คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic KNB] หนึ่งวันหยุดของทีมบาสราคุซัน

โดย @koy_cj

อยู่ๆก็มีตัววุ่นวายมาปรากฎตัวที่ราคุซันทำเอาอาคาชิต้องถอนหายใจวันละหลายล้านรอบ ไหนจะเรื่องรักอีก อาคาชิคนนี้จะทำยังไงดึนะ

ยอดวิวรวม

141

ยอดวิวเดือนนี้

44

ยอดวิวรวม


141

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


13
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  20 ก.ย. 63 / 22:44 น.
นิยาย [Fic KNB] ˹ѹشͧҤثѹ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
กลับมาแล้วจร้าาาาา หายไปนานคิดถึงกันไหมเอ่ย 5555 วนกลับมาดูคุโรโกะ(รอบที่ล้านแปด) ก็มูฟออนจากคู่นี้ไม่ได้สักที เรื่องนี้จะเป็นทามไลน์ช่วงจบวินเทอร์คัพแต่ทั้งคิโยชิกับคางามิยังอยู่นะเออ และๆๆๆๆทั้งสองคนในเรื่องนี้คบกันแล้วเน้อ
.
.
.
.
.
ปล.ไม่ใช่ภาคต่ออ่านแยกได้จร้า
ปล.ล.ฝากติชมด้วยนะคะ ทิ้งไปนานอาจจะภาษไม่สวยเท่าไหร่

คำเตือน เตรียมเลือดไว้ด้วยเด้อ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 20 ก.ย. 63 / 22:44


ณ โรงเรียนราคุซัน 

"รบกวนด้วยนะครับ" 

เสียงดังสนั่นลั่นยิมดังออกมาพร้อมกับความวุ่นวายที่นานๆทีจะเกิดขึ้นของโรงเรียนราคุซันสร้างความประหลาดใจให้หลายๆคนไม่น้อยแต่เพียงแค่ครู่เดียวทุกอย่างก็กลับคืนสู่สภาวะปกติ 

"เงียบ" 

เบื้องหลังคำสั่งเฉียบขาดก็ไร้สิ้นเสียง อาคาชิ เซย์จูโร่ กัปตันทีมบาสราคุซันยืนมองเหล่าคนเบื้องหน้าพลางนวดขมับ 

"ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่กัน" 

จะไม่ให้สงสัยได้อย่างไรเมื่อเหล่าคนคุ้นหน้าคุ้นตายกขบวนกันมาเต็มยิม 

"เห็นว่าเป็นวันหยุดยาวพวกผมเลยว่าจะมาซ้อมร่วมกับราคุซันหน่ะครับ" 

เสียงคุโรโกะตอบแทนทีมเซย์รินที่ยกกันมา 

"พอเห็นว่าเท็ตสึจะมาไหนๆก็ไหนๆแล้วเลยโทรชวนทุกคนมาด้วยเลยหน่ะ" 

เป็นโมโมอิที่ไขข้อข้องใจถึงการมาทุกคนโดยรวมแล้วไม่ต่ำกว่า 10 ชีวิต ทีมเซย์ริน อาโอมิเนะ โมโมอิ คิเสะ มุราซากิบาระ ฮิมุโระ มิโดริมะ ทาคาโอะ พอมารวมกันก็วุ่นวายจนโรงยิมแทบแตก อาคาชิไม่รู้เลยว่าตั้งแต่พวกนี้มาถึงเขาถอนหายใจไปกี่ครั้ง จะไปจะมาก็ไม่บอกแบบนี้ดูท่าบ้านเขาคงต้องรับแขกอีกตามเคย 

"โอเคเข้าใจแล้วงั้นไปเปลี่ยน..." 

"เฮ้ยเดี๋ยวสิวะอะไรของแกเนี่ยอาโอมิเนะ" 

"แกนั่นแหละถอยไปฉันจะซ้อมก่อน" 

เสียงเถียงของอาโอมิเนะกับคางามิดังขึ้นทันทีตามด้วยเสียงของคนอื่นดังต่อๆมา หากแต่ไม่มีใครรู้ถึงรังสีทมิฬที่แผ่ออกมาจากตัวอาคาชิแม้แต่น้อย 

"ใจเย็นก่อนอาคาชิ" มายุสุมิที่ไม่รู้โผล่มาตอนไหนไม่รู้พูดพอให้ได้ยินเพียงสองคน 

"อืม" 

