Harry Potter - [The Dark Heir] Ocx? feat. Lord Voldemort x Oc

ตอนที่ 7 : The madwomen in Janus Thickey Ward

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,710
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 156 ครั้ง
    24 ม.ค. 60

STAR


















VII : The madwomen in Janus Thickey Ward

ตั้งแต่จำความได้จนกระทั่งอายุครบ 15 ปี มีอยู่สองที่ที่แฮร์รี่เคยได้อยู่เพื่อฉลองเทศกาลคริสต์มาส ที่แรกคือบ้านเลขที่ 4 ซอยพรีเวตต์กับพวกเดอร์สลีย์ -- ถ้าการถูกขังไว้ในห้องใต้บันได และรับของขวัญซึ่งเป็นขยะของลุงเวอร์นอนถือเป็นการเฉลิมฉลองคริสต์มาสรูปแบบหนึ่ง -- และที่ต่อมาก็คือฮอกวอตซ์ ซึ่งเขารู้สึกยินดีที่ได้อยู่ที่โรงเรียนมากกว่ากลับไปบ้านเสียอีก

แต่คริสต์มาสปีนี้ค่อนข้างจะเป็นปีที่พิเศษกว่าครั้งอื่นๆ สำหรับแฮร์รี่ เพราะเขาได้เปลี่ยนบรรยากาศใหม่ ไปฉลองคริสต์มาสและใช้เวลาช่วงปิดเทอมที่เหลือในบ้านเลขที่ 12 กริมโมลด์เพลซกับซีเรียสและสมาชิกภาคีคนอื่นๆ

และวันนี้ หลังจากที่รับประทานอาหารกลางวันกันเสร็จเรียบร้อย พวกเขาก็ตัดสินใจไปเยี่ยมนายวีสลีย์ที่พักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาล จากการทำภารกิจของภาคี และถูกงูนากินี -- ซึ่งโวลเดอมอร์กำลังครอบงำอยู่ -- ทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส จึงถูกพาตัวไปรักษาที่โรงพยาบาลเซนต์มังโกเพื่อผู้ป่วยและบาดเจ็บ และพักฟื้นที่นั่นมาหลายสัปดาห์แล้ว

ทุกคนเดินทางไปที่โรงพยาบาลโดยอาศัยรถยนต์ที่ถูกเสกคาถาขยายพื้นที่เอาไว้ ทำให้สามารถบรรจุคนนับสิบไปในรถคันเดียวได้อย่างสะดวกสบาย -- แม้ว่าจะรู้จักโลกเวทมนตร์มากว่าห้าปีแล้ว แฮร์รี่ก็ยังคิดว่ามันเจ๋งสุดๆอยู่ดี -- และก็มาถึงเซนต์มังโกอย่างรวดเร็วไร้ปัญหา

โรงพยาบาลได้รับการตกแต่งเพื่อฉลองเทศกาลน่ายินดีนี้เช่นเดียวกับที่อื่นๆ มีต้นคริสต์มาสที่มีหิมะและน้ำแข็งเวทมนตร์ตกปกคลุมอยู่ตลอดเวลาตามจุดต่างๆ แต่ละต้นประดับประดาด้วยของขวัญและติดดาวสีทองอร่ามบนยอด ทำให้บรรยากาศของโรงพยาบาลดูอบอุ่นมากขึ้นทีเดียว

พวกเขาไปถึงห้องที่นายวีสลีย์กำลังพักฟื้นอยู่ในที่สุด -- ห้องนั้นชื่อว่าห้องได ลูเอลเลน ตั้งอยู่ชั้นหนึ่ง -- แผลของเขาดูดีขึ้นกว่าครั้งแรกที่มาเยี่ยมมาก แต่ยังถือว่าค่อนข้างช้ากว่าที่ควรจะเป็น จนนายวีสลีย์ลองเสนอให้พวกผู้บำบัดให้หันมาลองเย็บแผลเพื่อรักษาตน ซึ่งทำให้นางวีสลีย์ฟิวส์ขาดในทันทีเมื่อทราบว่าผู้เป็นสามีได้ลองใช้วิธีการตามแบบฉบับของมักเกิ้ลเข้าไปแล้ว

