คัดลอกลิงก์เเล้ว

Fic : Matsuno การจากลาครั้งยิ่งใหญ่ [ Osomatsu-san ]

ยอดวิวรวม

220

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


220

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


5
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  1 พ.ค. 59 / 19:42 น.
นิยาย Fic : Matsuno èҡҤ˭ [ Osomatsu-san ] Fic : Matsuno การจากลาครั้งยิ่งใหญ่ [ Osomatsu-san ] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 1 พ.ค. 59 / 19:42


“ ฮึก …. รอฉันก่อนนะ …….. ”
เสียงกู่ร้องภายในใจของชายหนุ่มในฮู้ตน้ำเงินดังขึ้นในขณะที่กำลังรีบวิ่งฝ่าพายุท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำตกลงมาไม่หยุดหย่อน …
ชายหนุ่มวิ่งฝ่าสายฝนอย่างไม่มีความหวาดกลัว หากแม้ว่าสิ่งที่ตนกำลังจะไปเผชิญนั่นมันน่ากลัวยิ่งกว่าการวิ่งฝ่าสายฝนพายุนี้เสียอีก …..


“ แฮ่ก … แฮ่ก …. ”
เสียงหอบนั่นดังขึ้นมาปนกับเสียง ซ่า ซ่า ของสายฝน ก่อนที่ชายหนุ่มในฮู้ตสีน้ำเงินจะหยุดลงหน้าสถานที่แห่งหนึ่ง .. ตึกสูงใหญ่สีขาวที่เปร๊อะเปรื้อนไปด้วยคราบน้ำฝน ‘ โรงพยาบาล ’ … ร่างของชายหนุ่มฮู้ตน้ำเงินรีบวิ่งเข้าไปข้างในภายในตึกอาคารก่อนที่จะรีบมุ่งหน้าไปตรงลิฟท์


“ โธ่เว้ย …. ”
ชายหนุ่มในฮู้ตสีน้ำเงินสถบออกมาอย่างหงุดหงิดเมื่อลิฟท์ที่กดนั้นไม่ยอมลงมาสักที ว่าแล้วชายหนุ่มในฮู้ตสีน้ำเงินจึงรีบหันหลังแล้ววิ่งไปตรงบันได้หนีไฟก่อนที่จะวิ่งขึ้นไปยังชั้น4อย่างไม่มีความเหนื่อยล้า หลังจากที่วิ่งขึ้นมาถึงชั้น4ชายหนุ่มก็รีบสาวเท้าเข้าไปในห้องแห่งหนึ่งโดยทันที


“ โอโซมัตสึ !!? ”
คารามัตสึที่เปิดประตูเข้าไปในห้องนั่นตะโกนเสียงชื่อของผู้เป็นที่รักของตนดังขึ้น ใบหน้าที่ซีดเผือดปนกับเสียงหอบและเนื้อตัวที่มอมแมมจากการเปียกฝน กำลังค่อยๆถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจ เมื่อเห็นคนเป็นพี่นอนหลับอยู่บนเตียง


‘ ได้ยินว่าโอโซมัตสึประสบอุบัติเหตุ …. อ่า … ทำใจหายไปหมดเลยแหะ ….  ’
ชายหนุ่มในฮู้ตสีน้ำเงินยิ้มออกมาหน่อยๆก่อนที่จะค่อยๆสาวเท้าเข้าไปนั่งลงข้างๆเตียงของผู้เป็นพี่ที่กำลังหลับใหลอยู่ ฝ่ามือหนาค่อยๆกุมมือของฝ่ามือขาวซีดอย่างแผ่วเบา
‘ ตัวเย็นชะมัด … อากาศก็เริ่มเย็นแล้วด้วย … เครื่องทำความร้อนของโรงพยาบาลเสียรึไง ? …. ’
คารามัตสึมุ่นคิ้วลงหน่อยๆก่อนที่จะค่อยๆกุมฝ่ามือเย็นซีดนั่นแน่นขึ้น ใบหน้าของชายหนุ่มในฮู้ตสีน้ำเงินค่อยๆเลื่อนระดับต่ำลง แล้วจึงจุมพิตลงที่ฝ่ามือของโอโซมัตสึอย่างแผ่วเบา
“ อือ ….. คารามัตสึ ? …. ”
โอโซมัตสึค่อยๆลืมตาขึ้นมาก่อนที่หันไปมองคารามัตสึที่ยิ้มกว้างออกมาอย่างดีใจราวกับว่าโล่งอกที่ตนนั่นตื่นขึ้นมา
“ โอโซมัตสึ ! อ่า .. โชคดีชะมัดที่นายไม่ได้เป็นอะไรมาก ! ใจหายหมดเลยนะรู้มั้ย ….”


