Baby... I love you (Yaoi)

ตอนที่ 32 : Baby I love you 32 : เธอเอาใจฉันไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28,617
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 474 ครั้ง
    18 เม.ย. 60


 

Baby I love you 32 : เธอเอาใจฉันไป 

 

ทันทีที่สิงถามว่า ฝีมือใคร บรรยากาศรอบๆ ตัวก็เงียบกริบ ทุกคนทำหน้าเลิกลั่ก แล้วนิ้วชี้ทุกนิ้วของทาสคุกกี้ก็ชี้ไปที่ร่างใหญ่โตของพี่บลอสซั่มเหมือนจะฟ้อง  


พี่บลอสซั่มที่กำลังพยายามแอบอยู่หลังน้องๆ แก้งค์สาวน้อย(แต่ไม่มิด)ถึงกับสะดุ้ง เมื่อรู้ตัวว่าโดนสิงจ้องเขม็งอยู่เจ้าตัวจึงโผล่หน้าออกมายิ้มแหยแล้วพูดเสียงอ่อย

“แหะๆ แค่ล้อเล่นเอง”

“.....” 

“เอ่อ...ล..เล่นกันสนุกๆ เนอะน้องหมอ”  พี่บลอสเอ่ยเสียงหวานประโยคหลังหันมาขอความเห็นจากผม

“ครับ” ผมรับยิ้มๆ เพราะไม่อยากให้สิงโกรธ   ตัวผมเองก็ไม่ได้เจ็บตัวอะไร แค่เปียกและตกใจเท่านั้น


สิงหันมาถอนหายใจหนักๆ ใส่ผมและช่วยพยุงออกจากถังน้ำ  

“หนึ่ง เอาผ้ามาซิ” 

สิงหันไปสั่งรุ่นน้องซึ่งอีกฝ่ายก็วิ่งเอาผ้าขนหนูมาให้ทันทีเหมือนเตรียมพร้อมไว้อยู่แล้ว  


สิงเช็ดหน้าและผมที่เปียกให้ผม ก่อนหันไปหาพี่บลอสซั่มพร้อมเอ่ยเสียงเย็นว่า

“งั้นมาเล่นกันสนุกๆ กันอีกซักรอบนะพี่”  มันมองเข้มไปที่พี่บลอสซั่มแล้วพยักหน้าไปทางถังน้ำ ทำให้พี่บลอสส่ายหน้าพรืด จนดอกหน้าวัวที่ทัดหูอยู่แทบร่วง

“ม...ไม่ดีมั้งคะ”


คำตอบของพี่บลอสซั่มทำให้สิงยิ้ม  ซึ่งก็ยิ้มแค่ปากอ่ะครับตามันไม่ได้ยิ้มด้วย  “ดีสิครับ สนุกๆไง  ไอ้พี ไอ้บอล พาพี่เค้าไปซิ”  สิงหันไปสั่งน้องบาส


น้องพี น้องบอลที่รอคำสั่งอยู่แล้วก็ยิ้มร้ายก่อนเข้าไปคว้าแขนพี่บลอสคนละข้างแล้วลากไปทางถังน้ำ ท่ามกลางเสียงเชียร์ของผู้ชมที่ดูเหตุการณ์อยู่  แต่ละคนดูสนุกเหลือเกินเมื่อเห็นว่าคนที่จะโดนปารายต่อไปคือพี่บลอสซั่มตัวแม่ของวงการ

“จัดมันหนักๆเลยสิง อินี่มันเล่นกูตั้งแต่หัวค่ำแล้ว”  เสียงรุ่นพี่ปีสามตะโกนบอกสิง

“อิบอสโดนแน่มึง เล่นกับใครไม่เล่นฮ่าๆๆ”

 “สิงเอาเลย เล่นมันให้หนัก แม่งมันตัวแห้ง สวยอยู่คนเดียว” 

 “มึงเละแน่ อิบอส ฮ่าๆๆๆ”

“พี่สิงอย่าปล่อยเจ๊บลอสลอยนวล!!!

ฯลฯ


เอ่อ.... ดูท่าทางโจทก์เก่าพี่บลอสจะเยอะน่าดู เพราะนอกจากจะไม่มีใครห้ามแล้ว ยังส่งเสียงเชียร์สิงกันให้คึกครื้น  ทุกคนตอนนี้ต่างมายืนล้อมรอดูพี่บลอสซั่มโดนเชือด โห่ฮาสนุกสนาน


“อย่าลืมแก้งค์ชะนีเด็ก ลูกมันด้วย!”  


มีเสียงเพื่อนๆ ของสิงร้องบอก  แล้วหัวเราะกันครื้นเครงเมื่อบรรดาสาวน้อยลูกสมุนของพี่บลอสซั่มกรีดร้องเมื่อโดนคว้าตัวไว้ระหว่างกำลังพยายามหลบหนี


....จังหวะนี้ชุลมุลกันน่าดู…..

 

ทั้งเสียงร้องขอชีวิตของพี่บลอส ที่ถูกลากตัวไป ราวกับถูกนำตัวไปประหาร พร้อมสีหน้าเหี้ยมเกรียมของทหารผู้คุมคือลูกสมุนของสิง  แม้จะไม่อยากขำแต่ภาพที่เห็นทำเอาผมเผลอหัวเราะคิก

 

“น้องสิงงงง พี่ผิดไปแล้ว  ไว้ชีวิตพี่ด้วยยยย”

“อะไรพี่บอส  แค่ขำๆ น่า” สิงบอกยิ้มๆ

“ปล่อยพี่ไปเถอะะะะะ พี่แต่งหน้าทำผมมาแพง ชุดพี่ก็แพง พี่ตั้งใจจะไปจกผู้ชายที่ยูบาร์ต่อ นัดผู้ไว้แล้วด้วย น๊าๆๆ”


พี่บลอสพนมมือร้องขอมาจากที่นั่งเหนือถังน้ำ  เหงื่อแตกหน้าซีดจนผมนึกสงสาร จึงเอื้อมมือไปแตะต้นแขนสิงเพื่อจะบอกให้มันใจเย็น  สิงหันมามองผมแล้วบอก


“ไม่เป็นไรหรอก เล่นกันเฉยๆ เช็ดผมด้วยสิ เดี๋ยวเป็นหวัด”  สิงยีหัวผมเบาๆ แล้วหันไปถามรุ่นน้อง

“ตั้ม น้ำแข็งแช่โค้กยังเหลืออยู่มั้ย?”