หลังจากทำใจให้เย็นเขาก็ต้อนเหล่าผู้มาเยือนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเริ่มซ้อมกันสักที 

 

"หวัดดีครับ" 

คุโรโกะเอ่ยทักเงาแห่งราคุซันที่ม้านั่งอยู่ข้างสนาม 

"มีอะไร" 

มายุสุมิปลายตามองคุโรโกะเล็กน้อย 

"คุณมายุสุมิก็ยังมาซ้อมอยู่หรอครับ" 

"อืม โดนเจ้าพวกนั้นลากมาหน่ะ" 

เอ่ยพลางมองราชันไร้มงกุฎที่เล่นบาสกับทุกคนอยู่ในสนาม 

"สนิทกันดีนะครับ" 

"ไม่ใช่สัก..." 

"เปล่าครับ ผมหมายถึงคุณกับอาคาชิ" 

คำพูดของคุโรโกะทำมายุสุมิชะงักไปเล็กน้อย 

เด็กคนนี้ 

"ไม่เท่านายกับเจ้าหัวแดงนั่นหรอก" 

คำพูดบ่งบอกว่าตนก็รู้ไม่น้อยไปกว่าเงาของเซย์รินเอ่ยบ้างแต่คุโรโกะก็ไม่ได้มีท่าทีตกใจแต่อย่างไร 

"คุโรโกะ" 

เสียงเรียกดังมาจากสนามก่อนเจ้าตัวจะหันมาขอตัวกับมายุสุมิแล้ววิ่งเหยาะๆไปหาแสงของตน มายุสุมิถอนหายใจเล็กน้อยที่ดูคุโรโกะก็รู้ไม่น้อยสักเท่าไหร่ก่อนจะเดินเลี่ยงไปหยิบน้ำกับขนหนูก่อนจะเลียบไปตามขอบสนาม 

"ขอบคุณครับ" 

อาคาชิเอ่ยสั้นๆกับเงาของเขาที่ส่งน้ำมาให้ก่อนจะทรุดลงนั่งข้างๆกัน ผ้าขนหนูที่มือถูกยื่นไปซับเหงื่อบนใบหน้าของคนข้างกายอย่างลืมตัว อาคาชิชะงักไปเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ทักคนที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ตนขึ้นเรื่อยๆ 

"อ๊ะ" 

มายุสุมิชะงักไปเล็กน้อยเมื่อรู้สึกตัวว่าหน้าตัวเองเข้าใกล้อาคาชิมากเกินไป พอจะถอยห่างมือข้างนึงกลับถูกยึดไว้แทน "ปะ...ปล่อย" 

เอ่ยแผ่วเบาพลางหลบสายตาที่จ้องลงมา 

"หึ" 

อาคาชิยิ้มขำกับปฏิกิริยาคนตรงหน้าก่อนจะแกล้งดึงมือเจ้าตัวให้เข้ามาชิดขึ้นก่อนเอ่ยเบาๆข้างหู "ขอบคุณนะจิฮิโระ" ลมหายใจร้อนๆข้างหูทำให้มายุสุมิเด้งถอยหลังอย่างตกใจ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใบหน้าตนต้องแดงมากแน่ๆ เหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบอยู่ในสายตานับสิบคู่แต่หากทุกคนก็พร้อมใจปิดปากเงียบอย่างรักตัวกลัวตาย ถ้าขัดจังหวะอาคาชิไม่ต้องเดาอนาคตก็รู้ว่าจะเป็นยังไง 

 

ตกเย็นตามคาดเหล่าผู้มาเยือนก็ต้องเข้าพักที่บ้านของอาคาชิอย่างช่วยไม่ได้ซึ่งก็รวมไปถึงเหล่าตัวหลักทีมราคุซันที่ติดสอยห้อยตามมาด้วย 

"เดี๋ยวคงต้องจับคู่กันนอนนะ" 

เพราะมากันเยอะทำให้ต้องแบ่งๆกันนอนโดย คางามินอนกับคุโรโกะ คิโยชิกับฮิวงะ ริโกะกับโมโมอิ มิโตเบะกับโคงาเนอิ อิซึกิกับสึจิดะ คาวาฮาระกับฟุริฮาตะและฟุคุดะ มิโดริมะกับทาคาโอะ มุราซากิบาระกับฮิมุโระ อาโอมิเนะกับคิเสะ มิบุจิกับฮายามะ ส่วนเนบุยะอาคาชิยกให้นอนคนเดียวไปเลย 