คารามัตสึโผล่เข้ากอดโอโซมัตสึด้วยความดีใจ จนทำเอาโอโซมัตสึผงะไปชั่วครู่ก่อนที่จะหัวเราะออกมาหน่อยๆ ฝ่ามือเย็นซีดของโอโซมัตสึนั่นค่อยๆลูบหัวของผู้เป็นน้องอย่างแผ่วเบา ….


“ อะไรกัน อะไรกัน ? กลายเป็นน้องชายขี้อ้อนตั้งแต่เมื่อไหร่กันน่ะ หืม ? แต่นายมากอดฉันแบบนี้ตัวฉันเปียกไปหมดแล้วนะ .. ฮะฮะฮะ  ”


โอโซมัตสึกล่าวแซวออกมาอย่างเคยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนที่คารามัตสึจะผล่ะออกห่างจากอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม


“ ก็แค่ดีใจน่ะ …. จะว่าไปนายจะได้ออกจากโรงพยาบาลตอนไหนหรอ ?”
คารามัตสึเอ่ยถามขึ้นมาอย่างสงสัย


“ เอ๋ …. ไม่รู้แหะ แต่คงนานล่ะนะ ? ”
โอโซมัตสึตอบกลับไปพลางทำท่าทางนึก


“ งั้นหรอ …. เอาเป็นว่า … ถ้านายออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ ฉันมีเรื่องอยากจะบอกกับนายหน่อยนะ ! ”
คารามัตสึกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มอันสดใส ก่อนที่จะค่อยๆลุกขึ้นยืน


“ เห … บอกฉันเลยตอนนี้ไม่ได้อย่างงั้นหรอ ? ”
โอโซมัตสึมุ่ยหน้าลงพลางเงยมองอีกฝ่ายที่ลุกยืนขึ้น


“ No No … ต้องหลังจากนี้เท่านั่นนะ โอโซมัตสึพักผ่อนไปเถอะ … งั้นฉันไม่กวนแล้วนะ brother เดี๋ยวพรุ่งนี้จะมาหาใหม่ ... ”
คารามัตสึตอบกลับไปก่อนที่จะใช้ฝ่ามือหนาขยี้ผมของผู้เป็นพี่อย่างเบาๆแล้วจึงผล่ะออก


“ ให้ตายเถอะ … ยังทำตัวเจ็บๆไม่เปลี่ยนเลยแหะ … ”
โอโซมัตสึยิ้มออกมาหน่อยๆกับท่าทางของอีกฝ่าย


--------------------------------------------------------

หลังจากที่คารามัตสึออกมาอย่างห้องแล้ว จึงค่อยๆสาวเท้าหันหลังกลับ แต่ทว่า … สายตาของตนนั่นเหลือบไปเห็นน้องชายทั้ง4คนที่คุ้นเคยของตนกำลังนั่งอยู่ตรงเก้าอี้จุดที่นั่งสำหรับญาติผู้ป่วย
“ อ้าว ? My brother ยังไม่กลับกันอีกอย่างงั้นหรอ ? ”
คารามัตสึกล่าวออกมาเสียงรื่น ก่อนที่จะค่อยๆสาวเท้าเดินไปหาน้องของตน


“ ท่าทางแบบนั้นมันอะไร ….. ทำไมถึงยังทำตัวชิวๆอยู่ล่ะ !!? ”
อิจิมัตสึหันไปมองคารามัตสึอย่างไม่สบอารมณ์


