คัดลอกลิงก์เเล้ว

[ Gintama] yaoi หวานใจนายรับจ้าง ฮิจิxกินxทากา

โดย Lucael

นายเป็นของพวกเราเท่านั้น พวกเราไม่ยอมให้นายไปไหนกับคนอื่น เป็นของพวกเราเถอะ#ยันนิดๆ

ยอดวิวรวม

1,653

ยอดวิวเดือนนี้

6

ยอดวิวรวม


1,653

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


57
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  21 ธ.ค. 60 / 13:46 น.
นิยาย [ Gintama] yaoi ҹ㨹Ѻҧ ԨxԹxҡ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ กินโทกิ yaoi
ซากาตะ กินโทกิ
เพศ ชาย
เผ่าพันธุ์ มนุษย์โลก
เกิด 10 ตุลาคม
สัญชาติ ญี่ปุ่น
อาชีพ นักรับจ้างอิสระ (ปัจจุบัน)
ซามูไรขับไล่ต่างแดน (อดีต)
สถานภาพ โสด
ที่อยู่ปัจจุบัน ร้านกินจังรับจ้างสารพัด
ชั้นสองของร้านโอโทเซะสแน๊ค
คาบุกิโจ เอโดะ ญี่ปุ่น
สูง,น้ำหนัก 172 เซนติเมตร
62 กิโลกรัม

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ทากาสุงิ เท่ๆ
ทากาสุงิ ชินสุเกะ
เพศ : ชาย
เผ่าพันธุ์ : มนุษย์โลก
เกิด : 10 สิงหาคม
อาชีพ : ซามูไรขับไล่ต่างแดน
ส่วนสูง : 174เซนติเมตร
น้ำหนัก : 65 กิโลกรัม
รูปภาพที่เกี่ยวข้อง
ฮิจิคาตะ โทชิโร่
เพศ
ชาย
เผ่าพันธุ์ มนุษย์โลก
เกิด 5 พฤษภาคม
สัญชาติ ญี่ปุ่น
อาชีพ ตำรวจ
ตำแหน่ง รองหัวหน้าแห่งชินเซ็นงุมิ
ที่อยู่ปัจจุบัน ที่ทำการชินเซ็นงุมิ เอโดะ ญี่ปุ่น
ส่วนสูง 177 เซนติเมตร
น้ำหนัก 64 กิโลกรัม