"ถ้าตกลงกันได้แล้วก็เอาของไปเก็บก่อนแล้วค่อยลงมาทานข้าวนะ" 

แจกแจงเรื่องห้องพักเสร็จทุกคนก็แยกย้ายไปตามห้องพัก อาคาชิจึงเดินเลี่ยงไปยังห้องของตนบ้าง 

"จะอาบน้ำก่อนไหมครับจิฮิโระ" 

เอ่ยถามผู้ร่วมอาศัยอีกคนที่เดินตามหลังเข้ามา 

"อืม" 

ตอบรับก่อนจะหยิบชุดเข้าไปผลัดเปลี่ยนสักพัก ก่อนอาคาชิจะไปอาบต่อบ้าง มายุสุมิเช็ดผมพอหมาดก่อนจะนั่งลงบนเตียงในห้องที่เข้ามาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ไม่เพียงแต่ห้องจะพอหรือไม่หากครั้งใดมาพักที่บ้านอาคาชิเขาจะต้องมานอนร่วมกับเจ้าบ้านเสมอ คิดอะไรเพลินๆไม่นานอาคาชิก็เดินออกมา มายุสุมิแถบหยุดหายใจเมื่อคนตรงหน้าออกมาเพียงผูกผ้าขนหนูเอวต่ำ 

"มองอะไรครับ" 

เผลอจ้องนานจนโดนเอ่ยกระเซ้าก็รีบหันหนีแก้เขินแต่ก็ห้ามหน้าที่ขึ้นสีแดงไม่ได้อยู่ดี อาคาชิยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าคนเขินพลางเอื้อมมือไปคว้าคางคนบนเตียงให้หันมามองตน 

"ยังไม่ชินอีกหรอ หืม" 

เอียงหน้าไล้บนแก้มให้ขึ้นสีมากกว่าเดิม ก่อนจะโน้มมอบจุมพิตเริ่มจากแผ่วเบาแล้วแทรกเรียวลิ้นเข้าไปหยอกล้อ มายุสุมิเอียงหน้าเล็กน้อยให้รับจุมพิตได้ถนัดก่อนจะปล่อยให้สติถูกคนด้านบนชักนำไป 

"อือ" 

เสียงครางแผ่วเบากับมือที่จิกไหล่อาคาชิเป็นสัญญาณบอกว่าคนตรงหน้าเริ่มไม่ไหวแล้ว เจ้าตัวจึงผละออกเพียงเล็กน้อยก่อนจะกดจูบย้ำลงไปซ้ำๆ 

"อือ พอแล้วเซย์" 

มายุสุมิเอียงหน้าหนีเป็นพัลวันเมื่อเกรงว่าอาคาชิจะเลยเถิดไปมากกว่านี้ ฝ่ายอาคาชิที่เห็นลูกแมวของเขาเริ่มหน้าง้ำจึงจะเลิกแกล้งแต่ก็ไม่วายแนบริมฝีปากบนหน้าผากเบาๆเป็นการทิ้งทวน 

ช่วงมื้อเย็นผ่านไปด้วยความวุ่นวายเพราะเหมือนรวมตัวคนบ้าเอาไว้ด้วยกันแต่ก็ถือเป็นสีสันทำให้ไม่เงียบเหงา หลังอาหารพวกเขาต่างจับกลุ่มคุยสัพเพเหระไปเรื่อย บ้างก็ไปกระจุกกันเล่นเกมที่เจ้าบ้านให้เหล่าแม่บ้านไปหามาให้เล่นอยู่ไม่ไกลกัน พอเริ่มดึกสาวๆสองคนก็ฝากฝังทุกคนให้อาคาชิดูแลก่อนจะขอตัวไปนอน จวบจนใกล้จะเที่ยงคืนก็มีเพียง อาโอมิเนะกับคางามิที่เล่นเกมแข่งกันอยู่ และคิเสะกับคุโรโกะที่นั่งคุยกับอาคาชิอยู่ 

"เข้ามาเลยฉันไม่แพ้แกแน่คางามิ" 

"เข้ามาเซ่"

