คัดลอกลิงก์เเล้ว

FIC-YAOI : Osomatsu-san [ Ichimatsu x Karamatsu ] Warmth from death

โดย Luciidear

เรื่องราวความสัมพันธ์ลึกซึ้งระหว่างคารามัตสึ พี่ชายคนรองที่มักถูกผลักไสไล่ส่ง และอยู่อย่างไร้ค่า กับอิจิมัตสึ น้องชายขี้เหงา ที่มองโลกในแง่ร้ายเสมอ จนตัวเองต้องอยู่คนเดียว

ยอดวิวรวม

2,905

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


2,905

ความคิดเห็น


13

คนติดตาม


73
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  25 ธ.ค. 58 / 13:46 น.
นิยาย FIC-YAOI : Osomatsu-san [ Ichimatsu x Karamatsu ] Warmth from death FIC-YAOI : Osomatsu-san [ Ichimatsu x Karamatsu ] Warmth from death | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



ฟิคนี้เป็นเพียงมุมมองเล็กๆจากสาววายคนหนึ่งที่คิดว่า HAPPY END ไม่จำเป็นต้องจบด้วยรอยยิ้มเสมอไป











                                                                                              

เนื้อเรื่อง อัปเดต 25 ธ.ค. 58 / 13:46



Fic : Warmth from death

Couple : Ichimatsu x Karamatsu ()

Writer : Luciidear , Vadilos

 

 

。・。・。・。・。・。・。・。・。・。・。・。・.。・。・。・。・。・。・。・。・。。・。・。。・。・。・。・。・

 

 

 

 

 

เหงา......





 

 

แสงไฟสลัวสีส้มอ่อนเล็ดลอดผ่านเข้ามาภายในห้องโล่งกว้าง จนเห็นเป็นเส้นแสงเบาบางไม่ต่างจากเลเซอร์สีใส ถึงกระนั้นมันช่างเข้ากับบรรยากาศไร้ชีวิตชีวาของห้องนี้เสียจริง...





 

 

ห้องทรงสี่เหลี่ยมถูกปูด้วยเสื่อทาทามิราคาถูก ประตูไม้เลื่อนสีหวานตัดกับสีม่นๆของกำแพงสูง อย่างไรก็ตามภายในห้องนี้แทบไม่มีสิ่งของใดๆ เว้นซะก็แต่โต๊ะไม้ทรงกลมเตี้ยๆซึ่งถูปูด้วยผ้าบางสีขาวผืนเล็ก และตู้เก็บของสีน้ำตาลอ่อนอยู่ข้างมุมห้อง แม้ภาพตรงหน้าดูธรรมดาจนแทบสำลักความจืดชืดตาย แต่สำหรับเขาแล้วนั้นมันช่างเป็นห้องที่เคยเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขสม... ห้องที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของทุกคน

 

 





แต่ณ.ตอนนี้มันช่างว่างเปล่า.... เพราะทุกๆคนยังไม่กลับมา ไม่สิ จะไม่มีวันกลับมา... เพราะ 'เกม'มันยังไม่จบ

 




 

 

 

ต้องอยู่คนเดียวอีกแล้วสินะ... ”

 

 

 



 

ว่าแล้วเจ้าของนัยน์ตาเอื่อยเฉื่อยสีดำขลับจึงตวัดมองรอบกาย ขณะนี้แม้ว่าเขาแทบมองไม่เห็นอะไร แต่สิ่งที่สัมผัสได้มีเพียงไออุ่นจากแสงไฟที่เล็ดรอดเข้ามาปะทะเสื่อสีจางเพียงเท่านั้น ชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดตัวเองให้แน่นขึ้นพลางเปลี่ยนไปนั่งท่ากอดเข่าแทนท่านอนเดิม แน่นอนว่าเขาก็ไม่ได้ขยับตัวจากมุมห้องซึ่งเป็นที่ประจำเลยแม้แต่น้อย

 

 




 

เหงา....

