คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย (setoxshintaro) Please Don't Say You Love Me (setoxshintaro) Please Don't Say You Love Me | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
 





     




                    






LOVE KONOHA 

แต่อวยเซชินค่าาาาา SETOXSHINTARO สุดยอดดดด

ใครไม่ชอบคู่นี้อย่าเครียดนะ >w<



เนื้อเรื่อง อัปเดต 19 พ.ค. 57 / 18:55


ชินทาโร่ซัง ผมรักคุณ.....

 

 

 

 

 

คำหวานซึ้งมากมายถูกถ่ายทอดจากริมฝีปากคู่สวยไม่จบสิ้น ถ้อยคำซ้ำๆวนกลับไปมาในหัวราวกับเป็นคำสาปที่ตราดตรึงอยู่ข้างในสุดเบื้องลึกของหัวใจ ไม่ว่าเวลาจะผ่านพ้นไปเท่าไหร

 

 

 

 

 

 

ทั้งรูปร่าง น้ำเสียง สัมผัส การกระทำมากมายที่ผู้ชายคนนั้นได้ทำเอาไว้ เขาไม่สามารถลืมมันได้เลย

 

 

 

 

 

ไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เฮ้!!! มาสเตอร์ นั่งหน้าเอ๋ออะไรอยู่ได้คะ เฮ้! ” สติของเด็กหนุ่มหน้านิ่งถึงกับขาดกระจุยไปในพริบตาเมื่อเสียงใสแป๋วของเด็กสาวไซเบอร์ดังลั่นขึ้น มาสเตอร์ผู้ถูกอ้างนามรีบก้มมองโทรศัพท์ในมือตนก่อนจะรีบบ่นเสียงอิดออดอย่างอดไม่ได้

 

 

 

 

 

 

เธอนี่พูดมากชะมัด! อีกอย่างชั้นไม่ได้ทำหน้าเอ๋อนะ เอเนะ ” เด็กหนุ่มกรอกตาอย่างรำคาญใจ ผิดกับเด็กสาวผมน้ำเงินที่หัวเราะคิกคักก่อนที่จะสะบัดมือเล็กน้อยให้หน้าจอโทรศัพท์ที่ตนอยู่เปลี่ยนไปเป็นภาพอีกภาพนึงแทน

 

 

 

 

 

นี่ไงคะ หน้ามาสเตอร์ตอนเอ๋อ!! ”

 

 

 

 

 

 

เฮ้ย!!! เธอไปถ่ายตอนไหน ลบไปเลยนะเฮ้ย!! ” ร่างผอมบางในชุดวอร์มสีแดงตะโกนพร้อมรีบจิ้มหน้าจอโทรศัพท์คู่ใจเพื่อลบภาพนั้นอย่างฉับพลัน แต่ใครจะรู้ว่าเด็กสาวผมน้ำเงินก๊อปภาพนั้นเอาไว้กว่าร้อยๆรูปแล้วน่ะ!

 

 

 

 

 

ป่าวประโยชน์คะ มาสเตอร์ เอเนะก๊อปมันไว้แล้ว หึๆ ” จะมีหรือที่ คิซารากิ ชินทาโร่ เด็กหนุ่มฮิคิโคโมริ IQ 168 จะชนะเด็กสาวไซเบอร์จอมวีนแตกได้ ไม่มีวัน!

 

 

 

 

 

ยัย.... ” ทันทีที่เด็กหนุ่มผมดำลอบถอนหายใจ พร้อมจะเอ่ยปากบ่นอะไรต่อ บานประตูที่คุ้นเคยก็ถูกเปิดออกพร้อมร่างที่ก้าวเข้ามาหยุดประจันหน้ากับเขา

 

 

 

 

 

 

ไง ทะเลาะกับเอเนะอีกแล้วเรอะ ” สึโบมิ คิโดะ หัวหน้าสาวมาดเท่เหลือบมองชินทาโร่เพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่เธอจะเบี่ยงตัวหลบอีกร่างที่พุ่งตัวตามเข้ามาในห้อง จนร่างนั้นต้องเซถลาไหลกับพื้นไปไกลสุดห้อง แน่นอนว่าชินทาโร่ต้องรีบหันไปมองเด็กหนุ่มเจ้ากรรมที่นอนหมดสภาพอยู่มุมห้องของเขาทันที

 

 

 

 

 

โถ่ คิโดะ ทำไมเธอใจร้ายขนาดนี้ ” เสียงไม่ทุกข์ไม่ร้อนของร่างที่นอนหมดสภาพดังขึ้นหลังจากที่เจ้าตัวลุกขึ้นมานั่งทำหน้างอนแก้มป่องใส่เด็กสาวที่ยืนหน้าประตู จะมีใครทำตัวได้สุดกู่ขนาดนี้ถ้าไม่ใช่ ชูยะ คาโนะ

 

 

 

 

นายน่ะเงียบไปเลย ”

 

 

 

 

 

ใจร้าย!! ชินทาโร่ นายเองก็คิดว่าคิโดะใจร้ายใช่มั้ย? ” เมื่ออีกฝ่ายไม่เล่นด้วย ทางนี้ก็ต้องรีบหาพวกทันที!

 

 

 

 

 

 

ไม่ แกนั้นแหละงี่เง่า - - ”

 

 

 

 

 

ใจร้ายยยยยยย ” ชินทาโร่ไม่ได้สนใจว่าคาโนะบ่นอะไรต่อ เพราะในขณะนั้นเองนัยต์ตาสีน้ำตาลเข้มของเขาถูกสะกดให้มองร่างสูงที่ก้าวเข้ามาโดยไม่อาจละสายตาได้ไปนานแล้ว

 

 

 

 

 

ร่างสูงในชุดเสื้อฮู้ดสีเขียวเข้มเลื่อนนัยต์ตาสีน้ำตาลทองมามองเด็กหนุ่มผมดำ รอยยิ้มพลันปรากฎขึ้นบนไปหน้าหล่อเหลาจนหัวใจคนที่สบตาพลันกระตุกวูบทันที

 

 

 

 

ไง ชินทาโร่ซัง ”

 

 

 

 

 

“ …..ไง ” ชินทาโร่รู้ตัวดีว่าเขาเผลอนิ่งค้างไป สติเลื่อนลอยไปไหนต่อไหนแล้วก็ไม่รู้ ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังมองเด็กหนุ่มตรงหน้าตาไม่กระพริบ

 

 

 

 

 

แม้ใจในใจจะสั่นระรัวจนไม่เป็นจังหวะ เหงื่อที่ไหลย้อยเพราะความกดดันและร่างกายที่ไม่อาจปฎิเสธหัวใจได้ ทำยังไงเขาก็ไม่สามารถถอนตัวจาก โคสึเกะ เซโตะ ได้ซักที

 

 

 

 

 

 

แต่แล้วความคิดของเขาก็ได้หยุดลงอีกครา เมื่อร่างบางในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนก้าวเข้ามายืนข้างกายเซโตะ เด็กสาวตัวเล็กสบตากับเขาก่อนที่จะก้มเขย่าหัวทำความเคารพอย่างเคยชินจนเส้นผมสีขาวครีมยุ่งไม่เป็นทรง และวินาทีนั้นเองทีใจของเด็กหนุ่มแทบแตกออกเป็นเสี่ยงๆตอนที่ร่างสูงเอื้อมมือไปขยี้ผมโคซากุระ มาริอย่างเอ็นดูจากนั้นเซโตะจะจัดการเซ็ตผมของเด็กสาวให้กลับไปอยู่ในทรงเดิมพร้อมหันกลับมาสบตากับชินทาโร่อีกครั้ง

 

 

 

 

 

 

เขารู้ตัวดี.... และไม่รู้จะหลอกตัวเองไปทำไม เซโตะรักมาริ มาริเองก็รักเซโตะ

 

 

 

 

 

ไม่มีอะไรผิดพลาดเลยซักนิด จะมีก็แต่ตัวเขาเองที่เอาแต่งี่เง่า พอซักที....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ชินทาโร่ไม่รู้ว่าตัวเองนั่งเหม่อมานานแค่ไหนแล้ว ตั้งแต่พวกเมคาคุชิดันเข้ามาป่วนในห้องของเขาก็ผ่านไปได้หลายชั่วโมงตามที่เขาคิด แต่ดูท่าจะไม่มีใครคิดจะกลับบ้าน(ฐาน)กันเลยซักนิด จะมีก็แต่ห้องเขาที่รกอยู่แล้ว ยิ่งต้องทวีคูณความรกเข้าไปใหญ่!!!

 

 

 

 

 

 

แน่นอนว่าคิซารากิ โมโมะน้องสาวตัวป่วนของเขาเป็นคนชวนพวกเมคาคุชิดันมา แต่ทำไมต้องเป็นห้องเขาด้วยล่ะเนี่ย!!! =[]= ชีวิตอันแสนสงบสุข(?)ของนีทคนนึงมันจะอะไรนักหนา??