ไม่รู้ว่าจะแข่งกันไปถึงไหนจนนี่จะเที่ยงคืนอยู่แล้วก็ยังไม่ยอมหลับยอมนอนกันผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะอยู่นั่น ระหว่างมองสองคนบ้าแข่งกันแรงสะกิดเล็กน้อยกับน้ำหนักที่ทิ้งลงมาบนหัวไหล่เรียกให้อาคาชิหันไปสนใจ 

"เซย์...ง่วง" 

เสียงแผ่วเบาเอ่ยพอได้ยินกับดวงตาที่จะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่ทำให้อาคาชิยิ้มอย่างอ่อนใจ 

"ไปนอนก่อนไหม" 

อาคาชิพูดพลางลูบหัวคนข้างๆที่เหมือนจะชัดดาวน์ตลอดเวลา 

"ไม่...เอา" 

ส่ายหัวพลางเขยิบเข้ามาใกล้คนข้างๆเรื่อยๆ ไม่ใช่ว่าอาคาชิจะดูไม่ออกว่ามายุสุมิคงจะรอเขาขึ้นไปด้วย พอเห็นอย่างนั้นก็อดสงสารไม่ได้ 

"จะเที่ยงคืนแล้วไปนอนได้แล้วครับ" 

สองคนบ้าหันมาจะค้านแต่พอสบตากับเจ้าบ้านก็ชะงักทันทีเผลอมองไปข้างๆโดยอัตโนมัติจึงเข้าใจว่าหากพวกเขายังดื้อดึงเรื่องอาจจะจบไม่สวยก็ได้จึงรีบกุลีกุจอเก็บข้าวเก็บของแล้วแยกย้ายขึ้นห้องพักทันที 

ด้านอาคาชิเมื่อทุกคนไปแล้วก็สั่งให้แม่บ้านเช็คความเรียบร้อยแล้วแยกย้ายไปพักส่วนเจ้าตัวก็ช้อนอุ้มคนที่เผลอหลับไปแล้วไปพักเช่นกัน วางลงบนเตียงแผ่วเบาก่อนจะผละออกเล็กน้อยแต่มือนึงของมายุสุมิก็เอื้อมาคว้าไว้ทัน 

"เซย์...อือ" 

อาคาชิกดจูบลงไปไม่ให้ทันตั้งตัวก่อนจะผละออกมากระซิบให้ได้ยิน 

"ผมจะไปปิดไฟแล้วมานอนด้วย" 

พยักหน้าเข้าใจไม่นานอาคาชิก็กลับมาล้มตัวข้างๆมายุสุมิเขยิบเข้าหาอ้อมกอดโดยสัญชาตญาณ 

"ฝันดีครับจิฮิโระ" 

 

รุ่งเช้าเหล่าทีมบาสราคุซันก็ต้องรับหน้าที่เป็นไกด์นำเที่ยวให้กับทุกคน ซึ่งได้รับอนุเคราะห์เป็นรถบัสจัดหาโดยอาคาชิอีกเช่นเคย 

"มาแข่งกันคางามิ" 

หยุดพักกลางวันกันที่สวนสาธารณะแต่พวกบ้าบาสก็ยังไม่หยุดพักคราวนี้คนอื่นๆก็ดันไปร่วมด้วย มายุสุมิที่นั่งอ่านไลท์โนเวลที่พกมาด้วยเงยหน้าขึ้นเมื่อรู้ถึงเงาที่พาดทับลงมา 

"นึกว่าใครที่แท้ก็ซิกส์แมนรุ่นพัฒนาแล้วของราคุซันนี่เอง" 

คำทักทายชวนโมโหมาพร้อมกับเหล่าผู้โสมมแห่งวงการบาสพวกคิริซากิ ไดอิจิ มายุสุมิเหล่มองทุกคนที่สนามที่กำลังจดจ่อจนไม่มีใครทันสังเกตก่อนจะตัดสินใจจะลุกเลี่ยงไปหาทุกคน 

"อ้าวๆ จะไปไหนซะหล่ะครับไม่คิดจะทักทายกันหน่อยหรอคุณซิกส์แมนร่างก็อปปี้" 

ไม่พูดเปล่าเหล่าสมาชิกที่เหลือก็ขยับขยายกันทางมายุสุมิไว้ทันที 

"ฉันไม่คิดว่าเรามีอะไรจะต้องคุยกัน" 

"เย็นชาจังนะ หึ นายมันก็แค่ตัวปลอม" 

คำพูดต่อมาของฮานามิยะทำให้มายุสุมิเผลอกำหมัดออกมาอย่างโกรธแค้นซึ่งเข้าทางพวกนั้นพอดิบพอดี 