“ฮ่าๆๆ เหลือเต็มถังเลยพี่”

“ไปเอามาหน่อยซิ พี่บลอสแกเป็นสาวฮอต  พี่เค้าอยากได้อะไรเย็นๆมาดับความฮอตของพี่เค้าหน่อย”

“ตั้มจัดห้ายยยยย  สู้เพื่อแม่คร้าบบบบ”  


ทำหน้าตาทะเล้นพร้อมยิ้มร้ายกาจ แล้วน้องตั้มก็วิ่งไปหยิบถังน้ำแข็ง เมื่อได้มาแล้วก็เทน้ำแข็งที่มีอยู่ลงไปในถังน้ำของพี่บลอสทันทีพร้อมเสียงหัวเราะและเสียงเชียร์จากผู้ชม


“เทให้หมดถังเลยมึง” เสียงทาสคุกกี้ตะโกนบอกเพื่อน

“เชี่ยยยยย  อิตั้ม มึ๊งงงงงง” พี่บลอสโวยวายตาโต

 

“พี ไปเอาลูกบอลมาซิ เอามาหมดนี่แหละ”  สิงควักแบงค์ร้อยให้  น้องพียิ้มร่ากลับมาพร้อมบอล 15 ลูก

“ได้แล้วพี่สิง”

“เอามาให้พี่ลูกเดียวพอ”  


สิงรับบอลมาจากน้องพี แล้วเดาะบอลในมือเพื่อกะน้ำหนัก เดินไปที่จุดปาบอลด้วยใบหน้านิ่งๆ พร้อมเสียงร้องขอชีวิตของพี่บลอสซั่ม  โดยที่ผู้ชมรอบๆ ต่างเงียบกริบระหว่างยืนลุ้นเหตุการณ์

 

“น้องสิงขา  สุดหล่อของพี่ พี่ผิดไปแล้วววว อย่าทำพี่เลย น้องหมอขา ช่วยพี่ด้วยยยย”

“......”

แล้วสิงก็ขว้างบอลออกจากมือ


ฟิ้ววว

ซึ่งก็อย่างที่รู้กันว่าเมื่อกี้สิงพึ่งไปเล่นปาลูกโป่งมาและเก็บทุกดอกเพราะงั้นปาเป้าแค่นี้ต่อให้มันหลับตาปาก็โดนอ่ะครับ

ผลั๊ก!

“แว๊กกกก”

 ตูม!!!

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด” (พี่บลอสซั่ม)

“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”  (ผู้ชม)

“ฮ่าๆๆๆๆๆ พ่อกูโคตรเจ๋ง  ไงล่ะ บอกแล้วว่าอย่าทำแม่” (หนึ่งในทาสคุกกี้)

“พี่สิงโคตรเท่  เอาอีกพี่เอาอีก”  เสียงเชียร์ยังดังมาไม่หยุด ทั้งปรบไม้ปรบมือและเสียงโห่ฮาชอบใจมาจากผู้ชมรอบข้างอื้ออึงไปหมด


“เชี่ยยยยยย เย็นสัด  หนาวโคตร” 

พี่บลอสร้องเสียงที่โคตรจะแมนถึงกับลืมความสาวไปชั่วขณะระหว่างดีดดิ้นไปมาเมื่อเจอน้ำเย็นจัด  ร่างใหญ่โตพยายามตะเกียกตะกายปีนออกจากถังอย่างทุลักทุเลเนื่องจากชุดกระโปรงที่ใส่อุ้มน้ำทำให้ขยับตัวไม่ถนัด


“กรี๊ด” 

แล้วต้องตะโกนกรีดร้องอีกรอบเมื่อลื่นตกลงไปในถังน้ำที่มีน้ำแข็งลอยฟ่องอีกครั้ง ยิ่งทำให้ผู้ชมหัวเราะชอบใจแถมไม่มีใครเข้าไปช่วยอีกต่างหาก


“พี่จะพาแม่พวกมึงไปเปลี่ยนเสื้อก่อนนะ ลูกบอลที่เหลือฝากจัดการพวกชะนีเด็กด้วย”  สิงหันไปสั่งรุ่นน้องทีมบาสที่ยืนอยู่ใกล้ๆ พวกเด็กๆ จึงพยักหน้าแล้วเลยมายิ้มหวานให้ผม


“ย.ห. อย่างห่วงครับพี่สิง เดี๋ยวพวกผมจัดห้ายยย รับรองพวกชะนีทั้งหลายไม่กล้าแกล้งมาม๊าของพวกเราอีกแน่นวลลลล”  ว่าพร้อมทำท่ายกนิ้วโป้งการันตี


เฮ้อ...มันน่าตีมั้ยครับ ที่พวกเด็กพวกนี้ไม่เลิกเรียกผมว่าแม่ซักทีก็เพราะสิงยังให้ท้ายอยู่เนี่ยแหละ

 

มืออุ่นของสิงคว้าข้อมือผมแล้วพาเดินลิ่วออกจากบริเวณที่คนรุมล้อมกันอยู่แล้วพาลัดเลาะออกมาที่หลังซุ้ม  โดยไม่พูดไม่จามันก็ถอดเสื้อของมันออกอย่างรวดเร็วจนผมตกใจ


“สิง ทำอะไร ถอดเสื้อทำไม??”

