Brother by Ren Ti Gu Jia (นิยายแปล) (Yaoi) (END)

ตอนที่ 7 : Brother - 07

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1507
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    28 ก.พ. 62









Brother - 7



      อะไรที่สำคัญมักจะไม่สามารถมองเห็นได้ – Antoine de Saint-Exupéry, The Little Prince

 

            สวี่ผิงไม่ได้ไปโรงเรียน

            เขากลับบ้านก่อน เขายืนอยู่ที่ทางเข้าหลังจากเปิดประตู ด้วยอะไรบางอย่าง เขารู้สึกกลัวจนหัวเข่าอ่อนแรง

            แต่หลังจากให้กำลังใจตัวเองเงียบๆ เขาก็ก้าวเข้าไป

            ถังสีแดงไม่ได้อยู่ใต้โต๊ะ สวี่เจิ้งจะเอาของเล่นที่ชอบไว้ตรงนั้นเสมอ แต่วันนี้มันไม่อยู่สักที่ภายในห้อง

            สวี่ผิงยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น ประตูทุกบานเปิดกว้าง หน้าต่างในห้องของเด็กชายถูกเปิด ผ้าม่านสีเบจอ่อนกระพือเสียงดังจากลมที่พัดเข้ามาผ่านรอยแยก

            เห็นได้ชัดว่าน้องของเขาไม่ได้อยู่บ้าน แต่เขาก็ยังเรียก เสี่ยวเจิ้ง!”

            ไม่มีใครตอบ

            เขายืนอยู่ตรงนั้นสักครู่ก่อนจะเข้าไปในครัว เอาแก้วน้ำออกมาจากตู้ รินน้ำจนเต็มแก้วแล้วยกดื่มจนหมด

            เขากระหายน้ำจริงๆ

            เขารินน้ำอีกครั้ง ผ่านไปครึ่งทางเขาก็รู้สึกป่วยและเริ่มจะอาเจียนลงในอ่าง แต่ไม่มีอะไรออกมา เขาทิ้งน้ำที่เหลือแล้ววางแก้วในที่เดิมหลังจากล้าง

            มันเงียบจริงๆ

            สวี่เจิ้งไม่ชอบพูด แต่จะทำเสียงทุกแบบ เขาซุ่มซ่ามและมักจะชนโต๊ะ ทำเสียงปึงปัง แต่สวี่ผิงไม่เคยได้ยินเขาร้องโอ๊ยเลย

       สวี่ผิงจะต้องดูน้องทุกครั้งก่อนและหลังทำการบ้านในห้องนอน ตอนแรก เขาจะวางดินสอแล้วไปหาน้อง ต่อมาเขาจะเรียกชื่อน้องจากในห้อง แล้วสวี่เจิ้งก็จะเข้ามาในห้องเงียบๆ ไม่ว่าสวี่เจิ้งจะทำอะไรอยู่หรือถูกเรียกไปกี่ครั้งแล้ว เขาจะตอบสนองทันทีที่พี่ชายเรียก เหมือนกับหมาที่ตอบสนองต่อคำสั่งเจ้านาย

            บางครั้งเมื่อสวี่ผิงถูกรังแกที่โรงเรียน เขาจะเรียกชื่อสวี่เจิ้งเพื่อจะรู้สึกดีขึ้น ทันทีที่สวี่เจิ้งปรากฏตัว เขาก็จะไล่น้องให้ไปที่อื่น แม้หลังจากที่สวี่เจิ้งจะวิ่งไปวิ่งมาหลายสิบรอบระหว่างห้องนั่งเล่นและห้องนอน เหงื่อออกเต็มหน้าผาก สวี่เจิ้งก็ยังทำตัวดีโดยไม่อิดออด ไม่บ่น เหมือนเป็นใบ้ เป็นหมาที่ซื่อสัตย์

            และยังเป็นหมาโง่โมโหให้สวี่ผิงที่มาช้า

            สวี่ผิงยอมรับว่าเขาไม่รู้ว่าสวี่เจิ้งคิดอะไรอยู่ เขาคิดเสมอว่าน้องชายเขาเป็นเด็กปัญญาอ่อนที่ตอบสนองช้าและขาดความรู้สึก ดังนั้น เขาจึงไม่เคยพิจารณาคำพูดและการกระทำของตัวเองก่อนที่จะทำ เขาไม่เพียงตีน้อง แต่ยังบอกน้องให้ไปตายด้วย