"โอะๆ โกรธซะแล้วสิ555 ไอ้ของปลอมเอ้ย" 

ก่อนที่มายุสุมิจะซัดปากหมาๆนั่นเสียงทรงอำนาจก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน "

หุบปากไปซะ พวกสกปรก" 

เหล่าสมาชิกคิริซากิรีบกลับมายืนข้างฮานามิยะทันทีเมื่ออาคาชิปรากฎตัวขึ้น 

"คิดว่าใครที่แท้ก็พวกขี้โกงนี่เอง" 

เสียงเรโอะที่ตามาทีหลังสำทับบ้างก่อนทุกคนในสนามบาสจะมาสมทบ 

"แหมๆก็แค่มาทักทายอย่าโกรธไปเลยน่า ไว้เจอกันใหม่นะครับคุณมายุสุมิ" 

ฮานามิยะพูดทิ้งทายก่อนจะเดินจากไป คำถามในใจทุกคนคือโลกมันจะแคบไปไหม บังเอิญอะไรขนาดนี้ แต่ขณะเดียวกันอาคาชิก็เอื้อมมือไปคว้าแขนมายุสุมิลากออกไปทันที ทุกคนได้แต่ยืนงงแต่ก็ไม่มีใครคิดจะตามเพราะคิดว่าทั้งสองคนคงอยากคุยกันส่วนตัวมากกว่า เมื่อกี้ตอนเล่นบาสอยู่ดีๆอาคาชิก็ทิ้งลูกแล้วผลุนผลันออกมาทันทีพวกเขาถึงเพิ่งเห็นว่ามายุสุมิถูกพวกคิริซากิล้อมอยู่ แต่พอตามมาก็ได้ยินเพียงคำพูดอาคาชิเท่านั้นจึงไม่แน่ใจว่าพวกนั้นพูดอะไรกับมายุสุมิกันแน่ แต่ดูท่าเจ้าพวกนั้นจะเล่นกับไฟซะแล้วล่ะ 

ด้านอาคาชิเดินมาหยุดในห้องน้ำสาธารณะกดประตูลงกลอนแต่มายุสุมิก็ยังเหมือนไม่รู้สึกตัว 

"จิฮิโระ" 

เสียงเรียกพร้อมแรงเขย่าทำให้สติกลับคืนมามองหน้าอาคาชิงงๆ 

"มีอะ..." 

"ขอโทษนะครับ" 

คำขอโทษที่ไม่ต้องอธิบายก็เข้าใจ มายุสุมินิ่งไปจะว่าไม่รู้สึกก็ไม่ใช่ ก้มหน้าซ่อนดวงตาที่เอ่อคลอด้วยน้ำตา 

"จิฮิโระคือจิฮิโระ ไม่ใช่ตัวแทนของใครนะครับ" 

เอ่ยย้ำให้คนตรงหน้ามั่นใจในตัวเขา ความรักที่เกิดไม่ใช่เพราะใครแทนใคร ขอโทษกับบาดแผลในอดีตที่ตนเป็นคนกระทำ มายุสุมิโผลเข้าหาอาคาชิกอดให้มั่นใจว่าคนที่อาคาชิเลือกคือเขา คือจิฮิโระ 

"รักจิฮิโระนะครับ" 

เอ่ยพลางจูบซับไปบนหน้าผาก แก้ม ใบหู เรื่อยลงมาถึงริมฝีปากก่อนผละออกเอียงหน้าผากแนบกัน 

"รักเซย์จูโร่นะ" 

คำพูดบอกรักหาได้ยากจากคนเย็นชาเรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากอาคาชิ คนพูดเริ่มเขินจนต้องหลบตาแต่ก็เพียงไม่นานเมื่อมือข้างนึงของอาคาชิเอื้อมมารั้งใบหน้าให้รับจุมพิตแผ่วเบาดังคำตอบรับ 

"ครับ" 

หลังจากคุยกับเรียบร้อยทั้งสองคนก็ไปรวมกับทุกคนเพื่อเดินทางไปยังสถานที่ต่อไป ตระเวนกันจนเย็นย่ำก็กลับมาหมดแรงกินข้าวเย็นที่บ้านอาคาชิตามเดิมแล้วก็วุ่นวายตามเดิมแต่ไม่นานก็เงียบสงบลงเพราะไปมาหลายที่ถึงจะบ้าพลังขนาดไหนทุกคนก็พร้อมใจไปพักผ่อนเพื่อเตรียมตัวกลับสำหรับวันพรุ่งนี้ เว้นเพียงแต่ 

