คัดลอกลิงก์เเล้ว

Little Red หนูน้อยสีเลือด

นิทานบางเรื่องเกิดจากจิตนาการ นิทานบางเรื่องเกิดจากเรื่องจริง นิทานบางเรื่องถูกปรับแต่งใหม่ให้เข้ากับค่นิยมของสังคม นิทานบางเรื่องจบแบบเฮปปี้แอน แล้วนิทานแล้วนี้หล่ะ....เป็นแบบไหนกันนะ?

ยอดวิวรวม

249

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


249

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  10 ก.ย. 60 / 22:27 น.
นิยาย Little Red ˹ٹʹ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Hellooooooooo
 สวัสดีคร้าบ ก่อนอ่านก็ขอขอบคุณผู้อ่านทุกท่าที่หลง เอ๊ย! สนใจเข้ามาอ่านนะครับ
ก่อนอื่นก็ขอขอบคุณที่เข้ามาอ่าน
เรื่องนี้เป็นนิยายสั้นเรื่องแรกที่ลง และ เรื่องแรกที่แต่งแล้วได้ลงเป็นชิ้นเป็นอันนะครับ5555

จริงๆแล้วเรื่องนี้ก็เริ่มแต่งตั้งแต่ปีที่แล้ว ทำไมมาลงเอาป่านนี้หน่ะหรอ???
ก็ขี้เกียจแต่งต่อหน่ะสิ5555

เรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจจากตอนที่แสดงละครปลายภาค(หรือกลางภาควะ) กับกลุ่มเพื่อน แล้วเพื่อนเอานิทานแฟรี่เทลทั้งหมดมาปรับเปลี่ยนให้ออกแนวดาร์กๆ แล้วเราก็เอาเรื่องหนูน้องหมวกแดงมาปรับเปลี่ยนใหม่อีกที

ตอนแรกเกิดจากอาการคึกแล้วแต่งด้นสด แล้วทิ้งไป จากนั้นก็มาปรับเปลี่ยนแต่งแต่เรื่อยๆ แล้วก็ทิ้งไปแล้วก็พึ่งกลับมาแต่งต่อปรับเปลี่ยนอย่างตั้งใจก้อีกปีนึง5555 จริงๆก็แต่งเสร็จนานแล้ว แต่ขก. ลงแล้วไม่รู้ว่าควรอยู่หมวดไหนเลยยังไม่ลงสะเลย

อ่าาาาา เล่ามาเยอะละ เค้าคงรำคาญ

เอาเป็นว่า ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ// โค้ง

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 ก.ย. 60 / 22:27


" ลา ล่า ลา ลาหนูน้อยหมวกแดงถือตะกร้าใส่สานขนมปังร้องฮัมเพลงกระโดดไปมาในป่าเพื่อไปเยี่ยมคุณยายที่กำลังป่วยของเธอ สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้ดอกไม้สีสันสดใสและสัตว์ต่างๆ ทำให้เธอเพลิดเพลินไปกับธรรมชาติ

ออกมาจากเมืองมาเดินเล่นในป่านี้ก็ดีเหมือนกันนะเนี่ย" เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสูดอากาศอันแสนบริสุธิ์ปลอดจากควันและมรพิษ "อ๊ะหนูน้อยสังเกตุเห็นอะไรเข้า "ดอกไม้ตรงนั้นสวยจัง เอาไปฝากคุณยายดีกว่า" 

'ออกนอกทางนิดหน่อยคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง' หนูน้อยคิดในใจ

จากนั้นเธอก็มุ่งไปที่ทุ่งดอกไม้สีขาวทอง ดอกไม้ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆทำให้เธอนึกถึงกลิ่นน้ำหอมที่ยายเธอชอบใช้ เธอก้มเก็บดอกไม้หล่าวนั้น "หอมจัง คุณยายต้องชอบแน่ๆ..." ระหว่างที่เธอเก็บดอกไม้อยู่นั้นมีชายปริศนาเดินเข้ามาหาหนูน้อย

"หวัดดี" ชายปริศนาเอ่ยคำทักทายขึ้น

"เชี่ยยยย!!!!" หนูน้อยอุทานขึ้นด้วยความตกใจ ก่อนที่จะหันไปและเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ใหญ่กว่า "ส....หวัดดี....ค่ะ...." เธอตอบออกไปแบบหน้าซีดๆและยิ้มแห้งๆ 'อ๊ากกกกกกกก นี่เราหลุดคำอุทานแบบนั้นต่อหน้าหนุ่มหล่อๆได้ง๊ายยยยยยยย'

"อะจ่ะอะ......." ชายหนุ่มถึงกับสตั้นคำพูดของเด็กสาวผมบรอนทอง 'นี้เด็กสมัยนี้อุทานกันงี้เรอะ???!!!!'

