นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

Fic naruto Fairy doll ตุ๊กตานางฟ้า

โดย Sky@dragon

มิตรภาพที่ถูกทำลาย มันทำให้เธอมีสภาพเป็นตุ๊กตาที่มีลมหายใจ เรื่องราวภาคต่อของ lost smile จะเป็นเช่นไรโปรดติดตาม

ยอดวิวรวม

2,101

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


2,101

ความคิดเห็น


32

คนติดตาม


41
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  16 มิ.ย. 62 / 10:35 น.
นิยาย Fic naruto Fairy doll ꡵ҹҧ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ภาคต่อ ของ lost smile 
เรื่องราวความรักของเด็กสาวที่มีสภาพเป็นตุ๊กตาที่มีลมหายใจ ที่ครองใจเหล่าชายหนุ่มทั้งหลาย แต่อันตรายก็เข้าใกล้ตัวเธอไปทุกทีในขณะที่ร่างกายเธอกำลังอ่อนแอลง เรื่องราวจะเป็นอย่างไรโปรดติดตาม

ตัวละคร


sakura
ขอโทษค่ะ
ชั้นไม่สามารถแสดงอารมณ์อะไรออกมาได้
ชั้นลืมมันไม่หมดแล้ว

sasuke
ถึงเธอจะลืมเรื่องของชั้นก็ไม่เป็นไร
แต่ได้โปรดยิ้มให้ชั้นบ้างเถอะ
เเสงสว่างของชั้น


Tooru
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ซากุระ พี่สัญญา
เธอจะต้องหายดีเหมือนเดิม และพี่จะปกป้องเธอเอง

itachi
เรามีบางอย่างที่คล้ายกันนะ สาวน้อย
แต่คงจะไม่คล้ายกันซะทีเดียว

sasori
เธอนี่มัน น่ารักจริงๆยัยลูกแมวน้อย
เป็นตุ๊กตาที่สวยมากๆ สีหน้าไร้อารมณ์ของเธอมันทำใจของชั้นสั่นเลย
อยากได้มาเป็นคอลเล็คชั่นจัง

เนื้อเรื่อง อัปเดต 16 มิ.ย. 62 / 10:35


แคว้นทางเหนือ

บ้านฮารุโนะ 

หลังจากที่เด็กหนุ่มนามว่า ซาสึเกะได้จากไป คนที่นั่งบนรถเข็นก็เอามือมากุมอกซ้าย ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว
"ทำไมใจต้องเต้นด้วยนะ"พอมองดูช่อกุหลาบที่เค้านำมาให้ แล้วตั้งคำถามกับตัวเอง"ทำไมเค้าต้องเอามาให้เราด้วยนะ เค้าเป็นคนเดียวกับคนที่ร้องไห้เมื่อสามปีก่อนรึเปล่านะ"
"ตัวเล็ก"
เด็กสาวหันไปหา "พี่..."เด็กสาวลุกขึ้นจากรถเข็น แล้วตรงไปหาร่างสูง แต่อีกฝ่ายตรงเข้าไปหาเสียเอง แล้วสวมกอดร่างนั้นพลางตำหนิ"บอกแล้วใช่มั้ย ว่าไม่จำเป็นอย่าเดิน"
"คิดถึง..."เด็กสาวซบอกอย่างออดอ้อน 
โทโอรุรีบอุ้มร่างในอ้อมแขนเพราะขาเล็กๆทั้งสองเริ่มสั่นเทา ร่างกายเธออ่อนแอมาก เพราะสามปีก่อน กระดูกไขสันหลังของเธอถูกทำลาย จนเธอมีสภาวะตุ๊กตาในระยะแรก ซึ่งนับว่าโชคดีของเธอ เพราะยังถือว่ารักษาได้แต่ กระดูกไขสันหลังที่โดนทำลายไปนั้น ทำให้เธอยืนเดินได้ไม่นาน หากรักษาไม่ถูกวิธี ดวงตาก็จะมองไม่เห็น ยังดีที่ตาของเธอยังมองเห็นได้ปกติ
"ดอกกุหลาบของใคร"
"เค้าชื่อ ซาสึเกะค่ะ เค้าเอามันมาให้หนู เค้ามาหาหนูสองครั้งแล้ว"
"วันนี้้และเมื่อวานใช่มั้ย"
"อือ"
"เข้าบ้านเถอะ แดดเริ่มร้อนแล้ว เดี๋ยวผิวจะเสียหมด"
เด็กสาวไม่ตอบอะไรเธอซบอกแกร่งของคนโอบอุ้ม แล้วให้เค้าพาเข้าบ้านโดยที่ในมือของเธอนั้นยังคงถือช่อกุหลาบแดง
ซาสึเกะนั้นไม่ได้ไปไหน ความจริงเค้าแอบมองเธออยู่ ดูเหมือนว่า พี่ชายของเธอจะรู้ว่าเค้ามาที่นี่ งานนี้ทำเอาเค้าแอบกังวล ว่าคุณพี่ชายจะพาเธอหนีไปหรือจะแจ้งให้นินจาโคโนฮะมาจับเค้า
"รออยู่ก่อน เดี๋ยวจะออกมาคุยด้วย"
เด็กหนุ่มหันขวับก็เห็นว่า โทโอรุยืนอยู่เบื้องหลัง
"อย่าตกใจ นี่คือร่างแยก ชั้นชอบคุยด้วยร่างจริงมากกว่า"
"เก่ง...มาอยู่ตรงนี้โดยที่ผมไม่รู้สึกตัวแบบนี้"
"ชั้นเป็นหน่วยลับที่ขึ้นตรงกับโฮคาเงะนะเว้ย ขอสิบนาที"ร่างแยกนั้นหายไป
ทางด้านบ้านฮารุโนะ โทโอรุอุ้มน้องสาวให้มานอนที่เตียงกว้าง ส่วนคุณอาและคุณน้าคงจะเข้าเมืองแน่ ไม่มีอยู่บ้านแบบนี้ เพราะที่นี่ห่างไกลจากตัวเมืองที่ไม่ค่อยมีคนเข้ามา จึงวางใจพอที่จะปล่อยให้เด็กสาวอยู่คนเดียวแบบนี้ เมื่อก่อนเคยพาไปอยู่ที่อื่นแล้วมีครั้งหนึ่งที่น้องสาวของเค้าอยู่คนเดียว และเค้าก็แอบมาดูพอดี มีโจรเข้ามาปล้นบ้านแต่ก็ไม่ได้อะไร แถมเมินน้องสาวเค้าที่นั่งนิ่งอยู่ในห้องนั่งเล่น เพราะคิดว่าเป็นแค่ตุ๊กตาตัวโต เค้าจึงแนะคุณอาและคุณน้าให้ย้ายมาอยู่ที่แคว้นนี้เพื่อความปลอดภัยเพราะแถบนี้มีญาติของเค้าอยู่มาก มากพอที่จะปกป้องน้องสาวของเค้าได้ และต้องยอมรับว่า เจ้าเด็กอุจิวะนั่นมีฝีมือพอตัว ที่สามารถฝ่าคนคุ้มกันของพวกเค้าได้
"หนูยังไม่ง่วงเลย"
"งั้นอ่านหนังสือนะ ถ้าเกิดเหตุอะไรให้ตะโกนออกมาดังๆเข้าใจมั้ย"
เด็กสาวพยักหน้าแล้วเดินไปนั่งที่โซฟานุ่มที่อยู่ไม่ไกลพร้อมกับหยิบหนังสือเล่มโปรด ส่วนช่อกุหลาบนั้นวางไว้บนเตียง
"พี่ไปเอารถเข็นมาให้นะ"
"รบกวนด้วยค่ะ"
...
โทโอรุ ออกมาหาซาสึเกะ คนอายุมากกว่าเอ่ยขึ้น "เก่งจังนะที่ฝ่าพวกของชั้นมาได้"
"ทำไม ต้องพาซากุระมาที่นี่"
"เด็กคนนั้นมีสภาวะตุ๊กตาระยะเเรก ซึ่งหายได้ แต่ความทรงจำหายไปจนหมด แถมเด็กคนนั้นขาก็จะเดินไม่ได้ ตาเกือบมองไม่เห็น โชคดีที่รักษาตาของเธอได้ ไม่งั้นเธออาจจะกลายเป็นคนตาบอดไปตลอดชีวิต อยู่ที่นี่ไม่ต้องเจอคนเยอะ และห่างไกลจากสายตาของพวกโคโนฮะด้วย"
"พวกโคโนฮะ?"
"เธอเป็นจุดอ่อนเดียวที่ชั้นมี และนาย ชั้นเวทนา อย่าเป็นไปตามเกมส์ที่พวกนั้นวางไว้"
"หมายความว่ายังไง"่
"หาความจริงเอาเอง ชั้นบอกไม่ได้และอย่ามาที่นี่บ่อย ชั้นไม่อยากให้ซากุระโดนดึงเข้าไปในเกมส์ด้วย"
"ผมไม่เข้าใจ"
"ง่ายๆ ก่อนนายจะไปล้างแค้น นายควรจะหาความจริงซะก่อนนะ ไปได้แล้ว"
...
โทโอรุนำรถเข็นของน้องสาวเข้าบ้าน และพอมาที่ห้องนอนของเธอก็เห็นว่า เธอฟลุบหลับที่โต๊ะทำงานของเธอเสียแล้ว ชายหนุ่มอมยิ้ม เค้าเข้าไปช้อนตัวของเธอมาแล้ววางบนเตียงอย่างนุ่มนวล ห่มผ้าให้เรียบร้อยแล้วบรรจงจูบหน้าผากอย่างอ่อนหวาน
"หลับให้สบายนะ นางฟ้าของพี่"
ทางด้านซาสึเกะ ที่ตอนนี้กำลังเดินทางกลับ ฐานลับก็อดที่จะรู้สึกผิดไม่ได้ เธอต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะเค้า ระหว่างที่เด็กหนุ่มอะไรเพลินๆ เค้าไม่รู้ตัวเลยว่ามีใครบางคนสวนทางกับเค้าไป...

...

