นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

1,194

ยอดวิวเดือนนี้

19

ยอดวิวรวม


1,194

ความคิดเห็น


7

คนติดตาม


35
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  26 ม.ค. 62 / 02:22 น.
นิยาย [Kung Fu Panda Fanfiction-Yaoi] تŨҡ٧͡ (Lord Shen)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




สวัสดีค่ะ แฟนๆนักอ่านของ Akai-Sama ทุกท่าน
วันนี้ก็มาพบกับฟิคใหม่จากการ์ตูนดังอย่างเรื่อง
Kung fu Panda กันเลยค่ะ


************


**นิยายเรื่องนี้แต่งเพื่อสนองนีทและความบาป**
**เนื้อหาเป็นนิยายชายรักชาย**
**รับไม่ได้ไม่ต้องอ่าน**

**************


Kungfu Panda Fanfiction
Shiper : Lord Shen X His Father
"อัสสุชลจากนกยูงเผือก"


รูปภาพที่เกี่ยวข้อง


Credit






************************************************************







**ในฟิคนี้ขออนุญาตใช้ชื่อคุณพ่อว่า "ขงเชวี่ยลวี่" นะคะ**







b
e
r
l
i
n
?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 26 ม.ค. 62 / 02:22







อัสสุชลจากนกยูง​เผือก”




ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ lord shen x his father



Credit





หยิน​ หยาง​จะเป็นคนฆ่าเจ้า..


!!!


‘อ๋องเซ็น’ สะดุ้ง​ตื่นจากฝันร้ายที่วนเวียน​อยู่​ภายใน​หัวสมองอันปวดทึบ.. ดวงตาสีทับทิมงามกรอกมองไปรอบๆก็พบเพียงห้องสีทองที่ทำจากผ้าสกุลงามส่วนหูเองก็ได้ยินเพียงเสียงน้ำกระทบเข้ากับกาบเรือเล็กเพียงแค่นั้น.. ครั้นยันกายลุกขึ้นก็รู้สึกถึงความเจ็บปวด​ที่แล่นทั่วร่างกายเพียงแค่ขยับ​ร่างกาย..


“อั๊ก!..” ชายผู้เคยยิ่งใหญ่​และเคยโค่นล้มปรมาจารย์​แรดสายฟ้าแห่งนครกงเหมินอันเลื่องลือ​ได้..


อย่างว่า.. คำว่า​ ‘เคย’ นั้นเป็นเพียงอดีต..


บัดนี้ชายผู้มีสมญานาม​กาลนกยูงเผือกท่าน​อ๋องเซ็นกลับมีสภาพ​ไม่ต่างจากคนหมดทางสู้คล้ายจะตายทั้งเป็น.. ร่างกายที่ผอมบางและเรียวมือที่งดงามสมคุณชายใหญ่เลื่อนไปคว้าเอาเสื้อคลุมสีขาวที่พับอยู่บนหัวเตียง.. แต่ทว่าเรี่ยวแรง​ที่ยังมิได้กลับคืนก็พลันให้มือไม้อ่อน​จนฟาดลงไปยังแก้วชาข้างๆหล่นแตกไม่มีชิ้นดี..


“บ้าจริง!” อ๋องเซ็นสบทเสียงเบา..


กายโปร่งขยับเล็กน้อย.. เหลือบมองผ้าคลุมที่ตกลงไปพร้อมชาแล้วพยายาม​ยื่นมือจะเอื้อมไปหยิบมันขึ้นมา.. แต่ทว่าสุรเสียง​เอ่ยเรียกก็ทำให้นกยูงเผือกตนนี้ถึงกับผงะและชะงัก​มือ.. ดวงตาสีเข้มเลื่อนไปสบกับแขกผู้มาเยือน..


“ทำอะไร​ของเจ้า..”


กายสูงสมส่วนดูสง่ายืนมองอ๋องเซ็นด้วยดวงตาสีมรกต.. ชุดสีเขียวและเครื่อง​ประดับครบครันบ่งบอกถึงความดูดีมีชาติตระกูล​เสียยิ่งกว่าสิ่งใด.. แต่สิ่งที่ทำให้อ๋องเซ็นจำทุกอย่างได้คือผ้าลายหางนกยูงสีเขียวมรกต​ที่คล้ายกับผ้าสีขาวที่อ๋องเซ็นมักจะสวมใส่เป็นประจำนั่น..