เนื้อเรื่อง อัปเดต 21 ธ.ค. 60 / 13:46


เช้าที่สดใสมีเสียงนกร้องใสๆทำให้บรรยากาศดูร่มรื่นต้นไม้น้อยใหญ่สายไวไปมาราวกับตอบรับเสียงของนก ด้วยเสียงของนกที่ดังพอสมควร ทำให้ร่างบางที่นอนหลับอยู่ที่ฟูกนั้นขยับตัวเล็กน้อย จนร่างบางทนไม่ไวทำให้ต้องลุกขึ้นด้วยตาที่ยังบรื้อๆเล็กน้อยเพราะยังไม่ตื่นดี จนร่างบางที่นั้งสักพักก็ตื่นเต็มตา  ทำให้เห็นนัยต์ตาสีแดงกลมโตราวกลับเลือดแต่เต็มไปด้วยเปร่งประกายสดใสดูน่าหลงใหล ที่เข้ากับใบหน้าเรียวสวย จมูกรั้นๆทำให้ดูซุกซน และริมฝีปากที่ดูอวบอิ่มสีชุมพูน่าจุป ผมสีขาวที่ราวกับหิมะและนุ่มเหมือนขนแมว ด้วยสัดส่วยที่ลงตัวนั้นทำให้ใครต่อใครหลายคนต้องหลงรักมาแล้วโดยไม่รู้ตัว ซึ่งเจ้าตัวไม่เคยรู้ตัวเลยแม้แต่น้อย ร่างบางนั้นไม่ใช้ใครที่ไหนก็คือ ซากาตะ กินโทกิ ผู้เป็นเจ้าของร้านสารพัดรับจ้าง ร่าบางที่ตื่นเต็มตาแล้วนั้นบิดตัวยืดเล้นยืดสายเล็กน้อยก่อนที่จะลุกขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าให้สบายตัว สายน้ำที่ไหลผ่านร่างบางนั้นทำให้ร่างบางดูน่าหลงใหล และ สง่างามราวกับเทพธิดา เมื่อร่างบางอาบเสร็จแล้วก็ออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพผ้านเช็ดตัวพันรอบๆเอ็วเพื่อปิดช่วงล่างเอาไว้แต่ด้วยที่ผ้าที่ปิดนั้นปิดได้เล็กน้อยเท่านั้นเผอยให้เห็นขาที่เรียวสวยเข้ากับผิวขาวๆราวกับน้ำนมขนาดที่ผู้หญิงยังต้องย่อมแพ้ ร่างยางเดินออกมาและตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าหยิบเสื้อตัวเก่งของตนเองมาใส่ นั้นก็คือเสื้อสีดำคอวีที่รัดตัวทำให้เห็นสัดส่วนอันน่าหลงใหล กางเกงสีดำรัดขาของตนเช่นกันซึ่งขับให้ผิวดูขาวมากขึ้นและสวมทับด้วยยูกาตะสีขาวลายท้องฟ้า ร่างบางที่ใส่เสร็จแล้วกำลังจะเดินออกไปจากห้องของตัวเองกับมีเสียงที่ทำให้ต้องหยุดชงักเอยออกมา
''นี้ไอแว่นเมื่อไรกินโทกิจะออกมาสักทีหะ''เสียงขรึมติดเย็นชานิดๆพูดด้วยอารมณ์เสียนิดๆ
''รออีกนิดสิครับคุณฮิจิคาตะคุณกินเค้ายังไม่ตื่นหรอกครับตอนนี้นะ''เสียงทุมใสนิดๆเอ่ยด้วยน้ำเสียงลำบากใจเสียงขรึมติดเย็นชานั้นไม่ใช้ใครที่ไหนก็คืออิจิคาตะ โทชิโร ผู้เป็นรองหัวหน้าชินเซ็นกุม ฉายารองหัวหน้าปีศาจที่เลืองลือไปทั่วทำให้ใครหลายคนต้องหวั้นเกรงไม่แม้แต่ผู้หญิงเพราะด้วยใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับเทพบุตรทำให้หญิงสาวละลายมาแล้วนับไม่ทวน ด้วยใบหน้าเรียวคม นัยต์ตาสีดำคมกริบ จมูกโด่ง ริมฝีปากบางสวย ทั้งหมดนี้เข้ากับใบหน้าอย่างลงตัวและมีร่างกายที่แข็งแรงดุจชายชาตรี ที่ทำให้ชายหลายคนต้องอจิฉาตาร้อนและหลงรักในเวลาเดียวกันแต่เจ้าตัวไม่สนใจอะไรเพราะเจ้าตัวมีคนที่ชอบอยู่แล้ว
และอีกเสียงเสียงหนึ่งผู้เป็นเจ้าของเสียงคือ ชิมมูระ ชินปาจิ เป็นลูกน้องของกินโทกิ ฉายา นักตบมุขของร้าน(เดียวผมได้ฉายานี้ตอนไหนครับ!!!:ชินปาจิ)(ตั้งนานแล้วยะ!!:คิสึเนะ)เป็นชายหนุ่มอายุ 15 ปี ผมสีน้ำตาลเข้มยาวถึงบ่า นัยต์ตาสีน้ำตาลเข้มเช่นกันส่วมแว่นไว้ตลอดเวลาจนบางครั้งทุกคนคิดว่าแว่นคือชิมปาจิจนเจ้าตัวหัวเสียอยู่บ่อยครั้งแต่ก็ไม่คิดอะไรเพราะรู้ว่าแค่แกล้งเท่านั้น