“ถอดให้มึงใส่ไง แก้มถอดเสื้อออกซิ”

“ไม่เป็นไร”

“เดี๋ยวเป็นหวัด อากาศเริ่มเย็นแล้วนะ”  สิงบอกผม


เพราะว่าตอนนี้เป็นต้นฤดูหนาวแล้วครับ เมื่อหัวค่ำอากาศเย็นสบายดีแต่ตอนนี้ชักจะเริ่มมีลมหนาวพัดเอื่อยๆมาแล้ว  โห... แล้วอย่างนี้พี่บลอสซั่มไม่แข็งตายไปแล้วหรอเนี่ย  


ระหว่างนั้นผมก็ได้ยินเสียงตะโกนเสียงตูมตามของน้ำและเสียงกรีดร๊องโหยหวนซึ่งคาดว่าจะเป็นเสียงของแก้งค์สาวน้อยลูกสมุนของพี่บลอสซั่มดังมาจากทางถังน้ำ(แข็ง)เป็นระยะๆ


“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวเราไปลอยกระทงแป้บเดียว แล้วก็กลับกันเลย” ผมบอกมัน

“ถอด”

“เฮ้ย ไม่เป็นไรจริงๆ กูใส่ได้”

“รู้ว่าใส่ได้ แต่ไม่ให้ใส่ เสื้อบางๆ เปียกน้ำอย่างนี้เห็นไปถึงไหนต่อไหน”  


สิงพูดเสียงเข้ม พูดจบมันก็เอื้อมมือมาบีบยอดอกผมไม่เบานักทำให้ผมสะดุ้งและยกมือสองข้างขึ้นปิดหน้าอกตัวเองทันทีด้วยใบหน้าแดงก่ำ


“ท..ทำอะไรเนี่ย!

“หึหึ หัวนมตั้งแล้ว”

“สิง  ทะลึ่ง”

ถอด  ไม่อย่างนั้นจะทำยิ่งกว่าจับนมนะเอ้ามันพูดอีกครั้ง 

"ชอบลวนลาม" 


ผมบ่นอุบ หน้าแดงก่ำ จำใจต้องถอดเสื้อตัวเองออกเพราะดูท่าทางมันจะอยากทำยิ่งกว่าเมื่อกี้จริงๆ ได้ยินเสียงหัวเราะหึหึ ดังมาจากคนข้างๆ  


สิงเอาเสื้อที่เปียกน้ำของผมไปบิดจนหมาดแล้วพาดไว้ที่ไหล่กว้าง แล้วยื่นเสื้อยืดของมันให้ผมสวม


“แล้วมึงจะใส่อะไร?”   ผมถามเมื่อสวมเสื้อของสิงเรียบร้อยแล้ว เพราะวันนี้สิงสวมเพียงเสื้อยืดตัวเดียวเมื่อสิงถอดให้ผมจึงไม่มีเสื้อสำรอง


“ไม่ใส่” 


มันยักไหล่ง่ายๆ คือผมรู้ครับว่ามันมั่นใจในหุ่นและซิกแพคตัวเอง แต่ผมก็อยากบอกมันมากๆเลยว่าไม่ใช่แค่มันหรอกที่หวงผม  ผมก็รู้สึกหวงมันเหมือนกันนะ 


“อ้ะ ! เดี๋ยวนะ” 

แล้วผมก็นึกได้ว่าเมื่อหัวค่ำตอนไปสอยดาวกับแนนและแว่น ผมจับได้เสื้อยืดมาตัวหนึ่งนี่นา  ผมเปิดถุงผ้าที่ถืออยู่แล้วค้นเสื้อยืดออกมาให้สิง


“นี่ไง  โชคดีมากเลยเมื่อหัวค่ำไปสอยดาวได้เสื้อมาตัวหนึ่งพอดีอ่ะ”  ผมยื่นเสื้อใหม่ที่ยังไม่แกะออกจากซองให้สิง  มันรับไปแล้วแกะออกดู


“.....”

“แก้ม” สิงเรียกผม

“หืม?” ผมรับคำระหว่างจัดของเข้าถุงผ้าให้เข้าที่

“เสื้อน่ารักอ่ะ”

ผมจึงเงยหน้าไปมองเสื้อที่สิงกางอวด

“เฮ่ย!” ผมอุทานทันที


เสื้อยืดสีขาวพิมพ์ลายการ์ตูนรูปสิงโตหัวฟู ใส่เสื้อกล้ามพุงพลุ้ยมือขวาถือไม้ถูพื้นมือซ้ายถือถังน้ำ  มีตัวหนังสือเล็กๆเขียนไว้ว่า สมาคมพ่อบ้านใจกล้า  นั่นไม่เท่าไหร่ถ้าไม่มีข้อความตัวใหญ่ตรงหน้าอกว่า รักเมียมาก

 

ผมหน้าแดง รีบคว้าเสื้อตัวนั้นคืนมาแต่สิงเร็วกว่า  มันดึงมือหนีและชูเสื้อขึ้นสูงพร้อมกับหัวเราะเมื่อเห็นว่าผมพยายามจะแย่งเสื้อกลับไป


“สิง  สิงง่า... สิง...นะ  ขอคืนนะ  นะ”  ผมบอกมันระหว่างกระโดดคว้าเสื้อจากมันหยอยๆ แต่ไม่สำเร็จ

“ไม่ได้ ให้แล้วให้เลย”

“ฮือ นะ ขอคืนเถอะ”

“ไม่เอา”

“สิง เอาคืนมาก่อนนนน”

“ไม่”


จังหวะที่ผมกระโดดจะแย่งเสื้อคืน ผมก็เสียหลักเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของสิงพอดี  มันกอดเอวผมไว้แน่นไม่ให้ผมแย่งเสื้อจากมันได้อีก  ยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วก้มหน้าลงมาจูบหนักๆ ลงที่หน้าผากของผม


สิงอาศัยจังหวะที่ผมยืนอึ้งหน้าแดงจากการฉวยโอกาสของมันอยู่นั้น  ร่างสูงก็สวมเสื้อตัวนั้นอย่างรวดเร็วแล้วยักคิ้วให้ผม


