มาเฟียแจ๊คสัน Mpreg ll #JackJae ll

ตอนที่ 12 : 11 อาหารเช้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,624
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 126 ครั้ง
    4 ธ.ค. 61








          งานแต่งงานระหว่างเขากับเจียเอ๋อร์กำลังจะถูกจัดขึ้นอีกครั้ง! 


คนงานในบ้านเจ้าพ่อหวังถูกสั่งให้ตระเตรียมงานตั้งแต่วันจันทร์ตอนเช้า และจะไปสิ้นสุดในวันเสาร์นี้ ความยุ่งวุ่นวายที่ไม่เคยเกิดมาก่อนไล่มาตั้งแต่ลูกน้องยันนายหญิงตัวเล็ก


คลาสเรียนถูกจัดขึ้นให้ยองแจมาได้สัปดาห์กว่าๆ จึงไม่แปลกหากช่วงนี้จะเห็นคนตัวเล็กเข้านอกออกในครัวเป็นว่าเล่น เพื่อเรียนรู้ที่จะทำอาหารให้ถูกปากเจ้าพ่อ


อย่างที่รู้กัน บ้านใหญ่มีเพียงหวังเจียเอ๋อร์ นายหญิงคนเก่าและนายหญิงคนใหม่อาศัยอยู่เท่านั้น แม่บ้านทั้งหมดจะเข้ามาในตอนกลางเช้าและกลับออกไปในตอนเย็น หน้าที่หลักๆ ก็แค่ทำความสะอาด และสอนเขาทำอาหารตามประสงค์ของหวังเจียเอ๋อร์


และยองแจไม่ขัด เขาว่าง่าย เพียงแค่สั่งก็ทำให้ได้ เพราะรู้สึกว่ามันสบายกว่ากันเยอะ ทำให้มันจบไปวันๆ หนึ่ง แล้วก็หลับไป ถึงแม้บางคืนอาจต้องแลกด้วยหยาดเหงื่อและความทรมานจากการถูกสอดใส่ในช่องทางด้านหลัง แต่เขาก็อดทนมาได้


เจียเอ๋อร์ไม่ได้ใจร้ายกับเขานัก ยกเว้นก็แต่อยากแงะเสียงครางให้ออกจากปากเขา ซึ่งมันก็ไม่ยากเท่าไหร่ 


แค่กระแทกเข้ามาแรงๆ ให้สมใจอยาก เท่านั้นขาทั้งสองข้างก็อ้ากว้างบรรเทาอาการเจ็บปวด และโอบรัดตัวตนทั้งหมดได้ดีขึ้น ส่งต่อด้วยเสียงครางอันเจ็บปวดจากการสอดเข้าถอนออกถี่ยิบ


ทุกครั้งที่ตื่นมา ความเจ็บปวดมันแล่นแปลบจนไม่สามารถขยับตัวได้ เขาจมกับพิษไข้มากกว่าจะใช้ร่างกายได้ตามปกติ


พอความต้องการหยาดหยดสุดท้ายถูกปลดปล่อยเข้าไปในช่องทางเหนียวเหนอะ เจียเอ๋อร์ก็จะลุกออกไป ปล่อยเขาไว้พร้อมกับยาแก้ปวดสองเม็ด และกลับมาอีกในตอนที่ความต้องการพลุ่งพล่าน



ยองแจก็ไม่ต่างอะไรจากอีตัว



เมื่อมื้อเช้าถูกส่งออกไปยังโต๊ะอาหาร ก็ได้เวลาที่จะต้องไปจัดสวนต่อ ที่นี่กว้างมากพอจะให้เขาปลูกดอกไม้ได้เป็นสวน 


มือคู่น้อยตระเตรียมของใส่กระป๋องใบเล็กที่ไม่ได้หยิบจับมาสักระยะ ตากลมสาละวนหารองเท้าบู๊ทคู่สีดำที่จำได้ว่าวางเอาไว้ข้างก๊อกน้ำ 


ยองแจจับมันสวมเข้าเท้าทั้งสองข้าง และเดินเข้าไปในสวนที่จะดึงความรู้สึกอัดอั้นในใจออกไปได้ชั่วเขณะหนึ่ง มือน้อยหยิบต้นไฮเดรนเยียร์ใส่ลงไปในหลุมดินที่ขุดทิ้งไว้ พลันความคิดก็ย้อนกลับไปเมื่อหลายวันก่อน