            บางที ในความเป็นจริงแล้ว เขาอาจจะเป็นไอ้เลวที่รังแกสวี่เจิ้งตลอดเวลาที่ผ่านมาก็ได้

            ดวงตาแดงปริ่มน้ำตา สวี่ผิงตบตัวเองทั่วใบหน้า เขาจะต้องออกไปหาน้อง และพาน้องกลับบ้าน เขาจะต้องขอโทษน้อง

            ถึงแม้สวี่เจิ้งจะปัญญาอ่อน แต่ก็เป็นน้องชายที่รักของเขาเพียงคนเดียว

            เขาคว้ากุญแจและล็อคประตูระหว่างที่ออกไป

           

            ดวงอาทิตย์เป็นสีขาว

            ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในใจสวี่ผิงด้วยเหตุผลบางอย่าง

            ขณะเรียนประถมศึกษาในเวลาสั้นๆนั้น สวี่เจิ้งได้วาดรูปหนึ่งรูป คุณครูศิลปะให้การบ้านในหัวข้อ ภายใต้ท้องฟ้าหรือวันที่สวยงามหรือบางอย่าง ส่วนใหญ่เด็กคนอื่นๆจะวาดพระอาทิตย์สีแดงบนมุมขวา และข้างล่างมีต้นไม้ ดอกไม้ บ้าน และถนน รูปคนในครอบครัวผอมๆยืนจับมือกัน

            นี่มันบ้าอะไร!?”

            สวี่เจิ้งตอบ ดวงอาทิตย์ มันเป็นสีขาว

            สวี่เจิ้งได้คะแนนศูนย์ในการบ้านชิ้นนั้น คุณครูให้ทำอีกรอบ สวี่เจิ้งที่เริ่มจะมีปัญหาไม่ยอมวาดอีกครั้ง ในที่สุดพี่ชายก็เป็นคนวาดให้

            ในขณะที่สวี่ผิงวาด เขาก็ดุสวี่เจิ้ง ทำไมนายถึงโง่แบบนี้!? มันยากอะไรกับการวาดต้นไม้หรือภูเขา? ทำไมฉันต้องมาทำอะไรแบบนี้ให้ไอ้ปัญญาอ่อนแบบนายด้วยนะ!?”

             สวี่เจิ้งคิดก่อนจะตอบกลับ ไม่เอาภูเขา แค่พระอาทิตย์ก็พอแล้ว

             รูปวาดของสวี่เจิ้งมีแค่วงกลมว่างเปล่าขนาดสองในสามของหน้ากระดาษ ในขณะที่ส่วนที่เหลือของกระดาษเป็นสีน้ำเงิน มันดูเหมือนธงของก๊กมินตั๋ง

            สวี่ผิงส่งการบ้านที่ห้องพักครูเมื่อคุณครูศิลปะได้ตวาดสวี่เจิ้งและตบภาพวาดลงบนโต๊ะ

            สวี่ผิงคิดว่านี่คือหลักฐานความปัญญาอ่อนของน้องชายและจำมันอย่างดี

            ระหว่างทางไปลานเด็กเล่น แสงแดดเผาผิวของเขา

            ครูวิทยาศาสตร์เตือนพวกเขาไม่ให้หลงกลสีของเปลวไฟ ยิ่งร้อน สีก็จะยิ่งจาง

            เมื่อคุณเปิดเตาแก๊ส สีของเปลวไฟข้างบนจะแดง และข้างล่างเป็นสีน้ำเงินเย็นๆ และยังมีประเภทของเปลวไฟที่เราไม่สามารถมองเห็น มันเป็นแสงที่แรงกล้า มนุษย์ไม่สามารถมองด้วยตาเปล่าได้  เปลวไฟสีขาวคือไฟที่ร้อนที่สุด

            ดวงอาทิตย์มีสีอะไร?