ขณะที่โทโอรุกำลังนั่งอ่านหนังสือในห้องนั่งเล่นเพลินๆก็มีแขกที่ไม่ได้อันเชิญมาหา คนที่อ่านหนังสือไม่เงยหน้ามองแต่ก็พอรู้ว่าเป็นใคร
"ทำไมไม่บอกล่วงหน้า ว่าจะมาหาวะ อิทาจิ"
เจ้าของนามสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่ไร้อารมณ์ "นายจะเตรียมน้ำชากับดังโงะให้รึไง"
"ไม่มีหรอกของแบบนั้น มีแต่ตีนชั้นเนี่ยแหละ"
"หึ ปากร้าย"
หนุ่มผมเงินเงยหน้าแสยะยิ้ม"แล้ว มาหาชั้นต้องการอะไร"
"เหมือนเดิม"
"นั่งลงสิ จะรักษาให้"
อิทาจินั่งลงที่โซฟาข้างๆ โทโอรุยืนข้างๆก่อนจะตรวจอาการแล้วประสานอินรักษาอาการของเพื่อน
หน่วยลับแพทย์บ่น "ตาของนาย เริ่มแย่นะ ทำไมไม่ไปหาโรงพยาบาลดีๆรักษาล่ะ"
"ชื่อชั้นหลาอยู่ในบิงโกบุ๊คแบบนี้ โรงหมอคงจะรับหรอก ถ้าโรงคุกน่ะรับแน่"
หน่วยลับแพทย์จึงเปลี่ยนเรื่อง"เห็นน้องชายนายแล้วนะ เก่งขึ้น แต่โง่...โง่แล้วยังอวดฉลาด"
"นายเจอเค้ารึ"
"มันเพิ่งกลับไป เมื่อกี๊"
"เมื่อกี๊?"
"เออ นี่เดินทางมาไม่ได้สวนทางกันรึ"
อิทาจิหัวเราะเบาๆ"ก็คงจะจริงอย่างที่นายว่า เค้าโง่ แล้วยังอวดฉลาด งี่เง่าอีกต่างหาก"
ขณะเดียวกัน ซาโซริที่เดินทางมาเป็นเพื่อนอิทาจินั้นเกิดเบื่อๆที่ต้องมารออยู่ในหุ่นเชิดฮิรุโกะ
"ทำไมรักษานานจังวะ"นักเชิดหุ่นก็ออกมาจากหุ่นเชิด ก่อนจะเดินเล่นสำรวจบ้านหลังเล็ก เค้ามาเป็นเพื่อนอิทาจิในยามที่หมอนั่นต้องรักษาตัวหลายครั้งแล้ว 
"ไม่เลว บ้านหลังเล็กน่าอยู่ดี"พอเดินไปเรื่อยๆ ตาสีน้ำตาลก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งเข้า
นักเชิดหุ่นเกาะหน้าต่างมองดูสิ่ิงนั้นเต็มตา สิ่งนั้นคือ ร่างระหงบอบบางของเด็กสาววัยไม่เกินสิบห้า ผมของเธอยาวเป็นสีชมพูดอกซากุระ ผิวซีดขาวใส วงหน้างามยวนใจ เธอสวมชุดแขนตุ๊กตาสีขาว ลำคอระหงผูกริบบิ้นสีแดง เธอกำลังนอนห่มผ้า เธอเป็นตุ๊กตากระเบื้องเคลือบราคาแพงรึยังไง มันช่างน่าหลงใหล อยากจะรู้จริงๆว่าสีตาของเธอนั้นเป็นสีอะไรมันคงจะเหมาะกับสีผมของเธอน่าดู
...ถ้าได้เป็นคอลเล็คชั่นนะ จะจับแต่งตัวให้สนุกเลย...
ไม่รอช้า ซาโซริค่อยๆเปิดหน้าต่างอย่างเงียบเชียบ และเข้าไปใกล้ร่างที่หลับใหล ยิ่งเห็งวงหน้าของคนที่กำลังหลับชัดๆยิ่งชวนหลงใหลยิ่งกว่าเก่า วงหน้างามที่ปราศจากการปรุงแต่ง ริมฝีปากจิ้มลิ้มสีเชอรรี่ ขนตางอนยาวเป็นแพธรรมชาติ  สองแก้มขาวใส ชวนสัมผัส พอเข้าไปใกล้ก็ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ
...สัมผัสเหลือเกิน...เธอช่างเหมือนลูกแมวน้อยจริง อ่า...ลูกแมวน้อยที่น่ารัก รอเจ้าชายมาจูบรึยังไงนะ...
"แต่น่าเสียดายที่ชั้นเป็นพ่อมด ไมใช่เจ้าชายที่เธอรอคอย..."
พอจบประโยค คนที่หลับกลับลืมตามอง 
ซาโซริยิ้มกว้าง เมื่อเห็นตาสีมรกตที่ไร้แวว มันช่างน่าหลงใหล เธอเหมือนตุ๊กตาเสียเหลือเกิน
สำหรับซากุระที่ลืมตาเมื่อเห็นว่ามีคนแปลกหน้า เข้ามาในห้องของเธอแถมพูดอะไรแปลกๆอีก
"นี่เธอเป็นคนหรอกเหรอ"
"แล้วคุณ...คิดว่า ชั้นเป็นอะไรเหรอคะ..."
ซาโซริที่ได้ยินเสียงหวานๆถามออกมาอย่างเรียบๆ ไม่มีอารมณ์ปนมาแบบนี้ ก็รู้สึกแปลก เด็กสาวคนนี้ไม่มีทีท่าจะตื่นตระหนกตกใจอย่างที่ควรจะเป็น
"เธอตกใจเป็นไหม ยัยลูกแมวน้อย"
"อาการตกใจเหรอคะ... ต้องทำสีหน้ายังไงคะ"
"เอ๋?"
"ชั้นไม่ทราบจริงๆ ชั้นควรจะแสดงสีหน้าแบบไหนดี ที่มีคนแปลกหน้าอยู่ในห้องนอนของชั้น"
ยังไม่ทันที่หนุ่มผมแดงจะเอื้อนเอ่ยอะไร เค้าก็โดนกดลงพื้นพร้อมกับคุไนจ่อคอ
"แกเป็นใคร!"หนุ่มผมเงินตะคอกถาม
อิทาจิที่ตามหลังมาต้องห้ามเพื่อน "ใจเย็นๆ เพื่อนชั้นเอง"
"เข้ามาทำไมวะ"
หนุ่มแดงตอบอย่างใจเย็นเพราะคุไนของอีกฝ่ายจ่อหัวใจพอดี"ก็ แค่...เดินเล่น"
เด็กสาวค่อยๆยันตัวลุกขึ้น "ขอโทษค่ะพี่ หนูหิวน้ำ"
หนุ่มผมเงินทิ้งอารมณ์ขุ่นมัวและความเป็นอสูรร้ายไปหาร่างที่นอนบนเตียงทันที "หิวน้ำใช่มั้ยครับ รอพี่สักหน่อยนะ พี่จะนำของนี่ไปวางไว้นอกห้องนะ"
เด็กสาวพยักหน้า
โทโอรุจัดการจิกผมของซาโซริโยนออกไปนอกห้องนอน โดยที่มีอิทาจิตามหลังมา 
อัจฉริยะเนตรวงแหวนหันไปมองเด็กสาวผมชมพูชุดขาวอีกครั้ง เค้าต้องยอมรับว่าเธอช่างงดงามเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบราคาแพง หากไม่เห็นว่าเธอหายใจ เค้าก็คิดว่าเธอเป็นตุ๊กตา เอาเถอะการที่เธอต้องมาเป็นแบบนี้น้องชายของเค้าก็มีส่วนผิด เค้าเองแหละที่ขอให้เพื่อนของเค้าไว้ชีวิตน้องชาย หากไม่ขอ มันเละตั้งแต่สามปีก่อนแล้ว
สามหนุ่มออกมานั่งที่ห้องนั่งเล่น 
โทโอรุนำน้ำใส่แก้วไปให้น้องสาวที่รอในห้อง ก่อนจะกลับมาที่ห้องนั่งเล่น
"รักษาเสร็จแล้วก็ช่วยไปไกลๆด้วย ระยะนี้ถ้านายไม่ไหวก็ใช้ยาประทังอาการไปก่อน แต่ก็อย่าใช้เนตรวงแหวนให้มากนัก เดี๋ยวตาจะบอดเสียก่อน"
อิทาจิขมวดคิ้ว"ทำไมวะ"
"ดันโซ ต้องการให้ชั้นเข้าหน่วยราก"
อิทาจิเบิกตากว้าง เค้ากับโทโอรุเป็นเพื่อนสนิทกัน โทโอรุไม่ค่อยคบใครเพราะมัวแต่ฝึกวิชาแค่เจ็ดขวบก็จบโรงเรียนนินจา ต่อมากลายเป็นนินจาแพทย์ อายุสิบสองโทโอรุก็กลายเป็นหน่วยแพทย์ลับที่ขึ้นตรงกับโฮคาเงะ แต่ดันโซที่คุมหน่วยรากกับต้องการตัวเพราะในหน่วยรากนั้นไม่มีนินจาแพทย์
"ใช่ ตอนนี้ พวกหน่วยรากพยายามสะกดรอยชั้น ชั้นไม่อยากให้ซากุระโดนดึงเข้าไปเกี่ยว"
"เข้าใจล่ะ"เพราะคนอย่างดันโซ ไม่เคยสนวิธีการ ถ้าเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง โดยที่เอาโคโนฮะมาอ้าง เค้าทำได้ทุกอย่าง
"สองสามเดือน ชั้นจะไม่ติดต่อนาย แต่ถ้ามันหนักหนา นายไปที่ จุดนัดพบ ห้า แทนนะ ชั้นไม่อยากให้โคโนฮะรู้ที่อยู่เด็กคนนี้"
"อืม ขอบใจนะ" 
ซาโซริที่เงียบตั้งนานเอ่ยขึ้น"เน่...ถ้าเป็นชั้นนะ จะหาเสื้อผ้าน่ารักๆ รองเท้าสวยๆ มาให้เด็กคนนั้นใส่นะ เหมือนตุ๊กตาชะมัด น่าสนใจ...อยากได้มาเป็นคอลเล็คชั่น"
มือหนาของโทโอรุเข้าบีบที่ใบหน้า "หยุดเห่าได้แล้ว ไม่งั้น"คุไนอาบยาพิษจ่อที่อก"ชั้นจะเสียบมีดอาบยานี่ที่หัวใจแก ชั้นรู้ว่าแกไม่ใช่คน แต่เด็กคนนั้นไม่เหมือนแก จำไว้!"
...
สองนินจาได้ออกจากบ้านครอบครัวฮารุโนะ ซาโซริที่อยู่ในหุ่นอดไม่ได้ที่จะบ่น 
"หมอนั่น อันตรายว่ะ"
"อย่าไปกวนอารมณ์เลย หมอนั่นฆ่าคนมาเยอะ แถมทำลายหลักฐานเก่ง ไม่มีใครจับได้"
"ว้าว...น่าสนใจ แต่เด็กคนนั้นน่ารักจริงๆ ถ้าตาสดใสมากกว่านี้ก็น่ารักขึ้นนะ แต่ไร้อารมณ์เหมือนตุ๊กตาเลย"
"นายชอบเหรอ"
"ชอบสิ ถ้าชั้นมีตุ๊กตาแบบนั้นนะ จะจับแต่งตัวสวยๆจูบสามเวลาหลังอาหารเลย"
"ขนาดเป็นหุ่น ยังมีอารมณ์รักๆหลงๆได้ แปลกดีนะ"
"อ้าว ชั้นก็มีหัวใจนะ"
"แต่ไม่มีเลือด เนื้อ หรือ กระดูก มันควรจะเป็นคนหรือหุ่นวะ"อิทาจิส่ายหน้า แต่พอนึกถึงใบหน้างามที่ไร้อารมณ์นั้นก็อดสงสารไม่ได้ ขออย่าให้ดันโซรู้จุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวของเพื่อนเค้าเลย