“ฮ..ท..ท่านพ่อ!” เสียงแหบพล่าเอ่ยขึ้นมา.. ดวงตาอ่อนล้านั่นเชยขึ้นด้วยสีหน้าเจ็บปวดและอารมณ์​อ่อนไหว​ในคราเดียวกัน.. คนถูกเรียกเองก็ได้แต่ขบฟันแน่น.. ก่อนที่จะตวัดสายตาขึ้นมองด้วยดวงตาเด็ดเดี่ยว​



“ข้าจะส่งเจ้ากลับกงเหมิน”


“ยามเมื่อหายดี..”



“อ..หมายความ..เ​ช่น.. ไร.. ”


เป็นเพียงคำพูดตักเตือน​สั้นๆ.. ที่อ๋องเซ็นผู้บาดเจ็บ​มิสามารถ​จับใจความได้มากนัก.. สติของคุณชายอ๋องเริ่มเลือนลาง.. มือที่ใกล้จะคว้าเอาเสื้อคลุมนั่นนิ่งไปพร้อมกับร่างบางอันเปลือยเปล่า​ที่สลบไสล​ด้วยพิษบาดแผล..


สมญานาม​นกยูงมรกต​หรือ​ ‘ขงเชวี่ยลวี่’  ย่างก้าว​เข้าไปหาคนบนเตียงอย่างใจเย็น..มือสองข้างเลื่อนไปโอบอุ้มร่างเพรียวสวยขึ้นมาแนบอกแกร่ง..วางลงบนเตียงทองแล้วจัดท่าทางและห่มผ้าให้อย่างถะนุถนอม​ราวกับว่า​กำลังถือเพชรเม็ดงามก็มิปาน..


ขงเชวี่ยลวี่นั่งลงบนผืนเตียงข้างๆคนหลับ.. ยกมือขึ้นเกลี่ยผมสีขาวสะอาด​เบาๆด้วยสัมผัส​อันอบอุ่น​ ดวงตาสีขจีจับจ้องคนที่รักมิวางตา..


คนรัก.. ที่มิอาจบอกคำว่ารักในความหมายที่สื่อได้..


หากกล่าวว่าขงเชวี่ยลวี่ผู้นี้วิปริต​ก็มิอาจต่อต้าน​หรือคัดค้าน​ใดได้เลย.. ร่างกายที่ฝึกเซียนจนกาลเวลาก็มิอาจพรากความหนุ่มไปนี้ยิ่งทำให้จิตใ​จรู้สึกถึงอารมณ์​ต่างๆได้ง่ายนัก..


“อ๋องเซ็น..” เสียงนุ่มนั้นเอ่ยเรียกนาม​ ‘ลูกชาย’ สุดที่รักด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเว้าวอนและขอร้อง..


ชายผู้เห็นแก่ได้ก้มกายลงไปหา.. ริมฝีปาก​หนากดจูบเบาๆลงบนหน้่าผากเนียนสวยของสายเลือดเดียวกันอย่างเอ็นดูและใคร่รัก.. เลื่อนกลีบปากลงมาจนหยุดที่ปลายจมูก​รั้น.. ลืมตาสีมรกต​ขึ้นมาแล้วหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความเสน่หา.. ขงเชวี่ยลวี่ค่อยๆขยับลงมาจนริมฝีปาก​ของตนแนบลงกับเรียวปากสีซีดที่ดูราวกับกำลังฉวยโอกาส..

จูบเบาหวิวแต่เต็มเปี่ยม​ด้วยรักและคิดถึง.. สัมผัส​อ่อนโยนที่ขนาดคนหลับยังนึกเคลิ้มจนส่งเสียง​ครางออกมาเป็น​ระยะ..


“เซ็น.. “


“ยกโทษให้​พ่อเจ้าด้วย..”



..




“อ..” เปลือกตาขาวนวลเปิดขึ้นอีกครา.. ดวงตาสีทับทิมกรอกมองทิวทัศน์​ที่คุ้นชินดังเดิม.. ยามสติสัมปชัญญะ​ครบครันกายสวยก็ลุกโพล่งขึ้นมานั่งทำเอาหน้ามืด​ไปพักหนึ่ง..


ท่านพ่อ.. ข้าเห็นเขา..


