ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา

ตอนที่ 16 : 5 ยากที่จะรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,569
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    29 เม.ย. 63

“คุณครูขา เปิดประตูให้มนนี่หน่อยสิคะ” เสียงเล็กแหลมยังตะโกนร้องเรียกไม่ฟังคำทัดทานจากป้าบัว


“สักครู่นะคะคุณมนนี่ ครูขอแต่งตัวก่อนนะคะ” เธอรีบร้องตอบและก้าวไวไปหยิบเสื้อผ้าของตนออกจากตู้ไม่สนใจว่าเมฆินทร์จะจัดการยังไงกับตัวเอง


“เร็วสิคะคุณครู มนนี่เมื่อยแล้วนะ” เด็กหญิงยังคงร้องเรียก


“ค่ะ ค่ะ แป๊บเดียวค่ะสาวน้อย” เธอสวมเสื้อผ้าอย่างรีบร้อน


เมฆินทร์ถอนหายใจแรงมองหญิงสาวที่รีบแต่งกายทุลักทุเล ในใจก็นึกเคืองบุตรสาวที่ช่างเข้ามาขัดได้ถูกจังหวะ มือใหญ่เอื้อมหยิบกางเกงว่ายน้ำของตนขึ้นสวม ความต้องการของร่างกายยังคงแสดงชัดเจน ยิ่งเห็นเนื้อนวลวับแวมยามเธอแต่งตัวหัวใจเขายิ่งสั่นจนต้องรีบเบือนหน้าหนี


“ออกไปสิคะ” เธอหันมาไล่บิดาเด็กสาวที่ยังคงยืนไม่ขยับไปไหน


“คืนนี้อย่าล็อกห้องนะน้ำริน” เขาหันมาสั่ง


“ไม่มีทาง” เธอปฏิเสธเสียงแข็ง


“คุณครูขา ทำไมช้าจัง”


“มนนี่นะมนนี่ ทำไมต้องมาตอนนี้ด้วยนะ”


“รีบลงไปสิคะ” ธารารินทำหน้างอเม้มริมฝีปากแน่น


“เธอต้องชดใช้ให้ฉันจนหมดแรงแน่น้ำริน” เขาดึงร่างอิ่มเข้าชิดพร้อมกับฉกริมฝีปากประกบจูบเธอดุเดือดอีกครั้งก่อนจะรีบผละออกเมื่อเสียงบุตรสาวเร่งมาถี่ ๆ


เสียงมนต์มณีทำให้เมฆินทร์ได้แต่ทำเสียงฮึมฮำในลำคอ มือหนาเอื้อมเปิดประตูกระจกก่อนจะหย่อนตัวลงสระน้ำในขณะที่ธารารินรีบเดินตามมาล็อกประตูกระจกทันทีจากนั้นจึงหันหลังเดินไวกลับมาดึงผ้าห่มคลุมเตียงและรีบตรงไปเปิดประตูรับเด็กหญิงที่ร้องเรียกอยู่หน้าประตู


“ทำอะไรอยู่คะครูน้ำ มนนี่รอตั้งนานแนะ” มนต์มณีบ่นหน้าง้ำในขณะที่ป้าบัวได้แต่ส่งยิ้มขอโทษขอโพยให้ครูสาว


“คุณมนนี่มีอะไรกับครูเหรอคะ” คุณครูคนสวยไม่ตอบคำถามเด็กสาวแต่กลับถามเด็กหญิงด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน


“มนนี่จะมาบอกครูน้ำค่ะว่ามนนี่จะขอมานอนกับครูน้ำ” มนต์มณีตอบเสียงใส


“ได้สิคะ ครูยินดีต้อนรับคนสวยคนนี้เสมอ” เธอส่งยิ้มยินดีให้ลูกศิษย์ตัวน้อย


“ถ้าอย่างนั้นมนนี่นอนกับครูน้ำตลอดเลยได้ไหมคะ” มนต์มณีถามเสียงตื่นเต้น


“ได้แน่นอนค่ะ”


เธอยิ้มกับเด็กหญิงด้วยความรู้สึกยินดีและโล่งใจ เพราะถ้ามีมนต์มณีอยู่ด้วยเธอก็คงปลอดภัยจากบิดาของเด็กหญิงเช่นกันและหลังเธอกับมนต์มณีรับปากตกลงกันเรียบร้อย พอรับประทานอาหารเย็นกันเสร็จ เด็กหญิงไม่รีรอที่จะร้องบอกบิดาซึ่งรีบร้องห้ามปรามและหาข้ออ้างทุกชนิดไม่ให้บุตรสาวนอนห้องเดียวกับเธอ