สามวันผ่านไป
...
ซาสึเกะมาถึงฐานลับ
"ซาสึเกะ!"สาวผมแดงโผล่เข้ากอดแขนเด็กหนุ่มอย่างถือวิสาสะ
"ปล่อย"
"ไม่ปล่อยอ่ะ ซาสึเกะเส่นหายไปเกือบอาทิตย์เลยน้า..."
ซาสึเกะสลัดสาวผมแดงไปทันที
ก่อนจะไปพบโอโรจิมารุ ทิ้งให้สาวผมแดงน้ำตานองหน้า เค้าไม่ใยดีเธอเลยสักนิด นินจาผมขาวที่เฝ้ามองเหตุการณ์ตั้งแต่ตนส่ายหน้า"จริงๆเลย กี่ครั้งแล้ว ไม่เข็ดสักที"
โอโรจิมารุยิ้มหวาน"กลับมาเร็วจัง ซาสึเกะคุง"
"สภาวะตุ๊กตาคืออะไร"
หนึ่งในสามนินจาครุ่นคิดอยู่ครู่"มันคือสภาวะทางจิตน่ะนะ"
"สภาวะทางจิต?"
"ใช่ จะเกิดขึ้นกับคนที่กำลังจะตาย คนพวกนี้สติเค้าจะอยู่ครบ ทำให้เกิดสภาวะช็อคจนระบบการตอบสนองเสียหาย และกลายเป็นสภาวะตุ๊กตา ซึ่งมีสามระยะ ระยะแรกสามารถพูดคุยโต้ตอบได้ และจะมีความคิดอะไรเป็นของตัวเองแต่แค่ไม่สามารถแสดงอารมณ์ความรู้สึกออกมาได้ ระยะนี้สามารถรักษาให้หายได้ ระยะสอง ไม่สามารถแสดงอารมณ์ความรู้สึกและไม่มีการพูดคุยแต่ถ้าถามจะตอบได้  ระยะที่สาม ไม่มีความคิดไม่สามารถโต้ตอบและแสดงอารมณ์ความรู้ ระยะนี้จะต้องการุยฆาตเท่านั้น ระยะแรกกับระยะสองยังพอเยียวยาได้  จึงจำเป็นต้องอยู่ในที่ๆมีธรรมชาติเพื่อให้ร่างกายได้ทำการฟื้นฟู"
"ขอบใจ..."
"จะฝึกไหมหรือจะไปพักก่อนดี"
"ฝึก"
เค้าต้องเก่งขึ้น แกร่งขึ้น หากแก้แค้นสำเร็จ เค้าจะกลับไปหาเธอคนนั้น....แสงสว่างขอชั้น...
...
"ท่านครับ ตอนนี้โทโอรุไม่ได้อยู่ที่โคโนฮะ"
"อืม...และมันไปที่ไหนล่ะ"
"แคว้นทางเหนือครับ"
"หึ! คิดแล้ว ทางเหนือนั้นมีพวกตระกูลฝั่งแม่ของมันอยู่"
"ท่านดันโซครับ"
เจ้าของนามถาม"ว่ามา"
"ทำไมต้องการให้โทโอรุเข้าร่วมล่ะครับ เค้าเป็นหน่วยลับที่ขึ้นตรงกับโฮคาเงะรุ่น3 ถึงตอนนี้จะเป็นโจนินธรรมดา ผมว่ามันไม่เหมาะ"
"เหมาะไม่เหมาะชั้นไม่สน แต่ความสามารถของเจ้านั่น มันจำเป็นกับหน่วยของเรา ฝีมือแพทย์ก็พอทัดเทียมกับซึนาเดะ มีประสบการณ์การลอบสังหารคนมาก็มาก เก่งพอๆกับอิทาจิ ทั้งๆที่ไม่มีขีดจำกัดทางสายเลือด น่าเสียดายตอนนั้น ซารุโทบิไม่น่าเอาตัวไปเลย ว่าแต่มันไปที่แคว้นทางเหนือทำไม"
"ไปหาน้องสาวล่ะมั้งครั้ง เป็นคนที่ท่านได้ส่งซาอิไปแทนครับ"
"งั้นเหรอ...ดี ดีจริงๆ นังเด็กนั่นอาจจะมีประโยชน์ก็ได้ ตอนนี้พยายามสะกดรอยโทโอรุไปก่อน"
หน่วยรากคนนั้นหายตัวไป
...
เวลาผ่านไป อาการของซากุระไม่ดีขึ้นอย่างที่ควร ครอบครัวฮารุโนะได้มาที่โรงพยาบาลในแคว้น
หมอใหญ่นำผลวิเคราะห์มาอธิบาย"คือว่า กระดูกสันหลังและไขสันหลังไม่สามารถฟื้นฟูได้นะครับ"
โทโอรุถามเสียงเครียด"แล้วถ้าปลูกถ่ายไขสันหลังกับกระดูกล่ะครับ"
"ยากเอาเรื่องเลยครับ ถ้าปลูกถ่ายแล้วร่างกายของคนไข้ไม่รับก็แย่ แถมจะปลูกถ่ายจากร่างของเจ้าตัวหรือคนในครอบครัวก็จะเสี่ยงกับชีวิตคนไข้มากเกินไป ถ้าจะปลูกถ่ายเซลล์จะต้องหาเซลล์ที่มีค่าในร่างกายที่เป็นกลางนะครับ ในตอนนี้ก็อย่าให้คนไข้ยืนหรือเดินนานๆ ต้องให้พักผ่อนมากๆนะครับ หมอจะพยายามหาวิธีที่ปลอดภัยกว่านี้"
นินจาหนุ่มพยักหน้า คนเป็นพ่อทำหน้าเศร้าส่วนแม่นั้นอยู่กับเด็กสาวนอกห้อง
พอสองหนุ่มต่างวัยออกจากห้องตรวจ
"พ่อจ๊ะ โทโอรุคุง หมอว่าไง"
คิซาชิยิ้มให้"หมอบอกให้ลูกพักผ่อนให้มากๆห้ามเดินยืนนานๆก็พอ"
โทโอรุไม่เอ่ยอะไร
"พี่ไม่สบายใจเหรอคะ"เสียงหวานเอ่ยถามอย่างห่วงใจ
ร่างสูงย่อกายเสมอเด็กสาวที่นั่งรถเข็น"ไม่ต้องพูดว่าขอโทษเลยนะ"เค้ายิ้มอ่อน"พี่มีเรื่องต้องคิดนิดหน่อย"
"เหรอคะ"
เมื่อครอบครัวฮารุโนะได้พากันกลับบ้านสองสามีภรรยาก็นึกบางอย่างได้
เมบุกิอุทาน"ตายจริง เราต้องไปรับสินค้านะ"
"จริงด้วยแม่ โทโอรุ"
"ผมจะซากุระเองครับ คุณอากับคุณน้าไม่ต้องห่วง"
เมื่อสองสามีภรรยาออกไปทำธุระแล้ว โทโอรุถอนใจเพราะอาการของน้องสาวยังไม่ดีขึ้น กระดูกสันหลังและไขสันหลังไม่ฟื้นฟูอย่างที่ควรจะเป็น เรื่องค่าใช้จ่ายในการรักษานั้นไม่ได้เดือดร้อนสักเท่าไหร่เพราะครอบครัวฮารุโนะเป็นพ่อค้าสมุนไพรที่มั่งคั่งแต่ใช้ชีวิตสมถะไม่สมฐานะ ไม่มีบ้านใหญ่โต ไม่มีคนคอยรับใช้ เพียงเพราะชอบชีวิตที่เรียบง่าย แต่ดูเหมือนว่าคุณน้าเมบุกิของเค้าจะชอบแต่งตัวให้ลูกสาวที่น่ารักพอสมควร วันนี้น้องสาวของเค้าสวมชุดโกธิคโลลิต้าสีขาวดำ คาดผมด้วยริบบิ้นสีดำ ดูแล้วช่างน่าหลงใหล พอพาออกไปข้างนอกใครๆก็จะทักเป็นเป็นตุ๊กตาเพราะน้องสาวของเค้าจะนั่งนิ่งตาไร้แววเหมือนหุ่นยนต์ที่มีลมหายใจ บางคนถึงกับมาขอถ่ายรูปเลยก็มีแต่เดือดร้อนเค้าต้องคอยมากันไว้ทุกที
การปลูกถ่ายเซลล์...เซลล์....เซนจู ฮาชิรามะ ใช่แล้ว ท่านรุ่นที่1เป็นนินจาไม้ ร่างกายสามารถปลูกถ่ายเซลล์ให้ใครก็ได้แต่...เค้าจะไปหาเซลล์นั่นมาจากไหน เมื่อหลายปีก่อน โอโรจิมารุก็เคยทำการทดลองลับโดยใช้เซลล์ของโฮคาเงะรุ้นที่1มาก่อน แต่การทดลองก็โดนจับได้และตัวทดลองก็ถูกทำลายจนหมด
"โอโรจิมารุอาจจะรู้ก็ได้..."คงต้องรอให้ไอ้หัวเป็ดเยอรมันมาสินะ
...
"ฮัดชิ่ว"คนที่กำลังนอนกลางวันจามทันที"ใครบ่นถึงว่ะ"
...เธอจะเป็นยังไงบ้างนะ สบายดีไหม...คิดถึงจัง...อยากไปหาเธอเหลือเกิน...
ซาสึเกะได้รับอนุญาตให้ไปหาเธอคนนั้นได้ ขณะที่กำลังจะเดินทาง
"ซาสึเกะ"คารินตรงเข้ามาหา
พอชายหนุ่มเห็นสาวผมแดงก็เตรียมจะไล่ แต่ก็นึกบางอย่างได้...คารินมีจักระที่สามารถฟื้นฟูร่างกายได้นี่นา บางที...
"คาริน จะไปกับชั้นไหม"
สาวผมแดงแสนกระดี้กระด๊า"จริงๆเหรอ"
ชายหนุ่มแสร้งยิ้มละไม"ใช่ จะไปด้วยกันไหม"
"ไปๆๆ"
"ไปแค่ไม่เกินอาทิตย์ ไปเตรียมตัวสิ ชั้นจะรอ"
สาวผมแดงแทบจะกรี๊ดก่อนจะตบหน้าตัวเองเเรงๆ"ไม่ได้ฝันนี่นา"
ซาสึเกะต้องพยายามกลั้นน้ำโหโดยฝืนยิ้ม"เร็วๆสิ เดี๋ยวจะมืด"
"จ้าๆ"
สองหนุ่มสาวได้ออกเดินทางไปด้วยกัน นินจาผมขาวอมฟ้า มองเหตุการณ์เมื่อครู่ "อะไรสิงจิตไอ้ซาสึเกะมันวะ ช่างเถอะไม่เกี่ยวกับเรา"
...
ตลอดสามวันที่เดินทางด้วยกันมา ซาสึเกะจะรักษาระยะจากคารินตลอด เอาง่ายๆเค้าแทบไปใกล้สาวผมแดงเลย แม้แต่จะพูด ก็ไม่พูดสักคำ ยกเว้นเหตุจำเป็น
สาวผมแดงคิด...ตกลงจะเอายังไงกันแน่ ไอ้เราแอบหนีท่านโอโรจิมารุมาเลยนะ...เพราะร่างกายเธอมีความพิเศษกว่าใคร หากไม่มีเหตุจำเป็น โอโรจิมารุจะไม่ให้เธออกมานอกฐานลับเด็ดขาด 
ทั้งสองมาถึงร้านขายดอกไม้เล็กๆ ซาสึเกะไม่รอช้าเข้าไปซื้อดอกไม้ช่อหนึ่งที่จัดไว้อย่างดี มันคือ กุหลาบสีแดงและขาว ราคามันต้องไม่ใช่น้อยๆ
ชายหนุ่มเดินทางไปเรื่อยๆโดยไม่พูดคุยอะไรกับสาวผมแดงที่ตามหลังมา
พอมาถึงที่หมาย สิ่งที่ทำให้คารินตะลึงคือ ร่างบอบบางของหญิงสาวคนหนึ่ง เธอสวมชุดโกธิคโลลิต้าสีขาว-ฟ้าอมเขียวยาวคลุมเข่า เผยให้เห็นช่วงขาที่เรียวยาว สวมถุงเท้ายาวมีลูกไม้สีขาว ผมสีชมพูยาวสลวยปล่อยสบายๆ คาดผมด้วยผ้าสีเขียวอมฟ้ามีระบายเล็กๆสีขาว รองเท้าที่สวมเป็นรองเท้าส้นเตี้ยที่เข้าชุดกัน ใบหน้านั้นช่างงดงามแม้จะเรียบเฉย ปราศจากการปรุงแต่ง ที่อยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้าที่เต็มไปด้วยดอกไม้ที่บานสะพรั่ง นั่นใช่คนเหรอ? เพราะร่างนั้นนิ่งมาก
ซาสึเกะเผลอมองร่างนั้นอยู่นาน ก่อนจะตั้งสติได้ ตรงเข้าหาร่างที่นั่งบนรถเข็น
"ซากุระ..."
คนที่นั่งนิ่งเงยหน้า"สวัสดีค่ะ"
"สำหรับเธอ"ร่างสูงส่งช่อดอกไม้ให้ ร่างบอบบางโน้มตัวไปรับ"ชอบไหม"
"สวยดีค่ะ ขอบคุณ"
คารินมองดูหญิงสาวที่งดงามกำลังมองดูช่อกุหลาบในมือ ตาสีมรกตไร้แวว สีหน้าของเธอไร้อารมณ์ น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาราวกับไม่ยินดียินร้ายอะไรทั้งสิ้น
ซาสึเกะตรงไปหาสาวผมแดง แล้วคว้าข้อมือกระชากให้ตามเค้ามาตรงหน้า หญิงสาวผมชมพู"ถกแขนเสื้อเดี๋ยวนี้ คาริน"
เมื่อเจอสายตาคาดคั้น หญิงสาวยอมทำตามแต่โดยดี ...อะไรกัน เพื่อผู้หญิงคนนี้หรอกเหรอ...
"ซากุระ กัดเธอเลย เธอจะได้..."
สาวผมชมพูส่ายหน้า
"ทำไม"
"ไม่อยากทำให้ คนๆนี้เจ็บ ที่ผ่านมา...คงจะเจ็บมากสินะ"
คารินอึ้ง...กี่ปีมาแล้ว ไม่เคยมีใครพูดแบบนี้กับเธอเลย...
ซาสึเกะย่อเข่าพลางยิ้ม"กัดไปเถอะ"
"ไม่ ไม่อยากทำร้ายใคร ขอตัวก่อน"
คารินย่อกายเสมอคนที่นั่ง "กัดเถอะ เธอน่ะ แรงไม่เยอะ กัดชั้นไม่เจ็บหรอก เธอเจ็บกว่าชั้นเยอะ กัดชั้นเถอะ เธอจะได้เดินได้"