 

 





 

เสื้อกันหนาวสีม่วงเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา เสียงสะอื้นแหบเบาคร่ำเครือกับเสียงลมนอกหน้าต่าง ร่างกายหนาวชาจนแทบไม่รู้สึกสิ่งใด มีเพียงความเหงาที่วนเวียนสะท้อนอยู่ก้นบึ้งของหัวใจ ไม่ต่างอะไรจากขุมนรกดีๆ

 

 





 

ทรมานจัง....  การเสียคนที่ตัวเองรักไปมันทรมานขนาดนี้เลยงั้นหรือ?

 

 





น้ำตาสีใสถูกปล่อยให้ไหลออกมาอย่างเงียบงัน อิจิมัตสึก้มลงซุกใบหน้าบนเข่าทั้งสอง ก่อนที่จะปล่อยให้ตัวเองร้องไห้ออกมาเพียงลำพัง สมองขุ่นมัวสั่งให้ตนทบทวนเรื่องต่างๆนาๆที่เกิดขึ้น แต่ตอนนี้เขานั้น ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองร้องไห้เป็นรอบที่เท่าไหรแล้ว

 

 





 

ทันใดนั้นราวกับภาพตรงหน้าถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ!!! ความคิดโศกเศร้าสารพัดของชายหนุ่มถูกยุติทันทีเมื่อใครซักคนก้าวเข้ามา ไม่วายรีบเปิดไฟตามสัญชาตญาณของผู้มาเยือน

 

 

 





คนแอบร้องไห้ปราดน้ำตาด้วยสีหน้านิ่งเรียบ ดวงตาหม่นๆพยายามเลื่อนขึ้นสบตาร่างสูงด้วยแววตานิ่ง แต่แล้วหัวใจราวกับบีบรีดจนแทบสลาย เมื่อพบว่าคนตรงหน้าคือคนที่ไม่อยากเจอที่สุดณ.ตอนนี้

 

 





 

คารามัตสึ....

 

 





 

“ อิจิ....อิจิมัตสึ ” ขอบตาสีแดงก่ำของต้นเสียงนั้นแค่มองก็รู้ได้เลยว่าร้องไห้มาเป็นแน่ แม้ยากที่จะกล่าวถามสิ่งใด แต่ในใจของเขาก็ได้แต่หักห้ามตัวเองเอาไว้ เหมือนดั่งร่างกายที่หลบเลี่ยงสายตาตรงหน้านั้นอย่างรู้งาน

คนอื่นๆหายไปไหนหมดน่ะ

 





 

 

คารามัตสึที่เบี่ยงหน้าหนีเอ่ยขึ้นมากลางความเงียบ เดินไปนั่งอยู่อีกมุมของโต๊ะใกล้ๆ แน่นอนว่าเขาไม่ได้หันไปมอง ส่วนคู่สนทนาก็ไม่ยอมตอบอะไรกลับมา เกิดเป็นความอึดอัดชวนปวดใจอย่างน่าประหลาดโดยที่เขาเองก็รู้อยู่แล้ว

 

 





แต่บรรยากาศกลับแย่กว่าทุกครั้งในความรู้สึกของคารามัตสึ

 

 




 

 

เอ่อ...นายไม่เป็นไรนะสุดท้ายคารามัตสึเลือกที่จะถามแค่นั้น ทำเหมือนก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นใครจะทำได้ ยิ่งเป็นน้องชายที่น่าเป็นห่วงด้วยแล้ว ยิ่งเป็นเจ้าน้องชายมืดมนนี่จะให้เมินภาพเมื่อครู่ได้ยังไง

 

 





 

เขานี่มันบ้ามากจริงๆ ทั้งที่ตัวเองก็จะไม่ไหวแล้วแท้ๆ

 

 

 





ทั้งๆที่รู้ดีว่าทุกคนกำลังเล่น 'เกม' บ้าๆนั้นกับเขาอยู่ ไม่แปลกเลยที่อิจิมัตสึจะไม่อยากคุยกับเขา แต่ถึงอย่างนั้นภายในหัวใจลึกๆ ยังคงมีความหวัง...