 

 

 

 

 

 

แถมตอนนี้ยัยน้องสาวตัวร้ายก็เอาแต่ยืนเถียงกับอามามิยะ ฮิบิยะ เด็กหนุ่มร่างเล็กหนึ่งในสมาชิกเมคาคุชินดันอยู่ คิโดะเองก็กำลังคุยกับเซโตะและคาโนะ ไม่ต่างจากมาริที่นั่งโม้(?)อะไรซักอย่างกับเอเนะอยู่ (วายชัวร์! ) นี่จะมีใครสนใจเขามั้ยเนี่ย!!! แล้วพวกนี้จะกลับไปเมื่อไหรกัน =[]=!!!

 

 

 

 

 

 

ว้อยยยย!!! ” เด็กผมดำขยี้ผมตัวเองพร้อมสบถอย่างหัวเสีย ดวงตาสีน้ำเข้มตวัดมองหาหนทางสงบสุข แต่ดูท่าจะไร้หนทางใดๆ

 

 

 

 

 

มือที่รู้งานรีบพยุงตัวให้ตนลุกขึ้นจากเตียงที่นั่งแช่อยู่นานพร้อมพยายามก้าวขาออกจากเตียงกว้าง แต่แล้วร่างกายของเขาก็หยุดชะงักเมื่อมีอะไรบางอย่างรั้งแขนของเขาเอาไว้ เด็กหนุ่มหันควับไปด้านหลังอย่างรวดเร็วจนแทบปะทะเข้ากับใบหน้าขาวซีดของคนที่กอดแขนเขาอยู่

 

 

 

 

 

 

เฮ้ย!!! ” ชินทาโร่แอบร้องอย่างตกใจ “ นายมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหรกัน โคโนฮะ!!! ” ว่าแล้วเขาก็รีบเขย่าเด็กหนุ่มผมขาวที่หลับลึกสุดใจให้ตื่นจากความฝัน

 

 

 

 

 

หืม...... ” นัตย์ตาสีชมพูอ่อนกระพริบถี่ๆพลางเงยหน้าขึ้นมองคนที่เขย่าตน แล้วหลับต่อ....

 

 

 

 

 

เฮ้ย อย่านอนต่อสิ! นายมานอนอะไรตรงนี้เนี่ย ” ไม่ทันได้ปล่อยมือร่างที่นอนนิ่งก็ยิ่งกอดรัดร่างชินทาโร่ไว้แน่นราวกับเห็นเด็กหนุ่มเป็นหมอนข้างใบโปรดซะงั้น

 

 

 

 

 

.........”

 

 

 

 

 

ตื่นสิ!!! ”

 

 

 

 

 

หืม.... ถึงเวลากินข้าวแล้วเหรอ? ” เสียงเหนื่อยๆที่ตอบกลับมายิ่งทำให้เด็กหนุ่มเจ้ากรรมอดถอนหายใจไม่ได้ นี่ชีวิตมีแต่กินกับนอนใช่มั้ยเนี่ย!!!

 

 

 

 

 

ไม่ใช่!! แต่นายควรปล่อยแขนชั้นก่อนนะ ”

 

 

 

 

 

หืม.... ” ว่าแล้วก็ปล่อยทันที

 

 

 

 

 

อืม ดี! ” เมื่อแขนเป็นอิสระ เด็กหนุ่มก็รีบลุกมายืนข้างเตียงปล่อยให้ร่างสูงยังนั่งนิ่งทำหน้าง่วงบนเตียงต่อไป ตอนนี้เขาควรจะรีบไปหาอะไรอย่างอื่นทำ แต่หากใจไม่รักดีทำให้เขาต้องแอบเหลือบไปมองเซโตะที่เดินไปหามาริตั้งแต่เมื่อไหรไม่รู้ แถมทั้งสองคนดูกำลังคุยกันอย่างสนุกสนานซะด้วยสิ...

 

 

 

 

 

หิว..... ”

 

 

 

 

 

 

แล้วชั้นจะรู้กับนายมั้ยล่ะนั้น!!!! =[]= ” ไม่ทันได้สนใจอะไรต่อ หนุ่มนีทรีบโวยวายทันทีเมื่อร่างตรงหน้าละเมอขึ้นอีกครั้ง อะไรของหมอนี่เนี่ย

 

 

 

 

 

หิว.... ”

 

 

 

 

 

เอ่อๆ รู้แล้ว ในตู้เย็นชั้นมีแต่โค้ก จะเอามั้ย ” จะทำไงได้ เขาไม่ค่อยออกไปไหนอยู่แล้ว อีกอย่างถ้าให้โคโนฮะไปแตะของในครัวมีหวังของกินได้หมดทั้งบ้านแน่ - -

 

 

 

 

 

โค้ก.... กินได้มั้ย? ”

 

 

 

 

 

กินได้สิ! ”

 

 

 

 

อร่อยมั้ย? ”

 

 

 

 

เอ่อ สำหรับชั้นมันก็อร่อยนะ แต่ยังไงนายก็กินทุกอย่างอยู่แล้วนี่ ”

 

 

 

 

 

อืม..... ” เด็กหนุ่มตาชมพูพลันเงียบไป “ นั้นสิเนอะ”

 

 

 

 

 

ให้มันได้ยังงี้สิ!! เดี๋ยวชั้นไปเอามาให้ แปปนะ ” ขาทั้งสองรีบก้าวจากห้องตนไป ที่รีบเดินนั้นไม่ใช่เพราะกลัวโคโนฮะจะกินเตียงหรือหมอนของเขา แต่เพราะไม่อยากยื่นฟังเสียงหัวเราะของเซโตะกับมาริตั้งหากล่ะ....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เฮ้อ........ ” ร่างในชุดแดงถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า มือขวารีบเปิดตู้เย็น พร้อมมือซ้ายที่ยื่นเข้าไปหยิบโค้กออกมา 2 ประป๋อง เด็กหนุ่มรีบปิดตู้เย็นพร้อมสาวเท้าไปห้องตนอย่างรวดเร็ว เขาไม่ชอบอากาศร้อนเอาซะเลย ปกติเวลาอยู่ในห้องเขาจะเปิดแอร์ไว้เสมอ และเมื่อต้องออกจากห้องทีไรก็อดคิดไม่ได้ว่าญี่ปุ่นจะต้องกลายเป็นทะเลทรายให้ได้ซักวัน!

 

 

 

 

 

เฮ้ย!! ” ไวกว่าความคิดร่างของเด็กหนุ่มเซถอยหลังไปเล็กน้อยเมื่อเขามัวแต่วิ่งขึ้นบันไดโดยไม่ทันได้สนใจอะไร จนสุดท้ายก็ชนกับบางอย่างเข้าเต็มๆ

 

 

 

 

 

เป็นอะไรมั้ย ” ชินทาโร่ก้มมองกระป๋องโค้กในอ้อมกอดที่ยังปลอดภัย (ห่วงโค้ก!! ) แล้วจึงรีบเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างที่ชนเขา

 

 

 

 

 

 

เซโตะ..... ” เด็กหนุ่มพูดเสียงเลื่อนลอย เขามาทำอะไรที่นี่? เซโตะน่าจะคุยกับมาริอยู่นี่น่า

 

 

 

 

 

ครับ? มาเอาโค้กเหรอเนี่ย ชอบกินจังเลยนะ ” ร่างสูงไม่ทันได้ถามอะไร เพียงก้มมองโค้กในอ้อมกอดคนตรงหน้า

 

 

 

 

 

อืม เอาไปให้โคโนฮะน่ะ.... ” เจ้าของนัตย์ตาสีน้ำตาลเข้มพยายามเลี่ยงไปมองทางอื่น ไม่ใช่เพราะอารมณ์เสียอะไร แต่เพราะกลัวใจตัวเองจะเต้นแรงไปมากกว่านี้ต่างหาก...

 

 

 

 

 

โคโนฮะเหรอครับ.... ” ร่างตรงหน้าทวนซ้ำราวกับพึมพำกับตัวเอง

 

 

 

 

งั้นชั้นไปล่ะ ร้อนจะตายอยู่แล้ว”

 

 

 

 

เดี๋ยวสิครับ ” ร่างบางหยุดก้าวทันทีเมื่อมือของคนตรงหน้ารั้งแขนเขาเอาไว้

 

 

 

 

เมื่อกี้คุณคุยอะไรกับโคโนฮะเหรอ ”

 

 

 

 

ระ เรื่องของชั้นน่า ปล่อยสิเซโตะ เดี๋ยวคนอื่นมาเห็น.... ” เขาพยายามเลี่ยงมาตลอด แต่ตอนนี้ก็ต้องเลี่ยงต่อไปให้ได้!