ซาสึเกะและคารินต้องหว่านล้อมอยู่นาน แต่สาวผมชมพูก็ไม่ยอมท่าเดียว
"ออกไป จะเข้าบ้าน"
"ไม่ ซากุระ เธอต้องลองกัดคารินก่อน เธอจะได้กลับมาเเข็งแรงเหมือนเดิม"
หญิงสาวส่ายหน้า"ออกไป ถ้าไม่ไป ชั้นจะไปเอง"ว่าจบร่างบอบบางก็ลุกขึ้น พยายามฝืนเดินเร็วแต่ขาทั้งสอง กลับสั่น แต่ชายหนุ่มเข้าประคอง
"ซากุระ อย่าฝืนเดินเลย"
แต่หญิงสาวก็สะบัดตัวจากอีกฝ่ายทำให้ ร่างบอบบางล้มลงกับพื้น ช่อกุหลาบที่ถือ ร่วงลง กลีบกุหลาบกระจาย 
"ซากุระ!"
เจ้าของนามพยายามฝืนลุกขึ้นแต่ร่างกายกลับไร้เรี่ยวแรง ดวงหน้างามขาวใสเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นซีด เเล้วเอ่ยอย่างเหนื่อยอ่อน
"พี่คะ ช่วยด้วย อย่ามายุ่งกับชั้น"หญิงสาวพยายามปัดป้องสุดกำลัง 
ซาสึเกะใจจริงจะรวบตัวหญิงสาวก็ได้แต่เค้าไม่อยากทำให้เธอเจ็บ แค่นี้เธอก็เจ็บพอแล้ว
"จะทำอะไรน่ะ"
สามหนุ่มสาวหันไปโทโอรุจ้องมองผู้มาใหม่เขม็ง
"พี่คะ"เด็กสาวน้ำตาคลอ พยายามเอื้อมมือไปหา
หน่วยลับแห่งโคโนฮะ ตรงเข้าไปอุ้มร่างของน้องสาว แล้วพามานั่งที่รถเข็น แล้วหยิบช่อกุหลาบใส่มือน้องสาว
"เข้าบ้านกัน"เค้าหันหน้าไปหาซาสึเกะ ส่งรอยยิ้มจอมปลอมมาให้"กำลังอยากเจอพอดี เข้าไปคุยด้วยกันในบ้านเถอะ สาวน้อยคนนั้นด้วยนะ มาสิ"
...
ซาสึเกะรู้สึกแปลกใจที่ถูกเชิญให้เข้ามาในบ้านแบบนี้ แถมชายหนุ่มยังเสิร์ฟน้ำชาและขนมให้อย่างดีแบบนี้ เกิดโดนผีอะไรสิง ส่วนซากุระนั้น โทโอรุได้พาไปนอนพักในห้องแล้ว เพราะร่างกายของน้องสาวฝืนมากเกินไป
ซาสึเกะได้เล่าจุดประสงค์ที่พาคารินมา 
โทโอรุมองคารินอย่างพินิจ...ผมแดง ตาสีแดง ตระกูลอุซึมากิ..."ขอบใจนะที่มีน้ำใจต่อเด็กคนนั้น แต่...กัดเด็กคนนั้นให้ตายซากุระก็ไม่กลับมาเป็นปกติหรอก"
"ไม่ลองไม่รู้หรอกครับ"
"แกจะไปรู้ดีกว่า หมออย่างชั้นได้ยังไง ตระกูลอุซึมากิน่ะมีพลังในการรักษาก็จริง แต่มันก็รักษาได้แค่แผลภายนอกเท่านั้น แต่เด็กคนนั้น กระดูกสันหลังและไขสันหลังโดนทำลายไปมาก และตอนนี้ร่างกายก้ไม่ฟื้นฟูอย่างที่ควรจะเป็น"ชายหนุ่มยิ้มหวาน พลางผายือไปที่โต๊ะที่มีขนมมากมายหลากชนิด "กินขนมพักให้หายเหนื่อยก่อนนะ เราจะเดินทาง"
"ไปไหน"
"ชั้นกับนางฟ้าของชั้น เราต้องการพบโอโรจิมารุ"
"เรื่องอะไร"เค้าไม่อยากให้เธอคนนั้นไปที่โสโครกแบบนั้นหรอกนะ
"ไม่ใช่เรื่องของแก นั่งพักซะ ชั้นจะไปเตรียมตัวให้กับเด็กคนนั้น"ชายหนุ่มจากไป
อุจิวะหนุ่มสงสัย คนๆนี้จะไปหาโอโรจิมารุทำไม และทำไมต้องพาซากุระไปด้วย
...
โทโอรุละไปจัดของให้น้องสาวของเค้า แต่เสื้อผ้านั้นมีแต่ชุดกระโปรง"คุณน้านะ คุณน้า ซื้อแต่กระโปรง"ขณะที่กำลังควานหาก็เจอกางเกงขาสามส่วนสีดำ และเสื้อคอจีนสีแดงอิฐ ถ้าแต่งก็คงจะเหมือนผู้ชายน่าดู
ชายหนุ่มจัดการเตรียมเสื้อผ้าให้เด็กสาวสองสามชุด และยาของเด็กสาวใส่กระเป๋าเป้สีเขียวอ่อน
ส่วนเค้าไปเตรียมเสื้อผ้าและอาวุธของตนต่อ
...
ซาสึเกะไม่แตะขนมหวานที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ เพราะไม่ชอบของหวาน ส่วนคารินก็ก้มหน้าก้มตากินขนมเหล่านั้น ตั้งแต่อยู่กับโอโรจิมารุก็ไม่ได้กินขนมเลย
...อร่อยจัง ดีจริงๆที่ตามมา...
ซาสึเกะลุกเเละเปิดประตูเข้าไปในห้องของหญิงสาวผมชมพู
ก็เห็นว่าเธอกำลังหลับ อ่า เธอช่างเหมือนเจ้าหญิงนิทราแสนสวยที่รอเจ้าชายมาจุมพิต
ถ้าจูบ เธอจะโวยวายไหมนะ
ตาสีมรกตลืมตาตื่น มองมาที่ร่างสูง วงหน้างามนั้นไร้อารมณ์"ทำอะไร..."
"เอ่อ..."
"จะทำอะไร..."เสียงหวานถามอย่างอ่อนล้าอีกครั้ง
"คือ..."
"เข้าห้องของสุภาพสตรีโดยไม่ได้รับอนุญาต มันไม่ดีเอาเสียเลยนะ"
ซาสึเกะหันขวับก็เห็นโทโอรุที่ยืนพิงประตูพร้อมกับเสื้อผ้าชุดหนึ่งในมือ "ออกไปซะ ชั้นจะช่วยตัวเล็กแต่งตัว"
"พูดแล้วไม่ได้ยินรึ"
"ให้คารินมาช่วยก็ได้"
หนุ่มผมเงินเอ่ยเสียงเรียบ"ชั้นเป็นหมอ ชั้นเคยเห็นสรีระผู้หญิงมาก็มาก ชั้นไม่ใช่หมาป่าอย่างแก"
อุจิวะหนุ่มยอมถอยออกไปแต่โดย
โทโอรุปิดประตูห้องแล้วหันไปหาน้องสาวที่พยายามยันตัวเองให้ลุกนั่ง
"ตัวเล็กไปเที่ยวกัน ลุกไหวไหม"
เด็กสาวพยักหน้าอย่างช้าๆ แล้วเอื้อมมือรับเสื้อผ้าจากร่างสูงแล้วค่อยๆยืน 
"พี่ช่วยนะ"
"ค่ะ"
โทโอรุค่อยๆปลดชุดที่เด็กสาวสวมวันนี้ รวมถึงผ้าคาดผม เหลือแต่เสื้อซับในสีขาวและชุดชั้นในสีชมพูหวาน เค้าค่อยๆนำเสื้อคอจีนแขนยาวสีแดงอิฐมาสวมให้เด็กสาว และสวมกางเกงขาสามส่วนสีดำให้ ผมสีชมพูยาวเค้าบรรจงถักเปียเดี่ยวให้ก่อนจะนำเปียเส้นนั้นมาพาดบ่า ชายหนุ่มนำรองเท้าหุ้มส้นสีดำมาสวมให้
"สวยแล้ว"
"ขอบคุณค่ะ"
ชายหนุ่มช้อนตัวหญิงสาวไว้ในอ้อมแขน เธอดูอ่อนล้ามาก โทโอรุ ใช้คาถาแพทย์ค่อยๆเยียวยาน้องสาว 
ซากุระหลับตาลงเพราะเธอรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน 
โทโอรุกระซิบ"ไม่ต้องกลัวนะ"โชคดีที่คุณอากับคุณน้าไปติดต่อการค้าที่ต่างแคว้น ไปนานหน่อย
"อย่างน้อยโอโรจิมารุ ต้องรู้แน่"
...
ทั้งสี่เดินทางออกจากบ้าน
โดยที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ซาสึเกะมองร่างที่หลับในอ้อนแขนของหนุ่มผมเงินก็เห็นว่าเธอมีสีหน้าที่ดีขึ้นเค้าจึงเป็นฝ่ายที่ทำลายความเงียบ"นายต้องการอะไร จากโอโรจิมารุ"
"ไม่ใช่เรื่องของนาย คนอย่างนายน่ะ ไม่มีค่า พอที่จะดูแลเด็กคนนี้"
"ทำไม"
"นายเนี่ย ดูเหมือนจะฉลาดนะ แต่...ก็มีดีแค่ร่างกาย โง่แถมยังอวดฉลาด น่าสมเพช ทบทวนตัวเองซะหน่อยก็ดี ถ้าจะสู้กับอิทาจิน่ะ ยังเร็วไปล้านปี"
ชายหนุ่มพยายามข่มโทสะ"หมายความว่ายังไง"
"อิทาจิน่ะ เค้าสามารถคำนวนได้ว่าคู่ต่อสู้จะมาไม้ไหนและควรจะตอบโต้ยังไง อีกอย่าง...ความสามารถที่ซ่อนอยู่น่ะ มีมาก...สมกับเป็นอัจฉริยะของอุจิวะจริงๆ"
จบคำซาสึเกะหันกลับ พุ่งเข้ามาหมายจะตะบันหน้าของหนุ่มผมเงิน แต่...
"นายจะต่อยชั้นยังทำไม่ได้เลย"โทโอรุปราบตามองคนที่พุ่งเข้ามา ใช่ เจ้ารับหมัดของเจ้าเด็กขี้โมโหไว้ ก่อนจะเพิ่มเเรงบีบ
กร๊อบ!กร๊อบ!
"อึก!"
"นายคิดว่า หน่วยลับน่ะ แค่เล่นๆเหรอ"
เปลือกตาขาวใสค่อยๆลืมตา ตาสีมรกตมองไปที่คนที่พุ่งเข้ามาทำร้ายพี่ชาย?"ทำอะไร เจ้าปีศาจ"
คำพูดอันอ่อนล้าแต่พลังดาเมจทางจิตใจสูงมากกก(สำหรับซาสึเกะ)ทำเอาคนโดนว่า แทบจะแหลกสลายกลายเป็นข้าวเกรียบว่าวหมดอายุ 
คารินที่ตามหลังมา ตำหนิเบาๆ"ไม่เห็นต้องว่าแรงเลยนี่"
สาวผมชมพูเอ่ยขึ้น"เค้าจะทำร้ายพี่ชาย แถมเค้าก็เป็นปีศาจ มีปีกงอกออกมาอีก"
โทโอรุยิ้ม แล้วก้มหน้าเอาจมูกชนจมูกของร่างบอบบางในอ้อมแขน "ไม่มีใครทำอะไรพี่ได้หรอกนะฎ
"พี่ไม่เจ็บมือนะคะ"
"ไม่หรอก เดินทางต่อ"
...
"ยู้ฮู...มีใครอยู่บ้านไหมเอ่ย..."หนุ่มผมแดงซาโซริร้องเรียก แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับจากใครในบ้าน"มาเสียเที่ยวจริงๆ"...ไอ้เรารึอุตส่าห์เย็บชุดโลลิต้าน่ารักๆมาเยอะเลยน้า ถ้าใส่ชุดให้ดูจะขอถ่ายรูปเก็บไว้หน่อย...
เสียงฝีเท่าที่ดังขึ้นแม้จะเงียบเชียบแต่นินจาระดับเค้าน่ะ. หูดีนะ
'ฉัวะ'
"อั่ก!"
ร่างของนินจาสวมหน้ากากจิ้งจอกถูกนินจาหุ่นเชิดจับล๊อคเอาไว้
"งาย..ไงๆ ใครกันล่ะเนี่ยหืม..."
คนที่ถูกล๊อคตัวไม่ทีทีท่าว่าจะเปิดปากพูดทำให้หนุ่มผมแดงจิ๊ปากอย่างขัดใจ"งั้นชั้นจะทำให้แกพูดเอง"
ว่าจบหนุ่มผมแดงก็นำยาขวดหนึ่งมากรอกใส่ปากของนินจาคนนั้น
"อั่ก..แค่กๆ"นินจาคนนั้นทรุดตัวลง พยายามสำลักยาแต่ไม่เป็นผลตัวยาได้ซึมเข้าสู่ร่างกายทำให้คนๆนั้นมีสภาพที่เหม่อลอย
"แกมาจากหมู่บ้านไหน"
"โคโนฮะ"
หนุ่มผมแดงเลิกคิ้วก่อนจะถามคำถามต่อไป"แกมาจากหน่วยไหน"
"หน่วยราก"
"มาทำอะไร"
"มาจับตาดูฮารุโนะ โทโอรุ"
"เพื่ออะไร"
"เพื่อหาจังหวะจับฮารุโนะ ซากุระ หน่วยรากจำเป็นต้องมีโทโอรุเพื่อช่วยให้ท่านดันโซได้เป็นโฮคาเงะ"
'ฉึก!'
"งั้นแกก็ไม่จำเป็นต้องมีชีวิตอยู่แล้ว"คนที่พูดคืออิทาจิที่ตอนนี้เค้าใช้ดาบยาวในมือแทงคนของหน่วยรากที่กลางอก"พวกนั้นรู้แล้วสินะ ว่าจุดอ่อนของหมอนั่นคือเด็กคนนั้น"
"โอ้..นายจะทำยังไงต่อ"
"ก่อนอื่น...ชั้นจะไปหาหมอนั่นเพื่อเตือนและพาเด็กคนนั้นไปซ่อน. นายไปก่อนเถอะ"
"นี่ ชั้นกำลังเบื่อพอดี และตอนนี้อยากจะเจอตุ๊กนาตัวน้อยนั่นม้ากมาก ขอร่วมทางไปด้วยคนนะ"
"ตามใจ"