 

 





 

“…หุบปากน่าเจ้าโง่มัตสึ

 

 

 




 อากาศหนาวนอกยังคงปะทะเข้ามาเพราะไม่มีฝ่ายใดยอมลุกไปปิดมัน ความรู้สึกยากที่จะบรรยายแผ่กระจายไปทั่วห้อง แต่ถึงอย่างนั้นความเงียบงันนี้มันช่างหนาวเย็นซะยิ่งกว่า ราวกับว่าหากใครทำลายมันจะต้องสลายหายไป

 

 

 




ดวงตาแดงก่ำยังคงย้ำให้ตัวเขารู้ถึงความน่าสมเพชของตน ถึงอย่างนั้น..

 

 

 



“ มันยากที่จะพูดแต่ถึงอย่างนั้น... นายช่วย... ”

 

 



 

“ หุบปาก!!!! บอกให้เงียบไงเล่า ” เสียงสั่นเครือถูกกลืนด้วยคราบน้ำตา ลมหายใจสะอึกสะอื้นช่างเวทนาและบองบาง ก่อนที่มันจะผันแปรเป็นความครึกโครมพุ่งทะลักออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ ไอ้บ้ามัตสึ!!! ไอ้บ้า... ไอ้ขี้เก๊ก ไอ้เห่ยมึตสึ...ไอ้ ...!!! ”

 

 

 



เสียงตะโกนสั่นเครือนั้นกลับถูกแทนที่ด้วยอ้อมกอดอุ่นละมุน คราบน้ำสีใสล่วงหล่นลงบนเสื้อกันหนาวสีน้ำเงินแล้ว...

 



 

 

เขารู้ดี นี่ไม่ใช้เวลามาเล่นตลกอะไร คำพูดเจือจางมีแต่จะถูกเอ่ยพรรณนาอย่างไร้ความหมาย ซึ่งเจ้าตัวม่รู้เลยว่าเวลาตัวเองเครียดนั้นแทบไม่เหลือเค้าพี่ชายขี้เก๊กคนเดิม...

 

 

 




เหลือเพียงพี่ชายที่ชื่อ คารามัตสึ คนที่เป็นห่วงพี่น้องมัตสึโนะและน้องชายที่ชื่ออิจิมัตสึมากกว่าใคร คนที่รักอิจิมัตสึ...มากกว่าใคร รักจนหลง..หลงลืมไปว่าคนๆนี้คือน้องแท้ๆของตน

 

 




 

และนั้นเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้เขายังกล้ามายืนอยู่ณ.ตรงนี้  ทำให้เขาอยากแก้ไขสิ่งที่ทำลงไป...

 

 

 

 

 

 

 

การโดนนายด่าแบบนี้ไม่เท่เอาซะเลย” คารามัตสึคล้ายจะพูดกับตัวเขาเอง ในขณะที่ฝ่ามือทั้งสองปลอบโยนอย่างไม่คุ้นชินเท่าไรนักทว่ามันกลับทำให้อิจิมัตสึสงบลง

 







แต่ถ้าอยากจะร้องก็ร้องออกมาให้หมดสิอิจิมัตสึ

 

 





 

แม้ว่ายามที่เขาเห็นน้ำตาพวกนี้คารามัตสึจะบอกกับตัวเองว่าไม่เป็นไรซ้ำๆก็ตาม

 




 

 

แม้ว่าจะนึกน้อยใจลึกๆที่ตลอดมาอีกฝ่ายไม่เคยเห็นเขาอยู่ในสายตา ที่ตรงนั้นมักไม่เคยเป็นของเขาและเป็นของคนอื่นที่ถูกใส่ใจอยู่เสมอ คารามัตสึหัวเราะแผ่วเบาให้ความคิดอันแสนโง่เง่าอย่างที่ไม่อาจห้ามไว้ได้

บางทีในคำพูดพวกนั้นของอิจิมัตสึอาจคือคำด่าทอที่มาจากใจจริงก็ได้

 