คืนที่เจียเอ๋อร์ได้เสร็จสมในช่องทางชื้นแฉะ ยองแจกำลังจะพลิกตัวหันออกไปทางหน้าต่าง เตรียมขยับกายอันปวดร้าวไปยังขอบเตียง ขอเพียงพื้นที่เล็กๆ เป็นที่พักพิงเหมือนอย่างทุกค่ำคืน แต่คืนนี้เจ้าพ่อกลับไม่ฟังเสียงปรารถนาในใจ


เจียเอ๋อร์ยึดไหล่ที่ตั้งท่าจะทำตามใจ แล้วกดไว้กับเตียง สายตาทั้งคู่สบเข้าหากัน สายตาของเจ้าพ่อก็ยังเต็มไปด้วยความเย็นชา และเจียเอ๋อร์เองก็รู้สึกได้ว่าความว่างเปล่าของดวงตาคู่กลมเพิ่มมากขึ้น


“อยากได้อะไรก็บอกฉัน ถือว่าเป็นรางวัลตอบแทนที่ว่าง่าย” เจียเอ๋อร์ถอนหายใจ นับจากวันนั้นยองแจไม่เคยปริปากพูดอะไรอีกเลย มีเพียงเสียงครางจากความเจ็บปวดยามเขาเข้าถึง หรือไม่ก็จากการถูกทรมานกายจนทนไม่ไหว 


แม้จะสอดใส่ให้ลึก กัดผิวเนื้อจนขึ้นห้อเลือดก็ยังไม่มีคำร้องอ้อนวอน คำพูดต่างๆ ถูกฟันขาวขบริมฝีปากปิดกลั้นสนิท


เจ้าตัวยังหวงแหนคำพูดจนเขานึกหมั่นไส้ 


และวิธีสุดท้าย เจียเอ๋อร์กำลังลองดู แต่ก็ไร้ประโยชน์เมื่อใบหน้าหวานหันออกและหลับตาลง เป็นการปฏิเสธที่ไม่ต้องออกเสียง



เหมือนโดนหักหน้า!



มือแกร่งลงแรงบีบหนักที่ไหล่เล็ก ใบหน้าเล็กบิดเบ้ ปากบางปิดสนิทกลั้นเสียงร้อง ดวงตาหลับปี๋ปิดกลั้นแววเจ็บปวด


“ฉันถาม เธอก็แค่ตอบ มันจะยากอะไรหนักหนา ห๊ะ!” ตะคอกใส่คนตัวเล็กให้ตัวสั่น


“อะ อึก ถ้าผมขอคุณจะให้เหรอ” ประโยคแรกมันไม่ใช่เสียงที่หวานเหมือนใบหน้า แต่กลับแหบแห้งระโหย


“ก็พูดมาสิ”


“ดอกไฮเดรนเยียร์ ผมขอปลูกมันได้ไหม” ตากลมเหม่อมองออกไปยังหน้าต่าง สวนด้านล่างที่เขาเฝ้ามองทุกวัน มันทั้งกว้างใหญ่และดูอ้างว้าง


แน่นอนสิ่งที่เขาอยากได้ที่สุดคืออิสระ ขอให้เจียเอ๋อร์ปล่่อยให้เขาได้กลับบ้าน แต่หากพูดไป นอกจากจะสิ้นหวังแล้วยังเป็นการหาเรื่องใส่ตัวเอง


มันน่าจะดีกว่าหากเขาจะใช้เศษซากชีวิตที่เหลือมองสิ่งสวยงามของโลกใบนี้ที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง 








รุ่งสางวันต่อมาดอกไฮเดรนเยียร์สีฟ้าถูกกองรวมกันไว้หน้าบ้าน มันมากพอที่จะเติมเต็มได้ทั้งสวนกว้าง อุปกรณ์ทุกอย่างถูกซื้อมาไว้ให้เขา ยองแจเพียงแค่ตรวจดูมันและเริ่มลงมือ


ไม่มีเสียงเรียกให้ใครช่วย สองมือน้อยลงแรงขุดดินปลูกต้นไม้ด้วยตัวเอง เนื้ออ่อนบางของฝ่ามือที่ไม่เคยทำอะไรอย่างนี้มาก่อนแตกเลือดซึม ถึงแม้จะมีถุงมือบังไว้แต่ไม่วายดินสกปรกเข้าผสมกับเลือดแดง อุดปิดแผลสกปรก