''ชาตหน้ามันคงตื่น''ฮิจิคาตะที่เอ่ยเสียงเย็นหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบแล้วพ่นขวันสีขาวออกมา
''ฮะๆช่วยมะ....''ยังไม่ทันที่ชินปาจิจะเอ่ยกลับมีเสียงหวานใส่ราวระฆังแก้วขัดขึ้นมาก่อนเรียกให้ทั้งสองที่กำลังคุยกันอยู่นั้นหันไปมอง
"มีเรื่องอะไรอีกละไอคุณรองหัวหน้าชินเซ็นกุมิ มาที่นี่ทำไมไม่ทราบ"กินโทกิเอ่ยอย่างเบื่อหน่ายเพราะด้วยความที่เมื่อวานแฮงค์เล็กน้อยบวกกับเจอเรื่องอะไรเยอะแยะที่ช่วงนี้ทับโทมเข้ามาไม่หยุด
"ก็ไม่มีอะไรแค่ช่วงนี่ไม่มีไรทำเลยมาเฉยๆมีปัญหาอะไร"ฮิจิคาตะที่มองมายังกินโทกิราวกับจะมองทุกส่วนร่างกายกินโทกิ
'น่าก(อ)ด'
ฮิจิคาตะที่คิดแล้วก็อดไม่ได้ที่จะเลียริมฝีปากตัวเองอย่างหิวกระหายราวกับจะกระโจนใส่อีกฝ่ายแล้วกินทุกส่วนของร่างกาย กินโทกิที่เห็นก็อดขนลุกไม่ได้แต่ไม่ได้คิดไรมากกลับคิดว่าอาจจะหิวเท่านั้นเอง เลยอดที่จะถามไม่ได้ว่า
"เป็นไรหิวข้าวรึไงเลียปากอย่างนั้นนะ"
กินโทกิซึ่งไม่รู้ความหมายของการเลียปากและความคิดของฮิจิคาตะนั้นก็พูดอย่างซื่อๆทำให้ฮิจิคาตะคิดไม่ได้ว่าท่าทางซื่อๆนั้นมันจะน่ารักไปไหน ฮิจิคาตะที่หาทางอยู่กับร่างบางก็นึกแผนหนึ่งออกมาได้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเจ้าเลห์ว่า
"ก็หิวนะจะไปกินด้วยกันรึปล่าวละฉันเลี้ยงเอง''ฮิจิคาตะยกยิ้มมุมปากพลากเปลือกตามองกินดทกิที่จะตกเป็นเหยื่อของ
ตนเอง กินโทกิที่ได้รับขอเสนอชวนน้ำลายไหลมสนั้นก็ตาเป็นประกายแล้วรับพูดขึ้นทันทีว่า
''ไปสิๆเลี้ยงหน่อย''
กินโทกิพูดแล้ววิ่งตรงไปหาฮิจิคาตะแล้วจับมือลากฮิจิคาตะให้รีบๆพาตนไปกินเสียที
ฮิจิคาตะที่เห็นแบบนี้ก็อดไม่ได้ที่จะเอ็นดูร่างบางไม่ได้ ยกมือลูบหัวกินโทกิแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า
''รอก่อนสิไม่ชวนคนอื่นไปด้วยรึไงกันฮืม''
''ก็ได้ จะไปไม ชินปาจิ คางุระ''
กินโทกิที่ถูกขัดใจนิดๆเอ่ยอย่างรีบเร่งเพราะคนเองอยากจะไปกินฟรุตคาเฟ่ที่ตัวเองชอบใจจะขาด ชินปาจิที่ไร้บทมากนานและคางุระที่เพิ่งจะมีบทหันมาบองคนถามเล็กน้อยแล้วตอบว่า
''คุณกินไปเถอะครับผมมีงาน(บ้าน)ที่ต้องทำอยู่''ชินปาจิพูดขณะที่กว้าดบ้านไปด้วย
''ม่ายเอาน่อ อั้วจาดูทีวีน่อ''คางุระที่นอนดูทีวีพรอมหยิบขนมขึ้นมากินอย่างหน้าตาเฉย
กินโทกิที่รู้ว่า2คนนี้ไม่ไปเลยพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงว่า
''งั้นเดียวจะซื่ออะไรมาฝากนะไปก่อนละ''กินโทกิพุดจบก็โบกมือให้ชินปาจิเเละคางุระแล้วเดินออกจากห้องไปทั้งสองที่เห็นก็อดยิ้มไม่ได้และทองไปยังทางฮิจิคาตะที่กำลังมองกินโทกิที่เดินออกไปแล้ว ฮิจิคาตะที่รับรู้ถึงสายตาที่มองมายังตนเองก็หัวเราะน้อยๆและบอกว่า
''ไม่ต้องห่วงเดียวฉันดูแลกินโทกิให้เองวางใจเถอะ งั้นไปละ''ฮิจิคาตะพูดจบก็เดินออกไปอีกคน
สาเหตุที่ชินปาจิเเละคางุระไม่ไปด้วยนั้นเพราะว่ากลัวจะไปเป็นก้างขวางคอที่ให้ทั้งสองอยู่ด้วยกันนั้นเอง