เพราะเหตุนั้น แฮร์รี่ รอน เฮอร์ไมโอและจินนี่จึงต้องรีบหนีภัยออกมาจากห้อง ก่อนที่จะได้ยินเสียงกรีดร้องอย่างโกรธเคืองของเธอ

เด็กๆ ตัดสินใจที่จะออกไปหาอะไรมาดื่มเพื่อรอให้นางวีสลีย์อารมณ์เย็นลง พวกเขาเดินไปตามบันไดวน เพื่อขึ้นไปที่ชั้น 5 ซึ่งคือชั้นที่มีร้านน้ำชาสำหรับแขกผู้มาเยี่ยมไข้

แต่ก็ต้องหยุดแผนการทุกอย่างไว้ เมื่อเดินมาถึงชั้นสี่เท่านั้น เนื่องจากเจอคนรู้จักซึ่งไม่คาดคิดว่าจะเจอกันอีกแล้วคนหนึ่ง...

กิลเดอรอย ล็อกฮาร์ตศาสตราจารย์ผู้เคยสอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดของพวกแฮร์รี่ตอนอยู่ปีสอง

ล็อกฮาร์ตออกมาจากห้องด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เดินตรงมาหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว และเอาแต่คุยเพียงเรื่องการแจกลายเซ็นเท่านั้น -- แน่นอนว่าเป็นอย่างเดียวที่จำได้ -- แม้ว่าแขกผู้ไม่ได้ตั้งใจมาเยี่ยมเหล่านั้นจะพยายามพูดเตือนความจำของเขามากเพียงใด

เรื่องต่างๆดูจะเลยเถิดมากขึ้นไปอีก -- สำหรับรอนที่อยากออกไปจากที่นี่เต็มทน -- เมื่อผู้บำบัดของล็อกฮาร์ตเข้าใจผิดไปเองว่ามีแขกมาหาคนไข้ของเธอ จึงทำให้แฮร์รี่ รอน เฮอร์ไมโอและจินนี่ จำต้องอยู่ที่ห้องนี้ต่ออีกสักพัก

มีคนไข้อยู่ในห้องนี้ทั้งหมดห้าคน หนึ่งคือล็อกฮาร์ตผู้สูญเสียความทรงจำ สองคือผู้หญิงที่มีขนขึ้นเต็มหน้า (นอกจากนั้นยังส่งเสียงเห่าตอบโต้ผู้อื่นแทนการพูดด้วย) และสุดท้ายคือชายผิวซีดขาวที่พูดงึมงำกับตนเอง จากนั้นจึงเป็นเตียงสองเตียงที่รูดม่านบังเอาไว้เพื่อความเป็นส่วนตัว ซึ่งคนไข้ของเตียงสองเตียงดังกล่าว คือพ่อและแม่ของเพื่อนนักเรียนในบ้านกริฟฟินดอร์ของพวกเขา

แฟรงก์ และอลิซ ลองบัตท่อม พ่อและแม่ของเนวิลล์

เนวิลล์มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก ตลอดเวลาที่การสนทนาที่แสนกระอักกระอ่วนระหว่างย่าและเพื่อนๆของเขากำลังดำเนินไป จนถูกนางลองบัตท่อมต่อว่า หล่อนนึกว่าหลานชายของตนอายที่จะบอกใครต่อใครว่ามีพ่อและแม่ที่เป็นแบบนี้

“ผมไม่ได้อาย” เขาทำได้เพียงแค่ปฏิเสธหล่อนด้วยเสียงเบาหวิวเท่านั้น

“เออ ไม่อาย แต่แกก็มีวิธีแสดงออกที่แปลกมากนี่! นางลองบัตท่อมยังคงต่อว่าเขา แล้วหันมาทางแฮร์รี่ รอน เฮอร์ไมโอและจินนี่ อย่างภาคภูมิใจ “ลูกชายของฉันและภรรยาของเขา ถูกพวกลูกสมุนของคนที่เธอก็รู้ว่าใคร ทรมานจนเสียสติ...”