 

ใครไหวก็เลื่อนไม่ไหวก็ข้ามได้จร้า ไม่ถึงกับ 18 ใจร่มๆกันเน้อ 

 

"อะ...อือ..เซย์...อ่ะ" 

มือบางจิกลงบนไหล่คนข้างล่างไว้แน่น อึดอัด 

"ไหวไหมจิฮิโระ" 

เอ่ยถามพลางปัดผมที่ชื้นเหงื่อไปทัดไว้ข้างหู มายุสุมิน้ำตาคลอแต่ก็พยักหน้ารับ 

"อ่ะ...อือ...ลึก" 

ขยับพลางก้มหน้าซบไหล่แกร่ง อาคาชิกระชับเอวอีกฝ่ายเข้ามาใกล้จับไว้ให้มั่นก่อนจะพลิกให้นอนลงไปกับเตียง 

"อ้า...เซย์...ช้าหน่อย...อื้อ" 

นอนหอบหายใจหมดแรงต่างจากคนข้างบนที่ยังรู้สึกไม่พอ 

"ดะ...เดี๋ยว" 

เอ่ยห้ามไม่ทันอาคาชิเริ่มขยับอีกครั้ง 

 

"อือ..โอ้ย"

แสงลอดผ่านผ้าม่านปลุกมายุสุมิขึ้นมารับวันใหม่แต่เพียงแค่ขยับตัวความเจ็บก็แล่นขึ้นมาทันที 

"ลุกไหวไหมจิฮิโระ" 

อาคาชิช่วยพยุงให้ลุกขึ้นนั่งก่อนจะทาบมือวัดไข้ไปตามหน้าผาก ถอนหายใจเล็กๆที่ดูเหมือนจะไม่ป่วย 

"อยากอาบน้ำ" 

เอ่ยบอกคนข้างกายเพราะดูแล้วเขาคงลุกเดินไปเองไม่ไหวแน่ๆถึงจะไม่เจ็บมากเท่าครั้งแรกๆที่ทำแต่มันก็ขัดๆไม่น้อย อาคาชิลุกอุ้มคนบนเตียงไปส่งถึงห้องน้ำจัดแจงทุกอย่างให้เสร็จสรรพ ดูแลเสียหน่อย 

ใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวไม่นานก็เดินลงมาสมทบกับทุกคนที่ห้องอาหารทานข้าวก่อนออกเดินทางไปส่งยังสถานีรถไฟ 

"งั้นแยกกันตรงนี้นะ" อาคาชิเอ่ยขึ้นเมื่อถึงทางแยกไปยังแต่ละปลายทาง ล่ำลากันด้วยความวุ่นวายเหมือนเดิม 

"ไปกันหมดแล้วสินะ"

มิบุจิเอ่ยขึ้นอย่างถอนใจแค่สองวันเหมือนสองปี 

"แล้วพวกเราจะเอาไงกันต่อ" 

ฮายามะถามความเห็นก่อนจะได้ข้อสรุปว่าพวกเขาก็ควรแยกย้ายเช่นกัน 

"งั้นพวกเราไปแล้วนะอาคาชิ" 

เนบุยะกับอีกสองคนแยกย้ายกันไปจึงเหลือเพียงอาคาชิกับมายุซุมิ 

"ไหวไหมครับ" 

ถามพลางเอื้อมมือไปโอบรอบเอวไว้ มายุสุมิถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆก่อนจะทิ้งน้ำหนักไปในอ้อมแขนอีกคน เมื่อกี้เขาเกร็งแทบตาย 

"อยากพัก" 

อาคาชิพยักหน้ารับก่อนจะโอบประคองเดินกลับไปยังรถที่จอดรอไว้ คล้อยหลังไปไม่นานเหล่ากลุ่มคนที่ไม่น่าจะอยู่ที่นี่กลับปรากฎตัวขึ้นคนละฝั่งคนละมุมของสถานี อาคาชิเหล่มองเล็กน้อยพลางคิดในใจ 

วุ่นวายจนวินาทีสุดท้ายกันจริงๆ

ผลงานอื่นๆ ของ @koy_cj

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น