คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย Fic 1827 ѡФس Fic 1827 รักนะคุณเมฆา | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
fic เรื่องนี้เป็นแนวชายรักชายใครรับไม่ได้กรุณาคลิกปุ่มxสีแดง
the★farry

เนื้อเรื่อง อัปเดต 26 เม.ย. 60 / 04:08


     ขณะที่ร่างบนเตียงกำลังหลับสบายก็มีฝ่าเท้าเล็ก ๆ แต่หนักเตะมาที่หลังของสึนะอย่างแรง

     ผลั๊ก ตูม โครม!!!!

     "โอ๊ย ทำอะไรเนี้ยรีบอร์น มันเจ็บนะ"เตะมาได้นะเจ้าบ้ารีบอร์น สึนะโอดครวญเพราะคนกำลังหลับสบายแท้ ๆ 

     "หึ ยังจะมาโอดครวญอีกนะเจ้าห่วย นี่มันกี่โมงแล้ว"ต้องให้กระตุ้นอยู่เรื่อย

     "ก็... 8โมง เฮ้ย!!"สึนะสะดุ้งทันทีความง่วงที่เคยมีก่อนหน้านี้หายไปหมดเพราะถ้าไปสายมีหวังโดนคุณฮิบาริขย้ำแน่ ๆ แต่คงไม่ทันแล้วแหละ อาเมน ตัวเองล่วงหน้าเลยละกัน

     "ใช่ มันไม่ทันแล้ว ถ้าแกไม่รีบลุกล่ะก็"ไม่ทันที่รีบอร์นจะพูดจบสึนะก็ได้วิ่งไปแล้ว

     "เจ้ารีบอร์น ชอบอ่านใจอยู่นั่นแหละ"สึนะได้แต่บ่นอยู่ในห้องน้ำ

     5 ผ่านไป 

     "ไปก่อนนะครับแม่!"สึนะรีบตะโกนบอกแม่แล้ววิ่งออกจากบ้านทันที

     "จ้า! เอ๊ แต่ว่าซือคุงจะรีบไปทำไมน้า ก็กำลังเช้าอยู่แท้ ๆ "นานะได้แต่พูดอย่างสงสัย ซือคุงเป็นอะไรหรือเปล่านะ

     "ไม่มีอะไรหรอกครับหม่าม๊า เจ้าสึนะก็แค่ถึงวัยที่ต้องขยันนะครับ"รีบอร์นบอก

     "จ้ะ"นานะยิ้มดีใจ

     ณ ที่หน้าโรงเรียนนามิโมริ

     "แฮ่ก แฮ่กๆ" อ่ะ!! คุณฮิบารินี่ รึว่าจะมาขย้ำที่เรามาสายรึเปล่าเนี่ย ตายแน่ ตายแน่ ๆ เลยตู

     "หึ เจ้าสัตว์กินพืช ผมไม่คิดว่าคนอย่างคุณจะมาเช้าได้นะ"ฮิบาริพูดขึ้นอย่างแปลกใจที่ได้เห็นสึนะมาโรงเรียนแต่เช้า

     "มาเช้า หมายความว่าไงครับ นี่มันสายแล้วไม่ใช่หรอครับ"สึนะทักขึ้นอย่างแปลกใจเพราะว่าตอนดูนาฬิกามันก็ 8 โมงแล้วนี่น่าทำไมคุณฮิบาริถึงบอกว่าเรามาเช้าได้นะ

     "ถ้างั้นนาฬิกาบ้านคุณคงจะเสียแล้วละ ซาวาดะ สึนะโยชิ" รึว่า เจ้ารีบอร์น!! แกล้งเราอีกแล้ว

     "เป็นอะไรไปเจ้าสัตว์กินพืช หรือว่าสมองรวนไปแล้ว"ฮิบาริเห็นว่าสึนะนิ่งไปเลยพูดขึ้นมา

     "เปล่าครับ งั้นผมไปก่อนนะครับ"สึนะบอกเพราะว่าเริ่มจะรู้สึกแปลกๆว่าทำไมเวลาเราคุยกับคุณฮิบาริแล้วต้องใจเต้นแปลก ๆ ด้วยเหมือนตอนอยู่ใกล้เคียวโกะจังเลย ยะ อย่าบอกนะว่า ระ เราชอบคุณฮิบาริ!!