 

 

 

 

ไม่ครับ ถ้าคุณไม่ตอบผม ”

 

 

 

 

หึ!! ” ตลกร้ายน่ะสิ มาทำเป็นพูดดี เด็กหนุ่มแอบคิดในใจ “ แล้วทีนายล่ะ.... ”

 

 

 

 

 

อะไรนะครับ ”

 

 

 

 

 

ป่าว... เอาเป็นว่าไม่มีอะไรอย่างที่นายคิดก็แล้วกัน ที่นี้ปล่อยแขนชั้นได้รึยังหา? ”

 

 

 

 

 

อ่อ... ครับ ”ไม่ฟังคำทักท้วงใดๆต่อ ชินทาโร่รีบสะบัดมือออกก่อนที่เซโตะจะปล่อยแขนเขาด้วยซ้ำ ขาที่รู้งานที่ก้าวขึ้นบันไดไปโดยไปสนใจร่างที่ถูกปล่อยเอาไว้ ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังได้ยินคำพูดสุดท้ายของเซโตะอยู่ดี คำพูดที่ทำให้หัวใจเขาเต้นระรัวไม่หยุดอยู่ทุกวัน

 

 

 

 

' ชินทาโร่ซัง ผมรักคุณนะ'

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

งั้นพวกเรากลับก่อนนะ ขอโทษที่มารบกวน” เวลา 5.42 นาทีเป๊ะ!ตอนที่กลุ่มเมคาคุชินดันก้าวออกมาจากบ้านของชินทาโร่ คิโดะที่ยืนอยู่หน้าสุดรีบหันกลับมาพูดขอบคุณพร้อมพยักหน้ารับเป็นมารยาท มือของเธอรัดคอคาโนะไว้แน่นเพราะรู้ว่าเด็กหนุ่มตัวป่วนคงไม่ยอมกลับฐานง่ายๆ อาจเพราะติดใจในความสบายของห้องชินทาโร่ หรืออาจเพราะอยากวุ่นวายใจคิโดะเล่นกันแน่นะ???

 

 

 

 

อืม ไม่เป็นไรหรอก” ปากพูดไปงั้น แต่ในใจนีทแอบรู้สึกอยากบอกไปว่า ไม่ต้องมาอีกนะ แต่ก็ไม่อยากโดนรุมฆ่าตายวันนี้ =__=

 

 

 

 

 

ไว้มาอีกนะ ” ผิดกับโมโมะที่ยิ้มร่าโบกสะบัดมือไปมาอยู่ข้างเขา

 

 

 

 

แน่นอน อั๊ก! คิโดะอย่าสิ ชั้นจะหายใจไม่ออกแล้วน้าาาา ”

 

 

 

 

คาโนะ เงียบไปซะ ”

 

 

 

ฮะๆๆๆ สมควรโดนแล้วนะ ”

 

 

 

คุณคาโนะน่ากลัว ”

 

 

 

 

“ …...... ” ชินทาโร่นิ่งเงียบมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความเคยชิน เขาไม่ได้เกลียดบรรยกาศแบบนี้เลยซักนิด ดีใจด้วยซ้ำที่คนอย่างเขาได้มีสิ่งสำคัญที่เรียกว่า 'เพื่อน'

 

 

 

 

แต่วันนี้จะได้กลับมั้ยเนี่ย!!! จะยืนโม้กันต่อถึงไหน =[]=!!

 

 

 

 

งั้นพวกเรากลับแล้วนะ ”

 

 

 

 

อืม”

 

 

 

 

ค่า >< ”

 

 

 

 

เด็กหนุ่มผมดำหมุนตัวเดินกลับเข้าบ้านตนทันทีเมื่อร่างของกลุ่มเมคาคุชินดันเดินจากไป ขาที่รู้งานรีบก้าวผ่านบันไดไปอย่างรวดเร็ว จนมาหยุดที่ห้องของตน

 

 

 

 

ที่นี้เขาจะได้อยู่อย่างสงบสุขซะที!! วันนี้โมโมะขอยึดเอาเอเนะ(โทรศัพท์)ไปแล้วซะด้วย โดยเจ้าตัวอ้างว่าวันนี้มีปาร์ตี้ของสาวๆหรืออะไรซักอย่างที่ไม่ชวนเขาเข้าร่วม!!! ช่างเป็นน้องสาวที่น่ารักจริงๆ มีความลับอะไรอยู่กันลล่ะเนี่ย ให้ตายสิ = =

 

 

 

 

ถึงอย่างงั้นเอเนะก็ยังโลดแล่นไปได้ทั่วโลกไซเบอร์ เธอสามารถโผล่ในคอม ทีวี หรือแม้กระทั่งเครื่องใช้ไฟฟ้าต่างๆได้อยู่แล้ว แต่เจ้าตัวยืนยันว่าวันนี้จะไปมายุ่งอะไรเขา ขอสังสรรค์ปาร์ตี้กับโมโมะดีกว่า ดูท่าเขาจะถูกเมินจริงๆแฮะ

 

 

 

 

 

เด็กหนุ่มชุดแดงเดินมาหยุดที่ประตูหน้าห้องตนก่อนที่จะรีบพลักประตูเข้าไป แต่ร่างเขาก็ชนเขากับบางอย่างอีกครา

 

 

 

เฮ้ย!!! โคโนฮะ นายยังไม่กลับอีกเหรอ ” ชินทาโร่รีบวีนลั่น เมื่อคนที่เขาชนคือหนุ่มหน้านิ่งที่เอาแต่เหม่อลอยไม่หยุด

 

 

 

 

เอ่อ.... คนอื่นกลับแล้วเหรอ ”

 

 

 

 

ก็ใช่น่ะสิ!! ”

 

 

 

พวกเขาไปกินข้าวกันเหรอ? ' ' ”

 

 

 

ชั้นจะรู้มั้ยเนี่ย =__= ”

 

 

 

แล้วข้าวอร่อยมั้ย ”

 

 

 

ไม่รู้ว้อย =[]= ^ นายกลับไปได้แล้วมั้งเนี่ย ”

 

 

 

อืม ' ^ ' ” ร่างสูงรีบเดินสวนทางออกไป แน่นอนว่าในใจคงคิดถึงแต่เรื่องของกินแน่ๆ

 

 

 

 

เด็กหนุ่มเอียงคอมองโคโนฮะที่เดินลงบันไดอย่างเชื่องช้าแล้วแอบถอนหายใจ หมอนั้นจะเดินตกบันไดมั้ย? =__= อดคิดไม่ได้จริงๆ

 

 

 

 

ชิน.... ”

 

 

 

 

หืม..... ” เด็กหนุ่มผมดำแอบตกใจเมื่อใบหน้าขาวซีดยื่นหน้าผ่านราวบันไดมาพูดกับเขา (พยายามโครตๆ)

 

 

 

 

........”

 

 

 

 

อะไรล่ะนั้น เรียกแล้วก็ไม่พูด”

 

 

 

 

ลืมแล้ว.... ”

 

 

 

หา!!? ” หมอนี่อาการหนักไปแล้ว!

 

 

 

 

อ่อ..... ” คนที่เอาแต่ยืนนิ่งพลันทำท่าทางเหมือนนึกอะไรออกก่อนที่เด็กหนุ่มขาวจะพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มสดใส “ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น คุณยังมีผมนะ ”

 

 

 

 

นาย.... ”

 

 

 

 

หิวข้าว....ไปล่ะ! ”

 

 

 

 

อ่ะ เอ่อ.... ” เพียงไม่นานร่างของโคโนฮะก็หายลับไป เหลือแต่คำพูดที่ทิ้งท้ายเอาไว้ และมันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเด็กหนุ่มไปมาไม่หยุด

 

 

 

 

 

เรื่องนั้นชั้นรู้ดีอยู่แล้วน่า... ” เสียงพึมพำดังขึ้นอย่างเงียบงัน

 

 

 

 

ถึงจะรู้ว่าใครรักเขา แต่หัวใจไม่รักดีมันก็คอยเฝ้าบอกเสมอว่าตัวเขาเป็นของ 'ใคร'

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เช้าวันใหม่ที่ควรจะสดใส หากไม่ติดอยู่ซะว่าน้องสาวตัวป่วนพาเอเนะ(โทรศัพท์)ไปเที่ยวกับเมคาคุชินโดยไม่ชวนเขาเลยซักนิด ทั้งสองคนคงรวมหัวกันคิดแผนการตั้งแต่เมื่อคืน เพื่อทิ้งเขาเอาไว้ที่บ้านที่ว่างเปล่านี่คนเดียว เอาเถอะ....ยังไงวันนี้เขาก็ไม่อยากเจอหน้าเซโตะเท่าไหร งั้นเอาเวลานี้คิดแผนการไล่หมอนั่นไปจากชีวิตเขาดีกว่า!!