ผมอ้าปากค้างมองมันใส่เสื้อ รักเมียมาก   บนใบหน้าหล่อเหลาปรากฏรอยยิ้มกรุ้มกริ่มแล้วอยากจะมุดดินหนีให้มันรู้แล้วรู้รอด นี่ถ้าเดินออกไปแล้วพวกทาสคุกกี้เห็นนะ  พวกเจ้าตัวร้ายนั่นต้องแซวแน่ๆ เลย


“ง่า... สิงอ่ะ  งั้นเอาเสื้อมึงคืนไป เอาเสื้อตัวนั้นมา”  ผมตั้งท่าจะถอดเสื้อคืนมัน

สิงส่ายหน้า “ไม่เอา กูชอบเสื้อตัวนี้”

“สิงอ่ะ เดี๋ยวเด็กๆพวกนั้นแซว”

“มันไม่แซวหรอก”

 



ซะที่ไหนล่ะ...

 

ทันทีที่พวกผมเดินกลับออกมา พวกลูกลิงที่รออยู่แล้วเพื่อจะรายงานผลการดำเนินงาน(?)เกี่ยวกับแก้งค์สาวน้อยบานฉ่ำให้สิงฟัง


“พี่สิง พวกผมจัดการแก้งค์ชะนีเรียบร้อยแล้วพี่ เก็บทุกตัวเรียบไม่เหลือ แม่งกรี๊ดกันหูดับ อ้ะ  โห... พ่อกู....”  น้องบอลตรงดิ่งเข้ามารายงานแล้วชะงักเมื่อสังเกตเห็นเสื้อที่สิงใส่


“โห... เสื้อน่ารักว่ะพี่” น้องหนึ่งทัก

“พ่อกูมุ้งมิ้งมากกกก”


“แม่มึงให้มา”  

ยังไปอวดเค้าอีกแน่ะ  แล้วทำหน้าภูมิอกภูมิใจนี่คืออะไรฮะ  โอ้ยยยย ผมนี่อยากจะเดินหนีให้พ้นๆ สายตาล้อเลียนของเด็กพวกนี้มากถ้าไม่ติดว่าสิงคว้าข้อมือไว้ไม่ยอมปล่อย


“บร๊ะ แม่กูเอาอยู่จริงๆ”

“น่าร๊ากกกกก”

“จริงๆ ต่อให้ไม่ใส่เสื้อตัวนี้ คนเค้าก็รู้กันทั้งโลกแล้วแหละพี่ว่ารักเมียมากน่ะ”

“กิ๊วๆ น่ารักอ่ะมาม๊า” 


อื้อหือ... อยากให้คุณได้มาเห็นใบหน้าและสายตาสุดแสนจะทะเล้นของเด็กพวกนี้จริงๆ ครับ มันก๊วนกวนจริงๆนะ เฮ้อ...

 

“โอ้ยยยยยย หยุด!” 

ผมตะโกนห้ามพวกมันในที่สุดเพราะทนไม่ไหว อายจนไม่รู้จะอายยังไงแล้วนะ


“งดขนมหนึ่งปี! ต่อไปไม่ต้องมาอ้อนขอขนมแล้วนะ  รู้นะว่าแอบเอาไปแจกสาวน่ะ” ผมชี้หน้าพวกมันเรียงตัว  ทำให้พวกมันแปรพักตร์ทันที


“โหยยยย ม๊าอ่ะ  พวกผมล้อเล่นนนน”  พวกเด็กๆ กรูเข้ามาเขย่าแขนผมกันใหญ่

“เลิกเรียกมาม๊าด้วย”

“แม่อ่า...”

“แม่ก็ห้าม!

“พี่หมออ่า.... สาวที่ไหน ไม่มี๊”

“พวกผมแค่แซวเล่นเฉยๆ คร้าบบบบ”  น้องพีเอาหัวทุยๆของมันมาถูกับไหล่ผมไปมา

“โอ้ยย  ไม่ต้องเลย ฮะๆ พอแล้ว จั๊กจี้”

“มาม๊าตัวห๊อมหอม”


ผลั่กกก!


“โอ้ยยยย”  น้องพีร้องเมื่อถูกสิงเตะกระเด็น

“สิง! อย่าไปเตะน้องสิ”  ผมเอ็ดคนตัวโตข้างๆ

“ไม่เตะก็ได้”

ป้าบ!

น้องพีโดนโบกหัวไปอีกหนึ่งที

“ปาป๊าอ่ะ นี่ลูกในไส้นะ!” 


น้องพีตัดพ้อพลางลูบหัวตัวเองป้อยๆ  ทำให้ทาสคุกกี้ที่เหลือหัวเราะงอหงาย  ตบมือตบเท้ากันอย่างชอบใจเมื่อเห็นเพื่อนโดนทั้งเตะทั้งโบก

 

สรุปว่ากว่าผมจะออกมาจากซุ้มของวิศวะได้ ผมต้องทนกับคำแซวต่างๆนานา โดยที่สิงไม่ช่วยแก้ตัวอะไรแถมยังตอบรับคำแซวทั้งหลายด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มอีก 


ฮ้อ... ผมล่ะไม่รู้จะทำยังไงกับความหน้าด้านของมันแล้วครับ  ผมว่าต่อไปนี้ผมคงไม่กล้าไปหามันที่คณะวิศวะอีกนาน

 

หลังออกมาจากซุ้มสาวน้อยตกน้ำ เราก็เดินผ่านซุ้มต่างๆ มาเรื่อย ผ่านเวทีตรงลานหอศิลป์ที่มีประกวดนางนพมาศ  มองไปไกลๆก็เห็นสาวสวยจากคณะต่างๆ กำลังยืนส่งยิ้มหวานให้ผู้ชมและคณะกรรมการอยู่บนเวที  เราจึงหยุดดูการประกวดอยู่ชั่วครู่  พลางออกความเห็นว่าสาวคนไหนบ้างที่จะเข้ารอบ  


ปรากฏว่าสิงตาแหลมมากครับ สมกับเป็นมัน  เพราะสาวที่มันเก็งไว้ เข้ารอบหมดเลย  ต่างจากผมที่เล็งไว้ห้าคง ไม่เข้ารอบสักคน จนผมอดที่จะแซวมันไม่ได้


“แหม... สมกับเป็นพี่สิงเนอะ  ตาถึงจริงๆ เล็งสาวไหนไว้ เข้ารอบหมดเลย”

“แน่ล่ะ”  มันรับยิ้มๆ

“แล้วคิดว่าคนไหนจะได้ตำแหน่ง?”