ทั้งสองที่เดินออกมาจากร้านรับจ้างและมุ่งตรงไปยังคาเฟ้ที่หมายปองไว้ของกินโทกิระหว่างทางนั้นทั้งสองมองดูของที่ขายตามทางเดินบ้างมีการแสดงบ้างเรียกความสนใจได้ดีจากกินโทกิแต่สำหรับฮิจิคาตะที่สะดุดตาที่สุดคงจะเป็นร้านเสื้อผ้าร้านนึงที่มีกิโมโนสีดำลายดอกซากุระสีแดงอมชมพู ผ้าพันเอวเป็นสีขาวซึ่งตัดกับตัวของกิโมโน ฮิจิคาตะที่เห็นนั้นคิดว่าถ้าให้ร่างบางตรงหน้าของตนใส่ดูคงสวยและน่ารักมากแน่จึงจับข้อมือร่างบางไว้ทำให้ร่างบางต้องให้มามองอย่างงงแล้วถามขึ้นว่า
''มีอะไรงั้นหรอฮิจิคาตะ''
ฮิจะคาตะที่เห็นร่างบางทำหน้าสงใสจึงชี้มือไปทางร้านกิโมโนที่ตนเองเล่งไว้กินโทกิที่มองตามมือที่ฮิจิคาตะชี้ก็ยิ่งงงเข้าไปใหญ่แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงงงกว่าเดิมว่า
''ร้านกิโมโนหรอแล้วเกี่ยวอะไรกับฉันละ''
ฮิจิคาตะยิ้มเจ้าเหล์แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเจ้าเลห์อีกว่า
''ก็ฉันจะให้นายใส่ไง''
กินโทกิที่ได้ยิ่นก็เบิกตากว้างแล้วตะโกนด้วยความเขินว่า
''จะ..บะ...บ้าหรอหะ!!!ฉันไม่ใช้ผู้หญิงนะเว้ยยยยย!!!''
กินโทกิหน้าแดงกำด้วยความเขินอย่างแรงทำให้ฮิจิคาตะที่เห็นหัวเราะไม่น้อยที่ทำให้ร่างบางโกรธ ฮิจิคาตะที่อยากจะเห็นร่างบางใส่ให้ได้เลยต้องต่อรองร่างบางว่า
''เห....งั้นฉันไม่พาไปกินฟรุตคาเฟ่นาาา..''
ฮิจิคาตะพูดอย่างเจ้าเลห์พลางมองกินโทกิอย่างขบขันที่เห็นกินโทกิโกรธหรือว่าเขินก็ไม่รู้ ส่วนกินโทกิที่เห็นฮิจิคาตะทำหน้าตาเจ้าเลห์ก็อดคิดไม่ได้ว่าใครมันสลับร่างกับฮิจิคาตะรึปล่าวเพราะต่างจากปกติที่ชอบทำหน้าเข้มขรึมหมาดรองหัวหน้าที่หน้าเคารพในสายตาคนอื่นแต่ไมใช้สำหรับตนแน่นอนร่างบางได้แต่คิดอย่างหัวเสียแล้วตอบด้วยน้ำเสียงติดโกรธนิดๆว่า
''ก็ได้!ฉันใส่ก็ได้''
ร่างบางพูดเสร็จก็เดินตรงไปยังร้านกิโมโนทันทีทำให้อิจิคาตะต้องเดินตามหลังมาอย่างขำๆ
กริ้งๆ~
''ยินดีต้อนรับค่าา''
เสียงเปิดประตูร้านทำให้เจ้าของร้านที่กำลังยุ่งอยู่กับกิโมโนต้องหันไปตอนรับอย่างอารมณ์ดีเพราะมีลูกค้าเข้าร้าน แขกที่มาไม่ใช้ใครที่ไหนกินโทกิและฮิจิคาตะนั้นเองและด้วยความน่ารักของกินโทกิและความหล่อเหลาของฮิจิคาตะทำให้เจ้าของร้านที่ตอนรับแขกตลึงเล็กน้อยแต่ก็กลับมาตั้งสติได้เเละเอ่ยเสียงตะกุตะกะอย่างเขินๆว่า
''มะ..มี..อะไร....ให้ช่วยไมคะ''
ฮิจิคาตะที่มองรอบๆร้านอย่างสนใจหันกลับมาผู้กับเจ้าของร้านว่า
''อย่างได้กิโมโนลายนั้นใส่ให้เจ้านี้หน่อยสิ''
ฮิจิคาตะพูดเสียงทุ้มเเล้วชี้ไปยังกิโมโนสีดำลายดอกซากุระที่เจ้าตัวเล็งไว้ตั้งแต่แรกส่วนคนที่ถูกเรียกว่าเจ้านี้ที่กำลังมองกิโมโนต่างๆที่ลวดลายงดงามอยู่นั้นสะดุงเล็กน้อยและมองเขม้งฮิจิคาตะเล็กน้อยแล้วถอนหายใจเอยด้วยน้ำเสียง
หน่ายๆว่า
''ตามนั้นละครับ''
เจ้าของร้านที่หันมามองกินโทกิก็อึงอีกรอบเพราะตอนแรกคิดว่ากินโทกิเป็นผู้หญิงแต่มาดูใกล้ๆก็พบว่าเป็นผู้ชายน่าหวานราวกับผู้หญิงทำให้ไม่แปลกใจเลยที่มองตอนแรกก็เข้าใจผิดว่าเป้นผู้หญิง
''งะ..งั้นเชิญทางนี้เลยคะ''