“ เอ๊ะ ? … ”
คารามัตสึอุทานออกมาอย่างสงสัย ก่อนที่จะเหลือบหันไปมองจูชิมัตสึกำลังกอดโทโดมัตสึที่กำลังร้องไห้ออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน พร้อมกับโจโรมัตสึที่กำลังนั่งอยู่เงียบๆไม่กล่าวอะไรออกมา …


“ My brother ? พวกนายเป็นอะไรไปกันน่ะ ? โอโซมัตสึก็ไม่ได้เป็นอะไรมากไม่ใช่หรอ ? … หมอนั้นก็ยังยิ้มพูดคุยในอย่างปกตินะ ? ”
คารามัตสึกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม พลางมองอิจิมัตสึด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจมาสักเท่าไหร่


“ อ … ห ห๊า ? … ”
ใบหน้าของชายในฮู้ตสีม่วงค่อยๆซีดลงกับคำพูดของอีกฝ่าย ก่อนที่จะสถบออกมาอย่างหงุดหงิด ฝ่ามือขาวของชายในฮู้ตสีม่วงนั่นกลับกระชากคอเสื้อของชายในฮู้ตสีน้ำเงินขึ้นมา
“ ฟังให้ดีๆนะ ไอเวรมัตสึ …. หมอนั้นน่ะนะ !! ”


“ พอเถอะ … กลับบ้านกันเถอะ …. ”

ชายหนุ่มในฮู้ตสีเขียวลุกขึ้นมาจับมือของชายหนุ่มในฮู้ตสีม่วง ราวกับว่ากำลังบ่งบอกให้หยุดการกระทำบ้าๆนี้เสียที ….


“ ชิ …… ”
อิจิมัตสึจิ๊ปากออกมาอย่างไม่พอใจเมื่อถูกโจโรมัจสึขัด ส่วนคารามัตสึก็มองสภาพของเหล่าน้องๆของตนอย่างไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่นัก …


จนกระทั่งเวลาผ่านไปราวๆเกือบ2เดือนเต็ม …….

“ ฉันมาเยี่ยมแล้วนะโอโซมัตสึ … ”
คารามัตสึสาวเท้าเข้ามาภายในห้องสีขาวของโรงพยาบาล เฟอร์นิเจอร์ที่ถูกจัดเป็นอย่างระเบียบและภายในห้องช่างเงียบสงบ


“ เห .. มาอีกแล้วงั้นหรอ ? มาทุกวันเลยนะ .. ไม่คิดจะไปทำอย่างอื่นบ้างรึยังไงน่ะ ? ”
โอโซมัตสึกล่าวขึ้นมาอย่างเอื่อมๆพลางหันไปมองคารามัตสึที่มาหาตนทุกวัน


“ อ่า … ก็คิดถึงโอโซมัตสึนินา … ”
คารามัตสึกล่าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มจนทำเอาคนเป็นพี่ชะงักไปชั่วครู่ก่อนที่จะหลุดหัวเราะออกมาหน่อยๆ


“ ยังพูดจาอะไรที่เจ็บๆไม่เปลี่ยนเลยแหะ ”
โอโซมัตสึกล่าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของตนเอง


แต่ทว่า …. รอยยิ้มของพี่ใหญ่นั่นมันดูฝืนแปลกๆ ….


“ เน่ … โอโซมัตสึ …. มีเรื่องที่กังวลอะไรอยู่รึเปล่า ? ”
คารามัตสึกล่าวออกมาอย่างสงสัย


“ หืม ? ก็เปล่านินา ? ”
โอโซมัตสึขานตอบกลับไปอย่างเคย


“ อย่าฝืนไปเลยนา … ฉันดูออกนะbrother … มีอะไรก็บอกฉันมาได้เลยนะ .. แบบที่ผ่านมายังไงล่ะ ? เวลามีเรื่องอะไรก็ปรึกษากันตลอดไม่ใช่เหรอ … ? ”


คารามัตสึกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนก่อนที่จะค่อยๆโอบกอดร่างของโอโซมัตสึอย่างแผ่วเบา อ้อมกอดที่สัมผัสได้ถึงความอบอุ่น … ฝ่ามือหนาของชายในฮู้ตสีน้ำเงินค่อยๆลูบผมของผู้เป็นพี่อย่างอ่อนโยน


“ แถมตอนนี้ยังมีแค่เราสองคนด้วยนะ … โอโซมัตสึอยากระบายอะไรก็ระบายออกมาให้เต็มที่เลย …. ”
ทั้งน้ำเสียงและคำพูดคำจาอันแสนอ่อนโยน … อ้อมกอดอันอบอุ่น … สัมผัสจากฝ่ามือที่แผ่วเบา … มันช่าง … มันช่างอบอุ่นจนไม่สามารถกักเก็บน้ำตาได้ออกมาอีกแล้ว ….

“ ฉันยังไม่อยากตาย … ”
น้ำเสียงเรียบนิ่งปนกับเสียงสะอึกสะอื้นของชายในชุดผู้ป่วยของโรงพยาบาลดังขึ้น


“ การจากมาตัวคนเดียวแบบนี้มันเหงานะ … ทรมาณ … ทั้งๆที่ชีวิตนี้ยังไม่เคยทำอะไรสำเร็จสักอย่าง … เหงา .. เหงามากๆเลยล่ะ … ยังไม่อยากตาย … ”
คำพูดแสนอัดอั้นมานานของผู้เป็นพี่ดังขึ้นมา จนทำเอาคารามัตสึเกิดอาการงงขึ้นมาโดยทันที


“ อ-เอ๋ ? พูดอะไรออกมาน่ะ ? นายก็อยู่ตรงนี้ไม่ใช่รึไง ? ”
คารามัตสึกล่าวออกมาอย่างสงสัยก่อนที่จะค่อยๆคลายกอดออกมาหน่อยๆพร้อมกับก้มลงจ้องมองใบหน้าของผู้เป็นพี่


“ ขอโทษนะ … แต่แค่นี้คงพอสำหรับฉันแล้วล่ะ …
ขอบคุณนะคารามัตสึ …
ฉันน่ะนะ …………..
ฉันน่ะ ……..
……….. นาย ”


  โอโซมัตสึกล่าวคำพูดออกมาด้วยรอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเอง
ก่อนที่คารามัตสึจะยิ้มแห้งออกมาพร้อมกับเหงื่อฝุดขึ้นมาบนใบหน้าของตัวเอง


“ พูดอะไรออกมาน่ะ โอโซมัตสึ ? … ว-หวาาาาา!!!?  ”
ชายหนุ่มในฮู้ตสีม่วงเดินเข้ามาภายในห้องว่างก่อนที่จะกระชากคอเสื้อของชายหนุ่มในฮู้ตสีน้ำเงินขึ้น จากนั้นจึงตะเบงเสียงดังออกมาราวกับว่าตนนั้นได้อัดอั้นมาไว้เสียนาน ….


“ พอสักทีเถอะ !! พอได้แล้วไอเวรมัตสึ ! จะหลอกตัวเองไปถึงไหน !! หัดมองดูในโลกแห่งความจริงซะบ้าง !!! ”
อิจิมัตสึตะโกนออกมาทั้งน้ำตาจนทำเอาคารามัตสึเกิดอาการสับสน


“ พ … พูดอะไรออกมานะ My brother ? ก็โอโซมัตสึนั่งอยู่นี้ไง … เอ๊ะ … อ้าว …. ”
คารามัตสึยิ้มออกมาแห้งๆก่อนที่จะหันกลับไปมองยังที่เตียง
แต่ทว่า … สิ่งที่ตนเห็นนั้นกลับเป็นเพียงแค่เตียงที่ว่างเปล่า … ดวงตาของชายหนุ่มในฮู้ตน้ำเงินเบิกตากว้างขึ้น ความทรงจำเริ่มปะติดปะต่อกัน …

ใช่แล้ว …… โอโซมัตสึน่ะ ‘ ตาย ’ ไปนานแล้ว ….