ในตอนนั้นยองแจไม่เจ็บเท่าไหร่ ไม่เท่ากับตอนที่กำมือระบายความอึดอัดยามแกนกายถูกชำแรกเข้ามาด้านใน เขากำมือจนเลือดออกไหลเลอะลงบนผ้าปูที่นอน


เจียเอ๋อร์เห็นแบบนั้นก็โมโห ลงโทษเขาด้วยการจับมือทั้งสองข้างแยกออกจากกัน มัดมันด้วยเข็มขัดเข้ากับเสาเตียงจนข้อมือบางขึ้นรอยแดงและมีเลือดซิบจากการเสียดสี


เจ้าพ่อบอกว่ายองแจทำที่นอนเลอะเปรอะเปื้อน เลือดยองแจมันสกปรกส่งกลิ่นคาวจนอยากจะอ้วก ต้องลงโทษให้หนัก และเขาก็ยอมรับอยู่ใต้อาณัติแต่โดยดี


สุดท้ายก็โดนสั่งห้ามเข้าไปในสวนอีก และยัดเยียดให้เขาทำอาหาร แต่วันนี้เขาแหกกฏทำตามใจตัวเอง พยายามซุกกายเข้าหาที่พักพิงอีกครั้งด้วยหวังจะเยียวยาให้ใจที่แหลกสลายนี้ยังอยู่ได้







และเหมือนเจียเอ๋อร์จะมีตาที่สาม อาหารเช้าถูกละเลยกลายมาเป็นยองแจเองที่จะถูกกลืนกิน


เสียงกร้าวสั่งยองแจให้วางทุกอย่างลง และตามไปที่สระน้ำหลังบ้านที่เจ้าตัวไม่เคยย่างกรายเข้าไปถึง สระน้ำสีฟ้ากว้างและดูจากความลึกแล้วก็คงจะมิดหัวเขาไปอีก


สายตากลมมองหาเจ้าของคำสั่ง เจียเอ๋อร์นอนรออยู่บนเตียงอาบแดดข้างสระว่ายน้ำ ท่อนบนเปลือยเปล่าเห็นมัดกล้ามและอกแกร่งชัดเจน ท่อนล่างใส่กางเกงว่ายน้ำขาสั้นสีดำ ดวงตาล้อมกรอบด้วยแว่นสีชา ปกปิดความด้านชาที่ยองแจเคยชิน


ยองแจก้มหน้ามองพื้น เท้าเล็กเดินตามกระเบื้องลายไม้สีน้ำตาล ตามองปลายเท้าจนกระทั่งเห็นขาเตียงเขาจึงหยุด


“มีอะไรหรือเปล่าครับ” มือน้อยที่เต็มไปด้วยรอยแผลเก่าที่ตกสะเก็ดและรอยใหม่ที่เลือดกำลังซึมบีบเข้าหากัน


“ลงไปในน้ำ” ดวงตากลมแสดงความงุนงง ยองแจไม่รู้ว่าทำไม หากแต่ให้ลงไปตอนนี้ร่างกายต้องกลับไปทรุดอีกแน่


ตัวรุมๆ ที่เพิ่งกินยาไปเมื่อเช้าคงจะไม่หายดีเสียที แต่ช่างมันประไร ถึงบอกไปก็เปล่าประโยชน์อยู่ดี ยองแจได้เรียนรู้แล้วว่าการเงียบและก้มหน้าก้มตาเชื่อฟังเจ้าพ่อมันก็ไม่ได้ฝืนใจเท่ากับเมื่อก่อน 

เหมือนกลไกในหัวใจมันเริ่มเปลี่ยนแปลง กลายสภาพจากก้อนอุ่นสีแดงฉ่ำเป็นส่วนสีดำที่เย็นเฉียบ


แวบหนึ่งที่เจียเอ๋อร์เห็นสายตาตัดพ้อ แต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้น กายเล็กก้าวลงบันไดแตะผืนน้ำตามที่เขาต้องการ


ความหนาวเย็นคือความรู้สึกแรกที่ตีพัดเข้าสู่ร่างยองแจ แขนเล็กยกขึ้นกอดตัวเองป้องลมที่แตะสัมผัสผ่านเนื้อภายใต้เสื้อสีขาวบาง