“คนสไบสีแดง”

“ชอบแบบนี้หรอ?”

“เปล่า”

“แล้วชอบแบบไหน”  

ผมถามมันโดยที่ตายังมองสาวๆ ที่แต่งตัวสวยบนเวที เพื่อจะเล็งว่าสาวคนไหนน่าจะเป็นแบบที่มันชอบ

“ชอบคนขาวๆ อ่ะ”

“สไบเหลืองหรอ?”

“น่ารักๆ”

“สีฟ้า?”

“แก้มยุ้ยๆ”

“หืม...”

“ทำอาหารเก่ง  ขี้เขินเห็นแล้วน่าแกล้ง  แล้วก็ช่างเห็นอกเห็นใจผู้อื่น ”


“หรอ? คนไหนอ่ะ?”  


ผมเงยหน้าไปถามมันยิ้มๆ และพบว่าสิงมองผมอยู่แล้ว  สายตาของสิงทำให้ผมเขินจึงแกล้งเสมองไปทางอื่น


“ก็.. คนนั้นไง สไบสีม่วง ที่สองจากซ้ายมือ” 


มันตอบแล้วชี้ไปบนเวที  พอฟังคำตอบแล้วไม่รู้ว่าผมทำหน้าแบบไหนแต่สิงหัวเราะใหญ่เลยครับ  มันหัวเราะไม่หยุดจนผมทนไม่ได้ต้องหยิกต้นแขนมันอย่างหมั่นไส้


“พอแล้ว ขำอะไรนักหนา”

“ฮะๆ แก้ม น่ารักอ่าาาา”

“ไม่น่ารักไม่น่ารักเท่าสาวชุดม่วงหรอก”

“โฮ่...”

“ชอบชุดม่วงใช่มั้ย  งั้นก็ยืนเชียร์ต่อเลยนะ กูจะไปลอยกระทงคนเดียว” ผมว่าพลางเดินผละออกจากลานเวทีประกวด  สิงจึงเดินตามผมออกมา  


ผมไม่พูดอะไรและสิงก็เงียบ  เราเดินกันมาสักพักกระทั่งผมอดใจไม่ได้ที่จะหันไปมองหน้ามัน  แล้วต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นสิงมองผมอยู่แล้วด้วยรอยยิ้มบางๆ ดูมีความสุขเหลือเกิน


“ยิ้มอะไร?”

“ก็มีความสุข”

“ความสุขอะไร?”

“ก็ไม่เคยเห็นคนหึง  นึกว่าหึงไม่เป็นแล้วซะอีก”

“......”

“แก้ม?”

“ก็..ก็เออ ห...หึงแล้วจะทำไม? ก็คนมันรักนี่  หึงแล้วแปลกตรงไหน?”  ผมหลับหูหลับตาเถียงมันด้วยใบหน้าแดงๆ นั่นแหละครับ ว่าแต่ผมพูดอะไรออกไปเนี่ย!!!

 

“......”


สิงหยุดมองผมนิ่ง แล้วจู่ๆ ก็คว้าข้อมือผมและพาเดินลิ่วไปตามทางเดินที่แยกไปอีกทางจากที่ตั้งใจไว้  ฝ่ามือใหญ่ที่เกาะกุมข้อมือของผมอยู่นั้นร้อนผ่าว


“สิงจะไปไหน? ท่าน้ำอยู่ด้านนู้นนะ”  ผมถามด้วยความงุนงงกับท่าทางที่เปลี่ยนไปกะทันหันของคนตรงหน้า แต่สิงไม่ตอบ


“.....”

“สิง?  อุ๊บ” 


ร่างสูงไม่เอ่ยอะไรแต่ดันร่างผมพิงผนังอิฐแดงข้างหอศิลป์ในมุมที่ไร้ผู้คนแล้วก้มหน้าลงมาใช้ริมฝีปากร้อนผ่าวของตนปิดปากผม  ไม่ให้โอกาสทักท้วงใดๆทั้งสิ้น  


ลิ้นร้อนชื้นแตะไปทั่วริมฝีปากอิ่มของผม ครอบครองแล้วประกบริมฝีปากร้อนลงมาใหม่ เล้าโลมอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งผมยอมให้อีกฝ่ายเข้ามาตักตวงความหวานภายใน เรียกเสียงครางต่ำพึงใจในลำคอจากสิง 

 

ผมคิดผิดรึเปล่านะที่ตามใจมันอย่างนี้  เพราะสิงจูบผมไม่ปล่อยเลย  จูบผมลึกซึ้งและผละออกเพื่อให้ผมได้หายใจแล้วกลับลงมาจูบใหม่วนเวียนอยู่อย่างนั้น  จนผมทนไม่ไหวอีกต่อไป ต้องหันหน้าหนีริมฝีปากร้อนของมันนั่นแหละ สิงจึงหันไปจูบแก้มผมแทน 

 

“หึหึ”   สิงพ่นลมหายใจเป่ารดใบหูทำให้ผมขนลุกและย่นคอหนีแต่ก็ไปไหนไม่ได้เพราะถูกกักอยู่ในอ้อมแขนแกร่งของมัน

“นี่คือผลของการทำตัวน่ารักไม่รู้จักเวล่ำเวลารู้มั้ย” เสียงทุ้มกระซิบชิดริมหูผม


“เอ่อ...”  เป็นความผิดผมใช่มั้ยเนี่ย??


