มาเฟียแจ๊คสัน Mpreg ll #JackJae ll

ตอนที่ 11 : 10 เวลาที่เหลือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,379
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 130 ครั้ง
    2 ธ.ค. 61







     24 ชั่วโมงหลัง 




มือเล็กจับราวบันได ลงน้ำหนักจนแขนเกร็ง ในขณะที่เอวถูกอี้เหรินประคองไว้ มันไม่ง่ายเลยสักนิดที่จะยืนด้วยขาที่อ่อนแรง 


น้ำตาเม็ดกลมเล็ดออกจากดวงตาเมื่อขาข้างขวาก้าวขึ้นบันได แรงสะเทือนถึงช่องทางบอบช้ำให้เจ้าตัวร้องครางออกแผ่วเบาตอบรับความเจ็บ


“ผะ ผมขอโทษครับนายหญิง” น้ำหนักที่ถูกทิ้งลงมาทำให้อี้เหรินรู้ว่าคนในอ้อมแขนไม่มีแม้แต่แรงทรงตัว


“นายหญิง” อี้เหรินแปลกใจที่อยู่ๆ ความเงียบก็กลายมาเป็นกำแพงกั้น ยองแจเอาแต่มองราวบันได สมาธิทั้งหมดถูกพุ่งไปให้การประคองตัวเอง


ความเร็วที่พยายามเร่งขึ้นเพื่อจะไปถึงห้องเร็วขึ้นทำให้เท้าเล็กสะดุด ตัวบางโถมไปข้างหน้า เจ้าตัวหลับตาปี๋ ผินหน้าออกทางขวาด้วยรู้ว่าพยุงตัวให้รอดพ้นไม่ทันแน่ แต่อี้เหรินก็ช่วยไว้ เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ถูกพ่นฟู่ออกมาด้วยความโล่งอก


“ค่อยๆ ไปก็ได้ครับ”


“ไม่เป็นไรครับ รีบไปขอโทษท่านน่าจะดีกว่า”


“เอ๊ะ! ใครเหรอครับ”


“นายหญิงไงครับ ผมได้ยินคุณขอโทษเธอ” ยองแจย้ำในสิ่งที่ได้ยิน แต่อี้เหรินกลับทำหน้างงราวกับเขาทำอะไรแปลก


“เปล่านะครับ ผมขอโทษคุณยองแจต่างหาก”


“หือ ผมเหรอ” มือน้อยข้างซ้ายชี้ตัวเอง


“ครับนายหญิงยองแจ” อี้เหรินยิ้มรับกับใบหน้าหวานที่แสดงออกชัดว่าตกใจจนเบิกตาโพลง


“ไม่ครับ อย่าเรียกแบบนั้นเลย” รู้สึกขนลุกพิกล


“ได้ยังไงล่ะครับ คุณยองแจเป็นภรรยาของเจ้าพ่ออย่างเต็มตัวแล้วนะครับ” อี้เหรินมองแหวนเพชรน้ำงาม สลักสัญลักษณ์ประจำตระกูล 


แหวนที่มีเพียงสองอันเท่านั้น มันจะถูกส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น จากเจ้าพ่อคนเก่าสู่เจ้าพ่อคนใหม่ และจากผู้ให้กำเนิดทายาทสู่ภรรยาอันเป็นที่รักของเจ้าพ่อคนใหม่


ผู้ที่ครอบครองแหวนงามคือผู้ที่ได้รับการยอมรับจากผู้นำตระกูลรุ่นก่อน และแน่นอน ผู้ร่วมตระกูลอย่างเขาย่อมต้องเห็นด้วยและต้องเชิดชูให้ทัดเทียมกับบรรพบุรุษของตนเอง


“เพราะแหวนนี่เหรอครับ” มองจากตาของคนข้างกายแล้วก็คงไม่ใช่คำตอบที่ผิด 


อำนาจมันหอมหวานยองแจรู้ การชนะเจียเอ๋อร์ทำให้เขารู้สึกมีคุณค่า







ความทุลักทุเลจบลงเมื่อกายบางถูกพยุงจนถึงเตียงนอน ตากลมกวาดมองทั่วห้องคุ้นเคย แต่กลับไม่พบคนก่อนหน้าที่คอยปลอบประโลมอยู่ข้างเตียง



แม่ของหวังเจียเอ๋อร์หายไป!