 



 

อึก…”อิจิมัตสึกลั้นเสียงร้องของเขาไว้โดยที่หน้ายังคงซบอยู่ที่ไหล่ ทั้งที่ไม่อยากให้เจ้าขี้เก๊กนี้เห็นภาพที่อ่อนแอนี่ทว่าน้ำตากลับไหลไม่ยอมหยุดอย่างห้ามไม่อยู่

 

บ้าเอ๊ย! เพราะแบบนี่ฉันถึงได้เกลียดไอ้ขี้เก๊กอย่างนาย

 



 

 

 

"ครับๆ ขอโทษที่เป็นคนขี้เก๊กครับ ” คนตัวสูงกระชับอ้อมกอดแน่น ริมฝีบางเอ่ยเสียงเรียบราวกับเป็นเรื่องชวนตลก ในขณะที่มือยังเลื่อนสัมผัสผมยุ่งชี้ไม่เป็นทรงของผู้เป็นน้องชาย ถึงจะพยายามฝืนยิ้มยังไงความจริงก็ยังคงอยู่ตรงหน้า เขารู้ดีว่าตัวเองได้ทำสิ่งที่ไม่อาจให้อภัยไปแล้ว

 

 




 

ทำไม...” ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายพูดอะไร หลังจากอิจิมัตสึเงียบอยู่นานจึงเริ่มปริปากพูดเสียงเบา ดวงตาสีเข้มเงยขึ้นสบกับเจ้าของอ้อมกอดอบอุ่น แล้วจึงเอ่ยถาม

 

 

 



 

                                                  “ ทำไมนายถึงอยากตายกันล่ะ ”

 

 

 


 

ทำไมต้องทำแบบนี้ทำไมต้องทำให้ทุกคนต้องมองนายเหมือนคนที่ตายไปแล้วแบบนี้

 

 

 


 


“…..”

 

 



 

 

เหตุผลที่เขาร้องไห้ เหตุผลที่อิจิมัตสึนั่งอยู่ในห้องนี้คนเดียว.... นั้นเพราะ เขาไม่สามารถทนกับเรื่องที่เกิดขึ้นได้ สิ่งที่ทุกคนเอาแต่หลอกตัวเองว่าคารามัตสึได้ไปตายแล้ว เพียงเพราะคารามัตสึเอาแต่พูดออกมาว่า อยากตาย...

 



 

 

มันช่างเป็นเกมที่ตลกร้ายจนแทบบ้าเสียจริง

 

 



 

 

แต่ยังไงทุกคนคงไม่หยุด ถ้าคารามัตสึยังเป็นแบบนี้ ถ้าเขายังพูดว่าอยากตาย ทุกคนก็จะไม่หยุดเล่นเกมนี้

 



 

 

 

ขอโทษ....” อ้อมกอดอุ่นพลันสั่นเทาไปหมด คนที่เอาแต่ปลอบประโลมร่างตรงหน้า ตอนนี้ได้แต่สั่นไหว กลัว... กลัวเหลือเกิน ไม่อยากให้เป็นแบบนี้อีก “ขอโทษ... ขอโทษนะ ขอโทษ ขอโทษ ขอ...โทษ ”

 

 



 

 

เรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นทั้งหมดนั้นทำให้เขารู้สึกตัว เขาไม่อยากหายไป...

 

 

 




ถ้าเขาบอกทุกคนว่า ไม่อยากตายแล้ว ทุกคนจะกลับมามั้ย? ถ้าเขายอมรับว่ารับตัวเองไม่ได้ด้อยค่าอะไร ทุกอย่างจะเป็นเหมือนเดิมมั้ย? มันสายไปแล้วงั้นหรือ..?