     "เดี๋ยว!"ฮิบาริรีบเรียกสึนะอย่างไวเพราะเห็นเจ้าสัตว์กินพืชจะหนีอีกแล้ว

     "ครับ! คุณฮิบาริมีอะไรครับ"เฮ้อ จะเรียกทำไมอีกเนี้ยเหมือนว่าจะมีเรื่องเลย ตอนนี้เรายิ่งไม่อยากอยู่ใกล้คุณฮิบารินานกว่านี้เลย สึนะรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์สุดยอดแต่ก็ได้แค่คิดและไม่กล้าที่จะเอ่ยออกไปเพราะคงได้โดนขย้ำก่อนถึงห้องเรียนแน่

     "ตอนกลางวันมาหาฉันที่ห้องด้วย ห้ามมาสาย เข้าใจไหม"ทำไมฉันต้องใจเต้นด้วยเวลาเจอเจ้าสัตว์กินพืชนั่นถึงขนาดบอกให้เจ้าสัตว์กินพืชนั้นมาหาถึงที่ห้อง รำคาญเวลาใจเต้นแรงเมื่ออยู่ใกล้เจ้าสัตว์กินพืชนี่ เสียงมันดังน่ารำคาญจริง

     "ครับ" สึนะได้แต่ก้มหน้าตอบตกลงอย่างจำใจ

     พักกลางวัน

     "รุ่นที่สิบ!!ไปกินข้าวกันครับ"เสียงสดใจของโกคุเดระดังขี้นและเดินตรงมาพร้อมคำชวนไปกินข้าวส่งให้รุ่นที่สิบโดยตรง วันนี้รุ่นที่สิบก็ยังเท่และสง่าเหมือนเดิม 

     "ขอโทษทีนะโกคุเดระคุง กลางวันนี้ฉันมีธุระนะ"สึนะตกใจเล็กน้อยที่ได้ยินเสียงเพื่อนสนิทเรียก สายตาลูกหมาวิบวับตอนแรกที่เอ่ยคำชวนหายไปกลายเป็นลูกหมาหงอยซะแล้วเพราะคำปฏิเสธ ขอโทษจริง ๆ โกคุเดระคุงถ้าฉันไม่ไปหาคุณฮิบาริฉันตายแน่ ๆ

     "งั้นโกคุเดระคุงไปกินกลับยามาโมโตะกันสองคนนะ"เขาบอกกับโกคุเดระคุง วันนี้พวกนายไปกินข้าวกันแค่สองคนก่อนนะ

     "แล้วรุ่นที่สิบจะไปไหนเหรอครับ"โกคุเดระถามอย่างสงสัย

     "ไม่มีอะไรหรอกโกคุเดระคุง"สึนะตอบอย่างเลี่ยง ๆ เพราะจะให้บอกกับเพื่อนโดยตรงก็คงไม่ได้คิดว่าโกคุเดระคงไม่ให้ไปและไปหาเรื่องคุณฮิบาริแน่ ๆ

     "งั้นไปกันเถอะฮายาโตะ"เสียงร่างสูงนามยามาโมโตะบอกกับโกคุเดระพร้อมเดินมาครองคอไว้แล้วลากตัวไป

     "เฮ้ย!!! ปล่อยนะโว้ย แล้วก็อย่าเรียกชื่อฉันด้วย!!!"โกคุเดระโวยวายทันที หนอย! เจ้าบ้ายามาโมโตะใครอนุญาตให้เรียกชื่อว่ะ O///O

     "งั้นฉันไปก่อนนะทั้งสองคน"สึนะบอกลาทั้งสองคนก่อนจะรีบวิ่งออกไปโดยเร็วเพราะถ้าไปสายคงไม่ดีแน่

     ณ หน้าห้องกรรมการคุมกฎ

     เฮ้อ!! เสียงถอนหายใจดังขี้น ไม่กล้าเข้าไปอ่ะทำไงดีเนี้ย สึนะคิดอย่างปลง ๆ เพราะนิสัยขี้กลัวของตัวเอง

     "จะยืนตรงนั้นอีกนานไหม เจ้าสัตว์กินพืช"สึนะสะดุ้งที่ได้ยินเสียงของคุณฮิบาริดังขึ้น ใจเย็นไว้ ๆ ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร

     "ครับ"สึนะเปิดประตูแล้วเดินเข้าไปข้างในก็เห็นว่าคุณฮิบารินั่งทำงานอยู่

     "คุณเรียกผมมามีอะไรหรือเปล่าครับคุณฮิบาริ" สึนะถามอย่างสงสัย

     "ทำเอกสารกองนี้ให้หมด ไม่งั้นไม่ต้องกลับบ้าน"ฮิบาริบอกสึนะที่ยืนทำหน้าตื่น ๆ อยู่กลางห้องแล้วก็ยกยิ้มมุมปากนิด ๆ ที่ได้เห็นหน้าตาของเจ้าสัตว์กินพืชนี่