หล่อนพูดถึงเพียงเท่านั้น ก่อนที่มือจะรีบตะครุบปิดปากของตนเองไว้ด้วยความตกใจ ผู้บำบัดท่าทางเหมือนแม่ผู้ใจดี ซึ่งกำลังดูแลชายที่กำลังพึมพำกับตนเองก็ตัวแข็งค้างไปเช่นกัน

แฮร์รี่ รอน เฮอร์ไมโอและจินนี่รู้สึกถึงความผิดปกตินั้น พวกเขาสัมผัสได้ว่านางลองบัตท่อมต้องเผลอทำอะไรบางอย่างที่แย่เอามากๆของที่นี่ไปเสียแล้ว

อ๊าาาาาาาาาาา!

เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังขึ้นมาในทันที มันมาจากเตียงตัวสุดท้ายที่ตั้งห่างไปจากเตียงของคนอื่นๆพอสมควร ซึ่งตอนนี้กำลังดึงม่านปิดเอาไว้ -- พวกแฮร์รี่ไม่ทันสังเกตตั้งแต่เข้ามา ทำให้ตอนนี้น่าจะอนุมานได้ว่ามีคนไข้อยู่หกคนด้วยกัน

ม่านถูกแหวกออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับร่างผอมสูงเหมือนโครงกระดูกของหญิงสาวในชุดสีเทาอ่อนที่มีดวงตาลึกโหลสีเดียวกัน และมันฉายชัดไปด้วยความหวาดกลัว ชิงชัง และโกรธแค้น

มัน มาที่นี่ มันมาที่นี่ มันร้อน... มันมา... พวกเราต้องรีบไป ไม่! ต้องรีบไป มันจะมาเอาตัวฉันไป”เธอหวีดร้องอย่างน่าสงสาร “ฉันไม่ไป ไม่ไป!

มีร่างเล็กๆถลาเข้าไปหาเธอ แฮร์รี่เดาว่านั่นคงจะเป็นคนที่มาเยี่ยมผู้หญิงคนนั้น และเพราะผมดำยาว รวมถึงนัยน์ตาสีดำหม่นเศร้าซึ่งประดับอยู่บนใบหน้าขาวซีด  ที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนว่ากำลังทุกข์ใจแค่ไหนนั่นทำให้แฮร์รี่จดจำเธอได้ในทันที

อีวานเจลีน

แฮร์รี่ไม่ได้เจอเธออีกเลย นับตั้งแต่วันที่เขาต้องไปพักฟื้นที่ห้องพยาบาลหลังจากแข่งขันการประลองเวทไตรภาคีในภารกิจที่สาม เขาเห็นเธอยืนอยู่ในห้องนั้นด้วย อีวานเจลีนในวัยสิบสามปีเติบโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่ได้เหมือนเด็กเช่นเดิม แต่กำลังจะก้าวเข้าสู่การเป็นหญิงสาวในเร็ววัน

อีวานเจลีนพยายามเข้าหาคนไข้ที่กำลังคลุ้มคลั่งคนนั้น แต่ก็ทำได้อย่างยากลำบากเหลือเกิน  เธอแทบจะเข้าใกล้อีกฝ่ายไม่ได้ด้วยซ้ำ เมื่อมือผอมแห้งนั้นปัดป่ายไปมารอบตัว พร้อมกับฉีกทึ้งทำลายข้าวของทุกอย่างที่อยู่ใกล้ๆไปหลายชิ้น แต่พักเดียวก็ทรุดลงนั่งกอดเข่าบนพื้นห้อง โยกตัวอยู่บนพื้นเหมือนเก้าอี้โยก แล้วพูดพึมพำกับตัวเอง ฟังไม่เป็นภาษา

“ไม่มีอะไรค่ะ” เด็กหญิงพูดอย่างอ่อนโยน ขณะเดินเข้าไปหา “เขาไม่ได้อยู่ที่นี่ เขาไม่ทำอะไรคุณแล้วค่ะ ไม่เป็นไรแล้ว

ดวงตาสีเทาอ่อนมองไปที่อีวานเจลีน ดูเหมือนจะสงบลง แต่แล้วในเสี้ยววินาทีก็เปลี่ยนเป็นหวาดผวาและเสียสติกว่าครั้งแรก เธอพุ่งเข้าใส่อีวานเจลีนอย่างแรงจนล้มลงไปนอนที่พื้น

“แก! แก... มัน.. แกเป็นลูก ของมัน... ฉันจะฆ่าแก... ฉันจะฆ่าแก๊!