 

 

 

มีคอมกับโค้กเป็นเพื่อนร่วมคิดแผนการ แค่นี้ชีวิตของนีทคนนึงก็สุขสันต์ขึ้นแล้ว~~~

 

 

 

 

 

SETO KOUSUKE

 

เอ่อ... โมโมะซังครับ แล้วชินทาโร่ซังล่ะ? ” ผมหันไปถามเด็กสาวผมทองหลังจากที่พวกเราเดินเข้ามาในสวนสนุกได้ซักพัก แต่ผมก็ยังไม่เห็นวี่แววชินทาโร่ซังเลยซักนิด

 

 

 

 

อ่อ พี่ชายน่ะเหรอ พวกชั้นแกล้งพี่เขาอยู่น่ะ ” โมโมะพูดเสียงสดใสพร้อมยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้าเพื่อให้เด็กสาวผมน้ำเงินในจอรีบกล่าวเสริม

 

 

 

 

มาสเตอร์สมควรโดนลงโทษ เวลาเราชวนไปเที่ยวไหนไม่เคยไปด้วย คราวนี้เลยไม่ให้มาไงคะ”

 

 

 

 

ฮะๆๆ เหรอ ” ผมหัวเราะขึ้น นั้นสินะ.... ปกติเขาก็ดูไม่ค่อยสนใจพวกเราเท่าไหรด้วยสิ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็รู้ดีว่าชินทาโร่เขารู้สึกยังไง แม้จะไม่ได้ใช้พลังของตาตัวเองก็ตาม

 

 

 

ผมรู้ดีว่าเขารักและเป็นห่วงพวกเรามากแค่ไหน แต่เจ้าตัวไม่ชอบแสดงออกมาทางสีหน้าหรือการกระทำแต่สิ่งที่ปรากฎในแววตานั้นผมรู้ดีว่ามันเกิดมาจากความจริงใจ

 

 

 

 

เพราะงั้นผมถึงรักเขามากที่สุด ผมรักผู้ชายคนนั้นมาตลอด....

 

 

 

 

อ่า.... แต่ยังไงวันนี้ที่พวกเรามาเที่ยวกัน ผมก็อยากให้เขามาด้วย ชินทาโร่เป็นหนึ่งในสมาชิกเมคาคุชิดัน ไม่ว่ายังไงก็ตามคนที่ต้องท้วงเรื่องนี้ต่อจากผมจะเป็นใครไม่ได้นอกจาก คิโดะ หัวหน้ามาดแมนของกลุ่มเราไงล่ะ

 

 

 

 

เฮ้ เจ้านีทนั้นไม่มาเรอะ ” ไม่ทันขาดคำ คิโดะก็พูดขึ้นจริงๆ เมื่อเห็นแบบนั้นเด็กสาวชุดชมพูจึงรีบเอ่ยขัด

 

 

 

 

คิโดะซัง คือชั้นกับเอเนะแกล้งพี่เขาน่ะ ”

 

 

 

 

ใช่คะ ลงโทษ! ”

 

 

 

 

 

แต่วันนี้เรามาเที่ยวเป็นกลุ่มนะ จะมาแยกแบบนี้ได้ยังไง แบบนั้นก็ไม่มีความหมายสิ!! ” สาวผมเขียวเอ่ยเสียงเรียบ พวกผมรู้ว่าคิโดะเป็นห่วงทุกคนในกลุ่มมากกว่าใคร เพราะงั้นสมาชิกในกลุ่มมีความหมายมากสำหรับเธอ

 

 

 

 

เอาน่าๆ เดี๋ยวส่งโคโนฮะไปตามก็ได้เนอะ ” แต่แล้วบรรยกาศตรึงเครียดก็ถูกทำลายขึ้นด้วยฝีมือคาโนะ หมอนั้นยิ้มร่าพร้อมเดินเข้าไปประคบประหงมคิโดะโดยไม่ลืมหันมาสบตากับผม

 

 

 

 

จงใจแกล้งกันชัดๆ!

 

 

 

 

นั้นสิ อย่างที่คาโนะว่า โคโนฮะ ฝากไปตามเจ้านีทหน่อย ” เมื่อหัวหน้าเอ่ยเรียกเด็กหนุ่มตาปรือที่ยื่นหลบมุมก็เอียงคอมองพลางยกมือขึ้นชี้ตน

 

 

 

 

ผมเหรอ? ' ' ”

 

 

 

 

 

ก็ใช่น่ะสิ ”

 

 

 

 

เอ่อ... ทางไปบ้าน...เอ่อ... ”

 

 

 

 

จะรอดมั้ยล่ะนั้น!!!! พวกเราคิดพร้อมกัน

 

 

 

 

เห~~~ ไหวมั้ยล่ะเนี่ย โมโมะบอกทางโคโนฮะสิ หมอนั้นจะได้รีบไปรับชิทาโร่ไง ” ไม่วายเจ้าแมวเถิก(คาโนะ)พูดเสียงร่าเริงอีกครั้ง และดวงตาสีเหลืองทองก็เลื่อนมาทางผมพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อีกครั้ง

 

 

 

 

เหอะ! หมอนั้นรู้ดีว่าผมรู้สึกยังไงกับชินทาโร่ เพราะงั้นเลยคิดจะแกล้งน่ะสิ

 

 

 

 

อืม.... ”

 

 

 

เดี๋ยวผมไปเอง!!!! ” ไม่ทันที่โคโนฮะจะได้เดินไปไหน ผมก็รีบพูดขึ้น ขาที่รู้งานรีบก้าวผ่านเพื่อนในกลุ่มไปก่อนที่จะหยุดข้างกายเด็กหนุ่มผมขาวเพียงเสี้ยวินาทีเพียงเพื่อกระซิบบอกบางอย่างกับเขาโดยที่คนอื่นไม่ได้ยินมัน

 

 

 

 

ชินทาโร่เป็นของผม ”

 

 

 

 

 

 

 

 

-บ้านคิซารากิ

 

 

 

 

ผมเดินมาหยุดหน้าบ้านที่คุ้นเคยพร้อมรีบพลักประตูที่ไม่(เคยจะ)ล็อกเข้าไป ไม่นานร่างของผมก็เดินมาหยุดหน้าห้องของคนที่ทำให้ผมใจวุ่นวายอยู่ตลอด

 

 

 

 

มือขวารีบเลื่อนไปที่กลอนประตูพร้อมเปิดแง้มช้าๆเพื่อแอบมองคนที่อยู่ด้านใน ร่างบางในชุดเสื้อยืดสีดำนั่งหันหลังให้กับประตูที่ผมยืนอยู่ ดวงตาสีน้ำตาลเอาแต่จดจ่อกับหน้าจอกว้าง 4-5 จอ ในขณะที่มือยังคลิ๊กเมาส์รัวไปพร้อมพิมพ์คีย์บอร์ดอย่างคล่องแคล่ว ชินทาโร่ยังนั่งไขว่ห้างใส่เฮดโฟนฟังเพลงอย่างสบายใจเฉิบโดยไม่น่ารู้สึกตัวว่าผมยืนอยู่ด้านหลังเขา

 

 

 

 

ผมเองก็รีบแอบเดินเข้ามาเบาๆโดยเจ้าของห้องไม่ทันรู้ตัว แต่เมื่อผมจะกระโจนเข้าไปกอดจากด้านหลัง เสียงของคนที่เอาแต่จ้องจอคอมก็พลันดังขึ้น

 

 

 

หยุดอยู่ตรงนั้นนะ เซโตะ ”

 

 

 

 

ครับๆ รู้ได้ไงว่าเป็นผม ” ว่าแต่แล้วผมก็ยกสองมือขึ้นอย่างยอมแพ้

 

 

 

 

หน้าจอคอมมันกระท้อนเงานายตั้งแต่เดินเข้าห้องมาแล้ว! ”

 

 

 

นั้นสินะ แต่ผมคิดว่าคุณไม่ได้สนใจซักหน่อย นี่แสดงว่าคุณก็กำลังคิดถึงผมอยู่ไม่น้อยเลยนะเนี่ย” ผมว่าพร้อมรอยยิ้มหวาน แต่ก็ได้เพียงสีหน้าเบื่อโลกกลับมา

 

 

 

 

จะบ้าเหรอ ใครบุกห้องชั้นก็ต้องสนใจสิ! ” ชินทาโร่ว่าในขณะที่ยังรัวคลิ๊กเมาส์ต่อไป

 

 

 

 

เหรอครับ งั้นเข้าเรื่องดีกว่า คิโดะให้ผมมาตามคุณไปเที่ยวสวนสนุกด้วยกัน ”

 

 

 

มาเพราะคนอื่นสั่งงั้นเหรอ... ” ถึงแม้เขาจะพึมพำกับตัวเอง แต่ผมก็ได้ยินมันอย่างชัดเจน ทำให้ร่างกายผมก้าวเข้าไปหาเขาโดยอัตโนมัติ

 

 

 

 

ถึงจะยังงั้นผมก็อยากให้คุณไปเที่ยวด้วยกันนะ ”

 