เจ้าของร้านผายมือเชิญให้กินโทกิเข้าไปที่ก้องลองชุดซึ่งกินโทกิก็เดินตามอย่างว่าง่ายเพราะตนเองอยากจะรีบเเต่งตัวไปกินฟรุตคาเฟ่ใจจะขาด ซึ่งฮิจิคาตะต้องรอสักพักกินโทกิถึงออกมาและสร้างความตกตลึงให้ฮิจิคาตะได้มากเพราะกินโทกิอยู่ในชุดกิโมโนสีดำขัขให้ผิวขาวมากขึ้นบวกด้วยลวดลายดอกซากุระทำให้ดูราวกับหญิงสาวผู้อ่อนโยนดู ดวงตาสีแดงดูเป็นประกายน่าค้นหา ริมปากสีชมพูอ่อนราวกับผลลูกเชอรี่ ผมสีขาวดุจไข่มุกที่เปร่งประกายตัดกับสีของชุดกิโมโนทำให้ร่างบางนั้นดูงดงามมากกว่าเดิมร่างบางเดินออกมาด้วยสีหน้าที่แดงเพราะว่าเขินที่ฮิจิคาตะมองมายังตนเอง ฮิจิคาตะที่มองอยู่นานนั้นเพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองมองนานเกินไปจะละสายตาจากกินโทกิเเละเดินตรงไปที่เจ้าของร้านพร้อมจ่ายเงินค่าชุด สักพักจึงจับข้อมือกินโทกิและพาออกไปข้างนอน ผู้คนที่เดินผ่านกอินโทกิและฮิจิคาตะต้องมองอย่างตกตลึงเพราะหนึ่งคือรองหัวหน้าปีศาจผู้แสนเย็นชาและอีกหนึ่งคือหญิงสาวที่ฮิจิคาตะจับข้อมือไว้อยู่หญิงสาวที่งดงามราวกับเทพธิดาทำให้ผู้ที่มองนั้นต้องตกหลุมรัก ฮิจิคาตะเดินมาสักพักกินโทกิก็เอ่ยขึ้นมาอย่างเหนื่อยๆว่า
"นะ..นี้..จะพาฉันไปถึงไหนฮ่ะฉันเหนื่อยแล้วนะ"
"อีกแปปเดียวก็ถึงแล้วนาา"
ฮิจิคาตะหันไปพูดกับกินโทกิแล้วยิ้มให้นิดๆทำให้กินโทกิหน้าแดงเพราะรอยยิ้มนั้นมันมีเสน่ห์มาก แต่ก็ต้องเอ่ยอย่างเขินไปว่า
"ละ...แล้ว..นะ..นายจะพาฉันไปไหนละ"
" ร้านเสริมสวยหนะ"
กินโทกิที่ได้ยินนั้นอึงเล็กน้อยและถามซ่ำเพื่อที่ได้ยินนั้นอาจจะได้ยินผิด
"หะ!!!..อะไรนะ!!อีกรอบดิ!!"
"ร้านเสริมสวยไงงงอะไรละ"
ฮิจิคาตะตอบซ่ำทำให้กินโทกิต้องตะโกนขึ้นมาว่า
"นายจะไปร้านเสริมสวยทำไมฮ่ะ!!!"
"ก็พานายไปแต่งหน้าทำผมไง..อะพอดีเลยถึงและ"
ฮิจิคาตะตอบกินโทกิด้วยน้ำเสียงที่เริ่งหงุดหงิดเพราะรำคาญสายตาที่มองมายังตนเองเเละกินโทกิ ฮิจิคาตะไม่ปล่อยโอกาสให้กินโทกิขัดอะไรทำการลากร่างบางเข้าร้านเสริมสวยทันทีทำให้กินโทกิที่ถูกลากนั้นได้แต่ต้องตามมาอย่างช่วยไม่ได้
กริ้งๆ~
เสียงเปิดประตูของร้านทำให้พนักงานที่กำลังเสริมสวยให้ลูกค้าอยู่และเจ้าของร้านที่กำลังจัดของบนโต็ะหันมามองลูกค้าที่มาใหม่อย่างตลึงเพราะอีกคนก็หล่อละลายอีกคนก็งดงามมากแต่เพราะไม่รู้ว่าเจ้าของร้านตลึงนานเกินไปหรืออะไรก็ไม่ทราบทำให้ฮิจิคาตะต้องเอ่ยขึ้นมาก่อนด้วยน้ำเสียงทุ้มๆว่า
"รบกวนแต่งหน้าทำผมให้'หมอนี้'ด้วย"
ฮิจิคาตะเอ่ยเสร็จก็จูงมือร่างบางไปให้เจ้าของร้านและไปนั้งรอทำให้เจ้าของร้านได้สติขึ้นมาแต่ก็ต้องเอะใจคำว่า'หมดนี้'ที่ฮิจิคาตะพูดขึ้นมาทำให้ต้องเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าอย่างตะกุตะกะว่า
"เออ...ขอเสียมารยาทนะคะ..เออคือคุณเป็นผู้ชายหรอคะ"
ร่างบางหรือกินโทกิที่ได้ยินอย่างนั้นห็หน้าแดงเล็กน้อยและตอบกลับด้วยท่าที่เขินๆว่า
"ครับ..ผมเป็นผู้ชายครับ"
เจ้าของร้านที่ได้ยินความจริงจากปากเจ้าตัวก็เบิกตากว้างเเล้วคิดว่า
'ผู้ชายหรอเนียสวยจังเลย'
กินโทกิที่กังวนขึ้นว่าตัวเองไม่เหมาะกับชุดกิโมโนเลยถามอย่างเศร้าๆว่า
"เออ..มันไม่เหมาะกับผมใช้ไมครับผมจะได้ไปเปลื่ยน"
"อ่ะๆๆไม่ใช้หรอคะคุณเหมาะมากจนฉันตกใจเฉยตอนแรกคิดว่าเป็นผู้หญิงเลยละคะ"
เจ้าของร้านรีบแก้ตัวยกใหญ่เพราะไม่อยากทำให้ลูกค้าเสียใจและพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงมุ่งมั้นว่า