มือผอมแห้งเหมือนขาของแมลงกำแน่นรอบคอของเด็กหญิง อีวานเจลีนพยายามดึงออก แต่สู้แรงไม่ได้สักนิด

แฮร์รี่ และรอนที่เฝ้าดูความวุ่นวายอยู่ห่างๆเริ่มเห็นท่าไม่ดี จึงวิ่งไปแยกทั้งคู่ออกจากกัน ต้องใช้ผู้ชายวัยรุ่นถึงสองคนกว่าจะดึงหญิงเสียสติคนนั้นออกมาได้ ทั้งรอนและแฮร์รี่ต่างถลอกปอกเปิกจากการขัดขืนของเธอ จินนี่และเฮอร์ไมโอนี่วิ่งเข้ามาช่วยกดผู้หญิงคนนั้นลงกับพื้น ผู้บำบัดที่ดูแลทุกคนชักไม้กายสิทธิ์ขึ้น และชี้ปลายไม้ตรงมาที่เธอ ก่อนจะเสกคาถาบางอย่างที่แฮร์รี่ไม่เคยได้ดิน

อาการคลุ้มคลั่งค่อยๆคลายลงไป ดวงตาสีเทาอ่อนที่เบิกกว้างจนถึงขีดสุดปรือลงจนปิดสนิท และหมดสติไปหลังจากนั้น ผู้บำบัดเสกเธอให้ลอยขึ้นกลางอากาศ และกระดกไม้กายสิทธิ์ ร่างของเธอลอยอย่างอ้อยอิ่งแล้วหยุดลงอย่างแผ่วเบาลงบนที่เตียงซึ่งตั้งอยู่สุดห้อง

“ฉันขอโทษจริงๆ”นางลองบัตท่อมละล่ำละลัก “ฉันลืมตัวไป... ไม่น่าเลย ไม่น่าเลย แม่หนูที่น่าสงสาร” เธอรีบไปประคองอีวานเจลีนที่กำลังพยายามลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก มือเล็กๆนั่นคลำรอบลำคอซึ่งปรากฏรอยแดงอย่างชัดเจนของตนเองซ้ำๆ สีหน้าแสดงเพียงความตกใจและหวาดกลัว “ฉันขอโทษเธอด้วยสาวน้อย ทั้งๆ ที่ฉันรู้ว่าจะเกิดเรื่อง...อีเล็กตราจะ...โอ...ฉันไม่น่าทำเรื่องเลย”

อีวานเจลีนไม่พูดอะไร เอาแต่มองตามหญิงสาวที่คลุ้มคลั่งเมื่อสักครู่อย่างเหนื่อยล้า จนกระทั่งผู้บำบัดเดินมาดูอาการของเธอหลังจากจัดการคนไข้ทุกคนให้กลับเข้าสู่ความสงบเรียบร้อยแล้ว

“...ฉันไม่เป็นไรค่ะ” เธอรีบบอกผู้บำบัดไป แม้ว่าตามเนื้อตัวจะเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนจนมีเลือดไหลซิบ  เธอหันมาหานางลองบัตท่อมหลังจากนั้น “ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอกค่ะ ฉันไม่เป็นไร... จริงๆ...”

ดวงตาสีดำสนิทมองไปยังพวกแฮร์รี่ที่ยืนอยู่ใกล้ๆกัน เธอเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเอ่ยบางอย่างออกมาในที่สุด

 “ขอโทษที่ทำให้เกิดเรื่องวุ่นวาย -- เอ่อ... หวังว่า... คุณวีสลีย์จะหายในเร็ววันค่ะ” เธอบอกรอน เขาดูแปลกใจที่ถูกพูดด้วย แต่ก็พยักหน้าถี่ยิบแสดงความขอบคุณ อีวานเจลีนลุกขึ้นยืน จัดแจงเสื้อผ้าที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่เข้าทาง และส่งรอยยิ้มที่ดูหมองเศร้าที่สุดที่ทุกคนเคยเห็นมาให้ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปเงียบๆ

“เธอรู้ได้ไงว่าพ่อฉันอยู่โรงพยาบาล--”รอนสงสัย

“เธอเป็นลูกของศาสตราจารย์สเนป โรนัลด์ ถ้าศาสตราจารย์อยู่ในภาคี เธอก็ต้องรู้เรื่องบางอย่างในภาคีด้วย เหมือน ๆ กับเรานั่นละ” เฮอร์ไมโอนี่แทรก

“มันจะเป็นไปได้ยังไง--

--ถ้าเธอหัดสังเกตอะไรมากกว่านี้ เธอจะเห็นว่าศาสตราจารย์สเนปเคยพาเธอไปที่กองบัญชาการด้วยครั้งหนึ่ง แสดงว่าเขาคงบอกเธอหลายอย่างเลยละ... แล้วเรื่องที่คุณวีสลีย์เข้าโรงพยาบาลเธอจะไม่รู้ได้ไง” เฮอร์ไมโอนี่อธิบายยาวเหยียด

“น่าสงสารจัง” จินนี่พูดขึ้นมาเบาๆ เมื่อแผ่นหลังเล็กบางนั้นหายลับไปจากสายตา ไม่ได้สนใจพี่ชายของตนเลยสักนิด  (ในขณะที่รอนเอาแต่อุทานด้วยความตกใจว่า  เขาเคยพาเธอไปที่นั่นด้วยหรือ!  ทำไมฉันไม่เคยเห็นล่ะเฮอร์ไมโอนี่ !’) “เธอคงจะเจ็บน่าดูเลย ...เอ่อ คนไข้คนนั้นเกี่ยวข้องยังไงกับอีวานเจลีนคะ”

จินนี่ถามผู้บำบัดที่ยืนอยู่ข้างเธอ และคำถามนั้นทำให้คนอื่นๆที่เหลือหูผึ่ง แม้แต่รอนที่กำลังโวยวายก็มองมาอย่างใคร่รู้

 “พวกเขาเป็นญาติกันน่ะ... ญาติห่างๆ แม่หนูคนนั้นบอกฉัน” ผู้บำบัดตอบเสียงแผ่ว ดวงตาของเธอเลื่อนไปมองยังหญิงสาวซึ่งกำลังนอนหลับสนิทคนนั้น “แต่ฉันเดาว่าพวกเขาเป็นแม่ลูก กันมากกว่า... อีวานเจลีนไม่เคยบอกว่าอีเล็กตราเป็นแม่หรอกนะ แต่ถ้าเธอเคยเห็นรูปอีเล็กตราตอนที่ยังสดใสกว่านี้ พวกเธอคงคิดเหมือนฉันว่าทั้งคู่เป็นแม่ลูกกัน

 “เธอมาอยู่ที่นี่นานแล้ว แต่ไม่ค่อยมีคนมาเยี่ยมเธอบ่อยนักหรอก... อันที่จริง ก็มีแค่หนูอีวานเจลีนที่มาเยี่ยมแค่ปีละหนช่วงคริสต์มาสเท่านั้น”

“แค่เธอคนเดียวหรือครับ” แฮร์รี่ถามบ้าง มีแววแห่งความโกรธเคืองส่องประกายอยู่ในดวงตา “ไม่มีใคร มากับเธอหรือครับ”

“ไม่จ้ะ เธอมาคนเดียวเสมอ”