            ลานเด็กเล่นว่างเปล่า ถังสีแดงถูกลืมไว้ข้างกระบะทราย ตึกอาคารเงียบสงัด ทุกคนได้ไปทำงานและไปเรียนหมดแล้ว

            สวี่ผิงป้องมือเข้ากับปากของเขาและตะโกนเรียกน้องชายครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงของเขาสะท้อนกลับมาหลังจากกระทบกับตึกอาคาร ฟังดูเหมือนมีสวี่ผิงล้านคนกำลังเรียกหาเสี่ยวเจิ้ง

            แน่นอนว่าไม่มีใครตอบกลับมา

            เหงื่อเปียกชุ่มผ่านผ้าพันแผลหยดลงที่ใบหน้าของสวี่ผิง

           

            คุณเคยสูญเสียสิ่งสำคัญไหม?

           

            สวี่ผิงหาภายในลานอย่างถี่ถ้วนถึงสามรอบ แต่ก็ไม่เจอน้องชาย

            เขาไปโรงเรียนพิเศษและคุณครูได้ถามเขาก่อน ทำไมสวี่เจิ้งไม่มาเรียน?

            สวี่ผิงอยากจะบอกว่าน้องชายเขาหายไปแต่ไม่สามารถพูดออกมา สุดท้ายเขาโกหก บอกว่าสวี่เจิ้งป่วย

            คุณครูเป็นคนใจดี เธอบอกสวี่ผิง ต้องแน่ใจนะว่าเขาได้พักเพียงพอจากนั้นเธอก็แสดงความกังวลกับสวี่ผิงด้วย เกิดอะไรขึ้นกับหัวของเธอ?

            “ผมสะดุดล้มครับสวี่ผิงตอบก่อนจะวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

            เขาหาจะกระทั่งบ่าย จนกระทั่งเขาอ่อนล้าและหมดแรง

             แผลบนหัวเหมือนจะปริออกอีกครั้ง มันเจ็บเหมือนมีคนตอกตะปูลงบนหัวของเขา

            เขาคิดว่าเขาควรจะกลับบ้านและดื่มน้ำทานข้าวสักหน่อยก่อนจะกลับมาหาต่อ บางทีสวี่เจิ้งอาจจะถึงบ้านแล้วตอนเขากลับไป?

            สวี่ผิงลากขาขึ้นบันได และเมื่อเขาผลักประตู มันเปิดออก

            สวี่ผิงตะโกนด้วยความดีใจเสี่ยวเจิ้ง!”

            อากาศในห้องนั่งเล่นเต็มไปด้วยควัน คุณจางนั่งอยู่บนเก้าอี้ ก้มสูบบุหรี่ มีก้นบุหรี่อยู่รอบๆตัวเขา

            คุณเข้ามาได้อย่างไรครับ!?”  สวี่ผิงอุทาน

            ท่าทางของสวี่ผิงทำให้จางจิ้นหมินอ้ำๆอึ้งๆก่อนจะรีบดับบุหรี่

            สวี่เจิ้งทิ้งกุญแจไว้บ้านฉัน ฉันจึงใช้มัน แล้วนายไปไหนมา?

            สวี่ผิงไม่ได้พูดอะไร

            จางจิ้นหมินมองตามสายตาเด็กชายไปที่ก้นบุหรี่บนพื้นและเอ่ยอย่างรู้สึกอาย โทษที ฉันไม่ได้ตั้งใจ

            เขาเปิดหน้าต่างให้อากาศบริสุทธิ์เข้ามา จากนั้นก็มองหาไม้กวาดและที่ตักขยะ

            ถึงแม้ขี้เถ้าและก้นบุหรี่จะถูกจัดการแล้ว สวี่ผิงก็ยังคงยืนอยู่ตรงเดิม ไม่พูดอะไรสักคำ

            ถึงแม้จางจิ้นหมินจะอึดอัดใจ แต่ยังไงเขาก็เป็นผู้ใหญ่

            นายมีแผลที่ถูกเย็บนะ อย่าวิ่งไปข้างนอก

            ทันใดนั้นสวี่ผิงก้มหัวลง

            ผมขอโทษครับ น้องชายผมหายไป

            สวี่ผิงครุ่นคิด เขาเคารพคุณจางมากและคุณจางเป็นคนดี แต่คนดีก็มีปัญหาเป็นของตัวเองเช่นกัน