"เดียวฉันจะทำให้คุณสวยที่สุดเองคะ"
"งะ..งั้นรบกวนด้วยครับ"
กินโทกิยิ้มบางๆให้เจ้าของร้าน
ร่วงเวลาพาไปเกือบหนึ่งชั่วโมงจนตอนนี้เที่ยงกว่าๆตอนนี้พนักงานในร้านและเจ้าของร้านที่มองผลงานตัวเองอย่างภาคภูมิใจมองมายังกินโทกิกันเป็นตาเดียวเพราะกินโทกิถูกต่อผมให้ยาวถึงสะโพกรวบผมครึ่งหัวและผูกตัวโบ้สีแดงสวนด้านหลังคอที่ไม่ได้ถูกรวบก็ปล่อยให้คลอยเคลียหลังไป ส่วนหน้าก็ถูกตกแต่งเล็กน้อย แก้มที่ปกติชมพูอ่อนๆถูกปัดให้เข็มขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากด็ทาให้ชมพูอ่อนกว่าเดิม ผมหน้าคลอเคลียโครงหน้าขับให้หน้าหวานกว่าเดิม กินโทกิตอนนี้ราวกับคุณผู้สูงศักษ์ทำให้คนในร้านมองกันเป็นตาเดียวรวมถึงฮิจิคาตะที่มองกินโทกิไม่วางตา
"เออ..เสร็จแล้วใช้ไมครับ"
เสียงหวานของกิโทกิปลุกให้ทุกคนได้สติกลับคือมา เจ้าของร้านรีบตอบด้วยน้ำเสียงภูมิใจว่า
"ค่ะเสร็จแล้วค่ะ"
กินโทกิที่ได้ยินอย่างนั้นรีบเดินไปหาฮิจิคาตะที่มองตนเองอยู่เเล้วเรียกฮิจิคาตะที่ไม่ได้สติว่า
"นี้ฮิจิคาตะเสร็จเเล้วนะ"
ฮิจิคาตะที่ได้ยินเสียงกินโทกิก็ตกใจเล็กน้อยตอบกินโทกิอย่างตะกุตะกะว่า
"อะ..อ้าวเสร็จแล้วรอ"
"อืมเสร็จเเล้ว"ฮิจิคาตะที่ได้ยินว่าเสร็จแล้วเดินไปจ่ายเงินให้เจ้าของร้านที่ยังรู้สึกภูมิใจไม่หายและพากินโทกิออกมาจากร้าน ซึ่งพอทั่งคู้ออกมาก็เรียกสายตาทั้งหมดให้มองทั้งคู้ ฮิจิคาตะไม่สนสายตาพวกนั้นพากินโทกิเดินทันทีโดยที่จับมือของกินโทกิไว้ด้วย
"จะไปกินข้าวรึปล่าวฉันเริ่มหิวแล้วอ่ะ"
กินโทกิเอ่ยขึ้นอย่างหน่ายๆเพราะตนเองหิวมากยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลยบวกกับเดินทั้งเกือบทั้งวันฮิจิคาตะทีาเห็นดังนั้นจึงพยักหน้าให้กินโทกิเเละเดินไปยังฟรุตคาเฟ่ ทันทีที่ทั้งสองเดินเข้ามาก็เหมือนเดจาวูทุกคนในร้านมองกันที่จุดเดียวคือทั้งสองที่ยืนอยู่ ฮิจิคาตะไม่สนใจลากกิโทกิไปที่โต๊ะที่วิวดีที่สุด พนังงานที่เห็นทั้งสองนั้งก็รีบไปไปตอนรับทันที
''อะ..เออไม่ทราบว่ารับอะไรดีคะ''
พนังงานถามอย่างติดๆขัดๆเพราะเห็นหน้าทั้งสอง กินโทกิที่หิวจัดก็ไม่ได้สใจอะไรรีบสั่งสิ่งที่ด้วยเองอยากกิน แต่ในขณะที่คนที่นั้งฝั้งตรงข้ามอย่างฮิจิคาตะกลับสั่งแค่กาแฟแก้วหนึงแล้วนั่งมองกินโทกิที่ยังสั่งไม่หยุด จนกินโทกิที่สั่งเสร็จอย่างพึงพอใจ หันไปมองฮิจิคาตะที่มองตนเองอยู่แล้วถามขึ้นอย่างงงว่า
''มองอะไรหน้าฉันมีอะไรติดรึไง''
ฮิจิคาตะที่ได้ยินคำถามกวนๆก็หัวเราะเล็กน้อยและตอบด้วยน้ำเสียงเจ้าเลห์ที่ฟังแล้วชวนให้หัวใจเต้นว่า
''มองคนน่ารักอยู่นี้ไง''
กินโทกิที่ได้ยินคำตอบบวกเสียงที่ชวนใจเต้นก็หน้าแดงเขินราวกับลูกมะเขือเทศ กินโทกิเลยหันหน้าหนีแก้เขินโดยคนที่มองหน้าแดงๆอยู่นั้นทำได้เพียงยิ้มหัวเราะกับหน้าตาน่ารักๆ ทั้งสองนั่งกันอยู่สักพักอาหารที่สั่งก็มาเสิร์ฟกินโทกิไม่รออะไรรีบกินอาหารที่อยู่ตรงหน้าอย่างรวดเร็วจนฮิจิคาตะกังวนว่ามันจะติดคอแต่ก็ไม่ได้ห้ามอะไรได้แต่ยิ้มอ่อนๆจนคนที่รีบกินอยู่นั้นหันมามองตาขวาง กินโทกิที่กินอาหารเสร็จแล้วยังไอติมฟรุตคาเฟที่ตนเชื่อนชอบมากินต่อทำให้ฮิจิคาตะคิดว่าตัวเล็กแบบนี้เอาอาหารที่กินไปเก็บไว้ไหนในท้องแบนๆนั้นกัน แต่ก็ไม่ว่าอะไรเพราะฮิจิคาตะตามใจกินโทกิอยู่แล้ว จนเวลาร่วงเลยไปบ่าย 2 โมง ทั้งสองจึงหยุดกินและพากันจ่ายเงินออกจากร้านโดยคนที่จะจีบต้องกินแห่วเพราะคิดว่าทั้งสองคงเป็นแฟนกันเลยทำได้แค่มองจนทั้งสองลับตาไป