แฮร์รี่พ่นลมหายใจอยากหงุดหงิด เมื่อได้ยินคำตอบนั้น

“เกิดอะไรขึ้นกับเธอคะ” จินนี่ถามซ้ำ

 “นี่ละคือหลักฐานของความโหดร้ายในยุคมืด ช่วงที่...คนที่พวกเธอก็รู้ว่าใคร รุ่งเรืองสุดขีด” ผู้บำบัดถอนใจยาว “เธอเคยเป็นคนที่สวยมากเลยล่ะ อีเล็กตราน่ะ เคยมีทุกอย่างที่ทุกคนเฝ้าฝันจะมี เป็นทุกอย่างที่ทุกคนเฝ้าฝันจะเป็น วันหนึ่งเธอหายตัวไป ก็เหมือนกับอีกหลายร้อยคนที่สูญหายนั่นละ -- หลายคนเดาว่าเธอคงจะถูกฆ่าไปแล้ว -- แต่ก็ไม่ใช่... และหลังจากที่คนที่พวกเธอก็รู้ว่าใคร พ่ายแพ้ไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน เธอก็มาอยู่ที่นี่... ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอในช่วงเวลานั้น แต่ฉันเดาว่ามันต้องเป็นเรื่องที่โหดร้ายเกินกว่าที่ควรจะเกิดกับใครได้

“โวล--” แฮร์รี่กำลังจะพูดชื่อของโวลเดอมอร์ แต่เมื่อเห็นอาการกลั้นหายใจอย่างตื่นตระหนกของทุกคน -- ไม่เว้นพวกคนไข้ หรือแม้กระทั่งคุณนายลองบัตท่อม -- เขาจึงต้องเลี่ยงไปใช้ชื่ออื่น “คุณที่คุณก็รู้ว่าใคร ทำให้เธอต้องมาอยู่ที่นี่หรือครับ”

“ไม่มีใครรู้หรอกจ้ะพ่อหนุ่ม” เธอยิ้มอย่างอ่อนโยน “แต่คนที่พวกเธอก็รู้ว่าใคร ก็เป็นหนึ่งว่าเป็นสาเหตุหลักของเรื่องร้ายๆที่เกิดขึ้นช่วงนั้นมากมายเหลือเกิน สิ่งที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้อาจจะเกิดขึ้นเพราะเขา เพราะสมุนของเขา หรืออาจจะไม่ใช่เลยก็ได้ แต่ว่า... อันที่จริง... ถ้าถามถึงสาเหตุที่ทำให้เธอต้องอยู่ที่นี่ น่าจะเรียกว่าอีเล็กตราทำตัวเองถึงจะใกล้เคียงกว่านะ”

“หมายความว่ายังไงครับ” คราวนี้เป็นรอนที่ถามอย่างสนใจ

“เท่าที่จำได้... ก่อนจะถูกส่งตัวมาเธอก็ไม่ปกติอยู่แล้ว แต่มันแย่ลงเพราะเธอเสกคำสาปร้ายแรงใส่มักเกิ้ลน่ะ แต่คำสาปสะท้อนกลับ เธอเลยกลายเป็นแบบนี้ ตอนนี้ถ้าใครพูดอะไรก็ตามที่เกี่ยวกับคนที่พวกเธอก็รู้ว่าใคร ไม่ว่าจะเป็นตัวเขาเองหรือลูกสมุน... อีเล็กตราก็จะเป็นอย่างที่เห็น”

แฮร์รี่มองข้ามห้องไปยังเตียงที่อีเล็กตรานอนอยู่ ความเวทนาสงสารผุดแทรกขึ้นมาในหัวใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว รังเกียจเดียดฉันท์ เมื่อนึกถึงคำหนึ่งคำที่อีเล็กตราตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่งใส่อีวานเจลีนเมื่อสักครู่นี้

แกเป็นลูก ของมัน

เขาหันกลับมามองเฮอร์ไมโอนี่ จินนี่ และรอน ทุกคนเข้าใจกันและกันได้โดยไม่ต้องอาศัยคำพูด มีแววความรู้สึกแบบเดียวกันกับแฮร์รี่ปรากฏขึ้นมาในดวงตาเกือบจะพร้อมๆกัน

แกเป็นลูกของมัน...