วันนั่น …. วันที่ฝนตก … วันที่โอโซมัตสึประสบอุบัติเหตุ  …


วันที่ตนนั้นมาหาโอโซมัตสึช้ากว่าคนอื่น …


เพราะว่า ….


กำลังไปเลือกแหวนแต่งงาน เพื่อจะขอโอโซมัตสึแต่งงาน ….


แต่พอมาถึงโรงพยาบาลก็เห็นร่างกายของผู้เป็นรักถูกห่อหุ้มไปด้วยผ้าสีขาว ..


ได้แต่หลอกตัวเองไปวันๆ … ว่าโอโซมัตสึยังมีชีวิตอยู่ ….


น้ำตาสีใสของชายหนุ่มในฮู้ตสีน้ำเงินค่อยๆเอ่อล้นออกมาราวกับว่าไม่สามารถกักเก็บมันได้อีกแล้ว …
“ ฮึก … โอโซมัตสึ … โอโซมัตสึ … ”
คารามัตสึร้องไห้ออกมาราวกับว่าไม่อาจสามารถรับความเป็นจริงนี้ได้ เสียงสะอึกสะอื้นของน้ำตาดังขึ้นพร้อมกับเอ่ยชื่อของผู้เป็นที่รักของตนออกมาไม่หยุดหย่อน


“ ชิ … ”
อิจิมัตสึสถบออกมาด้วยความเจ็บปวดก่อนที่จะค่อยๆสวมกอดผู้เป็นพี่ของตนที่ร้องไห้ออกมาไม่หยุดหย่อน


ไม่มีคำพูดปลอบอันอ่อนโยน …
ทำได้เพียงแค่กอดอีกฝ่ายให้แน่นและให้นานที่สุด ....
ขอโทษ .. ขอโทษที่ผมไม่สามารถมาแทนพี่โอโซมัตสึได้ ….


เสียงร้องดังกึกก้องไปทั่วห้อง
ในขณะที่ชายหนุ่มในฮู้ตสีเหลืองและฮู้ตสีชมพูยืมมองอยู่ทางด้านนอก


“ ในที่สุดก็รู้ตัวซะทีนะ … แล้วพี่โจโรมัตสึตอนนี้ไปอยู่ไหนนะ ? ”  
โทโดมัตสึกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงอย่างเป็นห่วง


“ อ่อ พี่โจโรมัตสึน่ะเหรอ !? อืมมม … น่าจะไปที่นั่นอีกแล้วล่ะ !! ”
จูชิมัตสึตอบกลับออกไปด้วยรอยยิ้มแห้งๆ


“ เห … งั้นหรอฮะ  .. ”
โทโดมัตสึกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ก่อนที่จะมุ่ยหน้าลงหน่อยๆ …


‘ ในที่สุดพี่คารามัตสึก็ร้องไห้ออกมาซะที ….
แต่ ……
พี่โจโรมัตสึน่ะ ……
ยังไม่ร้องไห้ออกมาเลย ……
ตั้งแต่ตอนที่พี่โอโซมัตสึได้จากไป …… ’


------------------------------------------


ภายในสถานที่แห่งหนึ่ง .. สถานที่เงียบสงบ ได้กลิ่นอายของต้นไม้พัดพามากลับสายลมที่โชยมาอ่อนๆ ชายหนุ่มในฮู้ตสีเขียวกำลังพิงอยู่ข้างๆแท่นหินอันใหญ่ …
‘ หลุมฝังศพของผู้เป็นพี่ … ’


โจโรมัตสึหลับตาพริ้มพร้อมกับพิงแท่นหินนั้นก่อนที่จะเอ่ยขึ้นมาด้วยเสียงแผ่วเบา
“ ในที่สุดก็ได้อยู่ด้วยกันอีกซะทีนะ …
อ่า …. พี่โอโซมัตสึรอผมก่อนนะ …
พี่จะไม่ต้องมาทนเหงาแล้ว …..
ผมจะไปหาพี่ในไม่ช้านี้ล่ะ …… ”


The end

ผลงานอื่นๆ ของ Yamara Nakashima

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น