 

 

 

ถอยออกไปนะเซโตะ ” มือเรียวเล็กหยุดพิมพ์คีย์บอร์ดโดยพลัน นัตย์ตาสีน้ำตาลเข้มตวัดมามองผมด้วยสายตาแข็งกร้าวราวกับไม่อยากเจอหน้า ทำไมกันนะ รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดจากดวงตาคู่นั้น

 

 

 

 

ไม่ครับ ” ผมตัดสินใจเมินคำสั่งนั้นพร้อมโอบกอดร่างเขาไว้แน่น คนตัวเล็กพยายามสะบัดดิ้นอ้อมกอดผมออก แต่จะมีเหรอที่ผมจะปล่อยเขาให้ทรมานต่อไปแบบนี้

 

 

 

 

ปล่อย!!!! ”

 

 

 

 

ไม่ครับ ผมไม่ปล่อยคุณเด็ดขาด ”

 

 

 

 

ปล่อยนะ เซโตะ!! ปล่อยชั้นเดี๋ยวนี้ ” ไม่ว่าคนโดนกอดจะพยายามทุบตีผมแรงแค่ไหน ผมก็ยังกอดเขาแน่นไม่ขยับก่อนที่จะซบหน้าลงบนไหล่บางๆของคนในอ้อมกอด ชินทาโร่แอบสะดุ้งอย่างตกใจกับการกระทำของผม แต่ผมก็ไม่ปล่อยให้เขาคิดอะไรอีกต่อไป มือที่รู้งานเลื่อนโอบตัวเขาแน่นพร้อมเอ่ยถ้อยคำเดิมๆที่เขาเฝ้าบอกเขาเสมอ

 

 

 

 

ผมรักคุณนะ ชินทาโร่ซัง ”

 

 

 

 

ไปไกลๆเลยเซโตะ ฉันก็ไม่ได้รักนายหรอกนะ รู้ไว้ด้วย! ” เสียงราบเรียบเอ่ยขัดกับร่างกายที่หยุดขัดขืน ทำให้ผมเผลอยิ้มออกมา

 

 

 

 

“  อย่าพูดยังงั้นสิครับ ผมรักคุณนะ ” รักมากกว่าใคร....

 

 

 

 

เจ้าบ้าา หยุดพูดนะ!!! ”

 

 

 

 

ผมรักคุณนะ รัก.... ”

 

 

 

ตะ...ตอนนี้ฉันกำลังอินเลิฟกับโคโนฮะ นายน่ะถอยไป ” ดูก็รู้อยู่แล้วว่าเขาพยายามโกหกเพื่อเบี่ยงเบนคำพูดของผมไป มันดูไม่สมจริงเลยซักนิด แต่ทำไมกันนะ เวลาเขาพูดชื่อผู้ชายคนอีกต่อหน้าผมแล้วมันเจ็บปวดจัง...

 

 

 

 

พูดอย่างงั้นดีแล้วเหรอครับ? ” ดูท่าคนผมดำจะได้ใจมากเกินไป คิดว่าแกล้งผมได้สินะ เห็นทีผมต้องแกล้งกลับแล้วล่ะ “ คุณต่างหากที่ต้องมาออดอ้อนผมน่ะ ”

 

 

 

 

นี่นายขู่ชั้นเหรอ!!!!!! ” ร่างบางพยายามดิ้นหนีอีกครั้ง

 

 

 

 

หรือว่าคุณ.... ” ผมเอียงตัวหลบหมัดนิ่มๆของคนในอ้อมกอดก่อนที่จะยื่นตัวเข้าไปใกล้พลางกระซิบข้างหูอีกฝ่ายด้วยเสียงเจ้าเล่ห์ “ หรือว่าคุณกล้านอกใจผมล่ะ ”

 

 

 

 

 

หา! พะ พูดอะไรของนาย ”

 

 

 

 

ก็รู้นี่ครับว่าผมรักคุณ และคุณก็รัก..... ”

 

 

 

 

!!!!!!! ” คำพูดของผมขาดผึงไปทันทีเมื่อร่างของชินทาโร่กระทุ้งข้อศอกใส่ท้องผมอย่างจัง แถมยังรีบวิ่งหนีไปที่มุมห้องซึ่งมีแต่เตียงเท่านั้น ไม่ใช่ทางเลือกที่ดีหรอกนะที่หนีผมไปอยู่แถวๆเตียงน่ะ :)

 

 

 

 

ไม่เอาน่า คุณก็รู้ตัวดีนี่ครับ ว่าตัวคุณเองก็..... ”

 

 

 

 

ไม่ใช่ไม่กล้า!!!!!  ” คำพูดผมโดนหยุดไว้อีกครั้ง แต่คราวนี้ชินทาโร่ตะโกนออกมาพร้อมมองผมด้วยแววตาดุเดือด

 

 

 

 

ครับ? ” ผมเอ่ยอย่างทวนคำถาม

 

 

 

 

ไม่ใช่ไม่กล้านอกใจนาย แต่ชั้นกับโคโนฮะเรารักกันต่างหาก!!!” คำพูดนั้นทำให้ผมนิ่งเงียบไปชั่วครู่ ทำไมกันนะ ทั้งๆที่เขาก็รู้ตัวดีว่ารู้สึกยังไงกับผม แต่ทำยังคงเลี่ยงความสัมพันธ์ของเราแบบนี้ มันเพราะอะไรกันล่ะ?

 

 

 

 

ต่อให้อยากรู้ความจริงมากแค่ไหน แต่ผมก็ไม่อยากใช้ความสามารถของตาผมอ่านใจเขา เพราะผมเกลียดพลังของตัวเอง.... และผมจะไม่ใช้มันเพียงประโยชน์ของตัวเองแบบนั้นแน่ๆ

 

 

 

 

แต่ถึงอย่างงั้นผมก็รู้สึกโกรธที่เขาเอาผู้ชายคนอื่นมาอ้างแบบนี้ ปกติผมไม่ค่อยอารมณ์เสียกับเรื่องอะไรง่ายๆ แต่ตอนนี้ผมคงหยุดตัวเองไม่ไหวอีกแล้ว

 

 

 

 

ชินทาโร่ครับ คุณคิดเหรอว่าผมจะปล่อยให้โคโนฮะมาหาคุณ ”

 

 

 

 

อะไรของนาย!! ชั้นบอกแล้วไงว่าชั้นกับโคโนฮะ..... ”

 

 

 

คุณว่าเขาจะมาหาคุณเหรอ สุดท้ายเดี๋ยวเขาก็ทิ้งคุณไปอยู่ดี ” ผมรู้ตัวดีว่าตอนนี้เสียงผมราบเรียบขนาดไหน สีหน้าตอนนี้ก็คงดูไร้ความรู้สึกมากจนคนตรงหน้ามองผมอย่างตกใจ

 

 

 

 

แต่จะให้ทำยังไงได้!!! ผมรักเขามากจนสามารถทำลายทุกอย่างทิ้งเพื่อเขา....

 

 

 

 

ใช่สิ..... ” เสียงร่างบางเอ่ยขึ้นอย่างสั่นๆพร้อมแววตาเศร้าสร้อยที่เงยขึ้นสบตาผม และมันทำให้ผมต้องปล่อยเขาจากอ้อมแขนที่รัดแน่นเมื่อเห็นหยาดน้ำตาสีใสที่ไหลอาบทั่วใบหน้าขาวเนียน

 

 

 

 

“ …...... ”

 

 

 

 

ชั้นมันเป็นแค่สิ่งของไร้ค่าใช่มั้ย!! นายถึงได้มาทำกับชั้นแบบนี้น่ะ!! ” เสียงสะอึกสะอื้นยิ่งทำให้ร่างกายผมชาไปทั้งตัว ไม่นะ....ผมทำอะไรลงไป

 

 

 

 

.........”

 

 

 

ใช่สิ!! ชั้นมันก็แค่คนไร้ค่า ขนาดแม่กับน้องสาวยังไม่เคยสนใจ ชั้นไม่เคยมีใครต้องการ แต่นายก็ยังมาทำกับชั้นแบบนี้!!! เล่นกับความรู้สึกของชั้น มันสนุกมากมั้ย!! ไอ้เลวเอ้ย!! ” ผมไม่พยายามเบี่ยงตัวหลบของที่เขาขว้างมา หัวใจผมรู้สึกชาวาบไปหมดราวกับกำลังจะตายทั้งเป็นให้ได้

 

 

 

 

ผม..... ” ขอโทษ....

 

 

 

 

มาทำเป็นห่วงเป็นใยชั้น สุดท้ายนายมันก็หลอกลวงเหมือนคนอื่นๆ นายทำอย่างงี้ได้ยังไง!! ทำแบบนี้กับชั้นทำไม.... ” น้ำตาสีใสยังไหลอาบไปทั่วใบหน้าเขา ผมอยากจะเข้าไปกอดเขาใจจะขาด....แต่บางทีการที่ผมรักเขา อาจเป็นสิ่งที่ทำให้เขาเจ็บปวดมากที่สุด..