อ๋องเซ็นยกมือขึ้นกุมศีรษะ.. ร่างกายสั่นเทากับสิ่งที่เกิดขึ้นและคาดหวังให้ทุกอย่าง​เป็น​เพียง​ความฝันที่จิตใต้สำนึกจองจำไว้ชั่วกาลนาน..


ท่านพ่อ.. ตายไปแล้ว..


คำพูดนี้ตอกย้ำให้จิตใจอันแหลกสลาย​นึกถึงเหตุการณ์​ต่างๆ.. ยามสอนบทเรียน.. ยามหยอกล้อเล่นกัน.. จนกระทั่ง.. ยามถูกขับไล่ออกมาจากวังหลวงอันเป็นบ้านเกิดของตน..


ท่านพ่อ.. ท่านแม่.. พวกเขาเกลียด​ข้า..


ไม่ใช่แบบนั้น.. ตั้งแต่วันที่ไล่เจ้าไป.. พ่อกับแม่เจ้าก็ตรอมใจตาย..


คำพูดของโหรหลวงทำให้อ๋องเซ็นกัดฟันแน่น.. สายใยความรักอันตัดไม่ขาดขบให้น้ำพระเนตรรินไหลจากขอบตาแดงระเรื่อ.. จิตใจราวถูกมือใครบางคนบีบรัดขบให้ความเจ็บปวดไหลออกมาตามรอยอันแตกร้าว..


เจ็บ.. เจ็บเหลือเกิน..



“อ๋องเซ็น..” เจ้าของชื่อสะดุ้ง.. เงยใบหน้าใต้ปอยผมสีขาวขึ้นสบมองไปยังคนเรียก..


ภาพที่เห็นจนชินตานั่นทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอีกครั้ง.. ผมยาวสีเขียวและชุดอันเป็นเอกลัษณ์.. รัศมี​ราชันย์​ข่มขวัญให้ทั่วยุทธศาสตร์​หวั่นเกรง..


ขงเชวี่ยลวี่..นกยูงสีมรกต​แห่งอาณาจักร​กงเหมิน.. เป็นคนผู้นี้มิผิดแน่..



“ฮ.. ทำไม..”



ยังไม่ทันที่จะเอ่ยสิ่งใด.. กายสูงก็นั่งลงพร้อมทั้งรั้งตัวของคนผู้น้อยเข้าไปกอดแน่น.. นกยูงเผือกที่ถูกบ่วงรักจับนั้นขัดขืนแม้จะรู้ว่าบ่วงนั้นทำจากขวางหนาม.. มือคู่นั้นทุบตีอกแกร่งที่เต็มไปด้วย​เครื่อง​ประดับอย่างไม่เกรงใจมือสวยๆของคุณชายซักนิด.. ริมฝีปาก​สวยถูกกัดจนเลือดซึมออกมาไม่ต่างจากน้ำตาที่ยิ่งห้ามยิ่งนองหน้า


“ออกไป! ฮึก! ออกไปนะ! ออกไปจากข้า! ขงเชวี่ยลวี่!”


เสียงตวาดและแรงทุบไม่ทำให้อดีต​ผู้นำแห่งกงเหมินนั้นสะทกสะท้าน​ใดๆ.. วงแขนแกร่งโอบรัดร่างลูกชายเข้าแนบอก.. กัดฟันแน่นยามเสียงหวานนั้นพร่ำด่าไม่หยุดจนแหบพล่า.. แต่กระนั้น.. ชายหนุ่ม​ก็ไม่คิดจะปล่อยให้อ้อมกอดนี้ต้องว่างเปล่าอีกครา..


“อึก.. ทำไม..”



“..”



“ทำไม..ยังไม่ตายๆไปอีก..”



“..” ขงเชวี่ยลวี่กดจมูกคมลงบนบ่าเล็กอย่างรู้สึก​ผิด.. ดวงตาสีมรกตหลับลงพร้อมสะกดกลั้น​นำตาและความเจ็บปวดเอาไว้..



“ช่วย.. ฮึก..​ไสหัวไปตายซักที..”



การที่คนเช่นข้ามีชีวิต​อยู่.. มันทำให้เจ้าทรมาน​ขนาดนั้นเลยหรือ..?