“คุณอี้เหริน คุณท่าน..” เสียงอ่อนแรงเอ่ย


“ผมจะออกไปหาท่านเองครับ นายหญิงนอนพักเถอะ” อี้เหรินวิ่งพรวดพราดออกไปข้างนอกหลังจากห่มผ้าให้ยองแจเสร็จ ตาร้อนผ่าวหลับลงคลายอาการแสบจากพิษไข้


อาการปวดหัวไม่ได้บรรเทาลงอย่างที่คิด มันปวดหนึบราวกับมีมือที่มองไม่เห็นบีบรัดขมับ คอแห้งผาดเหมือนเดินอยู่กลางทะเลทราย น้ำลายเหนียวหนืดคอไม่ได้หล่อเลี้ยงให้ลำคอชื่นฉ่ำ แต่กลับบาดให้เจ็บหนัก


คิดถึงบ้านจัง


ยิ่งเป็นแบบนี้ก็ยิ่งคิดถึง


“รู้หรือเปล่า แหวนนั่นต้องแลกกับอะไร” แรงยวบของพื้นที่ข้างตัวไออุ่นที่ถูกส่งถึงข้างหู และเสียงกระซิบแผ่วเบาหอบเอาความสั่นกลัวมาสู่กายเล็ก 


“ทุกอย่างในชีวิตเธอยังไงล่ะชเวยองแจ มันจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว” ยองแจเลือกที่จะหลับตาไว้อย่างนั้น 


เพราะจำได้ดีว่าเป็นใคร เจียเอ๋อร์ไง สัมผัสข้างแก้มที่ถูกไล้ ริมฝีปากที่สัมผัสเบาตรงซอกคอกดย้ำรอยกุหลาบช้ำ 


เมียของฉัน ทุกอย่างของเธอจะเป็นของฉัน” มือเล็กใต้ผ้าห่มกำกันแน่นเมื่อลมหายใจถูกฉกชิงผ่านทางริมฝีปาก  ใจดวงน้อยเต้นระส่ำ เหงื่อผุดผาดระบายความร้อนไหลโชกกลางหลัง 



สัมผัสจากลมหายใจไกลออกไปแล้ว แต่แรงยวบข้างเตียงกลับไม่ขยับไปไหน



“อ่อ ชเวยองแจ ตอบคำถามฉันซักข้อสิ เรื่องยานี่น่ะ” กล่องยาสีดำถูกยกขึ้นเขย่า เสียงเม็ดยากระทบกล่องเรียกตากลมให้เบิกโพลง ความเจ็บปวดเหมือนถูกถอดออกจากร่างชั่วขณะ ยองแจมองหน้าเจ้าพ่อใหญ่ สมองประมวลความคิดร้อยแปดที่ตีกันยุ่งเหยิง 


“กะ ก็แค่ ยาแก้แพ้น่ะครับ” เสียงแหบแห้งตะกุกตะกัก ความคิดที่จะไม่เผชิญหน้ากับเจียเอ๋อร์ถูกตัดทิ้งเมื่อกล่องยาถูกเปิดสำรวจ 


คนมีชนักติดหลังเริ่มโดนพิษของความลับแทรกซึมร่่างกาย ความเย็นวาบเข้าครองร่าง แต่ในขณะเดียวกันเหงื่อก็แตกพลั่กตามไรผม


“อย่างนั้นเหรอ”มือแกร่งหยิบเม็ดยาขึ้นส่องกับแสงไฟ


“แต่ผลการตรวจร่างกายบอกว่าเธอปกติดี!”เสียงตะคอกรุนแรงทำเอาลูกนกน้อยตัวสั่นระริก ไม่อาจต่อกรกับเจ้าของมือใหญ่ได้ 


“โอ้ย ฮึก” ตุ๊กตาตัวน้อยถูกกระชากให้ลุกขึ้นมาประจันหน้า ไหล่เล็กถูกบีบจนต้องร้องระบายความเจ็บปวด หัวไม่อาจตั้งตรงตามลำคอที่กำลังพับอ่อนลงพาดกับหัวเตียง


“อย่าโกหกฉัน!” ใบหน้าคมเลื่อนเข้าไปใกล้อีกคนจนต้องย่นคอหนี


ยองแจกัดริมฝีปากกลั้นเสียงคราง มือเล็กพยายามคว้ากล่องสีดำที่อยู่ในมือคนใจร้าย ที่ถึงแม้จะพยายามพาตัวเองเข้าไปใกล้เท่าไหร่ก็เหมือนมันยิ่งไกลออกไปทุกที ยิ่งตัวบางเอี้ยวตัวออกไปมากเท่าไหร่ คนใจร้ายก็ถอยออกไปมากเท่านั้น