ใช่สิ  แฮร์รี่คิดกับตนเอง และเชื่อว่าเพื่อนของเขาก็ต้องคิดเช่นเดียวกัน

อีวานเจลีนเป็นลูกของสเนป... ทุกคนรู้เรื่องนี้ดี

และถ้าผู้หญิงที่น่าสงสารคนนั้นเป็นแม่ของเธอ ก็ยิ่งทำให้ความรู้สึกที่มีต่ออาจารย์วิชาปรุงยาคนนี้ติดลบมากขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว

พวกแฮร์รี่รู้มาได้ปีกว่าแล้ว เรื่องที่สเนปเคยเป็นผู้เสพความตายและรับใช้โวลเดอมอร์อย่างซื่อสัตย์ ก่อนที่จะอ้าง กับดัมเบิลดอร์ว่าตนย้ายฝั่งมาเข้าร่วมกับภาคี แต่หลักฐานในความโหดร้ายเมื่อครั้งอดีตของเขากำลังตอกย้ำความจริงอยู่ตรงหน้า

แฮร์รี่คิด ว่าสเนปต้องทำเรื่องโหดร้ายบางอย่างกับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของตน อาจทำเพื่อเจ้านายหรือเพื่อตัวของเขาเองก็ไม่อาจทราบได้ แต่ไม่ว่าจะทำอะไร มันต้องเลวร้ายมากพอที่จะทำลายชีวิตผู้หญิงคนหนึ่งจนไม่เหลือชิ้นดีขนาดนี้

ผู้หญิงที่เป็นแม่ของลูกของเขา

แต่เขากลับปล่อยเธอเอาไว้ที่นี่ ทิ้งเธอเอาไว้...

โดยไม่เคยหวนกลับมาเหลียวแลเลยสักครั้ง

 

 

                ชีวิตของอีวานเจลีนจะเศร้าไปไหน มาๆ มาหาพี่สิลูก เดี๋ยวพี่ปลอบเอง

          นี่คืออิมเมจของอีเล็กตรา (Elektra) ค่ะ จากซีรีย์เรื่อง Penny Dreadful

           


            คุ้นๆกับอิมเมจอีเล็กตราไหมคะ เราชอบนักแสดงคนนี้มาก เล่นเก่ง เล่นได้ทุกบททุกแบบ บทให้ถอดก็ถอด บทให้โทรมก็เล่น บทเอ็กซ์ๆก็มาเต็ม แถมยังสวยอีกต่างหาก (ชอบการแต่งตาสีดำๆให้ดูคมของนางมากค่ะ) ขุ่นแม่ Eva Green นั่นเอง!!!

           


         มีความจิกกล้องแตก!


สวยมากค่า

          ปล. นี่เป็นหนึ่งในตัวละครที่เราคิดขึ้นเองค่ะ ลองเสนอกันดูซิ อยากให้อีเล็กตราเป็นคนจากตระกูลไหนดี ฮ่า (เปลี่ยนแปลงได้ตลอดค่า ตอนต่อๆไปจะให้เป็นไงยังคิดไม่ออกค่า ดีไม่ดีอาจจะไม่เกี่ยวข้องกับอีวานเจลีนก็ได้นะ ฮ่า

เม้นๆๆๆๆๆๆๆ 

กำลังใจ กำลังใจ กำลังใจ


 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 156 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