“คราวหลังอย่าทำอย่างนี้อีกนะ เกิดกูทนไม่ไหวขึ้นมาทำไง”


“.....”


“ค..ความผิดกูหรอ”  

ผมกระซิบถามกับอกกว้างของมัน  ผมไม่รู้แล้วว่าตอนนี้หัวใจของเราสองคนของใครเต้นแรงกว่ากัน

“ใช่สิ” มันตอบเสียงแผ่วระหว่างไล้ปากและจมูกไปมากับขมับผม


“สิง..เอ่อ....”


“แป้บนึงแก้ม  ของสงบสติอารมณ์ก่อน”  มันเอ่ยพร้อมกับกอดผมแน่นกว่าเดิม  


ผมหน้าร้อนผ่าวเมื่อรับรู้ว่าสิงกำลังอยู่ในอารมณ์ร้อนแรง


“เอ่อ...ขอโทษ...” 


ผมเอ่ยอย่างรู้สึกผิดเมื่อคิดว่าตัวเองเป็นต้นเหตุให้มันเป็นอย่างนี้ แล้วยังช่วยอะไรมันไม่ได้อีก  ก...ก็จะให้ช่วยยังไงล่ะครับ ก็ตอนนี้เราอยู่กันข้างนอกในที่สาธารณะ   แต่พอผมบอกว่าขอโทษ สิงกลับหัวเราะแผ่ว ก่อนจะหัวเราะดังขึ้นเรื่อยๆจนผมขมวดคิ้ว


“ขำอะไร?”

“หึหึหึ  ก็มึงอ่ะ  กูเป็นคนลากมึงมาจูบ แต่มึงกลับขอโทษที่ทำให้กูมีอารมณ์  โอ้ยยยย แก้ม  ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้ห้ะ!? ”

“ก...ก็...ก็ ไม่รู้อ่ะ”


“หยุดหยุดน่ารัก นี่คือคำสั่ง  วันนี้กูรับไหวแค่นี้” 


มันพูดเสียงเข้มใส่ผม ก่อนก้มลงมาจุ๊บปากผมเร็วๆ อีกครั้ง แล้วพาผมออกจากมุมมืดข้างตึก ทั้งที่ใจผมยังเต้นตึกตักไม่หาย


พอออกมาสู่แสงสว่างสิงก็พิจารณาใบหน้าผมก่อนพูด “แก้ม”

“หืม?”

“แก้มแดงมากเลยอ่ะ ปากก็ฉ่ำ เหมือนคนที่พึ่งผ่านจูบร้อนแรงมาเลย” สิงยกนิ้วขึ้นมาแตะริมฝีปากล่างผมเหมือนล้อๆ


ผมรีบเม้มปากก่อนหันไปค้อนมัน “ไม่ใช่แค่เหมือนมะ” 


ก็พึ่งผ่าน จูบร้อนแรงมาจริงๆ นี่นา แล้วสิงก็ทำตาเจ้าชู้ใส่ผม ผมจะทำอะไรได้ล่ะครับ นอกจากเบือนหน้าหนีและแก้มแดงต่อไป


“เพราะใครกันล่ะ” ผมบ่นงึมงำกับตัวเองเบาๆ

“เพราะน้องแก้มไง  เพราะน่ารักเกินไป”  มันยังยืนยันว่าเป็นความผิดผม


เอาจริงๆผมก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าผมทำอะไรบ้างที่ทำให้ดูน่ารักในสายตาสิง เพราะผมว่าผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย  สงสัยซักวันผมคงต้องหาโอกาสถามมันแล้วแหละ เพราะผมก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าทำแบบไหนถึงเรียกว่าน่ารักกันนะ

 

+++

 

ในที่สุดเราก็เดินออกมาจนถึงท่าน้ำที่คนกำลังลอยกระทง  ผมขมวดคิ้วเมื่อเห็นวัยรุ่นยืนออกันอยู่เต็มไปหมดทั้งเป็นกลุ่มและเป็นคู่ๆ สงสัยจะเป็นน้องๆเด็กนักเรียนมัธยมที่พากันเข้ามาลอยกระทงในมหาลัย


“.....” ผมขมวดคิ้วระหว่างมองหาที่ว่าที่จะเข้าไป

“เราไปลอยที่อื่นกันมั้ย?”  สิงหันมาถามผม

“ที่ไหนล่ะ?”

“รู้จักอยู่ที่นึง ไม่ไกลหรอก ป่ะ ตรงนี้คนเยอะ” มันว่าพลางพยักหน้าชวนแล้วเดินนำผมไปที่ลานจอดรถซึ่งอยู่ไม่ไกล

 

สิงพาผมขับรถออกทางเลี่ยงเมืองมาประมาณยี่สิบนาที ก็ถึงวัดแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ติดริมแม่น้ำสายหลักที่ไหลหล่อเลี้ยงผู้คนแถบนี้มาช้านาน  


เมื่อเข้ามาจอดในบริเวณวัด บรรยากาศที่เงียบสงบและแสงเทียนที่ถูกจุดริมทางเดินดูทอประกายเป็นเงาวูบไหวเพราะลมแผ่วๆ  


ชาวบ้านที่ส่วนใหญ่มาเป็นครอบครัว มีทั้งผู้สูงอายุที่สวมเสื้อขาวห่มผ้าทอและนุ่งผ้าถุงซึ่งเป็นชุดสำหรับเข้าวัดเข้าวาของคนในท้องถิ่น   บ้างจูงมือลูกหลานเพื่อมาวางดอกไม้และจุดเทียนบูชาที่แท่นบูชาดูสว่างไสวไปหมด

 

ผมยิ้มให้กับบรรยากาศสงบและยิ้มตอบให้กับใบหน้าของผู้คนรอบข้างที่เป็นมิตรที่ต่างยิ้มให้กัน  ได้ยินเสียงถามไถ่กันเป็นระยะๆของผู้คนที่มาลอยกระทง คิดว่าคนคนชุมชนนี้น่าจะรู้จักกันเกือบหมด


“จุดเทียนไหว้พระก่อน”  สิงดันหลังผมไปที่แท่นยกสูงสำหรับวางดอกไม้บูชาและจุดเทียน  คุณยายชราใบหน้าเหี่ยวย่นแต่มีแววตาสุกใสส่งเทียนให้เราสองพร้อมเอ่ย


“มาจากไหนกันล่ะลูก?”