จนกระทั่งเท้าทั้งสองข้างแตะพื้น กายเล็กยืนพิงริมขอบสระ ก้มหน้าไม่ขยับไปไหน กายน้อยยังคงกกกอดตัวเอง รอฟังคำสั่งต่อไป


ผืนน้ำข้างกายกระเพื่อมส่งสัญญาณการมาถึงของเจ้าของคำสั่ง ยองแจเพียงแค่เหลือบมองคนข้างกายที่เดินมาเผชิญหน้ากับเขาอย่างช้าๆ


อยากจะร้องไห้ อยากจะกลัวเหมือนปกติ แต่ทำไมไม่รู้สึกอะไรเลยก็ไม่รู้


“ทำไมถึงขัดคำสั่งฉัน” 


“มันกำลังจะตาย ผมไม่ได้เข้าไปดูหลายวัน”


“เหรอ เธอเลือกดอกไม้โง่ๆ นั่น มากกว่าชีวิตตัวเองหรือไง” ใบหน้าหวานก้มหน้า ไม่ตอบคำถาม ริมฝีปากกัดกันแน่น


“รู้ไหมมันรบกวนใจฉันขนาดไหน ของเล่นที่ริอาจขัดคำสั่งมันทำให้ฉันอารมณ์เสีย จนกินข้าวไม่ลง” จานเฟร้นโทสต์ที่ยองแจเตรียมไว้เมื่อเช้าถูกยื่นมาตรงหน้า เขาไม่ได้สังเกตเลยว่าเจียเอ๋อร์ถือมาเมื่อไหร่


“ตอบสิว่าดอกไม้หรือชีวิตเธอ” ลมหายใจคลอเคลียอยู่ข้างแก้ม กลิ่นมิ้นท์จากลมหายใจทำให้ยองแจขนลุกซู่ ร่างกายปฏิเสธสัมผัสที่สะโพกด้วยการจับมือแกร่งไว้โดยไม่รู้ตัว 


แต่ไม่นานมือเล็กก็ปล่อยให้ใครอีกคนทำตามใจ ด้วยรู้แล้วว่าสถานะของตัวเองคืออะไร


“อย่าทำอะไรดอกไม้เลยครับ แลกกับการที่ผมจะทำให้คุณกินอาหารจานนี้ให้หมด...นะ” เสียงหวานเอ่ยตอบประโยคยาวที่สุดในรอบหลายวันที่ผ่านมา




Cut Bio Twit






อย่างที่ยองแจว่า เขาสามารถทำให้เจียเอ๋อร์กินอาหารเช้าหมดได้จริงๆ แลกกับชีวิตเขายังไงล่ะ หัวใจดวงนี้มันกำลังตายช้าๆ สีดำกำลังครอบครองพื้นที่พร้อมกับความเยียบเย็น









ในเช้าวันเสาร์ ยองแจต้องตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเพราะเสียงเคาะประตู มือน้อยขยี้ตา ฝืนตัวรุมพิษไข้ลุกเปิดต้อนรับ คนทั้งหลายไม่ปล่อยให้เขาตกใจนานก็กรูกันเข้ามาหา จับตัวเขาอาบน้ำขัดผิวจนแสบไปหมด


เมื่อเสร็จสิ้นในห้องน้ำ คนตัวบางที่ห่อหุ้มด้วยชุดคลุมอาบน้ำก็ถูกนำมาส่งให้กับหญิงมุมห้อง ไม่นานชุดสูทสีขาวก็ถูกสวมทับบนตัว หูกระต่ายสีชมพูที่ใครบางคนบรรจงผูกมันบนคอของยองแจขับตัวเองให้เด่นจากสีขาวโพลนบนตัว


มงกุฎดอกไอวี่ถูกสวมลงบนศีรษะที่ถูกจัดทรงมาอย่างดี ขับให้ใบหน้าสวยหวานโดดเด่นเกินกว่าหญิงสาวคนใด


ใบหน้าซีดเซียวถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางค์ทิ้งคราบเดิมไปหมดจนเจ้าตัวยิ้มเยาะให้ตัวเองหน้ากระจกกับคำถามที่ผุดโผล่ขึ้นมาในหัว 


‘คนในนั้นใช่ชเวยองแจแน่หรือ’ 