            สุดท้ายเขาก็พูดออกมา ไม่เป็นไรหรอกครับ คุณกลับบ้านเถอะ

            เป็นครั้งแรกในชีวิตของเขา จิงจิ้นหมินรู้สึกไม่ดีต่อหน้าเด็ก

 

            เช้านี้ จางจิ้นหมินได้ทะเลาะกับภรรยาและรู้สึกผิดหวังเกินกว่าจะอธิบาย เขาทิ้งเหอเหม่ยที่ร้องไห้ไว้ในห้องนอน เมื่อเขาออกมายังห้องนั่งเล่น สวี่ผิงก็ไปเสียแล้ว

            ภรรยาของเขาพูดสิ่งร้ายกาจในตอนที่เธอคลั่ง และแม้แต่เขาที่เป็นผู้ใหญ่ยังรับไม่ไหว เขาสงสัยว่าสวี่ผิงจะได้ยินมันมากเท่าไหร่

            อืม... นายได้ยินอะไรบ้าง สวี่ผิง? เธอก็รู้ว่าคุณนายจางภายนอกแข็งกระด้าง แต่เธอปรารถนาดี...

            “ผมเข้าใจครับสวี่ผิงขัด แม่ของผมตาย สวี่เจิ้งก็โง่ และพ่อยังไปทำงานไกลๆอีก พวกเราต้องพึ่งคุณตลอดหลายปีมานี้ และผมรู้สึกขอบคุณมาก ตอนนี้ผมยังเด็ก แต่ถ้าผมโตขึ้น ผมจะตอบแทนคุณ

            คำพูดเหล่านี้ทำให้จางจิ้นหมินตัวสั่นด้วยความโกรธ เขาตบโต๊ะเสียงดัง

            เมื่อไหร่กันที่ฉันขอให้เธอตอบแทน!?” เขาตะโกน เธอคิดว่าฉันเป็นใคร? หา? สวี่ผิง!?”

            สวี่ผิงสับสนและสงสัยว่าเขาทำอะไรผิด เขาเพิ่งจะอายุสิบสองปีและไม่เข้าใจความลับของผู้ใหญ่

            คุณนายจางพูดดูถูกคุณจาง แต่ทุกๆคำพูดมันทิ่มใจเขา เขาอยากจะร้องไห้แล้วกรีดร้องด้วยความโกรธเคือง แต่เขาก็มองไปรอบๆและคิดได้ว่านี่ไม่ใช่บ้านของเขา

            ไม่ว่าคุณจางจะดีแค่ไหน แต่เขาก็ไม่ใช่พ่อของสวี่ผิง

            สวี่ผิงได้คำตอบแล้ว

            สวี่ชวนจะตีเขา ด่าเขา เลี้ยงดูเขา ทำอาหารให้เขา ไม่ว่าสวี่ชวนทำอะไรให้ สวี่ผิงจะต้องรับมัน สวี่ชวนคือพ่อแท้ๆของเขาและรับผิดชอบเขา คนอื่นๆก็คือคนนอก มีความเมตตาตามแต่โอกาสพิเศษและตามสมควร และมันคือหนี้ที่เขาจะต้องใช้คืนด้วยชีวิตที่เหลือของเขา

            สวี่ผิงบอกความรู้สึกที่แท้จริงเมื่อเขาบอกว่าจะตอบแทนคุณจาง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมคุณจางถึงโกรธ ดังนั้นเขาจึงทำเพียงแค่ก้มหัวลงและไม่เอ่ยอะไรอีก

            คุณจางที่หงุดหงิดล้วงมือลงไปในกระเป๋าเพื่อหยิบบุหรี่ แต่เจอแค่กล่องแบนๆ เขายืดตัวขึ้น ไม่ว่าสวี่ผิงจะทำตัวเหมือนผู้ใหญ่เท่าไหร่ แต่เขาก็ยังเป็นเด็กอายุสิบสองและไม่รู้อะไรเลย

            คุณจางดูแลสองพี่น้องสวี่ดีเพราะความลับที่ไม่สามารถพูดได้ และเพราะเขาเป็นคนดี แต่ไม่ว่าจะเหตุผลใด เขาไม่ควรปล่อยให้สวี่ผิงคิดว่าการดูแลของเขานั้นเป็นข้อตกลง

            เขาทำดีที่สุดเพื่อระงับความโกรธของตัวเอง เธอเจอน้องชายไหม?