“ในตัวเมืองครับ” สิงตอบ

“เอ้า นี่เทียน จุดแล้วอยากได้อะไรก็ตั้งจิตอธิษฐานเอาซะพ่อหนุ่ม  เสร็จแล้วก็เอากระทงไปลอยขอขมาพระแม่คงคาเสียตามประเพณีเรา”

“ขอบคุณครับ” ผมยกมือไหว้และรับเทียนจากคุณยาย 


เราจุดเทียนและอธิษฐานกันเงียบๆ ในใจผมนึกถึงอนาคตข้างหน้า ทั้งเส้นทางเดินของผมเองและของสิง  ไม่ว่าทางข้างหน้าที่เราเลือกเดินไปมีอุปสรรคอะไรก็ตาม ขอให้ความดีที่เราได้สั่งสมมา กลายเปลี่ยนเป็นแสงนำทางสว่างให้แก่เราในยามที่หนทางนั้นมืดบอด  ให้เหมือนแสงเทียนที่เราจุดในวันนี้


เราจุดเทียนเสร็จและยิ้มให้กันในความเงียบงัน 


“ไปลอยกระทงกันเถอะ” สิงชวนเบาๆ ผมพยักหน้าและเดินเคียงกันไปที่ท่าน้ำ


วันนี้เป็นข้างขึ้นที่พระจันทร์เต็มดวง ทอแสงนวลดวงใหญ่อยู่บนท้องฟ้า  ยิ่งที่ๆเราอยู่ตอนนี้เป็นชุมชนชานเมือง ห่างไกลจากแสงไฟนีออนของตัวเมืองใหญ่ ยิ่งขับให้พระจันทร์สวยเด่นเป็นที่สุด สะท้อนกับระลอกของผืนแม่น้ำที่เต็มตลิ่ง


ตรงท่าน้ำที่ยื่นออกไปมีเพียงครอบครัวที่ประกอบไปด้วยพ่อแม่และลูกวัยเด็ก ที่กำลังจุดเทียนในกระทงและคุยกันเบาๆ มีเสียงเจื้อยแจ้วถามด้วยความสงสัยเป็นระยะๆ  ผมยิ้มเมื่อได้ยินคนเป็นพ่อตอบคำถามลูกสาวด้วยความใจเย็นเมื่อถูกถามครั้งที่สามว่ากระทงของเธอจะลอยไปถึงไหน    


ผมมองกระทงที่อยู่ในมือสิง ระหว่างที่มันจุดเทียนที่ปักอยู่ในกระทง  ผมค้นเอาอุปกรณ์บางอย่างที่เตรียมไว้ในถุงผ้าออกมาแล้วบอกกับสิงเบาๆว่า


“ยื่นมือมาหน่อย”  สิงเลิกคิ้วมองหน้าผมงงๆ กับคำขอนั้นแต่ก็ยอมยื่นมือมันให้ผม


ผมเอื้อมมือไปกุมมือใหญ่อบอุ่นของสิงแล้วบรรจงตัดเล็บให้มัน


“แม่เคยบอกว่าให้ตัดเล็บใส่ลงไปในกระทงที่จะลอยด้วย โบราณเค้าเชื่อว่าเป็นการตัดเคราะห์ตัดโศก ปล่อยความทุกข์และสิ่งไม่ดีให้ลอยไปกับกระทง” 


ผมอธิบายเบาๆ แล้วเก็บเศษเล็บของสิงใส่ไว้ในกระทง สิงมองผมยิ้มๆ และไม่เอ่ยอะไร  ใบหน้าของสิงที่อาบไล้ด้วยแสงเทียนจากกระทงที่อยู่ตรงกลางระหว่างเรา  แววตาของสิงที่มองมาที่ผมแม้ไม่ได้เอ่ยอะไรผมก็รับรู้ได้  ผมยิ้มตอบแววตาอบอุ่นของมันและตัดเล็บตัวเองใส่ลงไปบ้าง


ผืนน้ำตรงหน้าระยิบระยับไปด้วยกระทงที่ลอยมาเป็นสาย อนุมานได้ว่าน่าจะลอยมาจากท่าน้ำที่อยู่ก่อนหน้าเรา 

เราประคองกระทงและย่อตัวลงที่ท่าน้ำ ค่อยๆ ปล่อยกระทงในมือให้ไหลไปกับกระแสน้ำเอื่อยๆ  กระทงใบสวยที่มีแสงเทียนไหวระยิบค่อยๆลอยห่างเราไปเรื่อยๆ ล่องลอยไปตามแต่กระแสน้ำจะนำพา


ภาพผืนน้ำที่ระยิบระยับด้วยกระทงน้อยใหญ่และกระทงของเราก็เป็นหนึ่งในนั้นดูงดงามและถูกประทับอยู่ในความทรงจำที่ผมจะบันทึกไว้อย่างถนอม  ผมและสิงยืนมองกระทงของเราลอยไปเงียบๆ จนลับคุ้งน้ำ


“สวยนะ” สิงเอ่ยเบาๆ

“อื้ม”

“....”