...
ขณะเดียวกัน...

โทโอรุที่เดินทางไปพบโอโรจิมารุโดยไม่มีการหยุดพักนั้น ก็สังเกตว่าคารินที่มาด้วยกันนั้นอาการล้าเริ่มถามหา พอมองนาฬิกาข้อมือของตนก็เห็นว่า ตีสี่...ไอ้เค้าไม่มีปัญหาอะไรเพราะถูกฝึกให้อดทนมาตั้งแต่เด็ก การอดหลับอดนอนคืนสองคืนนั้น สบายมาก ส่วนซาสึเกะ แม้จะมีอาการล้าออกมาให้เห็นบ้างแต่ก็ไม่โอดครวญแต่อย่างใด
ส่วนซาสึเกะเองก็สังเกตที่คนที่ตามหลังมา เห็นชัดว่าคารินนั้นเริ่มล้าแต่หน่วยลับแพทย์นั้น ดูนิ่งๆสบายๆ
คารินที่เดินทางมาเริ่มทนไม่ไหวจึงตะโกน"ยะ..หยุดพักก่อนได้ไหม ไม่ไหวแล้ว"
ซาสึเกะที่นำทางหยุด"ก็ได้ พักกันสักหน่อย สามชั่วโมง"
จากนั้นต่างฝ่ายก็แยกย้ายกันหาที่นอน โทโอรุ อุ้มร่างบอบบางที่หลับใหลอยู่ให้มานอนบนอกของตน เพราะเค้าไม่อยากให้เธอนอนกับพื้นและตัวเค้าก็เลือกที่จะนอนบนต้นไม้อีกที สองมือของเค้านั้นกอดร่างของเด็กสาวเอาไว้หลวมๆเพื่อให้เจ้าหล่อนอุ่นและสบายใจ
ซาสึเกะอดไม่ได้ที่จะอิจฉา ...จะหวงอะไรขนาดนั้นวะ!!ไอ้ซิสค่อนนี่!...

สามชั่วโมงผ่านไป...

เเสงแดดได้ส่อง ก็ถึงเวลาที่จะต้องเดินทาง ต่างคนต่างแยกย้ายพากันไปล้างหน้าที่ลำธาร โทโอรุค่อยๆประคองเด็กสาวผมสีผมพูให้มาล้างหน้า 
"หิวข้าวไหมตัวเล็ก"
"นิดหน่อยค่ะ"
"งั้น เราเข้าไปในหมู่บ้าน แล้วหาอะไรอร่อยๆกินกันนะ"
ซากุระพยักหน้าอย่างเชื่องช้า โทโอรุนำหมวกฟักทองใบโตสีดำมาสวมให้พร้อมเก็บผมสีชมพูนุ่มสลวย เพื่อไม่ให้เป็นจุดสังเกต เพราะบางที หู ตา ของศัตรูมันมากมายเกินไป เสียดายที่ไม่ได้เอารถเข็นมาด้วย แต่การจะอุ้มไป มันก็จะกลายเป็นจุดเด่น
"ซากุระ พอจะอดทนเดินไปสักหน่อยได้ไหม"
"ได้ค่ะ พี่คะ ตอนนี้หนูเดินได้นานแล้ว ไม่ต้องห่วงนะคะ"
โทโอรุหันไปหาสองคนที่เหลือ "ชั้นกับน้องจะไปในหมู่บ้าน ขอสองชั่วโมงนะ"
ตอนแรกคารินกะจะตามไปด้วยแต่เพราะความล้าจึงไม่ตามไป
ส่วนซาสึเกะไม่ได้เอื้อนเอ่ยอะไรออกมา เค้าทำได้แต่มองสองพี่น้องจากไปอย่างเงียบๆ ตัวเค้าไม่สามารถเข้าไปในเขตชุมชนได้ เพราะอาจไปเจอกับพวกโคโนฮะที่แทรกซึมมา
...
เมื่อสองพี่น้องมาที่หมู่บ้านที่อยู่ไม่ไกล โทโอรุจึงจับมือเด็กสาวเอาไว้ ในตอนนี้พวกเค้าทำตัวเหมือนชาวบ้านทั่วไป ซากุระเดินไปอย่างช้าๆโดยมีโทโอรุคอยประกบข้างๆ
เมื่อมาถึงร้านอาหาร เค้าเลือกนั่งตรงมุมอับ เมื่อสั่งอาหารสำหรับสองคนแล้ว
ขณะที่กำลังรออาหารนั้น
ก็มีนักเลงร่างยักษ์หนึ่งคน พร้อมด้วยลูกสมุนอีกสองตามหลังมา กำลังระรานชาวบ้าน
โทโอรุนิ่งเฉยเพราะไม่อยากเป็นจุดสนใจ
หนึ่งในสองลูกสมุนตรงมาทางซากุระที่นั่งนิ่งไม่ไหวติง ก่อนจะชะโงกหน้ามองใบหน้าสาว โทโอรุจ้องเขม็งแต่มันหาสนใจไม่
"โอ้โห ลูกพี่ เจอของดีด้วย หน้าสวยชะมัด"
"หนาย ไหน"นักเลงร่างยักษ์ตรงมา เมื่อเห็นหน้าก็ทำตาโต "แม่เจ้าโว้ย สวยจริงๆ ขอจับแก้มหน่อย"
หมับ!
ยังไม่ทันทีมือหนาหยาบกร้านจะได้สัมผัส มือของหน่วยลับแพทย์แห่งโคโนฮะก็จับไว้ แล้วค่อยๆเพิ่มแรงบีบ
"เฮ้ย ปล่อยนะเว้ย"
คนที่จับข้อมือไว้ปล่อมแถมเพิ่มแรงบีบจนกระดูกแทบหัก "ไสหัวไป"
'โครม!'
ร่างอันเทอะทะของนักเลงใหญ่กระเด็นไปชนโต๊ะเก้าอี้ภายในร้าน ใบหน้านั้นบู้บี้ ปูดบวมเพราะโดนกระหน่ำต่อยไปที่หน้าหลายหมัด ลูกสมุนทั้งสองชักมีดออกมา แต่ก็โดนชายหนุ่มอัดน่วมมีสภาพไม่ต่างจากลูกพี่ใหญ่
โทโอรุจ่ายเงินให้เจ้าของร้านเป็นค่าที่ทำของเสียหาย โดยทางร้านก็ใจดีที่ห่ออาหารให้เพื่อตอบแทนที่จัดการเจ้านักเลงโต เมื่อได้อาหารแล้วพาเด็กสาวออกร้านร้านไป

เมื่อกลับมาที่จุดนัดพบ โทโอรุก้ได้แบ่งข้าวปั้นให้ซาสึเกะและคารินไปพอสมควร แล้วแยกตัวไป