"ว่าแต่.......คุณมีธุระอะไรหรอคะ? "

"เออ...เปล่าหรอกครับ แค่สงสัยว่าทำไมเด็กน้อยอย่างเธอถึงมาอยุ่ในป่าแบบนี้คนเดียว"

"อ๋อ พอดีคุณแม่ให้ฉันไปเยี่ยมคุณยายที่กำลังป่วยน่ะค่ะ"

"เอ๋? คุณยายป่วยหรอครับ? ขอให้หายไวๆนะ"

"ข...ขอบคุณคะ"

"แต่ยังไงเด็กอย่างเธอก็ไม่ควรมาในป่าอันตรายแบบนี้คนเดียวนะครับ"

"ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะแต่ฉันดูแลตัวเองได้คะ" 'กรี๊ดดดดดด เค้าเป็นห่วงฉันด้วยหล่ะ'

"อืม...แต่ยังไงก็ระวังตัวหน่อยหล่ะกันนะครับ//ยิ้ม"

"อ่ะ...ค่ะ? ค่ะๆๆๆ//ยะ......ยิ้มให้เราด้วย////"

"ทางที่ดีอย่าคุยกับคนแปลกหน้าดีกว่านะครับ ขอตัวก่อนนะครับ" ฃ

"คุณไม่ใช่คนแปลกหน้าหรอกค่ะ"

"ครับ?" "คุณเป็นคนหน้าแปลกค่ะ"

"...........เอาที่สบายใจเลยครับ อย่ากวนให้มากเดี๋ยวศพไม่สวยนะครับ"

"สวยอยู่แล้ว เพราะฉันสวย"

เค้าพุ่งเข้ามาเอามีดพกจี้ที่คอหอย "คุณหนูจะทำยังไงกันหล่ะ ถ้าผมทำจริง?" เค้า ยื่นหน้าเข้าไปใกล้และแสยะยิ้มมุมปากย่างเจ้าเล่ห์ 'ก.....ใกล้เกินไปแล้ววววว'

"คุณหนูจะเชื่อมั้ยหล่ะครับ...." เค้ากระซิบที่ข้างๆหูของหนูน้อย "ว่าผมไม่ใช่คนดีหน่ะ?" เค้าก้มดูนาฬิกาข้อมือสีดำของเค้า 

"อ่าาาา.....สายแล้วสิ ผมขอตัวก่อนนะครับ อย่าหลงในป่านะ" เขายิ้มอย่างเป็นมิตรจากนั้นก็เดินหายไปในป่าปล่อยให้หนูน้อยยืนเอ๋กับสถานะการณ์ที่เกิดขึ้น "เมื่อกี้มันอะไรฟร่ะ???!!!"หนูน้อยได้แต่ยืนถามตัวเอง





' ก๊อกๆๆ '





"คุณยายค่ะอยู่มั้ย ขอเข้าไปนะคะ" เธอเปิดประตูสีน้ำตาลเข้าไปในบ้านหลังเล็กๆ

"มาแล้วหรอหลานรัก แค่กๆๆ"

"ค่ะ อาการเป็นไงบ้างคะ?"

"ดีขึ้นมากแล้วจ่ะ แค่กๆๆๆ"

"หนูเอาของเยี่ยมมาให้ และดอกไม้ กินเยอะๆนะคะจะได้หายไว้ๆ" หนูน้อยเอาตะกร้าไว้บนโต๊ะหัวเตียง

"ขอบใจจ่ะ"

"พักผ่อนเยอะๆนะคะ หนูไปหล่ะ"

"จ่ะ แค่กๆๆ กลับดีๆนะจ๊ะ"

"ค่าาาาา" หนูน้อยหมวกแดงสวมฮู้ดสีแดงก่อนที่จะเดินออกจากบ้านของคุณยาย และเดินกลับบ้านของเธอ







' เสื้อคลุมสีแดงเลือด.....'