“ในฐานะภรรยาของคุณ ผมจะขอมันคืน” หนทางเดียวที่ชเวยองแจจะใช้อำนาจได้


“หึ ตลกสิ้นดี สุดท้ายก็ยอมเอาตัวมาคลุกกับโคลนอย่างฉัน เผื่อเธอยังไม่รู้นะชเวยองแจ แหวนนั่นน่ะ มันไม่มีค่าอะไรหรอกหากไม่อยู่ต่อหน้าคนอื่น”


“เหมือนคู่แต่งงานทั่วไป แหวนเป็นพียงสิ่งของทีี่แสดงสถานะให้คนอื่นเห็น ก็เท่านั้น” ที่สุดแล้วแหวนก็เป็นได้เพียงแค่สิ่งที่บอกกับชเวยองแจว่า ต่อให้เขาจะไขว่คว้าสิ่งอื่นมาสักร้อยพันแต่ก็ไม่อาจทำอะไรหวังเจียเอ๋อร์ได้


มือเล็กหยุดคว้าสิ่งที่ต้องการ มันตกลงข้างกายอย่างหมดหวัง ยองแจไม่รู้จะทำอย่างไรแล้วจริงๆ มันเจ็บปวดที่ใจมากจนคิดว่าอีกนิดเดียวก็จะแหลกสลาย


แต่ก็ลืมไปว่า มันไม่มีเศษเสี้ยวของดวงใจจะถูกทำลายได้อีกแล้ว


แบบนี้สินะ น้ำตามันเลยไม่ไหลซักหยด


“แต่ถ้าเธออยากได้คืน ฉันก็ไม่ปฏิเสธ แต่ต้องเดินมาเอาเอง” เจียเอ๋อร์อยากลองเล่นสนุกเมื่อเห็นใบหน้าแสนเจ็บปวดนั่น เขาจึงเดินไปกลางห้องพร้อมถือกล่องยา รอคนบนเตียงเดินมาหา


และชเวยองแจ 








ก็ยันตัวลุกขึ้น ขาเล็กสั่นพั่บหย่อนลงข้างเตียง มือเล็กยันขอบเตียงพยุงตัวเองและเดินเลาะจนสุดขอบ หลังจากนี้เขาก็ต้องปล่อยและประคองตัวด้วยขาตัวเอง


ก้าวที่หนึ่ง ก้าวที่สอง


และล้มลง


“อึก”


ยองแจยันตัวขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้มันยากกว่าเมื่อกี้มากนัก ตัวเล็กไถลลื่นลงไปกับพื้นหลายครั้งกว่าจะกลับมายืนได้ดังเดิม และยองแจก็ก้าวต่อไป 



ขอให้ความเจ็บปวดเหล่านี้ฆ่าเขาให้ตายไปเสียที




และอีกครั้งที่ขาเล็กอ่อนแรงจนล้มลง ดวงตาเหนื่อยอ่อนเงยขึ้นสบเข้ากับตาคม มันช่างนิ่งเฉยและเย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็งเสียอีก


ยิ่งอยู่แบบนี้ก็ทำให้เขาเข้าใจ มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยจริงๆ ที่จะจับคนตรงหน้าเอาไว้ พี่ยองจินก็ไม่ต่างจากพ่อ ความโลภครอบงำจนอยากได้สิ่งที่ไม่มีวันเป็นไปได้ และมันก็จะเจ็บจะทรมานแบบที่เขาเป็นอยู่


ถึงจะรู้แบบนั้น แต่ยองแจก็ฝืนตัวลุกขึ้น เพราะเขา


อยากตาย


อยากเจอสักที จุดสิ้นสุดของตัวเอง


แต่คล้ายพระเจ้าจะไม่ฟังหรือความเจ็บปวดไม่อาจฆ่าคนได้กันแน่ เขายังคงลุกขึ้นเดินได้อย่างเดิม ถึงแม้จะล้มลงหลายครั้งหลายครา แต่ก็ลุกขึ้นมาได้ทุกครั้ง 


นึกโกรธตัวเองที่ร่างกายแข็งแรง โกรธที่ทุกคนดูแลเขามาอย่างดี โกรธที่ร่างกายนี้ต้องถูกคนที่ไหนก็ไม่รู้ทำร้ายครั้งแล้วครั้งเล่าแต่มันก็ยังยืนหยัดต่อสู้ อดทนมาจนถึงตอนนี้