มือคู่เล็กหยุดทุบตี.. มันวางไว้บนบ่าด้วยอาการสั่นเพราะเคืองโกรธ.. ได้แต่กัดฟันซุกหน้าอยู่บนอ้อมอกของคนที่ทั้งเกลียด​ทั้งรัก.. ดวงตาสีแดงฉานดั่งเปลวเพลิง​สั่นระริก.. ขยุ้ม​เสื้อผ้าไหมอันมากราคาราวกับมันเป็นเพียงผ้าขี้ริ้ว​สกปรก​


“ข้าเกลียด​ท่าน..”



“แต่ข้ารักเจ้า”



“โกหก!!!” เสียงแหบตวาดลั่น.. อ๋องเซ็นมองร่างกายเปลือยเปล่า​ที่มีผ้าพันแผล​ของตนแล้วจิตใจก็ได้แต่ชาวูบ..


ท่านทำเช่นนี้ทำไม.. ท่านทำให้ข้าตัดท่านไม่ขาดแล้วก็คิดจะทำลายข้าทีหลังหรืออย่างไร..



“อ๋องเซ็น..”



“ข้าไม่อยากเห็นหน้าท่าน..ไปซ้ะ..” กล่าวเช่นนั้นแต่ทว่าเรียวแขนเล็กกลับเลื่อนไปโอบรอบวงคอแกร่งแล้วฉุดรั้งเอาไว้..


มีคนกล่าวกันว่า.. ความรักชนะทุกอย่าง.. แม้กระทั่ง​ความเคียดแค้น​หรือความอาฆาต.. ความรักก็ชนะทั้งสิ้น


“ฮึก.. คนใจร้าย..อื๊ม!”


ขงเชวี่ยลวี่บดจูบลงไปปิดคำด่าที่จะตามออกมาอีกระลอก.. คนใต้ร่างส่งเสียงครางออกมาพร้อมทั้งขยับกายขัดขืน.. ถึงกระนั้น​ก็มิทำให้คนเหนือกว่าระแคะระคาย​นัก.. มือเร็วเลื่อนไปสัมผัส​แผ่นหลังอันเปล่าเปลือยสลับกับมืออีกข้างที่กอบกุมเอาข้อมือของคนขัดขืน​เอาไว้มั่น..


“อืม.. อ่า”



“ฮ.. ท.. ทำอะไร!?”



“ทำให้เจ้าเงียบ”



เพี๊ยะ!!!



“ท่านกำลังดูหมิ่นข้า!” ฝ่ามือสวยยกขึ้นฟาดลงบนเรียวแก้มสาก.. ก่อนที่คนตบจะเบิกตากว้างกับพฤติกรรม​ที่ตนเพิ่งทำไปด้วยอารมณ์​ชั่ววูบ..



“..” ขงเชวี่ยลวี่ยกมือขึ้นลูบพวงแก้มตนเอง..ใบหน้า​คมสันหันควับกลับมาแล้วมองไปยังผู้เป็นลูกชายด้วยดวงตาสีเขียวเข้ม… เกิดความเงียบระหว่าง​ทั้งคู่..ทำให้​คุณชายอ๋องรู้สึกอึดอัดจนต้องก้มหน้าหลบสายตาคู่นั้น..



“ฮึก..” มันคือสิ่งที่มักเกิดขึ้นยามคุณชายอ๋องโดนพ่อดุ.. ไม่เชิงดุนักแต่คล้ายตำหนิทางสายตา.. และทุกครั้ง​อ๋องเซ็นก็จะยอมสยบลงทุกครั้ง.. มันมักจบลงด้วยน้ำตาของนกยูงขาวเสมอ..



“..” มือแกร่งยกขึ้นมารั้งท้ายทอยคนตัวเล็กกว่า.. ก่อนที่จะ​แตะริมฝีปาก​ลงไปบนกลีบปากเล็กๆเบาๆ.. อ๋องเซ็นเบิกตากว้างแต่ก็มิได้ขัดขืนใดๆ.. ทำได้เพียงวางมือแตะลงบนแผงอกของผู้เป็นพ่อเท่านั้น..



“พักเถอะ.. สำรับอาหารวางอยู่บนโต๊ะ” ขงเชวี่ยลวี่ลุกขึ้น.. เลื่อนมือของตนขึ้นมาลูบปอยผมสีขาวนั่นเบาๆด้วยความใคร่รัก..



“แล้วท่านจะไปไหน..?” อ๋องเซ็นจับชายผ้าสีมรกต​ของคนตัวสูงกว่า.. ขงเชวี่ยลวี่หันมาสบตาจนทำให้มือเล็กๆนั่นต้องยอมปล่อยแต่โดยดี..