"..... ไว้มาเจอกันใหม่นะ....."










"....................คุณหนู...................."





' 3วันต่อมา




'แม่ให้เอาของเยี่ยมมาให้คุณยายอีกแล้วหนูน้อยคิดในระหว่างเดินไปหาบ้านคุณยายเส้นทางเดิม

"เอาดอกไม้นั้นไปให้คุณยายอีกดีกว่า" เธอเดินไปเก็บดอกไม้และทำอะไรหลายๆอย่างในป่าเหมือนเดิม แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือ เธอไม่เห็นร่องรอยของชายแปลกหน้าเลย

'หายไปในนะ?' "ชั่งเถอะเราไม่จำเป็นต้องสนใจเค้าเลยนิ........" เธอออกเดินทางไปบ้านคุณยายบนเส้นทาง





' ก๊อก ๆ ๆ '





"หนูเองค่าาาาา ขออนุญาตินะคะ" หนูน้อยหมวกแดงเดินเข้าไปในบ้านหลังเดิม

"เห๋~ เงียบจังแฮะ หลับอยู่รึปล่าวน้า" "คุณยาย หนูเอาของมาเยี่ยมค่ะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงสดใสร่าเริงเหมือนเดิมทุกๆครั้งที่มาเยี่ยม "คุณ...ยายคะ?" เด็กน้อยสังเกตุสิ่งที่ผิดปกติไปจากเดิม

ผ้าห่มเปื้อนสีแดงออกน้ำตาลคลุมบางอย่างบนเตียง ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเด็กน้อยหมวกแดงจึงถือวิสาสะเดินเข้าไปเปิดผ้าห่มออก

"ก...กรี๊ดดด อุ๊บ! " เธอตกใจมากรีบถอยหลังทันที เธอรีบเอามือปิดปากและจมูก ตะกล้าที่ให้เอามาเยี่ยมตกลงของไว้ทานกระจัดกระจายเต็มพื้นไปหมด กลิ่นเหม็นเน่าที่โชยออกมาน่าสะอิดสะเอียน และภาพตรงหน้าที่เด็กอย่างเธอไม่ควรจะเห็น เลือดสีแดงฉาบทั่วร่างยายของเธอเข้มจนเป็นสีดำ แผลที่เริ่มเน่าเวอะวะใส้ที่ทะลักออกมาห้อยอยู่ที่ขอบเตียง

"ม....ไม่จริง.....มันไม่จริงๆๆๆๆ ฮึก" น้ำตาใสๆที่กลั้นไว้เริ่มไหลออกมา

"ฮึก ฮืออออออ ฮือออ ฮึก ฮือออออออ ฮึก ฮึ อะ ฮะๆๆๆๆ..... 555555555555555555" หนูน้อยหมวกแดงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั้งอยู่นาน จากนั้นก็ลุกขึ้นมาแล้วกระซิบข้างหูคุณยาย "ขอโทษนะคะ... ลาก่อนค่ะ//ยิ้มอ่อน"

หนูน้อยเดินออกมาจากบ้านหลังนั้น

"แอบดูอยู่แบบนี้ไม่ดีเลยนะคะ//ยิ้ม"

"................"

"อย่าเงียบแบบนี้สิ"

"................"

"แหม่~ ใจร้ายจังนะคะ........ 'คุณครูส' "

"ผมไม่เคยแอบพ้นเลยสินะครับ" เขาเดินออกมาจากหลังต้นไม้และเดินมาที่หน้าหนูน้อยหมวกแดง

"เล่นตามมาตั้งแต่ต้นเลยนิน่า สโตเกอร์??"

"อะฮะๆๆๆ หนูน้อยก็กล่าวหาเกินไปนะครับ ไม่สิ.... คุณหนูเรด//ยิ้ม"

"ฉันไม่ลืมข้อตกลงหรอกไม่ต้องห่วง"

"งั้นก็ดีครับ ผมขอให้ช่วยกำจัดพวกที่มาแอบฟังเพิ่มด้วยนะครับ ไปก่อนนะครับคุณหนู"

"อื้ม บายครูสไว้เจอกันใหม่นะ"

"ครับ..."





' แล้วเจอกันใหม่ '





"เอาหล่ะ...เรามาเล่นเกมดีกว่ามั้ยคะ? คุณนายพราน//ยิ้ม" เธอหันหน้าไปยิ้มที่ป่าด้านซ้ายของเธอ

".............."