 

 



 

 

แขนที่โอบล้อมกลับถูกสวมกอดกลับทันใด ใบหน้าคล้ายซึ่งบ่งบอกความเป็นแฝดซบลงกลางอกคนตัวสั่น มือนั้นเลื่อนลูบแผ่นหลังของคนที่ได้ชื่อว่า พี่ชาย ไม่ต่างจากอีกฝ่ายที่ลูบหัวเขาไม่หยุดมือ

 

 



 

 

ทั้งๆที่ตัวเองก็อยากร้องไห้ขนาดนี้ อ่อนแอขนาดนี้ ทำไมต้องมาทำตัวเป็นพี่ชายปกป้องเขาตลอดด้วยนะ...

 

 

 



 

“ อย่าพูดแบบนั้นอีกนะ ”

 

 




 

“…..” คำพูดแสนหวานดังขึ้นแผ่วเบาข้างหูคารามัตสึเพียงชั้วอึดใจ ก่อนมือที่เลื่อนผ่านแผ่นหลังจะสัมผัสแก้มเนียนของผู้เป็นพี่อย่างเบามือ อิจิมัตสึขยับตัวขึ้นฝังจูบนุ่มนวลลงที่หน้าผากก่อนเลื่อนลงมาซับน้ำตาคนตัวสั่นไหว เขาไม่รู้ว่าร่างตรงหน้ากำลังปลอบประโลมเขาเขากลับหรืออย่างไหร? แต่สิ่งที่ทั้งสองคนนั้นรู้สึก อาจจะเหมือนกันตั้งแต่แรกแล้วก็ได้

 

 




 

ห้ามบอกว่าอยากตายอีก” ไม่อย่างนั้น....

 

 




 

พวกเขารู้ดี ถ้าหากชีวิตมันไม่ได้เรียบง่ายแบบในการ์ตูนล่ะ หรือถ้าหากสิ่งทำลงไป ทุกคนไม่ให้อภัยล่ะ คารามัตสึต้องตายอย่างโดดเดียวงั้นหรือ? นั้นคือสิ่งที่อิจิมัตสึกลัว

 

 

 




 

 

“…..” แต่หากนี่เป็นความคิดบ้าบอไม่อาจหมดสิ้น ตัวเขานั้นก็ไม่คงเสียใจกับสิ่งที่ตัดสินใจทำไปอยู่ดี

 

 

 

 

 



อย่างน้อย ถ้าได้อยู่กับคารามัตสึล่ะก็.... ไม่ว่าจะเป็นยังไง เขาก็ไม่กลัว เพราะเราไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว

 

 

 



 

“ ไม่อย่างนั้น... ถ้านายพูดว่าอยากตายอีกล่ะก็....” เพราะตัวเขานั้นเองก็หลงรักพี่บ้านี่ซะจนแทบคลั่งไม่ต่าง

กัน... ลุ่มหลงจนแทบบ้าคลั่ง....

 

 



 

                                    "  ครั้งหน้าชั้นจะตายไปพร้อมนายเอง... "



 

 

 

บางทีแล้ว... ความรู้สึกแบบนี้ อาจเป็นสิ่งที่เรียกว่า "รักนิรันดร์" ก็ว่าได้

 

 

 

 

 

                                                               - END -

 

 

 

 

 

 

...........................................................

 

 

หลายคนคงแอบถาม เอ๊ะ!!? นี่สรุปมันจบยังไง? สำหรับตัวไรเตอร์แล้ว ไม่ว่าฉากจบนั้นทั้งสองคนได้จะกลับไปอยู่กับทุกคนเหมือนเดิม หรือจะจบด้วยการตายไปด้วยกัน ยังไงก็ถือว่าจบดีแล้วคะ เพราะคารามัตสึจะอยู่กับอิจิมัตสึตลอดไป


