ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา

ตอนที่ 17 : 5.2 ยากที่จะรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,474
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    29 เม.ย. 63

เขาอมยิ้มเมื่อหญิงสาวพยายามเบียดตัวจนชิดฝั่งตนเอง เห็นแล้วอดอยากแกล้งเธอเล่นไม่ได้ เขาจึงแกล้งโน้มตัวไปคุยกับบุตรสาวและค่อย ๆ ขยับตัวเข้ามานั่งใกล้เธอทิ้งที่ว่างที่เบาะข้างตนเองไว้เสียมากมาย ใบหน้าคมประดับยิ้มและเสียงพูดคุยอยู่กับบุตรสาวแต่มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นขาเรียวจนร่างเล็กสะดุ้งเฮือกจนเขาสัมผัสได้


“ตื่นเต้นใหญ่เลยนะคะสาวน้อย แค่ได้ไปเดินเที่ยวตลาดนี่นะ”


เสียงทุ้มกล่าวเย้าบุตรสาวแต่ฝ่ามือหนาขยับลูบไล้ไปทั่วต้นขาเนียนไม่ไยดีกับมือเรียวที่พยายามปัดและหยิกแต่เขากลับไม่สะดุ้งสะเทือนยังพยายามล่วงเกินเธอเท่าที่จะสามารถทำได้ด้วยความสนุกที่ได้แกล้งเธอเล่น


“นี่ไอ้เมฆ ที่ตั้งเยอะตั้งแยะไปนั่งเบียดคุณน้ำรินเขาทำไมวะ” ก้องภพมองหน้าเพื่อนผ่านกระจกมองหลังด้วยความขำ


“เบียดที่ไหน เขาก็นั่งสบายดีนี่ไม่เห็นบ่นอะไร ฉันอยากคุยกับลูกสาวฉันมันผิดตรงไหนไม่ทราบ” เมฆินทร์หันมาสบตาหญิงสาวที่ทำตาดุใส่เขาทั้งที่มือเรียวยังพยายามหยิกเขาไม่หยุด


“นั่งได้ไหมครับคุณครูคนเก่ง ถ้าอึดอัดนักก็ขอเปลี่ยนที่กับมนนี่ก็ได้นะครับ”


“ครูน้ำอึดอัดเหรอคะ” มนต์มณีถามขึ้นบ้าง


“ไม่เป็นไรค่ะ ขยับไปนิดสิคะคุณเมฆินทร์”เธอตอบก้องภพก่อนจะหันมากระซิบเสียงดุใส่คนข้างกายที่ยังไม่ยอมปล่อยมือจากต้นขาของเธอแถมยังพยายามลูบไล้ให้เธอทำหน้าไม่ถูกอีกต่างหาก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขาทำให้เธอทั้งอายทั้งโกรธแต่ไม่ว่าเธอจะตีจะหยิกเขาแรงอย่างไรเขาก็ไม่มีท่าจะสะดุ้งสะเทือนเลยสักนิดแล้วเธอก็ต้องอึดอัดมาตลอดทางกระทั่งถึงตลาดหัวหินเมื่อก้องภพนำรถเข้าฝากจอดในโรงแรมแห่งหนึ่งใกล้ ๆ ตลาดไนท์มาร์เก็ตหัวหิน


“ไปกันได้แล้วครับสาวน้อย” ก้องภพจูงมือหลานสาวเดินนำหน้าเมฆินทร์และธารารินออกไปก่อน


“เอ๊ะ! ปล่อยนะ” เธอกระซิบเมื่อข้อมือเล็กถูกคว้าจูง


“ไม่ปล่อย แค่จับมือคงไม่สึกไม่หรอหรอก ยิ่งกว่านี้ยังเคยทำเลย” เขากระซิบตอบหน้าตาเฉย


“หยาบคาย” เธอต่อว่าหน้าแดงก่ำ


“หยาบคายก็ดีกว่าพวกปากหวานก้นเปรี้ยวอย่างวิษณุพงศ์ก็แล้วกัน” เขากระซิบประชดตอบ


“พาลเหมือนเด็กเกเร” เธอเม้มปากเหลือบตาส่งค้อนและรีบสะบัดมือเดินไวไปจูงมือลูกศิษย์ตัวน้อยแทนทิ้งเขาไว้ให้เดินรั้งท้ายเพียงลำพัง


เมฆินทร์เริ่มหงุดหงิดเมื่อถูกทิ้งให้เดินเพียงลำพังเหมือนเขาเป็นส่วนเกินในครอบครัวที่ประกอบไปด้วยก้องภพ มนต์มณีและธารารินที่พากันเดินคุยกะหนุงกะหนิงชี้ชวนกันเลือกซื้อสินค้าไปตลอดทางราวเป็นครอบครัวเดียวกัน และยิ่งต้องมาพบพิมพ์พจีเข้าอย่างไม่คาดฝันเมื่อเธอร้องวี้ดว้ายเข้ามายึดแขนของเขาแน่น ยิ่งทำให้เมฆินทร์อารมณ์เสียจนแสดงออกทางสีหน้าอย่างปิดไม่มิดทีเดียว


“เมฆ...เมฆขามากับใครคะนี่”