     "ทำหมดนี้เลยหรอครับ"สึนะถามฮิบาริเพื่อความแน่ใจเพราะว่ามันนี้ไม่เยอะไปหน่อยเหรอ

     "ใช่ หรือมีปัญหาอะไร"ฮิบาริแกล้งทำเสียงเข้มขู่สึนะ

     "ไม่มีครับ"สึนะพูดอย่างจำยอมอีกครั้ง

     "ดี ไปทำงานได้แล้ว"เฮ้ย จะทำหมดไหมละเนี้ยเยอะจะตายไป แต่ถ้าทำไม่เสร็จก็ไม่ได้กลับบ้านนี่นะ เอาวะตายเป็นตาย และแล้วสึนะก็ลงมือทำทั้งที่ไม่รู้ว่าจะเสร็จตอนไหน

     "เฮ้อ เสร็จสักที"ในที่สุดก็ได้กลับบ้าน และสึนะก็ไม่ลืมที่จะพูดทันที

     "ผมทำงานเสร็จแล้ว งั้นผมกลับเลยนะครับ"แล้วก็เงยหน้าดูนาฬิกา สองทุ่มแล้วหรอเนี้ยแม่เป็นห่วงอยู่แน่เลย

     "เดี๋ยว ผมจะไปส่งคุณเอง"ฮิบาริพูดออกมาทันที ตอนนี้สองทุ่มแล้วให้เจ้าสัตว์กินพืชกลับเองคนเดียวคงไม่ปลอดภัย 

     "ไม่..."สึนะกำลังปฏิเสธ แต่ก็ถูกตัดบททันที พี่ท่านครับ ให้ผมอยากกลับเองเถอะ ถึงแม้จะดีใจก็เถอะที่คุณฮิบาริจะไปส่งแต่ว่าก็เกรงใจ+กลัวด้วยอ่ะ

     "ผมบอกว่าจะไปส่งไม่ต้องปฏิเสธ"

     "ครับ"

     หลังจากนั้นฮิบาริก็ขับรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจไปส่งสึนะด้วยความเร็ว

     "ว้ากก!! คะ คุณฮิบาริขับช้าๆหน่อยไม่ได้หรือครับ"สึนะกลัวและตกใจสุดขีดมือก็กำเสื้อฮิบาริแน่นมาก ผมจะไม่ตกไปเด็ดขาด! คุณฮิบาริค้าบ ขับรถให้ช้าลงหน่อยค้าบ ๆ ตายแน่ขอให้ถึงบ้านอย่างปลอดภัยด้วยเถิดเลวร้ายกว่านั้นคือขับฝ่าไฟแดงอีกต่างหาก แงง

     "ทำไมมีปัญหา รึไง"ฮิบาริแกล้งถาม ดูก็รู้ว่ากลัวแค่ไหน

     "ไม่มีครับ"ได้แต่บ่นในใจแต่ไม่กว่าพูดออกไป เป็นทูน่าที่เศร้าดีจัง แหะ ๆ

     "หึหึ งั้นก็ดี กอดเอวผมไว้แน่น ๆ ล่ะ กลัวตกไม่ใช่หรือไง"ฮิบาริพูดกับสึนะที่มีท่าทีกลัวจะตกจากรถอย่างขำๆ

     "ครับ"แล้วสึนะก็ใจกล้ามากขึ้นจากการกำเสื้อกลายเป็นการกอดเอวแล้ว ถึงจะได้กอดคุณฮิบาริเพราะกลัวตกรถก็เถอะแต่ก็มีความรู้สึกอบอุ่นมาจากอีกฝ่ายด้วยนี่ เราเป็นอะไรไปเนี้ย จะใจเต้นไปทำไมแค่ได้กอดคุณฮิบาริ เอ๊ะ ไม่ใช่สิ เพราะกลัวตกต่างหากละ ใช่แน่ ๆ ไม่ใช่ใจเต้นเพราะได้กอดคนที่ชอบหรอกเนอะ สึนะคิดปลอบใจตนเอง และหลังจากนั้นสึนะก็หลับตาแล้วก็ผลอยหลับไปจริง ๆ  ตลอดทั้งทางที่ฮิบาริมาส่งโดยที่ตัวเองไม่ได้รู้เลยว่าฮิบาริขับรถช้าลงเรื่อย ๆ ตั้งแต่อีกคนเริ่มหลับตาแล้ว