“ข้าจะไปดูอะไรด้านนอกหน่อย.. หากเจ้าอยากออกมา.. ข้าก็มิได้ว่าอะไร” อ๋องเซ็นทำได้เพียงก้มหน้าก้มตา​มองผ้าห่มที่คลุมช่วงล่างเอาไว้.. มือสวยขย่ำผ้าสีขาวด้วยความเจ็บใจ..


เจ็บใจ.. ใยข้าจึงให้อภัย​ท่านเพียงท่านสัมผัส​หรือแตะเนื้อต้องกาย..


เจ็บนัก.. เหตุใดกัน.. ข้าจึงลืมเลือน​ความผิดของท่านไปเพียงท่านเอ่ยว่ารักข้าเช่นนั้น..


ไขว่คว้า..? ข้าหรือ..? ข้าน่ะหรือตะอ้อนวอน..? อ๋องเซ็นผู้นี้น่ะหรือ..?


หมับ!


มือคู่สวยยกขึ้นคว้าชายเสื้อสีน้ำทะเลนั่นไว้.. เจ้าของ​ดวงต​าทรงเสน่ห์​วกหันกลับมาสนใจเด็กน้อยอีกครา.. ริมฝีปาก​แดงขบเม้มแน่น.. ดวงตาคมที่แสนสวยเต็มไปด้วยคราบน้ำตา.. หากกล่าวกันว่าแม้ผู้แข็งแกร่ง​ยังต้องพ่ายแพ้แก่ตัณหา..อ๋องเซ็นคงเป็นหนึ่งในนั้น..


“ข้า.. อึก..! ข้าต้องการท่าน.. ” คนฟังยืนนิ่ง.. ทำหน้าสงสัยก่อนที่จะเอ่ยถาม



“ต้องการ.. หมายความ​ว่า​อย่างไร..?” แม้ในใจจะรู้ความหมาย.. แต่ครานี้คนเจ้่าเล่ห์​กลับเสแสร้ง​ทำเป็นไร้เดียงสา..



“ต้องการ.. ฮ.. ข้า..” พวงแก้มเล็กขึ้นสีแดง.. อ๋องเซ็นเงยหน้ามองบุรุษ​รูปงามด้วยดวงตาอ้อนวอน​และโหยหา..


อ้อมกอด.. ความอบอุ่น.. ความรัก.. ต้องการมันจากท่านนัก..



“ต้องการสิ่งใด..บอกข้า..ลูกรัก” สรรพนาม​แทนกายขับให้ใจดวงน้อยชาวูบ.. แต่กระนั้นนกยูงขาวยังคงพยายาม​ฉุดรั้งกายสูงกว่าด้วยการยกตัวขึ้นมาแล้วใช้แขนยื่นไปโอบรอบวงคอแกร่งนั่น



“ต้องการสัมผัส​ของท่านนัก..ท่านพ่อ..ฮึก..สัมผัส​ข้าเถิด.. ข้า.. อ.. ข้าคิดถึงท่าน.. ยิ่งกว่า.. ฮึก..​สิ่งใด”


ยิ่งกว่า​วรยุทธ.. หรือแม้กระทั่ง​ศาสตราวุธ​อันแข็งแกร่ง.. ข้ารู้ใจตนนักว่าทำไปเพราะอยากให้ท่านนั้นยอมรับ..


“ต.. ตอนรู้ว่า.. ฮึก!​ ท่านสิ้นพระชนม์.. ข้าได้แต่ร้องไ​ห้.. ฮ..กินมิได้นอนมิหลับ..ฮือ.. ฮึก..​ภาวนา.. ภาวนายิ่งนักให้ท่านกลับมา”


“อย่าทิ้งข้าไป.. ฮึก.. อย่าไล่ข้า..อ..อย่าผลักไส​ข้า.. ฮือ.. ข้า.. “


ข้าไม่อยากจากท่านไปไหน.. ฮึก..​อีกแล้ว


คราสิ้นคำ.. ร่างของคุณชายอ๋องก็ถูกกดลงกับแผ่นเตียงใหญ่.. ริมฝีปาก​ถูกครอบครองอีกครั้​งหนึ่งแต่ทว่าครั้งนี้ไร้ซึ่งการขัดขืนใดๆ.. ลิ้นร้อนสัมผัส​กัน​ ตอบโต้​อย่างยวนเย้าตราตรึง​ช่วงเวลา​หอมหวานไว้เนิ่นนาน.. ยามใดมือเล็กเลื่อนผ่านอาภรณ์​เครื่องหนักก็ปัดปายจนมันหลุดออกทีละชิ้น..แขนสองข้างค้องรอบวงคอของผู้เป็นพ่อแน่น..กดให้จูบหนักราวไม่ต้องการให้จากกันไปที่ใดอีก..