หลังจากเดินทางกันสามวันสามคืน ในที่สุดทั้งสี่ก็มาถึงฐานลับของโอโรจิมารุ
ซึ่งงานนี้ อดีตสามนินจาในตำนานอย่างโอโรจิมารุได้ออกมาต้อนรับเองพร้อมๆกับคาบูโตะ
โอโรจิมารุยิ้มหวาน"ยินดีที่ได้พบนะ โทโอรุคุง"
คนถูกทักยิ้มตอบ"เช่นกันครับ คุณโอโรจิมารุ"
...
โทโอรุได้ให้ซากุระนั่งรอนอกห้องขณะที่เค้าสนทนากับโอโรจิมารุ
คารินได้กลับไปพัก ส่วนซาสึเกะก็มาอยู่เป็นเพื่อนซากุระ ที่นั่งนิ่งไม่ไหวติง โดยมีคาบูโตะยืนอยู่ไม่ไกล นินจาผมขาวตรงมาหาหญิงสาวที่นั่งนิ่งเป็นหุ่น "เพิ่งเคยเห็นนะเนี่ย สภาวะตุ๊กตา"
คาบูโตะอมยิ้ม ถึงแม้ว่าร่างบอบบางจะอยู่ในชุดเสื้อคอจีนแขนยาวสีดำ กางเกงขาสามส่วนธรรมดาๆ ผมสีชมพูถักเปียเดี่ยว ดูน่าหลงใหล ตอนแรกที่เจอกันก็ว่าน่ารักแล้ว พอมาเจออีกครั้ง น่ารักยิ่งกว่าเดิม 
"ถอยออกไป คาบูโตะ"
"หวงจังนะ"นินจาผมขาวดันแว่น"ทั้งๆที่ตัวเองเป็นคนทำให้เค้า มีสภาพแบบนั้นแท้ๆ"
เมื่อโดนจี้จุด เนตรวงแหวนของซาสึเกะทำงาน ภาพลวงตาที่น่ากลัวได้ปรากฏที่สมองของคาบูโตะ ทำเอาร่างเค้าสั่นเทาเพราะความกลัว
"ถอยออกไป"
คาบูโตะยอมถอยไปแต่โดยดี โดยแอบมองอุจิวะหนุ่มด้วยความชิงชัง
ซาสึเกะย่อกายข้างๆคนที่นั่งนิ่งเป็นหุ่นยนต์
...
โทโอรุสวมหน้ากากยิ้มแย้ม"ไม่ได้เจอกันนาน สภาพดูไม่ได้เลยนะครับ"
"หึ ไม่เถียง เวลาของชั้นมีไม่มาก"
"ระวังน้า เจ้าลูกเจี๊ยบที่เลี้ยงไว้ มันจะลอกคราบกลายเป็นเหยี่ยวมาแหวะไส้เอา"
"หึ หึๆๆ แล้วการที่อดีตหน่วยลับที่ขึ้นตรงกับโฮคาเงะรุ่นที่3 มาหาชั้นเนี่ย มีธุระอะไรรึ"
"ผมทราบมาว่า คุณเคยนำเซลล์ของท่านเซนจู ฮาชิรามะ มาทำการทดลอง ผมอยากรู้ว่า คุณพอจะมีเซลล์พวกนั้นอีกไหม"
"ทำไมล่ะ"
"เด็กคนนั้น ไขกระดูกและกระสันหลังโดนทำลายไปมาก เด็กคนนั้นอาจจะเดินไม่ได้ ถ้าจะเสี่ยงปลูกถ่ายกระดูกไขสันหลังของคนในครอบครัว ก็จะเสี่ยงเกินไป ผมคิดว่าเซลล์ของท่านรุ่นที่1 จะสามารถปรับเข้าเด็กคนนั้นได้"
"อืม...แย่หน่อยนะ ตอนที่พวกนั้นถล่มฐานทดลอง พวกหน่วยรากดันเอาเซลล์พวกนั้นไปจนหมดเลย แต่ถ้าเธอสามารถไปขโมยเซลล์ของท่านฮาชิรามะมาจาก สุสานของตระกูลเซนจูได้ นั่นก็อีกเรื่องนะ แต่ว่า แม้แต่ชั้นเองก็ไม่รู้ว่าสุสานนั่นอยู่ที่ไหนเหมือนกัน"
"ขอบคุณสำหรับคำแนะนำ ผมกับเด็กคนนั้นคงต้องขอตัวก่อน"
"ระวังตัวด้วย ชิมุระ ดันโซ ไม่ใช่คนที่ควรประมาท ที่เตือนก็เพราะเห็นใจ..."
"ทำไมใจดีเตือนผมด้วยล่ะครับ"
โอโรจิมารุมองเด็กหนุ่มที่เป็นเหมือนปีศาจในคราบเทวดา ก่อนจะหัวเราะเบาๆ"ชั้นก็แค่ ไม่อยากต้องมาแย่งโคโนฮะกับเจ้าจิ้งจอกเฒ่านั่น แค่นั้นแหละ"
"หื้ม..."
"อย่าได้ดูถูกมันเชียว คิดรึว่าที่มันต้องพันผ้าพันแผลที่กับเเขนน่ะ เป็นอาการบาดเจ็บจากภารกิจ"
โทโอรุเลิกคิ้ว สีหน้าดูไร้กังวลแต่ในใจ...มีบางอย่างผิดปกติ...
"ผมจะระวังนะครับ ขอบคุณมาก"
โทโอรุออกจากห้องมาก็เห็นว่าซาสึเกะกำลังนอนบนตักของน้องสาวเค้า "ลุกออกไปซะ"
ซาสึเกะลืมตามามอง ก่อนจะยอมลุกจากตักแต่โดยดี
หน่วยลับแพทย์ช้อนตัวหญิงสาวที่นั่งนิ่ง เธอมองหน้าก่อนจะถาม"พี่จะพาไปไหนอีกคะ"
"กลับบ้าน หรือเราอยากจะไปเที่ยวดีล่ะ"
"กลับบ้านค่ะ"
"ได้ กอดคอพี่ดีๆล่ะ"
ซากุระกอดคอพี่ชายอย่างว่าง่าย ก่อนจะหันไปหาซาสึเกะ "ลาก่อนค่ะ"
ซาสึเกะยิ้มบาง"ยิ้มให้ชั้นได้ไหม"
"คะ?"
"ยิ้มให้ชั้นได้ไหม"
"ทำไม คุณต้องการรอยยิ้มของชั้นด้วยล่ะคะ"
"เป็นกำลังใจ"
"ก็ได้ค่ะ"ริมฝีปากจิ้มลิ้มค่อยๆแย้มยิ้มถึงแม้ว่าตาของเธอจะไม่ยิ้มก็ตาม แต่นี่ก็คุ้มค่าแล้ว
"กลับกันเถอะ"โทโอรุอุ้มหญิงสาวพาจากไป
ซาสึเกะเอ่ยขึ้น"เราต้องได้เจอกันอีก"
เมื่อสองพี่น้องจากไปแล้ว ซาสึเกะก็กลับไปที่ห้อง
พอมาถึง เค้าก็ทรุดตัวลงกับพื้น หน้าซบผ่ามือ เมื่อก่อนน่ะ เธอเคยยิ้มให้เค้า ยิ้มที่สดใส แต่เค้ากลับไม่เห็นค่า แต่พอรอยยิ้มนั้นเสียไป เหลือเพียงรอยยิ้มจอมปลอม นั่นทำให้เค้ารู้ว่า ตัวเค้าน่ะ คือคนโง่ ที่ไม่รักษาสิ่งล้ำค่านั่นให้ดี และตัวเค้า ยังเป็นคนที่ทำลายรอยยิ้มนั่นด้วยตัวเค้าเอง
ทางด้านโอโรจิมารุ ที่ตอนนี้ต้องนอนอยู่บนเตียง เพราะร่างกายเริ่มไม่ไหว เค้าต้องการภาชนะใหม่ แต่ตอนนี้ยังไม่ได้
...โทโอรุคุง ชั้นเองก็อยากได้เซลล์ของท่านฮาชิรามะเหมือนกัน..."ถ้าของแบบนั้นมีจริง ชั้นคงไม่ต้องเอาลูกเจี๊ยบมาเลี้ยงหรอก"
...
หลายวันผ่านไป โอโรจิมารุได้ถ่ายทอดวิชาให้ซาสึเกะจนหมดสิ้น 
ร่างกายเริ่มจนไม่ไหว จนต้องมานอนพักที่ห้อง
'ก๊อกๆ'
"ใคร"
คนที่เข้ามาคือ คาบูโตะ หมอประจำตัว"ผมนำยามาให้ครับ"หนุ่มผมขาวนำถ้วยยามาวางไว้ที่ข้างโต๊ะ"ผมมีเรื่องอยากจะถามท่านซักหน่อยครับ"
"ว่ามาสิ"
"ทำไมคนที่ชื่อโทโอรุถึงได้มาหาล่ะครับ"
"เค้าแค่อยากรู้เรื่อง การทดลองของชั้น ชั้นก็ตอบไปตามความจริงน่ะนะ"
"ผมอยากจะรู้ เค้าเป็นใครล่ะครับ ผมเคยสืบประวัตอของฮารุโนะ ซากุระ เธอเป็นลูกโทนนี่นา"
"ก็ใช่ โทโอรุเป็นลูกพี่ลูกน้อง เป็นอัจฉริยะไม่แพ้อิทาจิ แถมสองคนนั้นก็เป็นเพื่อนสนิทกันซะอีก"
"ว้าว น่าสนใจ"
"โทโอรุเป็นนินจาแพทย์ที่...ไม่ได้มาจากตระกูลนินจา ไม่มีขีดจำกัดสายเลือด เค้าได้มาเป็นมือสังหารของโคโนฮะภายใต้คำสั่งของท่านรุ่นที่สาม เท่าที่รู้ เด็กนั่นฆ่าคนมาก็มาก เกือบจะ...ห่างไกลจากความเป็นมนุษย์มาก"
"ห่างไกลจากความเป็นมนุษย์?มันคืออะไร"
โอโรจิมารุเหยียดยิ้ม"เค้าสามารถฆ่าคนได้โดยที่ไม่รู้สึกอะไร เป็นมือสังหารตั้งแต่อายุสิบขวบ แต่ก็มีสิ่งยึดเหนี่ยว..."
คาบูโตะยิ้มรับ เพราะเค้ารู้ว่าสาวผมชมพูนั่นล่ะคือสิ่งยึดเหนี่ยว"คล้ายซาสึเกะคุงดีนะครับ"
"ไม่นะ...โทโอรุน่ะ เพราะรักและห่วง จึงอยู่ห่างๆและจะถนอมน้ำใจ ผิดกับซาสึเกะคุงที่พยายามผลักไส ไม่ถนอมน้ำใจ ทั้งๆที่ในใจทั้งรักและหวง แต่สิ่งที่เหมือนกันก็คือ...เด็กคนนั้นคือสิ่งยึดเหนี่ยวไม่ให้ ห่างไกลจากความเป็นมนุษย์"มือขาวซีดยกยาขึ้นดื่ม แต่ก็ต้องเกิดอาการเจ็บที่อก จนยาหก
"ผมจะไปนำยาถ้วยใหม่มาให้นะครับ"
เมื่อคาบูโตะออกจากห้องไป โอโรจิมารุก็หัวเราะลั่น
...อีกไม่นานหรอก ร่างนั้น...ร่างนั้นก็จะเป็นของชั้นแล้ว...
แต่ไม่ทันได้คิด จักระสายฟ้าที่แปรรูปร่างเป็นดาบก็แทงทะลุร่าง"มาแล้วเหรอเจ้าลูกเจี๊ยบ"
...
เวลาผ่านไป...
ภายในห้องของโอโรจิมารุ ที่ตอนนี้ถูกย้อมไปด้วยเลือด มีซากงูยักษ์สีเผือกที่โดนฟัน
ซาสึเกะสะบัดดาบคุซานางิเพื่อให้คราบเลือดที่เปื้อนกระเด็นออกไป
"ลาก่อน...โอโรจิมารุ"...ซากุระ อีกไม่นานหรอกนะ เราจะได้พบกันอีกครั้ง รอชั้นก่อนนะ..
...

"นกอะไรเหรอคะ"หญิงสาวร่างบอบบางในชุดโกธิคโลลิต้าสีชมพูขาว ผมสีชมพูคาดผ้าสีขาวที่เข้าคู่กัน ถามคนข้างตัวด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย
"นั่นน่ะเหรอ นกพิราบ ใช่ส่งจดหมายได้"อิทาจิตอบด้วยน้ำเสียงเอ็นดูเด็กสาว
"เหรอคะ เก่งจังเลย"หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย ตาสีมรกตที่ไร้เเววยังคงมองไปบนท้องฟ้า
อิทาจิมองเด็กสาวก่อนจะอมยิ้ม เพราะหลังจากที่ได้เจอเพื่อนรักกลางทาง เค้าได้แนะนำให้มาซ่อนที่ใหม่

ย้อนไปเมื่อหลายวันก่อน...