"อย่าเงียบสิคะ ถ้าเงียบถือว่าตกลงนะคะ"

"เกมไร"

"หว๋าาาตอบสั้นจัง แล้วอยากเล่นอะไรหล่ะคะ?"

"ฉันไม่มีเวลาทั้งวันมานั่งเล่นกับเด็ก 'โรคจิต' อย่างเธอหรอกนะ"

"มาแอบฟังงี้แล้วหนีไม่ดีเลยนะคะ"

"ฉันแค่เดินผ่านมาเฉยๆ

"ปฎิเสธได้หน้าตาเฉยจัง มาเล่นเกมกันก่อนสิคะ คิดว่าตัวเอง ซ่อน... หรือ หนี เก่งกว่าหล่ะคะ?"

"เสียเวลาจริงๆ" เค้าหันเท้าเตรียมที่จะหนีแต่ต้องหยุดความคิดนั้นลง

"ถ้าขยับอีกแม้แต่เก้าเดียวจะถือว่าตกลงเล่นนะ"

' กึก '  ฝีเท้าของนายพรานหยุดลงกระทันหัน เขารู้...เขารู้ทุกอย่าง 'ไม่มีทางที่จะรอดไปได้เลย '

"ติ๊กต่อก ติ๊กต่อก ติ๊กต่อก...." เด็กสาวทำเสียงนาฬิกาเดินไปเรื่อยๆ เพื่อปั่นหัวนายพรานที่กำลังสับสนอยู่ ณ ตอนนี้ว่าทางไหนมีโอกาศที่จะชนะมากที่สุด

"เกมวิ่งไล่จับละกันนะคะ เพราะนายพรานตัวใหญ่ไม่น่าจะซ่อนเก่งและแข็งแรงด้วยเอางี้ละกันนะคะ//ยิ้ม"

"อะ...อื้ม....ให้ตายสิ//สถบเบาๆ"

"เริ่มนะคะ...."


10

.
.
.
.
.

9

.
.
.
.
.

8

.
.
.
.
.

7

.
.
.
.
.

6

.
.
.
.
.

5

.
.
.
.
.

4

.
.
.
.
.

3

.
.
.
.
.

2

.
.
.
.
.

1

.
.
.
.
.





เค้าวิ่งไปอีกสักพักก่อนที่จะหยุดฝีเท้าลงและหอบอย่างหนัก

"แฮ่ก ๆ ๆ ๆ.... //ไกลพอสมควรแล้วมั้งไม่เห็นได้ยินเสียงวิ่งหรือเสียงเดินเลย พักหน่อยแล้วกัน"

"Tag you're it //กระซิบข้างหู"

"เฮือก//สดุ้งและหันไปมองข้างหลัง"

"But no next round ~~~ไม่ไหวเลยนะคะ"

"ม.....มะ...."

"เหนื่อยซะละ แย่หน่อยนะคะ 'คุณพ่อ' "

"ถ...ถ...ถอยไป"

"ไล่ลูกสาวตัวเองงี้เลยหรอคะ?//ยิ้ม"

"ออกไป!!!!!"

"หึ แย่หน่อยนะคะ เพราะเลือกทางไหน...."







"ก็ไม่รอดอยู่แล้ว"







ฉึก!






"อ๊ากกกกกกก!!!!!!"






ฉึก!! ฉึก!!! ฉึก.....ฉึก.....ฉึก...ฉึก..ฉึก!!!



——————————————————————————————————————————


"แอบอ่านแบบนี้ไม่ดีเลยนะคะ"

เด็กสาววัยประมาณ 15ปีเอ่ยขึ้น เธอปิดสมุดและวางปากกาลง เธอหันไปมองคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง

"ไม่ได้แอบนะครับ อ่านจ่ะๆเลยตังหากครับ" ชายวัยประมาณ20เอ่ยขึ้น

"นั้นแหละๆ ว่าแต่...ที่แต่งเป็นไงบ้าง"

"เอาผมไปเป็นตัวละครโดยไม่ถามความสมัครใจเรียกร้องค่าลิขสิทธิ์ดีมั้ยครับ555"

"โถ่ แค่นี้เอง"

"พูดถึงมันก็ผ่านมาสองปีแล้วสินะครับ

"นั้นสิเวลาผ่านไปเร็วเหมือนกันเนอะ"

"ครับ คุณ...."