“ทำไมมนนี่นอนห้องครูน้ำไม่ได้คะ” เด็กหญิงร้องถามด้วยความขัดใจ


“เพราะห้องครูน้ำอยู่ติดสระว่ายน้ำเกินไป พ่อเป็นห่วงกลัวลูกเผลอเปิดประตูเดินตกน้ำไป” เขากล่าวเสียงเรียบใจเย็นกับบุตรสาวเต็มที่


“แต่มนนี่อยู่กับครูน้ำนี่คะ ไม่ได้อยู่ตามลำพังสักหน่อย คุณพ่อไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ ครูน้ำดูแลมนนี่ได้ จริงไหมคะครูขา” มนต์มณีหันมาถามความเห็นจากคุณครูคนสวย


“ค่ะ ครูสัญญาว่าจะดูแลคุณมนนี่อย่างดี” เธอตอบหนักแน่น


“เดี๋ยวก็เหมือนเมื่อวานหรอก ดูแลกันจนเจ็บตัว” เมฆินทร์ประชดถึงเรื่องที่ธารารินเผลอจนเป็นเหตุให้มนต์มณีตกเตียง


“มนนี่สัญญาค่ะว่าจะไม่ซน คุณพ่อไม่ต้องเป็นห่วงมนนี่นะคะ”


ถึงจะรู้สึกไม่พอใจแต่เมฆินทร์ก็ไม่สามารถทำอะไรได้เมื่อบุตรสาวยืนยันเสียงแข็งที่จะนอนห้องคุณครูคนสวยที่เอาแต่ก้มหน้าหลบสายตาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ปล่อยให้ลูกศิษย์ตัวแสบตกลงกับบิดาโดยไม่ข้องเกี่ยว เขาเลยได้แต่ถอนหายใจหนัก ๆ ด้วยความหงุดหงิด


“เป็นอะไรไปวะเพื่อน ฉันเห็นแกถอนหายใจหลายครั้งแล้วนะโว้ย” ก้องภพมองหน้าเพื่อนขำ ๆเมื่อฟังคารมสองพ่อลูกที่โต้เถียงกันไปมาและสรุปว่ามนต์มณีชนะขาดทำให้เมฆินทร์ถึงกลับบ่นเอือม ๆ แบบนี้


“เซ็งโว้ย คืนนี้แกออกไปหาเหล้ากินกับฉันดีกว่าไอ้ก้อง”


“แล้วแกไม่ห่วงมนนี่เหรอวะ”


“มีครูนอนเป็นเพื่อนทั้งคนแบบนั้น ฉันจะต้องห่วงลูกทำไมวะ” เขาตอบเสียงเนือย


“อ้องั้นไอ้ที่แกเซ็งก็คงเพราะไม่มีคนนอนกอดล่ะสิ ลูกหนีไปนอนกับครูแบบนี้น่ะ” ก้องภพกระซิบถามเสียงเบาพร้อมทั้งหัวเราะรู้ทันเพื่อน


“ไม่ต้องเสือกทำเป็นรู้ดีเลยไอ้ก้อง ตกลงจะไปหรือไม่ไป” เขากระซิบตอบเสียงเคร่ง


“แกไปฉันก็ไปนั่นแหละวะ แซวเล่นแค่นี้ทำเป็นเคืองนะเพื่อน” ก้องภพกระเซ้าเสียงทะเล้นพร้อมกับแอบมองหน้าครูคนสวยที่เอาแต่ก้มหน้าหลบตาอยู่กับมนต์มณีไม่ไกลนัก


เมฆินทร์เองก็อดที่จะเหลือบมองครูสาวที่ง่วนอยู่กับลูกศิษย์ไม่มองใคร ในมือเรียวมีดินสอที่ใช้ขีดเขียนอยู่กับสมุดเล่มเดียวกับมนต์มณี แต่ถึงแม้เธอจะไม่เหลือบสายตามองมาที่เขาแต่เขาก็สังเกตได้ถึงแก้มแดงราวมะเขือเทศสุกของเธอ เขาเชื่อว่าเธอคงรู้สึกได้ถึงความอาวรณ์เปล่งประกายพิศวาสจากดวงตาของเขาที่ทอดมองตรงไปที่เธอทำให้เธอเขินอายจนหน้าแดงปลั่งอยู่แบบนี้