โทโอรุที่อุ้มเด็กสาวเดินทางกลับจากฐานลับเมื่อหมดธุระ เค้าก็ต้องชะงักเมื่อรู้สึกว่ามีใครกำลังตรงมา
ร่างสูงจึงพาเด็กสาวในอ้อมแขนหลบที่ต้นไม้ใหญ่
"โทโอรุ"
"อิทาจิ"
โทโอรุออกมาจากที่ซ่อน พร้อมน้องสาวที่อยู่ในอ้อมแขน"มาได้ไงวะ"
"พอดี ใครบางคนเอาชุดมาฝากเด็กคนนั้นน่ะ"
"ไอ้หุ่นนั่นน่ะเหรอ"ชายหนุ่มชี้ไปยังหุ่นฮิรุโกะ
"เออ..."ร่างที่อยู่ในหุ่นฮิรุโกะตอบด้วยน้ำเสียงขุ่น เพราะไม่พอใจที่เด็กสาวใส่ชุดที่ไม่สวยเลยสักนิด 
"มาทำไมวะ อิทาจิ"
"พวกหน่วยราก จะมาลักพาตัวน้องสาวนาย ถึงบ้าน"
โทโอรุกัดฟันกรอด "จะให้ทำยังไงล่ะทีนี้"เมื่อเจอปัญหามากมาย ทำเอาหน่วยลับนินจาแพทย์ผู้ชาญฉลาดปวดหมองเพราะปัญหามันมากจริงๆ
อิทาจนั้นห่วงว่าเพื่อนรักและน้องสาวที่ไม่รู้เรื่องจะโดน เจ้าจิ้งจอกเฒ่า ใช้ให้เป็นหมากการเมืองแบบนี้"นายต้องส่งข่าวบอกพ่อแม่เด็กคนนี้ก่อน และเราจะพาย้ายไปในที่ปลอยภัย"
"จะบอกคุณอาคุณน้า พวกท่านก็พอจะเข้าใจ แต่ที่ไหน? ที่ไหนที่พ้นสายตาจากไอ้จิ้งจอกเฒ่านั่น ที่ไหนที่พ้นสายตาจากนินจาโคโนฮะ ที่ไหนที่พ้นสายตาจากน้องชายของนายน่ะห๊า!"
"มีอยู่แล้วไกลหน่อย ตามมา"
อิทาจิได้พาสองพี่น้องและซาโซริไปยังที่บ้านพัก ที่เป็นฐานลับของตนซึ่งมีทางเข้าที่ซับซ้อน หากไม่ใช่คนที่รู้ทางก็เข้ามาไม่ได้ ซึ่งทำให้โทโอรุค่อยวางใจ เค้าจึงส่งจดหมายไปหาคุณอากับคุณน้าเรื่องเหตุที่มีคนต้องการลักพาตัวน้องสาว โดยที่เค้าได้พาหนีไปที่ปลอดภัยแล้ว พร้อมให้ผู้ใหญ่ทั้งสองหนีไปอยู่ที่อื่นเสียเพื่อความปลอดภัยเช่นกันซึ่งผู้ใหญ่ทั้งสองก็เข้าใจดีพร้อมทั้งส่งเงินให้ชายหนุ่มเอาไว้ใช้เป็นจำนวนมาก พวกเค้าต้องรอให้เหตุการณ์สงบลง ถึงจะกลับมาอยู่ด้วยกันได้ ซึ่งเสื้อผ้าของเด็กสาวนั้น...ซาโซริได้จัดการเย็บแบบน่ารักๆเอาไว้มาก โดยที่โทโอรุได้พาไปซื้อเพิ่มแค่บางส่วนก็เท่านั้น ก็นับว่าดี แต่ซากุระแค่ถูกจับแต่งตัวเป็นตุ๊กตาก็เท่านั้น ซึ่งก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรนักเพราะ เด็กสาวได้กลายเป็นอาหารตาบำรุงหัวใจสามหนุ่มไปในตัว 
...

อิทาจิที่มาพักรักษาตัวได้มานั่งเล่นเป็นเพื่อนเด็กสาวตุ๊กตาคนนี้ เค้าเห็นว่าเธอดูจะชอบมองท้องฟ้าและเหล่านกที่โผล่บิน เค้ากับเธอจะไปพูดอะไรนัก ส่วนมากเค้าจะเป็นฝ่ายชวนดูนู่นนี่นั่นเสียมากกว่า ส่วนพี่ชายของเจ้าหล่อนนั้นกำลัง ปรุงยาที่รักษาอาการของน้องสาว อย่างน้อยมันก็ทำให้ร่างกายของน้องสาวดีขึ้นมาก 
"ทำไม...นอพิราบถึงส่งจดหมายได้ล่ะคะ"
"มันสามารถจำตำแหน่งที่ๆมันเคยอยู่ได้น่ะ โดยใช้สนามแม่เหล็ก"
"เหมือนเต่าทะเล...สินะคะ"
อิทาจิยิ้มบาง เธอคนนีมีความเหมือนกับเค้าพอดู แต่ก็ไม่เหมือนกันซะทีเดียว ตรงที่ เธอไม่สามารถแสดงความรู้สึกออกมาได้เช่นเค้า เพียงแต่เธอลืม ส่วนเค้าถูกบังคับไม่ให้แสดงมันออกมาเพราะความจำเป็น
"แดดแรงแล้ว เข้าบ้านเถอะ"ชายหนุ่มก็เข็นรถเข็นพาเด็กสาวเข้าบ้านหลังน้อยไป 
"อ้าว เข้าบ้านมาแล้วเหรอ ลองชุดใหม่ไหมตัวเล็ก"หนุ่มแดงเอ่ยอย่างอารมณ์ดี พร้อมชูชุดกระโปรงที่เพิ่งทำเสร็จให้ดู ชุดที่ทำคือชุดกระโปรงสีเหลืองอ่อน-ขาว ดูสดใส
หญิงสาวมองชุดแล้ว"ขอโทษค่ะ ชั้นอยากจะพักแล้วค่ะ"
หนุ่มผมแดงมองอย่างเสียดายแต่เด็กสาวคงจะต้องพักแล้ว "พักผ่อนเถอะ"
โทโอรุได้นำยาออกมา "กินยาก่อนนะ ซากุระ"
เด็กสาวรับถ้วยยามาดื่ม อย่างไม่เกี่ยงงอลแต่อย่างใด แม้ว่ายาจะมีรสขมแค่ไหน เด็กสาวก็ไม่แสดงสีหน้าใดๆออกมา
สองหนุ่มแสงอุสาไม่แสดงอาการแปลกใจเพราะเข้าใจแล้วว่าเด็กสาวไม่สามารถแสดงสีหน้าหรือความรู้สึกอะไรออกมาได้ ช่างน่าสงสารนัก

โทโอรุที่มาตรวจร่างกายน้องสาวในยามหลับแล้ว็อดสงสัยไม่ได้ ว่าทำไมอาการถึงดีวันดีคืนผิดกับตอนที่รักษาที่โรงพยาบาลโคโนฮะ ที่น้องสาวของเค้าตาเกือบบอด 
...หรือว่า...
ชายหนุ่มกำหมัดแน่น เค้าคิดถูกแล้วที่พาน้องสาวมาอยู่ที่นี่ ตอนนี้เค้าต้องรอดูสถานการณ์ไปก่อน แต่อีกไม่นานหรอก เค้าจะโต้กลับให้หงายไปเลย...
...
ซาสึเกะได้รวบรวมนินจาที่ตนเองคัดเลือกไว้เพื่อเป็นกองกำลังมาครบแล้ว เค้าได้เดินทางไปหานางฟ้าของเค้าก่อน
พอมาถึง ก็เห็นว่า ไม่มีใครอยู่ในบ้านเลยสักคน...ซาสึเกะเห็นจดหมายที่กล่องจดหมาย เค้าไม่รอช้า นำมาเปิดอ่าน
'ถึง ไอ้หัวเป็ด ชั้นเอง โทโอรุ ตอนนี้ ซากุระไม่สามารถอยู่ที่บ้านได้แล้ว ชั้นบอกเหตุผลอะไรไม่ได้ นี่ไม่ใช่คำสั่งแต่คือคำขอร้อง อย่าตามหาน้องสาวชั้น ไม่อย่างนั้นเธอจะต้องตกอยู่ในอันตรายแน่ ระวังตัวด้วย ทางที่ดี นายกลับหมู่บ้านไปเสียก่อน แล้วค่อยมาตามล้างแค้นอิทาจิทีหลังก็ยังไม่สาย ถ้าอยากเจอซากุระอีกครั้ง...นายก็จงกลับไปโคโนฮะ แล้วสืบเรื่องราวทั้งหมดซะ ตาจะได้สว่าง เผื่อจะพบเรื่องที่น่าตกใจ การที่เด็กคนนั้นต้องมาพิการแบบนั้น มันไม่ใช่ฝีมือของนาย หวังว่าโจทย์นี้คงจะไม่ยากเกินไปนะ โทโอรุ ปล. ถ้าคนในหมู่บ้านถามถึงซากุระ อย่าได้บอกเด็ดขาด เพื่อความปลอดภัยของเธอ และระวังเจ้าคนที่ชื่อ ซาอิเอาไว้ด้วย หมอนั่นมาจากหน่วยราก เจ้าคนที่ดูแลหน่วยนี้มันอันตราย จะทำอะไรก็ต้องระวัง อย่าทำอะไรโง่ๆ ถ้ายังอยากเจอน้องสาวชั้นอยู่'
เมื่ออ่านจดหมายจบ ชายหนุ่มก็เกิดห่วงหญิงสาวในดวงใจขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เค้าคิดอยู่นานก่อนจะเปลี่ยนจุดหมายกลับโคโนฮะไป
...
โทโอรุที่ซุ่มดูอยู่นั้นยิ้มอย่างพอใจ ที่ตัวหมากสำคัญเริ่มทำงานแล้ว"คอยดูนะ ดันโซ...ชั้นจะตอกกลับให้หงายเลย"
เค้านึกถึงน้องสาวที่ฝากเพื่อนรักไว้"อิทาจิคงจะดูแลดีนะ ไม่ไว้ใจไอ้หัวเเดงเลยวุ้ย จ้องมองซากุระแบบทะลึ่งๆอยู่เรื่อย"
...
อิทาจิได้พาเด็กสาวผมชมพูนั่งรถเข็นออกมามองดาว โดยที่ไม่ลืมที่จะเอาผ็าคลุมไหล่มาคลุมกันหนาวด้วย
"นั่นดาวอะไรคะ"
ชายหนุ่มมองตามเด็กสาวชี้ "ดาวหมาล่าเนื้อ"
"แล้วนั่นล่ะ"
"ดาวนายพราน"
เด็กสาวยังคงมองดวงดาวมากมายที่ส่องประกายแข่งกันบนฟากฟ้า ทำให้ตาสีมรกตที่ไร้แววกลับมีประกายแสงดาวในดวงตา 
อิทาจิมองเด็กสาวพรางยิ้มละไม...ท่าทางมีความสุขเชียว...ถึงสีหน้าจะเรียบเฉยแต่เค้ารู้ว่าเธอจะต้องกำลังมีความสุขแน่ๆในตอนนี้การได้อยู่ที่นี่ กับ เด็กสาวคนนี้ เค้ามีความสุขแล้วล่ะ หากวันพรุ่งเค้าจะต้องตาย...ก็ไม่เสียดายแล้ว  เพราะเค้าได้อยู่กับเจ้าหญิงที่อยู่ด้วยแล้วมีความสุข อยากจะปกป้องเธออยากจะให้เธอมีความสุขได้รอยยิ้มกลับคืนมา เค้ารู้ดีว่าเด็กสาวคนนี้คือคนที่น้องชายของเค้ารักหมดใจ ขนาดในวัยเยาว์ยังรักและหวงออกขนาดนั้น
...
"ตัวเล็กชื่ออะไรจ๊ะ"เด็กสาววัยสิบสองเอ่ยถามเด็กหญิงผมสีลูกกวาด
เด็กชายหัวก้นเป็ดตีมือเด็กสาวผมน้ำตาล ก่อนจะจูงมือเด็กสาวผมชมพูพาเดินหนี
"อิทาจิ เด็กคนนั้น"
"เพื่อนเล่นซาสึเกะน่ะ ชื่อซากุระ"
"น่ารักจัง ชั้นเองก็อยากจะมีผมสีสวยๆแบบนั้นบ้าง"
"สีผมของเธอก็เหมือนช็อคโกแลตดีนะ อิซึมิ"
"เอ๋?"คนถูกชมหน้าขึ้นสี ก่อนจะบิดตัวอย่างเอียงอาย
อิทาจิมองกิริยานั้นด้วยความเอ็นดู อิซึมิ รักแรกของเค้า ที่เค้าจำต้องทำลายเพื่อปกป้องน้องชาย หลังจากวันนั้น เค้าเสียใจแทบบ้า ร้องไห้จนน้ำตาแทบกลายเป็นสายเลือด ที่ทำไปทั้งหมดนั้นก็เพื่อปกป้องน้องชาย ปกป้องหมู่บ้าน แม้ตัวเองจะถูกสาปแช่งและโดนคนที่รักมากที่สุดชิงชัง
...
"พี่อิทาจิ"เสียงหวานร้องเรียกอย่างอ่อนล้า
"มีอะไรเหรอ ง่วงแล้วใช่มั้ย"
"ค่ะ"
อิทาจินึกขำในใจ เด็กสาวคนนี้มีสภาวะเป็นตุ๊กตา ที่แปลก เพราะรู้สึกยังไงก็จะคิดแบบนั้น ไร้มารยา ดูมีเสน่ห์เหลือเกิน
"ตัวเล็ก...เข้ามานอนได้แล้ว"หนุ่มแดงรีบกระดี๊กระด๊าออกมา พร้อมชุดนอนเนื้อนิ่ม สายเดี่ยวสีหวานขอบลูกไม้
อิทาจิจึงกางปีกปกป้องทันที "คืนนี้มันหนาว ไปเอาชุดอื่น"
"อะไรกัน คนเค้าอุตส่าห์เย็บนะ เซ็กซี่ดีออก"
"เซ็กซี่กับผีน่ะสิ ไอ้หมอนั่นรู้ มันจับโบนลงบ่อปลวกแน่"
ซาโซริทำหน้ายี๋เต็มที่ เพราะโทโอรุเอาจริง เคยจับเค้าโยนลงบ่อปลวก เกือบตาย ข้อหา เอาชุดนางแมวยั่วสวาทให้เด็กสาวใส่ ตอนนั้นอิทาจิและโทโอรุ เลือดกำเดาหมดไปเป็นแกลลอน
เด็กสาวมองชุดนอนตัวนั้นก่อนจะส่ายหน้า"ไม่เอาค่ะ หนาว"
หนุ่มแดงก็กลับเข้าไปในบ้านก่อนจะหยิบชุดอีกชุดมา มันคือชุดนอนตัวโปรดของเด็กสาว คือชุดมาสคอตลายวัว สุดน่ารัก ที่เค้าเย็บให้ ซึ่งเธอชอบมาก"เข้ามาบ้านเปลี่ยนชุดเร็ว ยัยลูกแมวน้อย"
อิทาจิเข็นรถเข็นพาเด็กสาวเข้าไปบ้าน เด็กสาวรับมาก่อนจะเดินไปที่กำบังฉากเพื่อเปลี่ยนชุดและตรงไปนอนที่เตียงนุ่มพลางหลับตาพริ้ม
อิทาจิมานั่งอ่านหนังสือที่โซฟาในห้องนั่งเล่น โดยมีซาโซรินั่งเย็บชุดใหม่ให้เด็กสาว 
"เอาสไตล์วิกตอเรียดีกว่า สีขาวชมพูคงจะดี"
"สนุกน่าดูนะนาย"
"ช่วยไม่ได้ ช่วงนี้มันเซ็งๆนิ อีกอย่างเด็กคนนั้นอยู่ด้วยแล้ว มองแล้วชื่นใจดีออก แต่ก็แอบดื้อไปหน่อยนะ"
"นายไม่ชอบเหรอ"
"ชอบเหรอ?"ซาโซริหัวเราะในลำคอ"รักเลยต่างหาก ถ้าใครทำร้ายยัยลูกแมวน้อยของชั้นล่ะก็จะจับทำคอลเล็คชั่นเสียให้หมด เสียดายแถวนี้ไม่มีร้านขายรองเท้าน่ารักๆเลย ลำบากต้องทำเองหมดเลยวุ้ย"
"นายนี่ก็เก่งนะ ทำได้ยันรองเท้า"
"เออ ดีนะที่แถวนี้มีร้านขายผ้าน่ะ"
"แล้วทำไมไม่ทำพวกกิโมโน หรือ ยูกาตะล่ะ"
"ไม่เหมาะหรอก ผมสีชมพูแบบนั้น เหมาะเป็นตุ๊กตากระเบื้องเคลือบมากกว่า อีกอย่างตุ๊กตาญี่ปุ่น สำหรับชั้นมันน่าเบื่อออก อีกอย่างนายเองก็ชอบนี่นา"
อิทาจิพยักหน้าก่อนจะก้มหน้าอ่านหนังสือในมือ ปล่อยให้เพื่อนเย็บเสื้อผ้าต่อไป