ปัง!!  




"คุณหนูครับ!!!" ชายวัย20กว่าๆวิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ

"มีอะไรรึปล่าว"

"เรา...จับคนที่...ขโมยสร้อยคุณหนูได้แล้วครับ" 

"ขอบคุณมากน้าาา เหนื่อยน่าดูเลยพักหายใจก่อนเถอะไม่ต้องรีบ"

"ค...ครับ เอาตัวมันมา!//หันไปสั่งลูกน้องข้างหลัง"

"โถ่ บอกแล้วไงคะ ว่าไม่ต้องรีบ..."

"ปล่อยนะเฟ้ย//ดิ้น" ทหาร2คนนำหัวขโมยมาจับนั่งขุกเข่าที่พื้นหน้าคุณหนู

"หื้ม?....เอายังไงกับมันดีครับ?" คนรับใช้ส่วนตัวถามขึ้น

"//ยิ้ม นี่~ชื่ออะไรหรอ?" หญิงสาวถามคนตรงหน้าอย่างสดใส

"เรื่องอะไรต้องบอกล่ะ หึ"

"......อืมมมม......คงเหนื่อยสินะอยากพักมั้ยหล่ะ?"

"ไม่"

"ไม่ปฎิเสทสินะ หาที่ห้องพักให้คุณไร้ชื่อนี้หน่อยสิ"

"อะ...เออ.....ต....แต่...." ทหารด้านขวาเอ่ยขึ้น

"เอาห้องVVIP ก็ได้"

"ค..ครับ" ทหารด้านขวาเดินออกไป

"พักผ่อนให้เต็มที่นะ"

"ประหารเราสิ ถ้าแน่จริงหน่ะ!!!//ตะคอก"

"คุณหนูครับมีอีกาส่งข่าวสารมาครับ" คนรับใช่ส่วนตัวหันมาพร้อมอีกาที่เกาะอยู่บนแขน

"อื้ม เอาไว้ในกรงก่อน"

"อืมมมมม หาอะไรให้ทำระหว่างรอดีน้า" คุณหนูลูบแก้มและเกยคางขึ้น

"อ่อ! พาเค้าไปทัวร์ทางเดินไปที่ห้องตัวเองหน่อยนะ เดี๋ยวหลง"

"ค่ะ"

ทหารก็ลากออกไปข้างนอกและปิดประตู ทำให้ห้องภายในห้องเหลือเพียงแค่คุณหนูกับคนรับใช้ตามลำพังเช่นเดิม เพิ่มเติมมีอีกา

"เมื่อกี้ถึงไหนแล้วนะ" หญิงสาวหันมาถามคนรับใช้ของเธอ

"อ่อ ลืมมันไปเถอะครับ มีจดหมายมานะครับ"

"ค่ะ"

คนรับใช้เปิดกรงแล้วแก้มัดจดหมายจากขาอีกาแล้วปล่อยอีกาไป

หญิงสาวรับจดหมายเล็กๆนั้น ก่อนที่จะคลี่เปิดอ่านดู

"อะไรหรอครับ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียว"

"บ้าหรอ ยิ้มนิดหน่อยเองงงง"

"555 คร้าบๆ"

"อ่าาาา....เดี๋ยวช่วยพาเค้าไปที่บ้าน 'หลังนั้น' ด้วยนะคะ เหนื่อยหน่อยนะ 'คุณครูส' //ยิ้ม"

"ได้ครับ ด้วยความยินดี //ยิ้มตอบ"











ไม่ว่าเรื่อง 'ตอนนั้น'













หรือตอนไหน












ผมก็ยินดีรับใช้และอยู่เคียงข้างเสมอครับ












"......คุณหนูเรด......"





































ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านอย่างสูงที่สละเวลาอันมีค่ามาอ่านจบ


แต่งไม่ดีอะไรตรงไหนก็ขออภัยด้วย ณ ที่นี้


ชี้แนะได้ ตรงไหนควรแก้อะไรอย่างควรปรับตรงก็บอกได้นะครับ จะเอาไปพิจรณาและพัฒนาให้ดียิ่งขึ้น


รักคนอ่านทุกคนนะครับ ขอบคุณครับ //กราบงามๆ

ผลงานอื่นๆ ของ ํTardyTurtle

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น