หลังที่ทั้งสองออกจากร้านก็เดินดูตลาดนัดที่เค้าวางของขายทั้งหลายไว้เพราะกินโทกิว่าจะซื่อของไปฝากทั้งสองคนที่ตอนนี้คงอยู่ที่บ้นทั้งสองเปรียบเสมือนลูกของตนที่ตนเองเป็นพ่อแต่หากรู้ไม่ว่าตำแหน่งพ่อจะกลายเป็นแม่ในไม่ช้า อิจิคาตะที่เห็นกินโทกิเดินมาตั้งนานเลยถามว่า
''จะซื่ออะไรไม''
กินโทกิที่ได้ยินก็หันไปมองแล้วถามด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนว่า
''นายจะเลี้ยงฉันรึปล่าวละฮะๆ''
''เลี้ยงสิจะเอาไมละ''
ฮิจิคาตะตอบด้วยน้ำเสียงทุ่มติดอ่อนโยนจนตนฟังหน้าแดงเล็กน้อยแต่กลบเกลือนด้วยการลากไปซื่อของให้ลูกตนเอง
ทั้งสองเดินซื่อของจนเวลา ร่วงเลยไป 5 โมงเย็นทั้งสองเดินกันไปเรื่องจนเจอคนที่ไม่น่าเจออย่าง ทากาสุงิ ชินสุเกะ ที่กำลังมองมายังทั้งสองพอดี ทากาสุงิที่เห็นทั้งสองหยุดเดินเลยเดินเข้าไปหาเเละพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นจนคนฟังยังต้องขนลุกว่า
''กินโทกิ นายหรอ''
กินโทกิที่ได้ยินเลยตอบไปอย่างไม่ได้ใส่ใจเลยวา
''อ่าฮ่ะ ฉันเองทำไมหรอ''
''นายสวยขึ้นเยอะเลยนะ...แต่...ทำไมต้องมากับเจ้าสุนัขรัฐบาลได้ละ''
ทากาสุงิพูดกับกินโทกิด้วยน้ำเสียงอ่อนๆเล็กน้อยแต่พอเอ่ยถึงคนที่มากับร่างบางเสียงนั้นกลับเย็นชาและมองคนที่มากับร่างบางด้วยสายตาคมกริบราวกับจะฆ่าคนได้
คนที่ถูกมองด้วยสายตาอย่างนั้นก็มองตอบด้วยสายตาที่สามารถฆ่าคนได้ตอบกลับไป จนทำให้บรรยากาศตอนนี้กดดันสุดๆ กินโทกิที่เริ่มเห็นว่าท่าไม่ดีเลยตอบทากาสุงิว่า
''เออ..พอดีฮิจิคาตะจะเลี้ยงข้าวนะเลยมาด้วยกัน''
ทากาสุงิที่ได้ยินอย่างนั้นอารมณ์เสียและหงุดหงิดมากในขณะที่ฮิจิคาตะอารมณ์และยิ้มเยาะเย้ยให้ทากาสุงิ
ทากาสุงิท่หงุดหงิดมากกว่าเดิมจับมือร่างบางให้เดินตามตนเองไป กินโทกิที่จู่ๆถูกลากไปโดยไม่ได้ตั้งตัวก็ตกใจพยายามดึงมือกลับแต่ทากาสุงิจับเเน่นมากเลยเอาออกไม่ได้ ฮิจิคาตะก็ตกใจและอารมณ์เสียที่คนที่แอบรักโดนคนอื่นเอาไปก้พยายามวิ่งไปเอาตัวคืน
ทั้งสามวิ่งกันจนมาถึงซอกหลืบแห่งหนึ่งที่ไม่มีคนอยู่หรือเข้าไปใกล้เลย ทากาสุงิที่พากินโทกิมาถึงก็ปล่อยข้อมือกินโทกิที่ตอนนี้แดงเทือกเพราะแรงจับของทากาสุงิ ฮิจิคาตะที่วิ่งตามหลังมาถึงก็โกรธที่ทากาสุงิมาจับของๆตนเองและทำให้เป็นรอย มองทากาสุงิราวกับจะฆ่าให้ตายซึ่งทากาสุงิก็มองตอบกลับเพราะตนเองก็รู้สึกแบบเดียวกับฮิจิคตาตะก้็คือหลงรักร่างบางตรงหน้าราวกับ
อยากทำให้เป็นของตนเอง
อยากกักขังไว้ไม่ให้ใครเห็น
อยากให้อีกฝ่ายคิดถึงแค่ตนเอง
อยากให้อีกฝ่ายโหยหาแค่ตนเอง
และอื่นๆอีกมากมายที่ไม่สามารถเอ่ยออกมาได้ฮิจิคาตะเเละทากาสุงิต้องอดทนขนาดไหนที่อีกฝ่ายมีแต่คนหลงรักพยายามไม่ไปตามฆ่าคนที่บังอาจมาหลงรักร่างบางแค่ให้คนอื่นมาเตะต้องร่างบางได้ก็ถือว่าอดทนมากแล้ว