และยองแจก็คว้ามันเอาไปได้ กล่องยากลับไปสู่เจ้าของของมัน



เมื่อร่างเล็กทำท่าจะล้มอีกครั้งก็ถูกอุ้มขึ้นด้วยอ้อมแขนแกร่ง เจียเอ๋อร์วางร่างสั่นเทาลงบนเตียงนุ่ม เขาจัดแจงห่มผ้าให้และยืนมองใบหน้าซีดเซียว แววตาว่างเปล่าเปล่งประกายชัดเจน


“นอนพักซะ” สั่งก่อนจะเดินออกจากห้องไป





เพราะแบบนี้ใช่ไหมครับ แม่ถึงได้เลือกชเวยองแจ 


ไม่มีใครในโลกที่อยากยืนในที่เหน็บหนาวคนเดียว เจียเอ๋อร์ก็เหมือนกันและแม่ก็รู้เรื่องนั้นดี แต่เขาระแวงเกินกว่าจะพาใครมาอยู่ข้างกาย 


ในตอนแรกชเวยองแจก็เป็นเพียงเครื่องประดับชิ้นหนึ่งที่เอาไว้ตั้งโชว์ หรือบางครั้งก็คล้ายกับของเล่นสนุกที่อยากจะหยิบจับเมื่อไหร่ก็ได้


แต่ตอนนี้มันเลยจากจุดนั้นไปไกลเสียแล้ว ชเวยองแจกลายเป็นสมองของตระกูลหวังนับจากสวมแหวนวงนั้นและก้าวเข้าออกไปสู่สายตาคนอื่น


สมองที่สำคัญไม่ต่างจากหัวใจ สองอย่างที่ต้องเคียงข้างกันไปจึงจะมีชีวิตรอด หากสมองถูกทำลายก็รอวันที่หัวใจจะหยุดเต้นและตายลงไปพร้อมกัน


และมันก็ถูกต้องที่คนคนนั้นจะเป็นชเวยองแจ ทุกอย่างที่ผ่านมาได้พิสูจน์แล้วว่าเจียเอ๋อร์ได้เจอคนที่พร้อมจะอยู่ข้างกายแล้วจริงๆ 


แต่จะใช่แน่หรือ เจียเอ๋อร์ไม่รู้เลยว่าเขาจะไว้ใจชเวยองแจได้หรือไม่ มันเป็นสิ่งที่ติดในใจมาตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ และมันจะไม่มีวันเปิดเผย หากยังไม่ได้ลอง 


ในวังวนชั่วร้ายแห่งนี้ เขามั่นใจว่าเพชรเม็ดนี้จะทนทานได้นานกว่าจะถึงวันที่แตกสลาย หรืออาจจะนานจนถึงวันที่ตายจากกัน


และตัวตนสีขาวกำลังจะถูกย้อมด้วยสีดำสนิท มันจะถูกเปลี่ยนจนจำคราบเดิมไม่ได้ ความโหดร้ายเป็นส่วนผสมหลักของสีที่จะถูกสาดใส่ ตามด้วยความหวาดกลัวที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง


ตัวตนของยองแจที่ไหลวนในห้วงชั่วร้ายนี้ ไม่่ต่างจากลูกน้องของเขาที่มีความหวาดกลัวหล่อเลี้ยงจิตใจ เขาจะบงการอย่างไรก็ไม่ใช่เรื่องยาก


ก็ดีสิ!

ตำแหน่งนายหญิงน่ะ นอกจากใจของเขาจะถูกขจัดความเดียวดายแล้ว ยังเพิ่มความปลอดภัยให้เป็นเท่าตัว 

ก็พวกหน้าโง่ทั้งหลายคิดกันไปน่ะสิว่าหากนายหญิงตายมีหรือเจ้าพ่อจะไม่ตรอมใจ จึงมีโอกาสสูงที่เป้าจะถูกเปลี่ยนเป็นยองแจมากกว่าเจียเอ๋อร์ เพราะพวกมันลืมไปว่าเราใช้คนละร่างกาย และทุกอย่างไม่ได้เกิดจากความรัก


แม่เป็นอย่างนี้เพราะรักพ่อมาก แต่เขาไม่ได้รักชเวยองแจ เขาจึงยินดีที่จะรับนายหญิงคนนี้ไว้ในอ้อมอกอย่างเต็มใจ

“ขอบคุณนะครับแม่”




6 ชั่วโมงหลัง


มือเล็กหยิบเม็ดยาเข้าปาก ตามด้วยดื่มน้ำ กล้ำกลืนฝ่าความปวดร้าวในคอลงไปแล้วนอนลงที่เดิม ดวงตากลมหลับลง มือน้อยลูบท้องแผ่วเบา