‘ชีวิตเขามันควรมาเจออะไรแบบนี้หรือ’


ความน้อยใจมันท่วมท้นในอก คนที่เคยถูกล้อมหน้าล้อมหลัง เป็นที่นับหน้าถือตาตอนออกพื้นที่ไปช่วยเหลือคนอื่น กลับต้องมาทนใช้ชีวิตที่ขาดวิ่นด้วยตัวคนเดียว คล้ายถูกทิ้งให้อยู่ก้นบ่ออันมืดมิดที่ไม่มีใครยอมเสี่ยงลงมาช่วยเลยสักคน



สุดท้ายก็เหลือเขาที่อยู่กับตัวตนที่ใกล้ตายเพียงคนเดียว



คล้ายจะรู้สึกถึงความเปียกชื้นที่ตา แต่ก็แค่คล้าย ยองแจไม่มีน้ำตาให้ไหลต่อไปอีกแล้ว กายบางลุกขึ้นเดินออกสู่ภายนอกพร้อมเผชิญกับสิ่งที่กำลังจะตามมา


“แจ” อาจจะเป็นเพราะพร่ำเพ้อถึงทุกครั้งที่หลับตา เสียงที่อยากได้ยินจึงแว่วเข้าหู


“พี่ยองจิน” หรือบางทีภาพในความฝันก็อาจจะกลายเป็นภาพหลอนในชีวิตจริง



#ยองแจแค่ของประดับ



ไปกินเฟร้นโทสต์กันค่ะ 55555555

ตอนนี้ก็สนองนี้ดตัวเองอีกแล้ว คืออยากเขียนฉากสระว่ายน้ำไม่ใช่อะไร 

แล้วยัยแมวยั่วก็กลับสู่ร่างยัยน้องอีกครั้ง เราจะปฏิบัติการให้เจ้าพ่อใจโหดหลงจนโงหัวไม่ขึ้นกันค่ะ

เจอกันตอนหน้าน้าาา


ขอเม้นท์และแท็กกำลังใจดังเดิมค่ะ และขอบคุณทุกคนมากนะที่อยู่กับเรามาจนถึงตอนนี้ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 126 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #495 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:39
    กินข้าวไม่ได้ไม่เห็นเกี่ยวกับน้องไปปลูกดอกไม้เลย555555555555
    #495
    0
  2. #295 กีกี้ส์ :-*) (@pokiekung) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 21:19
    แน่ะ กินไม่ได้แล้วเกี่ยวอะไรกับน้องอะ ร้ายตลอดเลยอะอิพี่ ว่าแต่ เดี๋ยวจะแอบตามไปส่องฉากคัทนะคะ -////-
    #295
    0
  3. #255 eyeunik (@eye_unik) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 18:19
    เจ้าพ่อใจร้ายอ่ะฮื่ออ สงสารน้องงง
    #255
    0
  4. #252 Kunaoniie (@Kunaoniie) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 08:22
    อีพี่รังแกน้องตลอด ร้องห้ายยย
    #252
    0
  5. #251 jazzotorii (@fastja) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 00:38
    T________T สงสารน้องงง น้องไม่มีความสุขเลย เมื่อไหร่เจ้าพ่อจะใจอ่อนลงกว่านี้ ฮืออ รักกันเถอะะ
    #251
    0
  6. #250 N-CH (@N-CH) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 15:08

    คนพี่คงหลงน้องหนักมากจริงๆ หลงงแบบหลงหัวปักหัวปำ ฮือออออออ ชอบบบบบ ความดิบเถื่อนแบบเน้ แม้ในตอนอ่านจะเอามือทาบอกสงสารน้องแค่ไหนก็ตาม ก็จะตะโกนว่าขออีกกกกกกกก

    #250
    0
  7. #249 pureyj (@pureyj) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 11:57