 

 

 

 

 

“ …...... ”

 

 

 

 

หึ.... ให้มันได้อย่างงี้สิ โคสึเกะ เซโตะ! นายมันหลอกลวง เห็นชั้นเป็นแค่ของเล่นไร้ค่า ไม่เหมือนมาริของนายใช่มั้ยล่ะ รักเธอก็ไปหาเธอสิ!!! มายุ่งกับชั้นทำไม ” คำพูดนั้นทำให้ผมที่เงียบอยู่นานต้องแย้งเสียงดังลั่น

 

 

 

 

“  มาริเป็นคนสำคัญสำหรับผม!!!!! แต่คนที่ผมรัก มีแค่คุณนะ ชินทาโร่ซัง... ” นี่เขาคิดแบบนั้นอยู่จริงๆน่ะเหรอ เรื่องมาริกับผมน่ะ

 

 

 

 

คนสำคัญ? แล้วที่ฉันเห็นตอนนั้นหมายความว่าไง? นาย...นายมันบ้าเซโตะ! ” ชินทาโร่ปาดน้ำตาพร้อมจ้องผมไม่กระพริบ

 

 

 

ตอนนั้น? หมายถึงอะไรครับ ”

 

 

 

ก็นายคอยดูแลเอาใจใส่มาริ นายรักเธอไม่ใช่เหรอ อยู่กับเธอ กอดเธอ มันแสดงให้เห็นชัดว่านายรู้สึกยังไงน่ะ!! ”

 

 

 

 

เฮ้อ.... ผมก็แอบคิดเสมอว่าทำไมความสัมพันธ์ของเราไม่ถึงไหนซักที ที่แท้ก็เพราะเรื่องนี้เองหรอกเหรอ” เรื่องใกล้ตัวแค่นี้แท้ๆ

 

 

 

 

นายพูดอะไรของนายน่ะ!! ก็นายกับมาริ...”

 

 

 

 

ชินทาโร่ครับ ” ผมรีบเอ่ยขัด “ ไม่ว่าที่ผ่านมาคุณจะเคยคิดว่าผมกับมาริเป็นอะไรกัน หรือมีความสัมพัรธ์ยังไง ผมอยากบอกว่าคุณคิดผิด!! ”

 

 

 

 

แต่........”

 

 

 

 

บอกแล้วไงครับ ว่าคนที่ผมรัก คือคุณ ”

 

 

 

 

“  อย่ามาพูดคำรักให้ฉันหลงหน่อยเลย ” ร่างบางรีบขัดอีกครั้ง “ รักมาริ ก็ไปหาเธอสิ เซโตะ”

 

 

 

 

“  หืม ถึงจะพูดไปแบบนั้น แต่คุณก็รู้ตัวดีนี่น่า ว่าคุณ รัก ผม ^^ รักที่สุดมากกว่าใครเลยไม่ใช่เหรอ ชินทาโร่ซัง ” ผมว่าพร้อมรอยยิ้ม

 

 

 

 

“ เจ้าบ้า! ออกไปห่างๆฉันนะ ฉันไม่ต้องการได้ยินอะไรทั้งนั้น!!!! ” ชินทาโร่ก้าวออกห่างจากผม เขายกมือขึ้นปิดหูพร้อมสะบัดหน้าไปมาราวกับไม่ยอมฟังผมพูดอีกต่อไป

 

 

 

 

ไม่จริงหรอกครับ ” ผมพูดเสียงนุ่มพร้อมเดินเขาไปกอดเขาแน่น ตอนแรกผมคิดว่าชินทาโร่จะผลักผมออกแต่เจ้าตัวก็ยืนนิ่งให้กอดแทนซะงั้น “คุณพูดแบบนั้นแต่ร่างกายกลับไม่ขัดขืนเลยนี่น่า ”

 

 

 

 

“ อะ...ออกไปให้พ้น ” คนโดนทักพยายามสะบัดผมออกเมื่อรู้สึกตัว แต่ผมก็ไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆหรอกนะ! มือซ้ายที่รู้งานรวบเอวเขาเอาไว้แน่นพลางเลื่อนมือขวาขึ้นปราดคราบน้ำตาสีใสของคนตรงหน้า

 

 

 

 

 

“  คุณปฎิเสธผมได้จริงๆน่ะเหรอ ” ว่าแล้วผมก็เปลี่ยนไปโอบเอวบางๆนั้นไว้แล้วจูบซับน้ำตาที่ยังอยู่จางๆอย่างถนุถนอมราวกับกลัวทำผู้ชายตรงหน้าเจ็บ

 

 

 

 

 

ทะ ทุเรศที่สุด! นายมีมาริอยู่แล้วแท้ๆ! ” คนด่าเอ่ยเสียงดังขัดกับหน้าที่แดงระเรื่อขึ้นเรื่อยๆ

 

 

 

 

ชินทาโร่ซัง บอกแล้วไงว่าผมรัก..... ”

 

 

 

 

เพี๊ยะ!!! ความรู้สึกชาวาบแล้นไปทั่วไปหน้าของผมเมื่อมีเรียวเล็กของคนโดนกอดสะบัดเข้าใส่เต็มแรงโดยที่ผมเอาแต่นิ่งค้าง

 

 

 

 

ทำไมเขาถึงทำแบบนี้... ทั้งๆที่ผมบอกว่ารักเขาคนเดียวแท้...

 

 

 

 

หรือบางที คนที่ไร้ค่าในสายตาเขามันจะเป็นผมเอง....

 

 

 

 

KISARAGI SHINTARO

 

ผมตบหน้าเซโตะเต็มแรงจนร่างสูงนิ่งค้างไปทันที มือเรียวยาวค่อยๆปล่อยผมออกจากอ้อมกอด ผมโกรธเขามากจนตั่วสั่นไปหมด ทำไมเขาถึงเป็นคนแบบนี้ ทั้งๆที่มีคนอื่นอยู่แล้วแท้ๆ แต่ปากกลับเอาแต่พูดว่ารักผม!! ทุเรจเกินไปแล้ว

 

 

 

 

ในทีแรกผมก็รู้สึกสะใจขึ้นมาบ้าง แต่เพียงเซโตะที่เงียบไปนานเงยหน้าขึ้นมา ผมก็ต้องตกใจไปทันที เพราะแววตาขี้เล่นและรอยยิ้มสดใสของผู้ชายคนนี้ที่เขามักทำอยู่ประจำกลับไป!! เหลือเพียงสีหน้านิ่งเรียบ ดวงตาสีน้ำตาลทองสวยที่ผมชอบจ้องมองพลันเปลียนเป็นสีแดงฉานจนทำให้ผมต้องถอยหนีไปด้านหลัง

 

 

 

 

เซ.... อื้ม!!! ” ไม่ทันที่ผมได้เอ่ยชื่อเขา ร่างสูงตรงหน้าก็กระชากร่างผมกอดประกบจูบทันที!! ริมฝีปากเรียวสวยไล่บดขยี้ริมฝีปากของผมจนเจ็บไปหมด ทั้งเรียวแขนที่แข็งแกร่งรีบรั้งท้ายทอยผมเอาไว้เพื่อไม่ให้ผมขยับหนี ท่อนแขนข้างซ้ายกระชับเอวของผมเอาไว้แน่นจนปวดชาไปหมด

 

 

 

 

ผมแทบหายใจไม่ออกแต่เซโตะก็ไม่หยุด ลิ้นของเขารุกรานของมาในโพรงปากของผมอย่างสนุกสนานและรุกเร้าราวกับกำลังขนมหวานถ้วยโปรดที่ไม่สามารถหยุดกินได้ ยิ่งลิ้มลอง....ยิ่งหลงไหลมากขึ้น จนเสพติดไปในที่สุด

 

 

 

 

 

ผมรู้สึกถึงรสเลือดฝาดๆที่ไหลซึมเข้ามาในปาก และรู้ดีว่ามันเป็นผลงานของร่างสูงที่จูบผมจนปากชาไปหมดแบบนี้ แต่ต่อให้ผมพยายามดิ้นแค่ไหนเซโตะก็ไม่หยุดซักนิด แม้แต่จะพยายามส่งเสียงร้องท้วงจนไม่เป็นภาษา ร่างสูงก็ยิ่งรุกเร้ามากเข้าไปใหญ่

 

 

 

 

 

จนในที่สุดเมื่อผมกับเขาจูบกันจนแทบหมดออกซิเจนตาย เซโตะก็หยุดการกระอันรุนแรงของเอาไว้ ชายหนุ่มปาดตามองผมที่ไร้เรี้ยวแรงในอ้อมกอดเขาเพียงชั่วครู่อย่างชั่งใจ สุดท้ายเขาก็นั่งลงบนเตียงข้างกายก่อนจะยกผมขึ้นมานั่งบนตัก