ทากาสุงิเอ่ยด้วยเสียงเย็นชาออกมาว่า
''กินโทกิเป็นของๆฉันไม่ใช้ของเจ้าสุนัขรัฐบาลหรอกนะ''
อีกฝ่ายที่ได้ยินก็ยิ้มเย็นๆและตอบอีกฝ่ายด้วยเสียงที่เย็นพอๆกันว่า
 ''กินโทกิเป็นของนายตั้งแต่เมื่อไรกินโทกิเป็นของๆฉันต่างหาง''
ทากาสุงิก็ยิ้มเย็นเริ่มหยิบดาบที่คาดไวตรงเอวและชักออกมา ฮิจิคาตะก็หยิบออกมาเช่นกันและชี้ไปทางทากาสุงิที่ชี้มาทางตนเช่นกัน ไร้เสียงพูดคุยทั้งสองเริ่งฟันดาบใส่กันโดยไม่สนอะไรทั้งสิน กินโทกิที่ตอนแรกกำลังงงว่าทั้งสองคุยไรกันที่เกียวกับตนเองและบอกว่าตนเองเป็นของทั้งคู่ก็ตกใจเพราะตนเองไม่ได้เป็นของใครทั้งนั้นก็พยายามห้ามทั้งสองที่ตอนนี้หมายจะเอาชีวิตของอีกฝ่ายให้ได้จนในที่สุดกินโทกิไม่อยากห้ามและโกรธที่ทั้งคู่มองตนเองราวกับสิ่งของเลยตะโกนขึ้นว่า
''ฉันไม่ใช้ของใครทั้งนั้นเลิกทะเลาะกันได้แล้ว!!!!พอสักทีฉันจะไปหาโชโกะละ!!!''
กินโทกิพูดเสร็จก็เตรียมที่จะเดินกลับหลังแต่ทว่ามือทั้งสองข้างกับถูกจับเเละกระชากติดกำแพงโดยที่มีคนจับคือฮิจิคาตะข้างขวาส่วนทากาสุงิข้างซ้ายกินโทกิพยายามสะบัดมือทั้งสองข้างให้หลุดจาการจับกุมไว้แต่ก็ต้องย่อมแพ้เพราะทั้งสองจับแน่นมากจนเริ่มเจ็บกินโทกิที่โกรธอยู่ตะคอกถามว่า
''พวกนายจะทำอะไร!!ปล่อยฉันเดียวนี้!!''
ฮิจิคาตะที่ได้ยินก็มองกินโทกิด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกเเละพูดเสียงเย็นว่า
''ก็นายจะไปหาคนอื่นไม่ใช้หรอฉันไม่ยอมหรอกนะ''
และทากาสุงิก็มองกินโทกิแบบเดียวกับฮิจิคาตะและตอบกลับว่า
''แันไม่ยอมให้นายไปหาคนอื่นอีกหรอกนะ''
กินโทกิที่เริ่มหวาดกลัวทั้งสองเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่หวาดกลัวว่า
''พะ..พวก..นะ.นาย.จะทำไร..นะ''
ทั้งสองคนยิ้มและตอบด้วยเสียงที่เย็นชาพร้อมกันว่า
''ทำให้นายเป็นของพวกเราไงละ''
-------------------------------------------------------------------
บนเตียงสีขาวราวกับขนนกมีร่างทั้งสามนอนอยู่ร่างบางที่นอนหลับอยู่ตรงกลางอย่างเหนื่อยอ่อนนั้นกำลังมีทั้งสองคนมองใบหน้าอยามหลับนั้นอยู่
''ฉันจะกักขังนายไม่ให้เห็นเดือนหรือตะวัน''
ฮิจิคาตะพูดและยิ้มอย่างเลือดเย็น
''ฉันจะทำให้นายไปไหนไม่ได้''
ทากาสุงิพูดและมองไปยังขาขาวๆของร่างบางที่ตอนนี้มีโซ่ลามไว้อยู่
ทั้งสองสบตากันและพูดกันโดยไม่นัดหมายว่า
''พวกเราจะทำให้นายกลายเป็นของพวกเราตลอดไปต่อให้คนทั้งโลกปฎิเสธในตัวนายขอให้มีพวกเราเท่านั้นที่จะอยู่ข้างนายตลอดไป''




The EnD 
ถ้าตรงไหนผิดก็ขอโทษด้วยนะค่ะ
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งจากการมโนไม่ใช้เรื่องจริงแต่อย่างใด
ขอบคุณที่เข้ามาอ่ายด้วยคะ

ผลงานอื่นๆ ของ Lucael

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 12:18
    ฟินมากเลยยยยย///////

    #3
    0
  2. #2 05091979 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 14:20
    ทำไม...ฟินแอร้!!!
    #2
    0
  3. #1 naansoos01254 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 19:56
    ชอบอ่ะ
    #1
    0