ธารารินเองก็ได้แต่หลบสายตาทุกคนลงด้วยความอายยิ่งตาคมฉาบประกายพิศวาสที่จับจ้องมองเธอประกาศความต้องการชัดเจนไม่ปิดบังของเมฆินทร์ยิ่งทำให้เธอใจสั่นพาลแต่จะคิดถึงเหตุการณ์ค้างคาสด ๆ ร้อน ๆ ที่เพิ่งผ่านมา เธอเริ่มขยับตัวเตรียมเลี่ยงจากสถานการณ์ชวนอึดอัดตรงหน้า


“เราไปนอนดูหนังกันในห้องครูดีกว่าไหมคะมนนี่” เธอหันมาชวนลูกศิษย์ทันที


“แต่มนนี่ยังไม่อยากดูหนังเลยค่ะ” มนต์มณีเงยหน้าขึ้นจากสมุดที่กำลังขีดเขียนอยู่ตอบคุณครูคนสวย


“ถ้าอย่างนั้นมนนี่ก็อยู่วาดรูปกับอาก้องก็ได้ครับ ปล่อยให้คุณครูไปพักผ่อนบ้าง” ก้องภพชวนเด็กหญิง


“อาก้องพามนนี่ออกไปเล่นข้างนอกได้ไหมคะ” มนต์มณีถามด้วยความสนใจ


“ได้สิคะ” ก้องภพตอบโดยไม่สังเกตใบหน้าตื่น ๆ ของครูสาวและรอยยิ้มกรุ่มกริ่มของเพื่อนรักที่จับจ้องมองธารารินไม่วางตา


“มนนี่อยากให้อาก้องพาออกไปขับรถเล่นหรือเปล่าคะลูก” เมฆินทร์ได้โอกาส


“ไปได้เหรอคะคุณพ่อ” มนต์มณีถามเสียงตื่นเต้น


“ใกล้ค่ำแล้วค่ะ อย่าไปเลยดีกว่านะคะ” ธารารินรีบให้ความเห็น


“เพิ่งหกโมงกว่าเอง กลับค่ำนิดก็ไม่อันตรายหรอกน่า” เมฆินทร์กล่าวเสียงเรียบเรื่อย


“อาก้องพามนนี่ไปตลาดที่มีขนมขายเยอะ ๆ ได้ไหมคะ” มนต์มณีหันมาถามอาหนุ่มเสียงตื่นเต้น


“ได้สิครับคนเก่ง” ก้องภพตอบพร้อมยื่นมือจับศีรษะหลานสาวอ่อนโยน


“เย้ ๆ คุณครูไปกับมนนี่ไหมคะ” เด็กหญิงหันมาชวนครูสาวทันที


“ให้ครูน้ำพักผ่อนบ้างดีกว่ามนนี่” เมฆินทร์รีบขัด


“ไม่เป็นไรค่ะ ครูไปกับมนนี่ดีกว่าค่ะ อยากไปหาซื้อขนมไว้ทานด้วย ไปกันเลยไหมคะ” เธอรีบตอบเร็ว ๆ


“ไปค่ะอาก้อง ครูน้ำไปกับมนนี่แล้ว” มนต์มณีผลุดลุกขึ้นยืนเร็วด้วยความดีใจ


“หึหึ แกล่ะวะไอ้เมฆไปด้วยกันไหม” ก้องภพหันมาหัวเราะกับเพื่อนที่พยายามหาทางกำจัดก้างขวางคออย่างเขากับมนนี่ไม่สำเร็จ


“ไปสิ”


เมฆินทร์หันมาทำตาวาวใส่หญิงสาวที่รีบหลบสายตาลงต่ำทั้งที่ใบหน้าแดงก่ำและรีบก้าวไวไปพร้อมกับบุตรสาวของเขาทันทีจนเขาเผลอปล่อยเสียงหัวเราะเบา ๆ ผ่านลำคอออกมาไม่ได้ ปลายเท้ายาวก้าวช้า ๆ ตามหลังทุกคนออกมาอย่างไม่รีบร้อน ดวงคมฉายประกายขำขันเมื่อบุตรสาววิ่งแจ้นขึ้นนั่งคู่กับก้องภพที่ทำหน้าที่ขับรถทิ้งให้เธอต้องเดินช้า ๆ มาขึ้นด้านหลังนั่งคู่กับเขาอย่างไม่มีทางเลี่ยง


Thumbnail Seller Link
ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา
เตชิตา
www.mebmarket.com
ธารารินกลับเข้ามาในชีวิตของเมฆินทร์เพราะต้องการคำว่าอภัยแต่สำหรับผู้ถูกกระทำเช่นเมฆินทร์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยกโทษให้ครอบครัวของหญิงสาวและเมื่อเ...
Get it now
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น