690 ความคิดเห็น

  1. #687 cxtttt (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 20:40
    น้องเป็นลูกทอมเเน่ๆเลย
    #687
    3
    • #687-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 7)
      4 กรกฎาคม 2563 / 18:53
      ใช่ไหมน้าาาาาาาาาาาาาาา อิอิอิอิ
      #687-1
    • #687-2 Mtg_afee(จากตอนที่ 7)
      4 ตุลาคม 2563 / 20:14
      ถ้าเป็นลูกของทอมแล้วนางเอกจะคู่กับทอมได้ยังไง....
      #687-2
  2. #673 autumn morning^^ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 22:19
    อย่าเข้าใจป๋าเนปผิดๆแบบนั้นนะ!
    #673
    0
  3. #553 MHEEPQ12 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 14:13
    พ่อไม่ใช่สเนปแน่ๆอ่ะ
    #553
    1
    • #553-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 7)
      17 กรกฎาคม 2561 / 19:16
      มาถูกทาง ฮ่าๆ
      #553-1
  4. #414 panitin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 15:01
    เดาเรื่องไม่ค่อยออกเลยค่ะ ลูกโวลดี้แหงๆ
    #414
    1
    • #414-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 7)
      29 ธันวาคม 2560 / 09:45
      ฮ่าๆ จะใช่ไหมเนี่ยยยยยย
      #414-1
  5. #292 Savant A. Cloud (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 13:36
    ; - ; )
    อีวานนนนนนนนน
    ทำไมชีวิตเธอถึงได้เศร้าแบบนี้ แม่เป็นบ้า พ่อ(?)ก็ไม่เอ็นดู
    แฮร์รี่ นายยังไม่รู้อะไร สเนปไม่ได้แย่ขนาดนั้นเสียหน่อย...
    หรือจะใช่?
    อ่า มันหน่วงอ่ะ ; - ; )
    #292
    1
    • #292-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 7)
      23 สิงหาคม 2560 / 20:50
      อยากตีเด็กชายผู้รอดชีวิตจัง ฮ่า
      #292-1
  6. #158 Mr.chamanow (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 19:27
    อีวา กรีนนน  กริ๊ดดดดครูใหญ่เพริกริน(คนละเรื่องล่ะ5555) แต่งดีมากๆเลยยยชอบบบบ
    #158
    1
    • #158-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 7)
      29 เมษายน 2560 / 18:57
      ครูใหญ่เพริกรินก็ชอบนะ คือชอบนางหมด นางสวย นางกล้าเล่น
      #158-1
  7. #144 m.ppmm (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 19:54
    ลูกของโวลแน่เลย ฮืออ สงสารทั้งแม่ทั้งลูก
    #144
    1
    • #144-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 7)
      17 เมษายน 2560 / 01:49
      ใช่ไหมน้าาาาาา
      #144-1
  8. #31 อาซาเนะคุง (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 19:20
    เราว่าลูกของโวลดี้ป่ะ
    #31
    1
    • #31-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 7)
      25 มกราคม 2560 / 23:21
      น่าคิด!!!!!!
      #31-1
  9. #29 Red_Queen121 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 09:54
    อ้ายยยยขุ่นแม่อีวา กรีนนนก้มาชอบนางมากคะโดยเฉพาะหนังเรื่องที่แสดงคู่กับป๋าเดปคือจ๊าบบบมากอ่ะ หลงเสน่ห์นางเลยค่ะ และเรื่องของเจมส์บอนก็ชอบมากกดลยคนนี้ถ้าจะแสดงหนังเรื่องไหนก็ต้องให้เธอคนนี้เลยค่ะ
    ป.ล.ส่วนนามสกุลเป็นแก๊อนท์ดีมั้ยคะหรือแบล็คดีอ่าเลือกไม่ถูกเลยทีเดียว

    #29
    1
    • #29-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 7)
      25 มกราคม 2560 / 11:47
      ติ่งขุ่นแม่ จับมือค่า ^^
      #29-1
  10. #28 ลิลหรี่ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 22:45
    ทำไมถึงบรรยายได้ดีขนาดนี้คะ TT เก่งจังเลย
    เผลอคิดไปว่าเป็นลูกโวลดี้กับอีเลกตร้า โอ้ย คงไม่ใช่หรอก ไม่เลวร้ายขนาดนั้นแน่ๆ (รึเปล่า)
    ขำตอนที่พ่อรอนบอกให้ใช้วิธีของมักเกิ้ลช่วย 5555555555 นายวีสลีย์เป็นเนิร์ดมักเกิ้ล 
    ดูรูปแรกจำไม่ได้เลยว่าเป็นอีวากรีน สาวบอร์น ไรท์ชอบคนนี้ใช่ไหมคะ ดูจากทรงแล้ว 5555
    เราชอบแฮร์รี่ในเรื่องนี้ มากกว่าของออริจังเลย
    #28
    1
    • #28-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 7)
      24 มกราคม 2560 / 23:27
      ขอบคุณค่า ชมจนตัวจะลอยออกนอกโลกละ (ชอบมากๆเลยค่า^^)
      นายวีสลีย์เขาคลั่งไคล้มักเกิ้ลอยู่แล้วนี่นา ฮ่าๆ
      ส่วนเรื่องขุ่นแม่อีวา เราชอบนักแสดงคนนี้มากเลยค่า ชอบตรงที่นางสวย นางดูเหมือนนางพญา นางกล้าเล่นได้ทุกบทจริงๆ
      #28-1