“เรากลับกันเถอะ” สิงเอ่ยขึ้นในที่สุด

 

ผมและสิงหันหลังให้แม่น้ำและเดินกลับไปที่รถ  ท่ามกลางแสงเทียนที่ถูกจุดสองข้างทางเดินที่ทำให้เกิดเงาสองเงาเคลื่อนไหวเคียงคู่กันไปเงียบๆ ตลอดทาง

  


************ 2 be con.


หมอแก้มน่ารักเนอะ

หวานกันซะให้พอ ให้คนโสดกัดลิ้นตายไปเลยค่ะ ๕๕๕


ปล.  รวมเล่ม(ภาคแรก( ภาค First kiss)) ใกล้คลอดแล้วค่ะ พร้อมตอนพิเศษ 2 ตอน ที่โคตรจะกร๊าวใจ(โคตรๆ)  คาดว่าจะเป็นเดือนหน้า(มั้ง) ถ้าไรต์งานไม่ยุ่ง 555

ปปล.ตอนหน้าพบกับคู่น้องอิงพี่เอ็มที่ยังค้างคา

 

เจอกันตอนหน้าค่ะ

รัก

 

((ใจจะทำให้แข็งยังไง แต่เธอก็ทำให้มันละลาย รักใช่รึเปล่า ใช่รักรึเปล่า –25Hours))

 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 474 ครั้ง

5,911 ความคิดเห็น

  1. #5907 Darin56 (@Darin56) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 00:42
    โอยยย ดีต่อใจมากจริงๆ ค่ะ พี่จะซื้อเก็บบบบบ ของมันต้องมีจริงๆ
    #5907
    0
  2. #5878 Rongrongg2540 (@Rongrongg2540) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 20:38
    โอ้ยยยย กร้าวใจมากแม่ๆๆ
    #5878
    0
  3. #5863 Biekps99 (@Biekps99) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 23:53
    พูดได้คำเดียวว่ามันดีมาก
    #5863
    0
  4. #5816 Sn110 (@Sn110) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 21:18
    ละมุนทุกครั้งที่อ่าน~คือดีย์มาก ฮือ
    #5816
    0
  5. #5705 zzzwanmaizzz (@zzzwanmaizzz) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:12
    คือดี~~~ น่ารักมากกกก ละมุน
    #5705
    0
  6. #5662 fonnanda87 (@fonnanda87) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 22:37
    ฉันชอบเสื้อออออ 5555
    #5662
    0
  7. #5619 Wooddy (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 12:22

    โอ้ยยยยยคือดีอะ ไม่รู้จะเขียนบรรยาย พรรณนายังงัย คือมันดีไปหมดเลย DDDDDDDDDDอ่ะ

    #5619
    0
  8. #5077 nambd0412 (@nambd0412) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 11:18
    ปากน้องเปื่อยหมดแล้วพี่สิง
    #5077
    0
  9. #4734 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 18:20
    น่าร๊ากกอ่าาา น้องแก้ม เป็นเมียที่ครบเครื่องจิงๆลูกกก
    #4734
    0
  10. #4436 Petch0132 (@petch0132) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 21:22
    พี่สิงเราร้ายมากกก คริสน่ารักไปอีก
    #4436
    0
  11. #4435 Petch0132 (@petch0132) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 21:22
    พี่สิงเราร้ายมากกก คริสน่ารักไปอีก
    #4435
    0
  12. #3632 @_Xu (@NoptiraNaunsri) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:08
    ไรท์เก่งมากๆเลยคะ นิยายมีความละมุน นุ่มหัวใจมาก ขอบคุณมากๆนะ
    #3632
    0
  13. #3325 malilyy (@malilyy) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 00:35
    อบอุ่นดีจังเลย
    #3325
    0
  14. #2772 AnPanatda (@AnPanatda) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 15:02
    อ่านแล้วว เขินนน
    #2772
    0
  15. #2498 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 15:36
    งืออออออ น่ารักมากเลยอ่ะ ส่วนตัวยังไม่เคยได้สัมผัสโมเม้นแบบนี้เลย อยากเจอสักครั้ง ....ตอนแรกเสื้อนั่นเรานึกว่าจะเป็นคำว่าแฟนหมอซะอีก 555
    #2498
    0
  16. #2136 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 20:27
    หวานมากๆๆชอบๆๆ
    #2136
    0
  17. #1876 creamsarang (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 12:27
    หวานเกิน ชอบอ่ะบรรยากาศมันดูอบอวลไปด้วยความสุขสุดๆเลย แถมยังมีความโรแมนติกไปอีก
    #1876
    0
  18. #1456 แกงส้ม (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 15:18
    ยิ้มแก้มแตกแล้ว
    #1456
    0
  19. #867 P'prae ELF (@frery) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 22:09
    อบอุ่น ละมุนละไม อยากมีคนลอยกระทงคู่เราแบบนี้บ้าง
    #867
    0
  20. #845 เหมียวขนฟู (@bloodytea) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 02:28
    กรี๊ดดดดดดด
    #845
    0
  21. #842 กลุกกลิก (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 20:43
    วี้ดดดดดรวมเล่มจิคลอดแล้ว



    กร๊าวใจจจจจจแบบทนไม่ไหวสิบริกเตอร์เลยนะคะ💕
    #842
    0
  22. #841 chocojunk (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 13:54
    ละมุนละไมจริงๆค่ะ อ่านแล้วอมยิ้มตลอดเลย ไม่หวือหวาแต่น่ารักมากค่ะ ชอบบรรยากาศในรั้วมหาลัยแบบนี้ด้วย เป็นฟิกที่อ่านแล้วอบอุ่นหัวใจทุกตอนเลยค่ะ:-)
    #841
    0
  23. #840 abc17973 (@abc17973) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 11:09
    เอาอีก เอาอีก เอาอีก ไรรรรรรรรรรรรนรรรรท์ขอร้องงงงงงงงงง
    #840
    0
  24. #839 Amphai Komnoy (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 08:32
    ชอบมากอ่อนหวานจังเลยทั้งพี่สิงทั้งหมอแก้มเลย
    #839
    0
  25. #838 monkey-saru (@monkey-saru) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 05:59
    หวานเกินไปแล้ววววว
    #838
    0