว่าน่าจัดอะไรให้ซักอย่างนะ ชะนีน้ำตาลเนี่ย
    #1457
    0
  9. #896 tiger (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 18:37
    น้องอิงจ่าร๊ากกกก โคดฮาอ่ะ
    #896
    0
  10. #893 มีนา (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 19:20
    อิงต้องเก็บอาการด้วยนะ555ทถือว่าเก่งคว่าทันด้วย55
    #893
    0
  11. #892 Xiiqweq (@bamimozz) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 17:59
    นึกว่าพี่เอ็มจะฝากเกียร์ไว้ก่อนซะอีก โถ่วว
    อ่านแล้วน้ำตาคลอตามอิงเลยอ่ะ ช่วงนี้อ่อนไหวเป็นเมนส์ อะไรกระทบกระเทือนใจหน่อยก็จะร้อง 55555
    ตลกน้อง ไปสมน้ำหน้าพี่เขาเฉยที่ทำให้นางรักได้ เอ็นดูวววว
    #892
    0
  12. #891 ALOHA (@chatriya) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 17:38
    ยอมใจอิง ต้องรักมากขนาดไหนจนลืมความกลัวตัวเอง
    #891
    0
  13. #890 เจ้ตา (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 12:40
    ชอบๆ ที่มีการหักเหของประโยคตลอด เช่น อิงจะเป่าผมให้ เอ็มก็บอกว่าไม่ต้องผมแห้งแล้ว หรืออย่างที่อิงหาโอกาส กอดโน่นหอมนี่ก็ดี ขนาดตอนจะดราม่าอิงยังบอกว่าหน้าท้องพี่เอ็มแน่น แล้วแบบที่อิงพูดคนเดียวต่อท้ายประโยคหยอดพี่เอ็มนี่นะ น่ารักกกกกสุด! บุคคลิกอิงเอ็มประมาณนี้ดีมากค่ะ
    #890
    0
  14. #889 TeeYa (@ampornseansong) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 11:56
    รอน้าาาา
    #889
    0
  15. #888 lost-death (@lost-death) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 11:48
    พี่เอ็มรักอิงแล้วแน่เบบยยยย รอออออ
    #888
    0
  16. #887 mothergod (@mothergod) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 10:49
    ยอมใจนาง.....
    #887
    0
  17. #886 BlissfullyME (@blissfullyme) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 10:35
    งือออ น้องอิงน่าร้ากก><~~ ใจเด็ดด้วย ว่ายเป็นรึเปล่าไม่รู้ โดดตามไปงมเกียร์เฉ๊ยยยย ยอมใจเลย
    #886
    0
  18. #885 pedum (@piida) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 10:24
    แง้งงง อิจฉาอากาศหนาวเย็นในเรื่อง 5555555 รักน้องอิงนะ สมหวัง เพี้ยงง
    #885
    0
  19. #884 Bff pli (@happytodaylylaln) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 10:12
    ฮือออออออ
    #884
    0
  20. #883 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 09:20
    น้องอิงน่าสงสาร พี่เอ็มคงตกใจประวัติศาสตร์มันซ้ำรอย
    #883
    0
  21. #882 qwerty (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 09:02
    รอลุ้นผลงานน้องอิงมาหลายวัน ในที่สุดจบลงแบบอบอุ่น



    สู้ๆๆ น้องอิง พี่เอ็มไปไหนไม่รอดแล้ว ชัวร์
    #882
    0
  22. #881 Qwerty1 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 08:49
    เฮ้อ รอลุ้นน้องอิงตกน้ำมาหลายวันเลย 555จบลงด้วยดี
    #881
    0
  23. #880 Whatever it is (@oil-sup) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 08:36
    ดูบ๊องๆ ชีวิตดราม่ามากอะ
    #880
    0
  24. #879 94Pu[244] (@0918874584) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 08:11
    ทำไมชีวิตหยูดราม่างี้ลูก...พี่เอ็มรับเลี้ยงด่วน
    #879
    0
  25. #878 พอรอ. (@koganei_kao) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 08:02
    รู้ตัวแล้วล่ะสิว่าชอบน้องอะ พีเอ็มมม
    #878
    0