หากอยู่ด้วยกันตลอดไป​ได้ก็อยากทำนัก.. หากสัมผัส​มากกว่า​นี้ได้ก็ต้องการนัก..


อ๋องหนุ่มเลื่อนมือสวยไปปลดปิ่นปักผมสีมรกต​ออกจากปอยผมสีเขียวอ่อน..ก่อนที่จะ​โยนมันทิ้งราวกับมันเป็นเพียงเครื่องประดับ​อันไร้ค่า.. ขงเชวี่ยลวี่ไม่ยอมผละริมฝีปาก​ออก.. อ๋องเซ็นเองก็ไม่ยอมแพ้เช่นกัน.. แต่ทว่ายามที่ร่างบางเริ่มขาดอากาศ.. นกยูงหนุ่มก็ต้องยอมลดกายออกมาเล็กน้อยอย่างช่วยไม่ได้


“แฮ่ก.. ฮึก..​ไม่.. จูบต่อ” อ๋องหนุ่มฉุดรั้งกายสูงไว้.. ส่ายหน้าทั้งน้ำตายามรับรู้ว่าอีกฝ่ายจะขยับหนี..ออดอ้อนราวกับคนหื่นกระหายทำเอาขงเชวี่ยลวี่ต้องลอบยิ้มมุมปาก..



“ได้..” นกยูงสีมรก​ตเอ่ยพูดทำให้ริมฝีปาก​คลอเคลีย​กันเพียงชั่วครู่..


“อ้าขาสิ.. อ้ากว้างๆ” อ๋องเซ็นหน้าขึ้นสี.. แต่กระนั้นเรียวขาสวยก็แยกออกให้คนเป็นพ่อเคลื่อนกายเข้าแทรกได้.. ขงเชวี่ยลวี่ขยับช่วงล่างให้เนื้อผ้าเสียดสีกับเนื้อขาวๆ.. มือสองข้างเลื่อนไปกุมบั้นท้าย​กลมแล้วยกขึ้นมานั่งลงบนตัก



“ท่านพ่อ.. ทำเร็ว.. สัมผัส​ข้า​ แฮ่ก.. สัมผัส​ข้านะ” ขงเชวี่ยลวี่กัดฟันแน่น.. กดจมลงไปกับ​ซอกคออีกฝ่ายแล้วใช้ริมฝีปาก​ขบเม้มจนเกิดรอยแดงขึ้นมา..



“ทำไมเป็นคนแบบนี้” เสียงเข้มกระซิบถาม.. แต่กระนั้น​มือหนาก็ค่อยๆเลื่อนมารั้งใบหน้าสวยให้หันไปหาแล้วประกบริมฝีปาก​ลงไปไม่ได้มั่นหมายให้ตอบคำถามนัก


“ข้าคงต้อง..สอนเจ้าใหม่เสียแล้ว”




..




เพียงแค่จะพลิกกายในหัวก็ปวดไปหมด.. ภาพสลับซับซ้อน​จากบทรักรัญจวน​ขบให้นกยูงขาวตื่นขึ้นจากฝันหวาน.. ดวงตาสีแดงเข้มปราดมองไปยังแผงอกแกร่งเบื้องหน้า.. สบเข้ากับกล้ามเนื้อกำยำที่มีบาดแผลเป็นจุดๆตอกย้ำถึงการรบราอันได้มาซึ่งความสงบสุขแห่งกงเหมิน.. ความสง่างามของผู้เป็นบิดาแม้เนิ่นนานยังคงมิเปลี่ยน​ไป..


     ช่างรูปงามนัก​..