 

 

 

 

 

“  ที่นี้ยังจะขัดขืนผมอีกมั้ย ” เขาถามผมด้วยเสียงทุ่มแหบแห้งแต่มันกลับเซ็กซี่เร้าใจอย่างบอกไปถูก ผมต้องบ้าไปแล้วแน่!! มือข้างที่ถนัดพยายามเงื้อขึ้นจะตบเขาอีกครั้ง แต่ฝ่ามือที่แข็งแกรงก็บีบข้อมือผมไว้แน่นก่อนจะกระซิบข้างหูผมอีกครา

 

 

คุณตบ ผมปล้ำคุณแน่ อย่าลืมสิชินทาโร่ เราอยู่ 'บนเตียง' นะ”

 

 

 

 

สารเลว!!!! ” ผมดิ้นอย่างทุลักทุเลแต่เขาก็ไม่มีท่าที่จะปล่อยแขนผมซักนิด ยิ่งบีบแรงขึ้นเรื่อยๆด้วยซ้ำไป ตัวผมน่ะเจ็บไม่เท่าไหร แต่หัวใจมันเจ็บปวดจนแทบจะตายทั้งเป็น

 

 

 

 

 

“  เลว.......แต่ก็รักใช่มั้ยล่ะ  ” นัยต์ตาสีแดงฉายแววเจ้าเล่ห์อย่างร้ายกาจ เขามองผมราวกับพยายามสื่อว่าได้ยินที่ผมคิดทุกอย่าง แน่สิ!! เขากำลังใช้พลังของเขาอยู่นี่น่า “ ใช่ ผมได้ยินที่คุณคิด ”

 

 

 

 

 

ฉะ...ฉัน....เกลียด.....นาย  ” ผมหยุดขัดขืนใดๆ ได้แต่นั่งร้องไห้เงียบๆกับตัวเอง ถึงจะพยายามปฎิเสธตัวเองแค่ไหน แต่ใจของผมก็รู้ตัวดีอยู่แล้วว่ารักผู้ชายคนนี้

 

 

 

 

และเขาทำให้ผมกลัว ผมไม่ชอบที่เขาเป็นแบบนี้เลย ได้โปรดกลับมาเป็นเซโตะคนเดิมเถอะนะ

 

 

 

“  เกลียดผมจริงๆน่ะเหรอ ” เสียงแข็งกร้าวของเขาดูอ่อนลง นัตย์ตาสีแดงกลับมาเป็นน้ำตาลทองตั้งแต่เมื่อไหรก็ไม่รู้ มือที่รัดแน่นกลายเป็นอ้อมกอดอบอุ่นราวกับแสงแดดที่โอบรัดผมไว้ และสุดท้ายใบหน้าที่นิ่งเรียบกลับดูผ่อนคลายขึ้นเยอะ

 

 

 

 

“ ….... ” แต่ผมก็ยังนั่งร้องไห้กลับตัวเองอยู่เงียบ มือของเซโตะลูบหัวผมอย่างเบามือก่อนที่จะก้มลงมาจูบหน้าผากเบาๆราวกับกลัวผมเจ็บอีก

 

 

 

 

 

ขอโทษ..... ”

 

 

 

“ …...... ”

 

 

 

 

ผมขอโทษนะที่รุนแรงกับคุณ ที่ผมทำไปทั้งหมด เพราะไม่อยากเสียคุณไป ” ทำไมแววตาของเขาถึงดูเศร้าขนาดนั้นล่ะ “ ทุกครั้งที่คุณพูดถึงผู้ชายคนอื่น ผมยอมรับว่าผมหึง! ผมโกรธ แต่ผมก็พยายามทน เพราะผมรักคุณ ไม่ว่าคุณจะพยายามเลี่ยงเรื่องของเรามากแค่ไหน ผมก็ยังรักคุณ ได้ยินมั้ยชินทาโร่ ผมรักคุณนะ”

 

 

 

 

ปล่อย.... ” ผมพูดเสียงเบา แต่นายมีมาริอยู่นะ พูดออกมาเองด้วยเป็นคนสำคัญน่ะ!

 

 

 

 

 

“  ขอโทษ.... ขอโทษครับ ยกโทษให้ผมนะ คนดี ” พยายามออดอ้อนผมอยู่รึไง? ถึงผมจะรักเขา แต่ผมไม่ต้องการให้เขารักผมซ้อนกับใครหลายๆคนหรอกนะ แต่ไม่เป็นอย่างที่คิดเซโตะไม่ยอมปล่อยผม เขากลับก้มมาหอมแก้มผมแล้วลูบหัวอย่างปลอบโยน

 

 

 

 

 

ฉันไม่ต้องการเห็นหน้านาย.... ” ผมสะบัดหน้าหนีเพื่อหลบมือที่ยื่นมาลูบหัวตน แต่ร่างสูงก็เอื้อมมือมาประคองใบหน้าของผมให้หันกลับไปมองเขา

 

 

 

 

 

ผมขอโทษนะ ผมรักชินทาโร่คนเดียว รักมากกว่าใคร คุณเองก็รู้ดีนี่ครับ ” ก็แบบนี้ตลอดแหละ ความอ่อนโยนของเขา.... ทำให้ผมหลงจนโงหัวไม่ขึ้น หลงจนงี่เง่าอยู่คนเดียวแบบนี้...

 

 

 

 

ฉัน.....ฉันแค่....ช่างฉันเถอะ ” เอาอีกแล้วกับอาการหวั่นไหวนี่... ให้มันได้ยังงี้สิ อุส่าห์จะพยายามตัดใจจากเขาแล้วแท้ๆ แต่สุดท้ายคนที่ตัดใจไม่ได้คือผมซะเอง Y__Y

 

 

 

 

 

ชินทาโร่ของผมน่ารักที่สุดเลย ” เซโตะขี้เล่นกลับมาอีกครั้ง เขายิ้มร่าพร้อมดึงผมเขาไปจูบอย่างอ่อนโยนไม่ได้รุกเร้าแบบเมื่อกี้ ตัวผมเลยรู้สึกดีจนผมมือที่จะผลักร่างเขาออกห่างกลับไร้เรี้ยวแรงทันที แถมยังแอบเคลิ้มมากๆด้วย

 

 

 

 

 

ยะ หยุดนะ!!! ” ตอนนี้หน้าผมคงแดงมากๆ รู้สึกร้อนวาบไปทั้งหน้าเลย นี่ผมทำบ้าอะไรเนี่ย =////=

 

 

 

 

 

“  ผมรักชินทาโร่นะ รักคุณคนเดียว เป็นของผมนะ ” ร่างสูงจับผมนอนลงบนเตียงตัวเองก่อนที่เขาจะขยับตัวขึ้นมาคร่อมร่างผมไว้ เดี๋ยวนะๆๆๆๆๆ

 

 

 

 

 

“ แต่......ฉันเป็นของโคโนฮะ ” ผมรีบหาอะไรมาหยุดการกระทำของเขา แต่ดูจะยกมาผิดเรื่องซะแล้วสิเนี่ย

 

 

 

 

คุณยังจะพูดแบบนี้อีกนะ เชื่อเลยสิ ” เซโตะถอนหายใจเมื่อรู้ดีว่าผมพูดเพื่อเลี่ยงเฉยๆ “ แต่ยังไงใจคุณเป็นของผมตั้งนานแล้ว ก็รู้ตัวดีนี่ครับ ” ริมฝีปากบางสวยประกบลงบนปากผมอย่างนุ่มนวลและค่อยๆไล่ลิ้มลองอย่างมีชั้นเชิง ในหัวผมขาวโพลนไปหมด รู้สึกเหมือนกำลังลอยอยู่เลย เขาเองก็จูบผมไม่หยุดถึงยังงั้นผมก็รู้สึกดีอย่างอดไม่ได้ แต่ผมก็ต้องรีบตื่นจากผวังเมื่อริมฝีปากนุ่มหยุ่นเหมือนมาร์ชเมลโล่เลื่อนลงมาทีลำคอขาวๆของผม

 

 

 

 

 

ปล่อยไว้แบบนี้เขากับผมได้มีอะไรกันแน่ ไม่ๆๆๆ เดี๋ยวนะ ผมไม่พร้อมมมมม ต้องอ้างอะไรก่อนแล้ว

 

 

 

 

ไม่ คนที่จะได้ร่างกายนี้มีเพียงโคโนฮะเท่านั้น!! ” ว่าแล้วผมก็ผลักเขาออกพร้อมวิ่งสุดแรงเกิดไปที่ประตูห้องทันที ( เป็นการอ้างที่กากที่สุดในจักรวาล - - )

 

 

 

 

 