            สวี่ผิงส่ายหัว ดวงตาแดงทันที แต่เขาก็อดทน กล้ามเนื้อใบหน้าตึงดั่งเชือกใกล้ขาด

            เมื่อเห็นเด็กเป็นแบบนี้ จางจิ้นหมินก็ไม่สามารถอยู่ในความโกรธได้ เขาลุกขึ้นแล้วบอกกับเด็กชาย เธอยังไม่กินอะไรใช่ไหม? ฉันจะทำบะหมี่ให้ และหลังจากนั้นเราจะไปตามหาสวี่เจิ้งกัน

           

            สวี่เจิ้งยังไม่กลับมาในตอนท้ายของวันที่ยาวนาน สวี่ผิงคิดตลอดว่าน้องชายของตัวเองนั้นโง่ แต่เป็นเด็กที่โง่ที่ทำบางอย่างได้น่าเหลือเชื่อ

            เขาหาทุกที่ที่คิดว่าสวี่เจิ้งจะไปซ่อน ทั้งกองขยะ ห้องหม้อไอน้ำ พุ่มไม้ หรือแม้แต่ในถังปูนซีเมนต์ ขณะที่เรียกชื่อน้องชาย แต่ไม่พบสวี่เจิ้งเลยสักที่

            ที่สุดท้ายที่เขาไปคือศูนย์วัฒนธรรมที่ถูกทิ้ง มันเป็นเวลาพระอาทิตย์ตกดินอีกครั้งและมีเสียงกริ่งจักรยานดังผ่านซอยแคบๆ ท้องฟ้ายังคงสว่างและส่วนขวาเหนือขอบฟ้าถูกย้อมด้วยสีแดงเลือด

            ยี่สิบสี่ชั่วโมงที่ผ่านมาเหมือนกับหนึ่งร้อยปีสุดท้าย เมื่อสวี่ผิงมาถึงตรงนี้อีกครั้งข้างหน้ากุหลาบจีนสีแดงและเศษกระจก เขารู้สึกว่าทุกอย่างเปลี่ยนไปอย่างไร้สาระ

            เขาคิดว่าเขาได้รับความเจ็บปวดเท่าที่คนคนหนึ่งจะรับได้ แต่หลังจากเกิดเรื่องนี้ เขาก็พบว่านี่เป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น

            เขาเดินไปทั่วโถงสองครั้งก่อนจะปีนขึ้นบันได ประตูทุกบานที่เปิดออกทำให้เขาผิดหวัง ห้องสุดท้ายอยู่ตรงมุมบันไดชั้นห้า ประตูสีขาวแคบอยู่ในเงามืด และฝุ่นสีขาวเกาะทึบเป็นสีเทา

            มันเป็นความหวังสุดท้ายของสวี่ผิง

            เขายืนอยู่นอกประตู จับลูกบิดด้วยความหวัง ถ้าสวี่เจิ้งอยู่ข้างใน และถ้าน้องให้อภัยเขา เขาจะยินดีทำทุกอย่าง แม้จะต้องตีกับลู่เจียทุกวันก็ตาม

            หลังจากขอพร สวี่ผิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆและผลักประตูเข้าไป

            ภายในห้องมืดมาก มีแค่หน้าต่างหนึ่งบานขนาดเท่าสมุดงานที่ถูกฝุ่นเกาะไปทั่ว สิ่งของวางระเกะระกะไปทั่วพื้น  โต๊ะและเก้าอี้หัก หนังสือพิมพ์เก่าๆ และกล่องกระดาษแข็งวางซ้อนกันอย่างเละเทะ

            มีโปสเตอร์เบี้ยวงอแขวนที่ผนังด้านหนึ่ง

            ยกเลิก ? ? ? ? ? ? ( ถูกฉีกออก ) กรรมกรทั้งหมดต้อนรับการปฏิวัติทางวัฒนธรรม!