 เธอหันมองรอบกายเมื่อเกาะแขนแข็งแรงของเมฆินทร์มั่นด้วยความยินดีที่ได้พบกันโดยบังเอิญ เพราะวันนี้เธอมาเที่ยวหัวหินพร้อมกับเพื่อน ๆ และไม่คิดว่าจะได้พบเมฆินทร์ในสถานที่นี้


“เพื่อน แล้วคุณล่ะมาได้ยังไง” เมฆินทร์ตอบและถามเนือย ๆ


“พิมพ์มาพร้อมเพื่อน ๆ เหมือนกันค่ะ ว่าแต่เพื่อนคนไหนค่ะที่สามารถลากเมฆมาเดินตลาดแบบนี้ได้” เธอยังพยายามหันมองรอบกายไม่สนใจเพื่อน ๆ ที่พากันเดินนำล่วงหน้าไปก่อนทิ้งเธอไว้กับเมฆินทร์


“ผมมากับไอ้ก้อง พิมพ์มากับเพื่อนไม่ใช่เหรอ ผมว่าเอาไว้เราค่อยคุยกันดีไหมเดี๋ยวพิมพ์จะหลงกับเพื่อน ๆ ซะเปล่า ๆ” เขาพยายามปลดข้อมือเล็กที่ยึดต้นแขนเขาไว้แน่น


“แหมเมฆน่ะ สำหรับพิมพ์แล้วใครจะสำคัญเท่าเมฆอีกล่ะคะ เอาอย่างนี้ดีกว่า เดี๋ยวพิมพ์บอกเพื่อน ๆ ก่อนดีกว่าว่าพิมพ์จะอยู่กับเมฆ” เธอเตรียมหยิบโทรศัพท์ต่อหาเพื่อน ๆ


“อย่าดีกว่าพิมพ์ ผมไม่ได้มากับไอ้ก้องแค่สองคนยังมีมนนี่กับครูของแกมาด้วย คุณกลับไปหาเพื่อน ๆ ดีกว่า”


“เมฆน่ะ ทำไมชอบไล่พิมพ์อยู่เรื่อยเลยนะ ทีแม่ครูนั่นคุณยังกะเตงหล่อนมาเที่ยวด้วยได้เลย แต่ที่พิมพ์ เมฆกลับไม่ยอมชวนซ้ำพอมาเจอกันแบบนี้ยังคอยไล่พิมพ์อยู่เรื่อยเลย” เธอทำหน้าง้ำเมื่อทราบว่าธารารินมาพร้อมสองหนุ่มด้วย


“คุณพ่อขา เราอยู่ทางนี้ค่ะ” เสียงใสของมนต์มณีตะโกนเรียกฝ่าฝูงชนที่เดินเบียดเสียดกันอยู่ฝั่งตรงข้ามที่เขากับพิมพ์พจียืนอยู่


“ผมไม่ได้ไล่นะพิมพ์ แค่เห็นว่าคุณมากับเพื่อน ๆ ก็ไม่ควรทิ้งคนอื่น ๆ มาแบบนี้ก็แค่นั้นเอง ส่วนเรื่องของธารารินกับผมมันก็เป็นสิทธิ์ของผมที่จะพาเธอไปไหนมาไหน อย่าลืมสิว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน คุณไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายเรื่องของผมเขาตอบจริงจังพร้อมปลดข้อมือเล็กจากต้นแขนอย่างง่ายดายและรีบเดินตรงไปสมทบกับทุกคนที่ยืนรออยู่ฝั่งตรงข้ามทิ้งให้พิมพ์พจียืนทำหน้าง้ำเม้มริมฝีปากแน่นแต่ไม่คิดจะยอมแพ้เพราะเธอยังเดินตามหลังเขามาติด ๆ หลังจากยืนนิ่งไปกับคำพูดไม่แยแสของเขาอยู่ครู่เดียว


“มาเที่ยวกันไม่ชวนพิมพ์เลยนะคะก้อง” เธอเดินเข้ามาหยุดยืนข้าง ๆ เมฆินทร์ไม่ใส่ใจใบหน้าเรียบของเขา


“ขนาดไม่ชวนเรายังได้พบกันอีกนะนี่พิมพ์ โลกมันกลมดีแท้ ๆ เชียว” ก้องภพประชดหญิงสาว


“ทำไมคะ คุณพูดเหมือนไม่อยากเจอพิมพ์อย่างนั้นแหละ” เธอปลายตามองเขาเหมือนจะค้อน


“ไม่ใช่ไม่อยากเจอ แต่ถ้าไม่จำเป็นก็ไม่คิดว่าจะเจอกันไง” เขายักคิ้วตอบหน้าตาเฉย


“ปากดีนักนะนายก้องภพ” พิมพ์พจีหันมาทำหน้าบึ้งใส่ก้องภพ

Thumbnail Seller Link
ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา
เตชิตา
www.mebmarket.com
ธารารินกลับเข้ามาในชีวิตของเมฆินทร์เพราะต้องการคำว่าอภัยแต่สำหรับผู้ถูกกระทำเช่นเมฆินทร์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยกโทษให้ครอบครัวของหญิงสาวและเมื่อเ...
Get it now
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น