     ภาพของอ๋องเซ็นในวัยเด็กตัวเล็กที่ถูกโอบอุ้มด้วยแขนเพียงข้างเดียวของชายตรงหน้า​ผุดขึ้น.. เราสองเดินไปในเมืองใหญ่ท่ามกลางสามัญ​ชน.. เอ่ยชมนกชมไม้.. ชมการค้าขายด้วยเวลาอันแสนสั้น.. บัดนั้น.. บัดนั้นเราสองก็ได้สบตากัน.. ขบเม้มให้ความผิดบาปในใจก่อตัวเพิ่มมากขึ้น​กว่าแต่ก่อน..


     จะมองหน้าท่านแม่อย่างไรดี..? จะมองหน้าท่านพ่ออย่างไรดี..?


“คิดสิ่งใดอยู่กัน” สุรเสียง​อ่อนโยนเอ่ยถาม.. อ๋องเซ็นเงยหน้ามองบิดาเหนือหัวด้วยดวงตากลมโต.. มือแกร่งเลื่อนมาสัมผัส​ปอยผมสีดอกเลา​พลางหรี่ตาลงอย่างชั่งใจ


“กังวลหรือ..?”



“อือ”



“สิ่งใด..?”



“กลัวไม่พบท่าน.. ยามตื่นนอน”



“ปากเสียนัก” ขงเชวี่ยลวี่เอ่ยบอกก่อนที่จะเลื่อนมือไปเชยคางมนขึ้นมารับจูบอรุณสวัสดิ์​เบาๆ..



“อื๊ม..” คนใต้ร่างครางเสียงหวาน.. แม้จะขัดใจแต่ก็ทำให้ขงเชวี่ยลวี่ยอมผละออกแต่โดยดี



“หงุดหงิด​หรือ..?”



“อืม..” คำตอบนั่นขบให้พระบิดาอมยิ้ม.. เลื่อนกายเข้าใกล้พร้อมกับกดจมูก​ลงบนหน้าผากมนนั่นช้าๆ..



อ๋องเซ็น..”



“หืม..?”



“ข้าอยากขอร้องเจ้านัก”



“สิ่งใดหรือ..?” คนถูกถามมีสีหน้าสงสัย.. ดวงตาเชยมอง แต่คนตัวสูงก็ทำเพียงเอาคางเกยหัวทุยไว้ด้วยความเอ็นดู..



“เรียกนามข้า.. ได้หรือไม่..?”



“นาม.. ท่าน…?”



“นามของข้า..” ริมฝีปาก​สวยเรียบยิ้ม.. ก่อนที่แขนเรียวจะยกขึ้นโอบรอบวงคอแกร่งพร้อมซุกหน้าลงกับแผงอกหนานั่น..


ขงเชวี่ยลวี่..”






รูปภาพที่เกี่ยวข้อง




Credit


---------------------------------------------




          ฟิคคู่นี้คือเมากาวแต่งล้วนๆค่ะ...55555 ชอบยังไงก็คอมเม้นท์บ้างนะ







B
E
R
L
I
N
 

ผลงานอื่นๆ ของ Ketchita

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. #7 NANANO
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 16:36

    อ๊ายยยย ชอบความผิดบาป55 บรรยายดีมากๆค่ะ

    #7
    0
  2. #6 Vsundae
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 20:20

    อินมากตอนนี้ อยากให้ไรท์แต่ง้ป็นเรื่องยาวท่าจะสนุก ชอบมากกกกก

    #6
    0
  3. วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 06:31

    บรรยายดีนะเราชอบ แบบเขินจังกับคู่นี้ รู้สึกบาปแฮะ555
    #5
    0
  4. #4 NTB1011
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:38
    อยากได้ช้องทางติดต่อไรท์จังค่ะตามมาจากน้องยอร์นรักไรท์นะคะ
    #4
    2
    • #4-1 Akai-Sama
      14 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:32
      FB.: Midori seto'shop
      Name​ : เหมันต์
      Twitter : เหมันต์​
      #4-1
    • #4-2 NTB1011
      23 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:24
      คนอุดรด้วยอ้ากกกกก
      #4-2
  5. #3 MR.mnd
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:14
    บาปดีค่ะ ชอบ55555555
    #3
    0
  6. วันที่ 25 มกราคม 2562 / 09:16

    บาปจังเลย จิ้นพ่อกับลูก แต่ชอบนะ *ช้านคนบาป2019

    #2
    0
  7. #1 amporn12 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 23:20

    *-*

    *-*

    *-*
    #1
    0