            สวี่เจิ้งไม่อยู่ที่นี่

            สวี่ผิงปิดประตูขณะเสียงเล็กๆพูดซ้ำไปมา เขาไม่อยู่ น้องชายนายไม่อยู่...

            ด้านหลังบันไดคือบันไดเหล็กเพื่อขึ้นไปยังดาดฟ้า

            สวี่ผิงปีนขึ้นไปและผลักประดูเหล็กให้เปิดออก

            สายลมเย็นประทะใบหน้าของเขา ทั้งเมืองถูกอาบด้วยแสงอาทิตย์สีแดงชาด เขามองเห็นหนทางผ่านบ้านของเขา มีทางรถไฟยาว ปล่องไฟของโรงงานปล่อยควันสีขาว อาคารแบบเก่าทำจากอิฐสีเทา เส้นทางอีกนับไม่ถ้วน และเสาเชื่อมต่อทั้งเมืองเหมือนกับแมงมุมขนาดใหญ่

            ในที่ที่นี้ หลายคนเป็นเหมือนมด เกิด เติมโต เข้าโรงเรียน หางาน ทำงาน แต่งงาน มีลูก แก่...

            ความเศร้าของพวกเขา ความสุขของพวกเขา การพบเจอและจากลาของพวกเขาอยู่ที่นี่ รักของพวกเขา ความเกลียด ความบ้า และความโกรธอยู่ที่นี่ ชีวิตของพวกเขาอยู่ที่นี่ และความตายก็อยู่ที่นี่เช่นกัน

            น้องชายของเขาจะต้องอยู่ที่ไหนสักที่ข้างล่างนี้ สวี่ผิงแค่หาเขาไม่เจอ เขาตะโกนไปยังตัวเมืองและพระอาทิตย์ที่กำลังตกดิน สวี่เจิ้ง เด็กเวร! กลับมาเดี๋ยวนี้!”

            มีเพียงสายลมที่พัดมาตามราวบันได

            สวี่ผิงไม่เคยกลัวและผิดหวัง

            น้องชายเขาหายไป

            สุดท้าย เขามุดหัวลงในอ้อมแขนและเริ่มร้องไห้



-----------------------------------END CH7----------------------------------

 


Talk

            สวี่เจิ้งกลับมานะ กลับมากอดพี่ชายเร็วสิ อย่าหายไปนานเลย พี่ชายหนูใจไม่ได้แล้วนะ ฮืออออออออออ อยากจะบ่นอีกเรื่องคือครูศิลปะนี่ใช้ได้เลย จิตนาการน่ะค่ะ รู้จักไหมมมมมมมม บ่นอีกๆ ตอนนี้ยาวมากกกกกกก นั่งแปลจนปวดตูด ถถถถถถถ ชอบเสี่ยวเจิ้งตอนอยู่บ้านมากๆ สวี่ผิงก็ช่างแกล้งน้อง เรียกน้องเข้ามาแล้วก็ไล่ไป แต่เป็นเราเราก็ทำ 5555555555555 เจอกันCHหน้าค่ะ またね.

4/08/16

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

458 ความคิดเห็น

  1. #30 แมวหง่าว001 (@graycat-nangrai) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 03:56
    ฮืออออ ตอนนี้เราร้องไห้เลย
    คือเข้าใจทั้งความรู้สึกจองผู้ใหญ่และเด็ก เอ็นดูน้องง
    #30
    0
  2. #24 MooK_KunG_Zaa (@letsdance12) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 00:06
    โอ๋ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  อยากวาบไปในนิยายไปดูแลเด็กๆ
    #24
    0
  3. #23 ✿--Mr.UL--✿ (@ying21346) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 21:05
    แงงงงง หายไปหน่ายยยย กลับมาเถอะ พี่ชายจะเป็นบ้าแล้วนี่ ;__;
    #23
    0