ถึงแม้ยองแจรู้แล้วว่ามันไม่มีทางที่เจียเอ๋อร์จะเป็นอย่างที่พี่และเขาต้องการ คนคนนั้นแข็งแกร่งเกินกว่าจะทำอะไรได้


แต่หากเจียเอ๋อร์รู้ว่าเขาท้องได้อาจจะอยากฆ่าเขาก็ได้





#ยองแจแค่ของประดับ




เอาแล้วค่ะ คนนึงอยากตาย แต่อีกคนกลับอยากให้อยู่ 


ในชีวิตเรา เรามองว่าสิ่งที่ขาดไม่ได้คือคนข้างกายที่ไว้ใจอ่ะ ไม่มีใครบนโลกที่อยากอยู่คนเดียว แม้จะอยู่จุดสูงสุดแต่หันมาแล้วไม่เจอใครมันก็ทรมานมากๆ เลย


ตอนนี้ก็จะสั้นๆ หน่อยค่ะ การกินยามันเรียบง่ายต่างจากที่เราคิดไว้เยอะ แต่จุดประสงค์มันแบบ 55555 ดราม่ามะ


เจอกันตอนหน้าค่ะ 


ขอกำลังใจบ้างนิดๆ หน่อยๆ คงไม่ว่ากันนะคะ คอมเม้นกับแท็กมาได้เลยค่ะ เราอ่านทุกอัน และรับรู้ว่าทุกคนรักเรื่องนี้มากแค่ไหน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 130 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #493 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:56
    อยากหาคนมาปกป้องน้อง
    #493
    0
  2. #294 กีกี้ส์ :-*) (@pokiekung) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 21:06
    แงงง อิพี่เลวอะ จะให้คนพุ่งเป้าไปทำร้ายน้องแทน ฉันเกลียดเข้ากระดูกดำแล้วเนี่ย แล้วยองแจ หนูอยากท้องเพราะหนูอยากตายหรอลูก ฮื่อๆๆ เครียดๆๆๆๆ
    #294
    0
  3. #272 zzzcc (@zzzcc) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 22:56
    อย่ามาร้องหาน้องตอนน้องจะไปละกันคุณหวัง
    #272
    0
  4. #246 wtSunDra (@suphansakm_rasa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 10:30
    แงงงงง อย่ามารักกันให้เห็นนะ ฮือออออ
    #246
    0
  5. #225 0806_k (@0806_k) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 06:44
    อิพี่คือเลว ฮืออ ปกติไม่ค่อยใช้คำนี้ด่าใครแม้แต่ในฟิค แต่นี่ไม่ไหวละ ตอนที่ว่ามีคนมาอยู่ข้างกายแบ่งปันความเดียวดายอะไรนี่ก็นึกว่าจะคิดได้ละนะ กลายเป็นว่าเปล่าเลยจ้าา พี่เมิงอยากมีตัวตายตัวแทนไปอีก โอ้ยยยย

    สงสารยองแจ อาการน่าเป็นห่วงมาก เข้าข่ายซึมเศร้าแล้วหนา

    ฮืออออ เจ็บปวด เรื่องจะเป็นยังไงต่อไปเดาไม่ได้เลยจริง ๆ ค่ะสำหรับเรื่องนี้เลยทำให้ติดมาก ๆ ถ้าน้องท้องจริงแล้วจะยังไงต่อนี่ไม่อยากคิดเลย แต่เชื่อลึก ๆ ว่าตัวแปรสำคัญก็น่าจะเป็นแม่พี่แจ็คนี่แหละ ช่วยทำให้เขารักกันทีค่ะ เห็นแก่เด็กผู้ชายตัวเร้ก ๆ เถอะ ฮือออ ละในอนาคตถ้าจะมีหลานเกิดขึ้นมาอีก