#ในฟิคสิ่งทุกคนทำกับคารามัตสึนั้นเหมือนเกมตัวตายตัวแทนคะ เพราะใน ep 5 ที่ทุกคนลืมคารามัตสึไป ทำให้เจ้าตัวคิดน้อยใจตั้งแต่นั้นมา ซึ่งจริงๆแล้วตัวตนของคารามัตสึที่มีต่อทุกคนเริ่มแปลกไป มีแฟนอาร์ตและฟิคมากมายแต่งออกมาเกี่ยวกับการฆ่าตัวตายของคารามัตสึ ไม่คารามัตสึ อิจิมัตสึก็ต้องตาย สลับวนลูปกันไปมา ฟิคนี้จึงเป็นสิ่งสะท้อนหากว่าคารามัตสึไม่ตาย แต่ตัวของเขาได้หายไปเหมือนที่ตัวเองต้องการแล้วล่ะคะ แต่คนที่ยังห่วงใยเขามากที่สุดก็คืออิจิมัตสึ เพราะฉะนั้นเลยเป็นเหตุผลให้คารามัตสึกลับมาอีกครั้ง 

 

 

 //เนื้อหาอาจจะแปลกและเข้าใจยาก แต่ก็ขอให้ทุกคนรักอิจิมัตสึกับคารามัตสึมากๆนะคะ ส่วนตัวแล้วไม่อยากให้ใครตายซักคนเลยคะ 

//ไว้ครั้งหน้าจะแต่งอะไรที่ไม่ทำลายไตนะ 5555

 


ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะ อย่าลืมเม้นต์กันด้วยล่ะ 

ขอบคุณหลายๆคนที่คอยติดตามนะ

 



ใครชอบเศร้า ลองไปอ่าน ฟิค Big hero 6 ที่เคยแต่งไว้ได้จ้า ==> http://my.dek-d.com/kurousaki/writer/view.php?id=1282130

 

  

ผลงานอื่นๆ ของ Luciidear

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

13 ความคิดเห็น

  1. #13 pasation (@pasation) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 20:33
    เหมือนเศร้าหรือเศร้า แต่มันก็เศร้า ฮือ
    #13
    0
  2. #12 snow
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 23:24
    แอบน้ำตาซึมเบาๆ ตอนแรกตกใจนึกว่า...จบแบบนี้ก็ฟินไปอีกแบบค่ะ ชอบคู่นี้มากพี่ชายขี้เก๊กน้องชายสุดซึนเอื้ออออ แต่งอีกเยอะๆ จะติดตามนะคะ
    #12
    0
  3. วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:24
    โอ้โห... หวานในความมืดมิด นี่แหละใช่เลย... ฮรึก /ปาดน้ำตา
    #11
    0
  4. วันที่ 4 มกราคม 2559 / 11:13
    ชอบอ่าา >/////<
    #10
    0
  5. วันที่ 3 มกราคม 2559 / 15:42
    รักเลยค่ะเรื่องนี้ ;////;

    //โบกธงคาระเคะ (?)
    #9
    0
  6. วันที่ 2 มกราคม 2559 / 23:48
    ยังไงก็ฟินนนน ><
    #8
    0
  7. วันที่ 1 มกราคม 2559 / 00:56
    ผมนี่ลุกขึ้นยืนเลยครับบบบ!!! น่ารักมากกกกกกกกกกกกกก อ๊ากกกกกกกกกกกก 
    #7
    0
  8. วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 11:19
    ชอบค่ะ....แต่ตับอันที่ 159 พังไปแล้ว//คราวหน้าขออะไรที่กุ๊งกิ๊งๆหน่อยนะคะ เอาแบบหวานหยดย้อยมาลบกับอันนี้เลยนะคะ YwY
    #6
    0
  9. #5 bell jung za kung (@DJBB) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2558 / 17:03
    แต่งฟิคosomatsu-sanออกมาเยอะๆนะอยากอ่านอีก
    #5
    0
  10. วันที่ 29 ธันวาคม 2558 / 15:52
    อุ่ก...ตับข้อย
    #4
    0
  11. วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 15:57
    กรี๊ดดดด นึกว่าจะมีฉากนั้น//โดนตบ
    #3
    0
  12. #2 Italy (@tenn10) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 15:50
    ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆค่ะ
    #2
    0
  13. #1 osochoro แน่นอน
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 17:10
    กรี้ดดดดดด-//[]//- โคตรน่ารากกก
    #1
    0