อย่าดื้อสิครับ ก็รู้ตัวดีแท้ๆว่าคุณเป็นของใคร ^^ ” สุดท้ายคนตัวสูงก็ขายาวกว่า เขาวิ่งมาอุ้มผมขึ้นพาดบนพร้อมวิ่งกลับมาทีเตียง ตายแน่!! แม่คร้าบบบบ ;w;

 

 

 

 

“  ฉันเกลียดนาย! เกลียดนายจนไม่อยากเห็น! ให้ฉันฆ่าตัวตายซะยังจะดีกว่ามองหน้านาย!! ”

 

 

 

 

 

จริงเหรอครับ ทั้งๆที่มือคุณกอดผมไม่ปล่อยซะขนาดนี้ ” เอ่อวะ! ผมพึ่งรู้ตัวว่าตัวเองกอดเซโตะไว้แน่นเลย กำ ;w; ผมตกใจกับคำทักท้วงนั้นเลยรีบปล่อยมือที่กอดเขาออกแต่คนขี้แกล้งก็รวบมือผมเอาไว้แล้วมองหน้าผมนิ่งๆ

 

 

 

 

 

 

นาย....จริงหรือเปล่าที่ชอบมาริ ” ในเมื่อหนีไม่ได้ แถมโดนจ้องไม่กระพริบแบบนี้ผมเลยกลั้นใจถามออกไป เอาวะ! ให้มันรู้แล้วรู้รอดกันไปเลย เซโตะเงียบไปชั่วครู่แต่กลับส่งสายตากลับมาเชิง 'นี่เราจะคุยเรื่องนี้กันอีกนานเลยสินะครับ' - -

 

 

 

 

ป่าวซักหน่อยครับ คุณนี่ชอบคิดเองเออเองจริงๆ มีอะไรก็มาถามผมเองสิครับ เพราะงี้ไงถึงได้มัวแต่คิดมากคนเดียว อืม.. ถ้าพูดจากใจจริง มาริเหมือนน้องสาวของผมครับ เธอเป็นคนที่ผ่านเรื่องเลวร้ายมาคล้ายๆผม เพราะงั้นผมถึงอยากดูแลเธอให้ดีที่สุด เหมือนคนในครอบครัว เท่านั้นแหละครับที่ผมรู้สึกกับมาริ ^^ ”

 

 

 

 

 

“ …....... ” บ้าชะมัด นี่เราหลงคิดไปไกลได้ยังไง อาการนี้คงไม่ใช่ว่า........มะ...ไม่จริงหรอก เราแค่กลัวมาริจะเสียใจเท่านั้นเอง อีกอย่างเราก็ดันไปอ้างชอบโคโนฮะนี่....

 

 

 

 

 

เรามันงี่เง่าชัดมัด...

 

 

 

 

“  ขอโทษนะครับ ชินทาโร่ ผมไม่อยากใช้พลังของผมหรอก แต่มันเผลอไป ขอโทษนะครับที่ไม่เคยบอก ไม่คิดว่าคุณจะรู้สึกแย่แบบนั้น เพราะฉะนั้น ยกโทษให้ผมนะครับ ที่รัก ^^ ” เซโตะรีบดึงตัวผมเข้าไปกอดอย่างนุ่มนวล

 

 

 

 

“ …...... ” อ่า... เขินชะมัด

 

 

 

 

“  เงียบแบบนี้แสดงว่าชอบสินะครับ ฮะๆๆๆ ผมรักคุณนะครับ ชินทาโร่ซัง  ” คนตัวสูงก้มลงมาหอมแก้มผมอีกครั้ง ไอ้บ้า!! เขินจนจะตายคาตักแกอยู่แล้วเนี่ย =/////=

 

 

 

 

หยุดบอกรักฉันได้แล้ว มัน...น่าอาย ”

 

 

 

 

“  งั้นคุณลองบอกรักผมบ้างสิครับ ” ไม่นะ!! หมอนั้นทำหน้าชั่วร้ายอีกแล้ว =[]=!!

 

 

 

 

“  ระ...ระ....รัก.. ” เสียงผมสั่นไปหมด... อายว้อย!!

 

 

 

 

อะไรนะครับ ผมได้ยินไม่ชัดเลย ^^ ” นอกจากไม่สงสารผมแล้วยังถามซ้ำอีก เซโตะบากะ!

 

 

 

 

ฉัน...ระ..รัก...นาย ” เสียงเบาหวิวเป็นขนนกปลิวไปตามสายลมเลยสิเนี่ย ก็มันเขินนี่น่า แถมเซโตะก็ทำท่าทางเหมือนจะเข้ามาจูบผมอีก ผมเลยต้องหันหน้าหนีริมฝีปากนั้น แต่เขาก็เลื่อนลงมาซักไซ้ทั่วลำคอขาวเนียนของผมแทน แง... T^T////

 

 

 

 

“  เห~~~~~ไม่ได้ยินเลยนะครับ 0w0!! ไหนพูดใหม่ดังๆหน่อยสิครับ คนดีของผม ” ยังจะมาแกล้งต่ออีก!!! คนใจร้าย

 

 

 

 

“  ฉันรักนายไง!! พอใจรึยังล่ะ!!! อุ๊บ!  ” โดนแกล้งใส่แบบนี้ผมเลยทนไม่ไหว ตะโกนออกไปสุดเสียงทันที สุดท้ายเลยต้องเอามือปิดปากตัวเองแน่นเหมือนเผลอหลุดพูดอะไรน่าอายมากๆไป = /\ =///

 

 

 

 

 

ชินทาโร่ซัง....น่ารักเกินไปแล้วนะ ” การกระทำของเขากลับตรงกันข้าม เจ้ากบใจร้ายก้มต่ำทำน่าเขินใส่ผมซะงั้น อะ อะไรเล่า!!?

 

 

 

 

 

งะ งั้นที่นี้เราจะไปสวนสนุกกับพวกคิโดะรึยัง ” ผมพูดขึ้น ใช่แล้ว!! ต้องรีบออกไปหาพวกนั้นนี่น่า ป่านนี้พวกนั้นคงอยากจะกระทืบผมเต็มแก่ = =^^

 

 

 

เดี๋ยวก่อนก็ได้ครับ ”

 

 

 

 

เดี๋ยวก่อนอะไร!! ชั้นไม่อยากโดนรุมแกล้งนะ เฮ้!! เซโตะ”

 

 

 

 

 

อยากอยู่แบบนี้อีกซักแปป.... ” ไม่ว่าเปล่า มือเรียวยาวเลื่อนสัมผัสไปทั่วร่างของผมในทันที!!

 

 

 

 

 

ซะ เซโตะหยุดนะ มือนายจับตรงไหนน่ะ...... หยุดเซ่!!! ”

 

 

 

 

 

ดูท่าความรักของพวกเราคงวุ่นวายต่อไปแหละครับ <3








(แถมภาพเซอร์วิส ฮาาาา)

 

...........................................................................................................................................
เซชินจงเจริญ แต่งจากการมโนจิ้นล้วนๆ >/////<
มันเริ่มมาจากการมโนคุยกับเพื่อนโดยสวมบทเซโตะกับชินทาโร่จิ้นกันเอง
ดราม่าโครตๆๆๆ SM ด้วยนา
ชอบโตะดาร์กคะ =///= b
#ชอบไม่ชอบเม้นให้คำแนะนำด้วยน้า

 

ผลงานอื่นๆ ของ Luciidear

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

9 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 08:41

    สนุกกมากกกก

    #9
    0
  2. วันที่ 11 เมษายน 2559 / 01:30
    เซชิน กรี๊ดดดดดด!!! เลือดหมดตัว..... ใครก็ได้บริจาคเลือดที!!!
    #8
    0
  3. #7 5555
    วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 16:26
    เช็ดเลือดกำเดา
    #7
    0
  4. วันที่ 8 พฤศจิกายน 2557 / 15:45
    ฟินรูปสุดท้าย -/////-
    #6
    0
  5. วันที่ 27 พฤษภาคม 2557 / 19:46
    อ่า..ชินทาโร่คุงรุกมั่งก็ได้น้าา//นั่งเช็ดเลือด
    เซโตะรุกหนักกว่าเน้! หนักกว่าเน้!!! หนักกว้าเน้!!!!//โดนคนแต่งตรบ
     
    #5
    0
  6. วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 08:33
    ฟินฟุดๆ-.,- แอบสงสารชินทาโร่ตอนที่คิดว่าไม่มีใครสนใจอ่ะ เซโตะห้ามทิ้งชินทาโร่
    #4
    0
  7. วันที่ 19 พฤษภาคม 2557 / 20:55
    โอ้ย เราจะไม่ทน!
    #3
    0
  8. วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 21:57
    อิอร๊างกับตอนนี้มาก ฟินสุดๆ=v=b ข้าน้อยขอคารวะ_(_ _)_//โค้ง
    #2
    0
  9. #1 Buttercup
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 21:53
    นอกใจเซโตะบ่อยๆก็ดีนะ....//ยิ้มชั่วร้าย
    #1
    0