    ติดตามอ่านเสมอนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #225
    0
  6. #224 jazzotorii (@fastja) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 00:36
    อิพี่โว้ยยยย รอให้ถึงทีแกรักเขาไม่ไหวแล้ว หึๆๆๆ น้องยองแจสู้ๆนะ อดทนๆๆๆ
    #224
    0
  7. #223 Fahhly (@Fahhly) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 21:50
    อ่านพาร์ทแจ็คแล้วรู้สึกตันในอกอ่ะมันแบบอยากรู้จริงๆว่าถ้ารักเขาเข้าจะทำไงต่อไป แต่ก็เข้าใจนางอยู่นะนางเจออะไรมาเยอะจริงๆ
    ยองแจนี่น่าสงสารมาก
    #223
    0
  8. #222 AomJP (@AomJP) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 15:23
    ยาที่น้องกินคือยาที่ทำให้น้องท้องได้ใช่มั้ย
    #222
    0
  9. #220 Zom Ws (@mybboy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 06:17
    คิดไม่ออกเลยว่านังไงต่อ ยองแจคงไม่สมใจง่ายๆ สงสารน้องแล้วค่า สนุกมาก ๆ เลยค่า แต่รอน้องท้องอย่างตื่นเต้น
    #220
    0
  10. #219 mooeve1234 (@mooeve1234) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 00:44
    อ่านมันถึงตรงนี้ ทำไมรู้สึกว่าทุกอย่างมันเพิ่งเริ่มขึ้นอ่ะ สงสารยองแจสุด
    #219
    0
  11. #217 eyeunik (@eye_unik) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 23:09
    เอาแล้วววววว ยองแจต้องท้องแน่ๆ ฮื่อออ
    #217
    0
  12. #216 Fourthfc (@lovejiewza) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 22:25
    สงสารยองแจ แต่น้องก็ทนได้
    #216
    0
  13. #215 jsonn (@sumitra234) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 18:39
    สงสารน้องจริงๆ ต้องแข็งแกร่งขนาดไหนอ่ะถึงทนได้ขนาดนี้ รอวันเอาคืนคนพี่จ้าจะคอยดูว่าไม่ได้รักน้องจริงๆรึเปล่า 😏
    #215
    0
  14. #214 piangngam (@piangngam) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 18:33
    ปมในปม ซับซ้อนไปอีก จัดมาอีกค่ะไรท์ ทางเราชอบ
    #214
    0
  15. #213 PJ4824 (@PJ4824) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 16:55
    ยองแจท้องหรอ แต่สงสารอะโดนทำร้ายตลอดเลย ทนไปได้ยังไงกันนะเก่งจัง TT
    #213
    0
  16. #212 Friendship_Lee (@capper-konnarak) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 16:21
    ยาที่ยองแจกินคือยาคุมไหมอ่ะ ไม่อยากให้น้องท้องตอนนี้
    #212
    0
  17. #211 ning63029115 (@ning63029115) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 16:10

    ซับซ้อนจัง.กำลังสนุกเลย.เป็นกำลังใจให้ค่าา.มาต่อไวๆๆนะค่าาาา
    #211
    0
  18. #210 ไออิชิ (@Guitarist15) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 15:38
    อ่านกี่ตอนก็น้ำตาไหลลล สงสารน้องอ่าาา ลูกแม่ งื้ออ กำแพงสูงกันทั้งคู่เลยยย เจียเอ๋อถนอมน้องหน่อยยย สงสารน้องง

    สู้ๆนะะ ทั้งน้องทั้งไรท์เลยค่ะะะ เอาใจช่วยเป็นกลจ.ให้น้าาาTT
    #210
    0
  19. #209 pureyj (@pureyj) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 15:22
    อยากอ่านต่อแลเวมาต่อเร็วน้าาาา
    #209
    0
  20. #208 Katettttok (@Katettttok) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 15:06
    ชอบภาษาของไรท์มาก ชอบเเนวนี้ด้วย ร้ายแต่ก็ห่วงโอ้ยยย
    #208
    0
  21. #207 nfoon2542 (@nfoon2542) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 14:45
    ยองแจจจ เจ็บปวดแทนน้อง
    #207
    0
  22. #206 Xxx (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 14:40

    ยอมใจยองแจ

    #206
    0
  23. #205 Pearlypim (@pearlypim) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 14:34
    สงสัยอ่ะว่ามันคือยาอะไร ตอนนี้ยองแจก็ท้องแล้วด้วย ถ้าเจ้าพ่อรู้จะเป็นยังไงนะ
    #205
    0
  24. #204 mrs_37 (@mrs_37) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 14:31
    ยองแจห้ามตายนะ รอเอาคืนเจ้าพ่อก่อน เอาให้สาสมไปเลย!
    #204
    0
  25. #203 NJ NK (@EyENiPa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 14:27
    จิตใจยองแจเริ่มจะไม่ไหวจริงๆแล้วใช่มั้ยคะ ;_; ซักวันเธอจะต้องเจ็บปวดจากการกระทำของเธออิตาเจ้าพ่อไร้ใจ!!!
    #203
    0