     "ถึงแล้ว เจ้าสัตว์กินพืช"ฮิบาริที่พยายามปลุกสึนะที่ผลอยหลับไป แต่ก็ไม่มีวี่แววที่จะตื่นทำให้ฮิบาริต้อง

     "อืม"หะ หายใจ มะ ไม่ออก สึนะค่อยๆลืมตาขึ้นมาเพราะหายใจไม่ออก แต่ก็ต้องจะเป็นลมอีกเพราะเห็นว่า คุณฮิบาริกำลังจูบตนอยู่

     "อือ คะ คุณฮิบาริ"สึนะพยายามผลักอีกฝ่ายและเอ่ยชื่อคนที่กำลังจูบตนอยู่นั่นด้วยเสียงที่สั่น อย่างแผ่วเบา ลิ้นร้อนๆของคุณฮิบาริ กวาดควานหาความหวานจากเขาอย่างชำนาญ แต่พอได้ยินเสียงจากสึนะทำให้ต้องถอดถอนอวัยวะเดียวกันออกมาอย่างเสียดาย

     "คุณฮิบาริทำไมถึงจูบผม"สึนะถามอย่างเขินๆพร้อมก้มหน้ามองพื้นโดยใบหน้าที่แดงก่ำ

     "ก็คุณไม่ยอมตื่นผมเลยต้องปลุกคุณ"ฮิบาริตอบเสียงเรียบ ก้มมองอีกฝ่ายด้วยแววตาแพรวพราว

     "ละแล้วทำไม ไม่ปลูกด้วยวิธีอื่นล่ะครับ-////-"สึนะเถียงกลับ วิธีอื่นก็มีเยอะแยะ คุณอยากให้ผมใจเต้นแรงตายหรือไงเล่า!

     "หรือว่าฉันทำไม่ได้"ฮิบาริแกล้งถาม

     "กะ ก็"สึนะพูดตะกุกตะกัก

     "ก็อะไร ตอบมาได้หรือไม่ได้"

     "ดะ ได้ครับ"สึนะตอบโดยมีสายตาแกมบังคับให้พูดโดยเร็ว ฮึ่ย ทำไมต้องมาให้ความหวังด้วย

     "ดี เพราะต่อไปนี้นายต้องมาคบกับฉัน"ฮิบาริมองสีหน้าของสึนะที่แสดงอาการช็อกสุด ๆ ตลกดี

     "อะไรนะครับ"สึนะถามฮิบาริอย่างไม่เชื่อหูตัวเองกับสิ่งที่ตนได้ยิน

     "ฉันบอกว่านายจะต้องมาคบกับฉัน"ฮิบาริพูดแกมบังคับอีกครั้ง

     "แต่คุณฮิบาริไม่ได้ชอบผมนิครับ"อย่ามาทำเหมือนให้ความหวังว่าชอบผมจะได้ไหมครับ

     "ใช่ฉันไม่ได้ชอบนาย"พอสึนะได้ยินคำตอบของคุณฮิบาริเหมือนมีน้ำใสๆไหลออกมา

     "อึก แล้วคุณฮิบาริจะให้ อึก ผมคบกับคุณทำไม ล่ะครับ"ฮ่าฮ่า รู้สึกจุกที่อกจังแหะเราป่วยหรอ คำว่าไม่ชอบของคุณฮิบาริมันเจ็บดีจังรู้สึกชาเลยเรา

     "ฟังฉันพูดให้จบก่อนได้มั้ย สึนะ ที่ฉันบอกว่าไม่ได้ชอบนาย เพราะว่าฉันรักนายต่างหาก"พอสึนะได้ยินคำว่า รัก จากคุณฮิบาริ ใจเต้นแรงจนเจ็บอีกครั้งเลย อยากให้เต้นแรงแบบนี้ตลอดไปเลย

     "จะ จริงหรอครับ"ทำไมเสียงของตัวเองมันเบาจนแทบไม่ได้ยินเลย อยากจะถามให้ดังกว่านี้แต่ก็กลัวคำตอบที่ได้ยินจะไม่ใช่คำว่ารักเหมือนตอนแรก