    หน่วงมากค่ะมาต่อน้าาาาาาา
    #249
    0
  8. #248 bampw (@artitayabambam) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 11:22
    หน่วงต่อไม่รอแล้วน้าาาา5555555 อิพี่นี่ก็สั่งเก่งงงงงงงงง ใจน้องน่ะเคยสนใจบ้างมั้ย ก็ไม่ไง ถ้าจะเอาน้องเราไปใจร้ายด้วยก็ปล่อยน้องเราไปได้มั้ยวะพี่ แกเป็นพระเอกนะว้อยย น้องยองแจมากอดๆนะค้าบ
    #248
    0
  9. #247 wtSunDra (@suphansakm_rasa) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 10:42
    คือก็ทำทุกอย่างที่ตัวเองต้องการอ่ะนะ แต่ไม่คิดถึงจิตใจน้องเลย คอยดูวันที่เจ้าพ่อเป็นฝ่ายเสียเปรีบบบ้างนะ
    #247
    0
  10. #245 mooeve1234 (@mooeve1234) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 09:21
    หน่วงสุดอะไรสุด ร้องไห้

    สงสารยองแจอ่ะ ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ อิเจ้าพ่อก็นะ เดี๋ยวเหอะน้ำตาจะเช็ดหัวเข่า
    #245
    0
  11. #244 plakumi (@plakumi) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 07:47
    ไปให้สุดค่ะ 55 เอาให้หน่วงให้หนัก แล้วรอวันของน้องยองแจ เจ้าพ่อจะต้องเสียน้ำตา 5555 สงสารยองแจแต่สนุกมากค่ะ
    #244
    0
  12. #243 0806_k (@0806_k) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 06:46
    อยากเป็นคนสวนบ้านเจ้าพ่อ เผลอ ๆ จะขอเอาจอบฟาดหัวซักที ฮืออออ ใจร้ายเกินไปแล้ว สงสารน้องง นายหญิงมาช่วยยองแจหน่อย ดั้ยโปดดด
    #243
    0
  13. #242 NichananTy (@NichananTy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 01:44
    อย่าให้ถึงตายองแจบ้างนะคะ น้ำตาเจ้าพ่อต้องไหลออกมาแน่! ทีมยองแจค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #242
    0
  14. #241 Pearlypim (@pearlypim) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 01:41
    ยองแจท้องไม่ใช่หรอ กลัวแท้งอ่า ถูกทรมาณเยอะเกินไปแล้ว
    #241
    0
  15. #240 piangngam (@piangngam) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 23:15
    พี่แจ็คสันไม่อ่อนโยน
    #240
    0
  16. #239 jsonn (@sumitra234) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 22:27
    ถนอมน้องบ้างสิ สงสารลูกฉันบ้าง
    #239
    0
  17. #238 Bu Beom (@Thipphawan1988) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 21:51
    เป็น Cut ที่ทรมานที่สุดค่ะ/กั้นหายใจอ่าน55
    #238
    0
  18. #237 maybe1993 (@maybe1993) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 20:57
    แจ็คสันใจร้ายมาก เราคิดว่าแจ็คสันจะเริ่มมีใจให้ยองแจ แล้วจะทำดีด้วยสะอีก แจ็คสันทำแบบนี้แล้วใครจะไปรักลง TT
    #237
    0
  19. #236 NJ NK (@EyENiPa) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 20:35
    เจ็บปวดจนชินชาไปแล้วนะยองแจ
    #236
    0
  20. #235 spsupho (@spsupho) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 20:31

    สงสารน้อง กว่าอาหารจะหมด
    #235
    0
  21. #234 Mymaybk (@Mymaybuy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 20:21
    ไรท์เก่งมากๆ ใช้ภาษาได้ดีมาก ดึงอารมณ์จมดิ่งเลย ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆนี้ขึ้นนะคะ สู้ๆนะ เค้ารออ่านเสมอ
    #234
    0
  22. #233 Katettttok (@Katettttok) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 20:18
    สงสารก็สงสาร แต่ก็ชอบอ่านแนวนี้
    #233
    0
  23. #232 ning63029115 (@ning63029115) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 20:10

    ภาษาสวยมากคะ.อ่านตัวอักษรแรกยันตัวสุดท้าย.หน่วงมากสงสารน้องแจ.เจ้าพ่อเริ่มหลงน้อง.แต่น้องเริ่มเย็นชาแล้ว.ถ้าหลงแล้วหวังน้องเอาคืนบ้างนะค่ะ
    #232
    0
  24. #231 Friendship_Lee (@capper-konnarak) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 20:09
    จะร้องไห้ สงสารยองแจจะไม่ไหวแล้ว
    #231
    0
  25. #230 mrs_37 (@mrs_37) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 19:57
    ยองแจสู้ๆนะ น้องต้องไม่เป็นไร
    #230
    0