     "มองตาฉันนะ สึนะ ฉันรักเธอสึนะ"ฮิบาริบอกกับสึนะด้วยน้ำเสียงที่จริงจังและหนักแน่น

     "อึก คุณฮิบาริ"สึนะสะอึกที่ได้ยินคำว่ารักจากปากคนที่รัก คำพูดของคุณฮิบาริมันก้องอยู่ในหัวเลย 

     "แล้วเธอล่ะ สึนะ"ร่างสูงถามร่างบางกลับ

     "ผมรักคุณครับ คุณฮิบาริ"ถึงจะเขินแต่ผมก็จะพูดมันอย่างชัดเจนให้คุณฟังว่าผมก็รักคุณฮิบาริเหมือนกัน

     "ถ้างั้นก็เรียกฉันว่า เคียวยะซะ"

     "ครับ เคียวยะ"คุณฮิบาริสั่งผมอีกแล้วแต่เป็นคำสั่งที่ผมยินดีทำแหละ

     "ดีมาก จุ๊บ "อ่า คุณฮิบาริทำไมต้องทำให้ผมเขินขนาดนี้ด้วย

     "ครับ รักนะครับเมฆาของผม"

     หลังจากนั้นผมก็คบกับคุณฮิบาริ และข่าวก็ได้แพร่กระจายไปทั่วโรงเรียน พอเพื่อนสนิททั้งสองคนรู้เรื่องของผมกับคุณฮิบาริคบกันทำให้ทั้งสองตกใจมากโดยเฉพาะโกคุเดระคุงที่เป็นลมไปเลยพอรู้เรื่องนี้เข้า แต่ที่สำคัญผมก็ได้รู้ว่าจากปากยามาโมโตะว่าพวกเค้าทั้งสองคน ก็คบกันอยู่เหมือนกัน

     มฆาที่อยู่คู่กับนภาและนภาที่อยู่คู่กับเมฆา เหมือนคุณกับผมเลยครับ คุณฮิบาริ

THE END

----------------------------------------------------------------------------------------

ผลงานอื่นๆ ของ PKmin

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

14 ความคิดเห็น

  1. #14 Ichi2424 (@Ichi2424) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 21:29
    โกคุตายยัง//เอาไม้จิ้ม
    #14
    0
  2. วันที่ 26 พฤษภาคม 2556 / 20:33
    เขินเลยยยย >///<
    #13
    0
  3. วันที่ 23 เมษายน 2556 / 19:51
    อ่านแล้วเขินเลยอ่าาาา
    น่ารักจริงๆคู่นี้><
    #12
    0
  4. #11 ผีน้อยเก็บมะนาว
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 08:57
    น่ารักมากค่ะ อ่านไปยิ้มไป หวานซะจนมดขึ้นเลย

    แต่ก็สนุกค่ะ เป็นกำลังให้แต่งเรื่องต่อไปค่ะ
    #11
    0
  5. #10 yaoi yaoi
    วันที่ 31 มีนาคม 2556 / 17:53
    หวานน่ารักมากเลยค่ะ
    #10
    0
  6. #9 นนนี่
    วันที่ 31 มีนาคม 2556 / 11:12
    สนุกดีค่ะ ขอเป็นกำลังใจให้ หวังว่าคงได้อ่านเรื่องต่อ ๆ ไป สู้ ๆ นะค่ะ
    #9
    0
  7. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  8. #7 Snow
    วันที่ 22 มกราคม 2556 / 20:40
    จะรอ อ่านนะคะ, หวานเชียว!
    #7
    0
  9. #6 Mirror
    วันที่ 21 มกราคม 2556 / 21:01
    ~น่ารัก~
    #6
    0
  10. #5 KenToe
    วันที่ 21 มกราคม 2556 / 20:56
    สนุกดีครับ ^__^
    #5
    0
  11. #4 แมวดำ
    วันที่ 20 มกราคม 2556 / 22:39
    แหม~~~เอาซะหวาน ฮุฮุ
    #4
    0
  12. #3 tom
    วันที่ 20 มกราคม 2556 / 19:14
    ก็สนุกๆดีคับ เป็นกำลังใจเรื่องต่อไปนะคับ สู่ๆคับ
    #3
    0
  13. #2 แมวดำ
    วันที่ 18 มกราคม 2556 / 21:44
    ค้าง.....ง่ะ
    #2
    0
  14. วันที่ 18 มกราคม 2556 / 20:05
      สึนะ...หวั่นไหวอ่ะสิ อิๆๆๆ ลงต่อนะคะจะรออ่านค่ะ
    #1
    0