เช้าวันต่อมา

กลิ่นหอมๆของอาหารลอยเตะจมูก อิทาจิลุกขึ้นมอง ไปรอบๆ เค้าตรงไปยังครัว ที่มาของกลิ่น แวบแรกที่เค้าเห็นนั้นคือ
...แม่...
พอกระพริบตาอีกที ก็เห็นว่า เป็นสาวผมชมพู ที่สวมชุดนอนมาสคอตวัว มีผ้ากันเปื้อน
"อรุณสวัสดิ์ค่ะ"
เด็กสาวตักมื้อเช้าง่ายๆ คือซุปมิโสะ ปลาย่าง และข้าวสวยร้อนๆ มาวางไว้บนโต๊ะกินข้าว
"เชิญค่ะ"เด็กสาวมานั่งที่ของตัวเอง ก่อนจะลงมือกิน
อิทาจิลงมือกินอย่างช้าๆ"อร่อยจัง"
เด็กสาวก้มหน้าก้มตากินต่อไปโดยไม่สนใจคำชมเหล่านั้น เมื่อกินเสร็จเธอก็นั่งนิ่งๆรอให้อีกฝ่ายกินเสร็จ
"เดี๋ยวชั้นล้างเอง เธอยืนนานๆมันไม่ดีนะ"
"ก็ได้ค่ะ"
"ยัยลูกแมวน้อย"ซาโซริ กระดี๊กระด๊าออกมาพร้อมชุดสไตล์วิกตอเรียฟูฟ่องสีขาวมา "ไปอาบน้ำแล้ว ลองสวมดูเลย"
"น่ารักจัง...ขอบคุณค่ะ"
คนโดนชมอมยิ้ม แล้วโผลเข้ากอดเด็กสาวอย่างรักใคร่"โอ๊ย เอาใจชั้นไปเลย ยัยลูกแมวน้อย"
"อึดอัดค่ะ"
"ซาโซริ เด็กเค้าอึดอัด"
"ก็ได้"หนุ่มผมแดงหอมแก้มนั่นเบาๆ"ไปแต่งตัวเร็วๆ"
"ค่ะ"เด็กสาวรับคำอย่างว่าง่าย
ไม่นานเด็กสาวก็นั่งรถเข็นเข็นออกมา งานนี้ทำเอาอิทาจิตาค้าง ...นี่มันตุ๊กตานี่หว่า!?....
ภาพที่เค้าเห็นคือ ตุ๊กตาตัวโต ผมสีชมพู สวมชุดกระโปรงสไตล์วิกตอเรียสีชมพูขาว ดูสวยสะกดตา นี่ขนาดไม่ได้แต่งอะไรนะ
ซาโซริทำหน้าราวกับว่ามีบางสิ่งที่ขัดใจ
"มีหวีไหม ที่นี่น่ะ"
อิทาจิตอบ"มีๆ"
"ไดร์เป่าผม"
"มีนะ แต่มันเก่ามาก เสียรึเปล่าก็ไม่รู้"
"เอามา"
"ห๋า?"
"ไปเอามาเดี๋ยวนี้"
"ได้ๆ"
อิทาจินำของที่ต้องการมาให้ ซาโซรินำหวีและไดร์มาถือพร้อมหัวเราะในลำคอ "ชั้นจะเนรมิตรสิ่งมหัศจรรย์ให้ดูนะ"

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป...

อิทาจิต้องตะลึง เมื่อเห็นว่า เด็กสาวผมชมพูถูกจับแปลงโฉมให้สวยกว่าเดิม เพราะถูกจับแต่งหน้า ทำผม
"เสร็จแล้ว" หนุ่มผมแดงเอ่ยขึ้นเมื่อแต่งหน้าทำผมเด็กสาวเสร็จ เค้าแต่งหน้า ทาแป้งบางๆเน้นสีสันที่แก้มเล็กน้อย ทาลิป ผมยาวๆนั้นก็ดัดลอนที่ปลาย แค่นี้ก็สวยกระชากใจ นี่แหละงานศิลป์ที่แท้จริง
"ยัยลูกแมวลองดูตัวเองดูนะ"
เด็กสาวมองกระจก"สวยดีค่ะ ขอบคุณ"
"ลองยิ้มหน่อย"
เด็กสาวทำตามอย่างว่าง่าย
"สวย...ไม่มีที่ติ จริงๆ ขาดอะไรน้า อ้อ รอเดี๋ยว"ไม่นานนักหนุ่มผมแดงก็นำหมวกใบเล็กที่ทำเองมาสวม ทำให้เด็กสาวดูเก๋ไก๋ยิ่งกว่าเก่า และไหนจะรองเท้าส้นเตี้ยที่เข้าคู่กันอีก "น่าพาไปออกงาน ที่นี้คนก็จะรุมล้อม"
อิทาจิมองเพื่อนก็ส่ายหน้า"เวอร์ดีนะ"
"นายเองก็มองตาค้างเลยไม่ใช่เหรอ"
เด็กสาวมองหน้าชายหนุ่มผมดำแล้วยกยิ้ม"สวยไหมคะ"
อิทาจิยิ้มตอบ โธ่ๆยังไงก็เป็นเด็กผู้หญิง อยากได้คำชม "สวย...สวยมากจริงๆ เหมือนนางฟ้าเลย"
"ขอบคุณค่ะ"สีหน้าของเด็กสาวกลับมาเรียบเฉยอีกครั้ง
...
โทโอรุกลับมาที่บ้านลับก็ช่วงเที่ยง เค้าซื้อขนมมาฝากน้องสาวกับเพื่อน พร้อมทั้งเสบียงอาหารอีกมาก พอเปิดประตูไป ก็พบกับ...
ตุ๊กตาตัวโต ...ซากุระ!?...ภาพที่เค้าเห็นคือ เด็กสาวที่นั่งบนรถเข็น สีหน้าเรียบเฉยแต่ริมฝีปากก็ยกยิ้ม ใบหน้าได้ถูกแต่งแต้มทำให้สวยสะกดตา กระชากใจ แถมยังสวมชุดกระโปรงฟูฟ่องสีชมพูขาวยาวคลุมเข่า สวมถุงน่องสีขาวและรองเท้าสีชมพู สวมหมวกสีชมพูดูเก๋ไก๋ ผมสีชมพูยาว ก็ถูกดัดลอนที่ปราย
"ยินดีต้อนรับกลับค่ะ พี่ชาย..."
...
โทโอรุโวยใส่ซาโซริทันที เพราะจับน้องสาวเค้าแต่งหน้า
"ซากุระน่ะ ควรจะเติบโตมาสมวัย แต่งหน้า แกจะให้เด็กคนนี้แต่งให้ใครดู"
ซาโซริทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้"เด็กอะไร อายุสิบห้าแล้วป่าวเหอะ"
หนุ่มนินจาแพทย์กรอกตา ซากุระที่นั่งบนรถเข็น "พี่ไม่ชอบเหรอคะ"
"ไม่ใช่ไม่ชอบ แต่เรายังเด็ก ไม่ควรแต่งหน้า ผิวสวยๆจะเสียหมด เชื่อพี่เถอะ"
"ค่ะ..."
...
ทางด้านโคโนฮะ

ซาสึเกะได้กลับมาที่หมู่บ้านอีกครั้ง แต่ความสัมพันธ์เพื่อนของเค้ากับนารูโตะกลับไม่เหมือนเดิม ถึงจะพ้นโทษข้อหาถอนตัวแต่เค้าได้กำจัดโอโรจิมารุเป็นการชดเชย
อุจิวะหนุ่มได้พยายามสืบความเรื่องของซากุระ จนกระทั่ง เค้ารู้มาว่า เธอถูกวางยา...นั่นทำให้เค้าแค้นใจเป็นที่สุด เพราะนั่นทำให้เธอเกือบตาบอด 
แต่พวกนั้นจะทำไปเพื่ออะไร หรือเพราะโทโอรุ แต่พวกเค้าจะใช้หมอนั่นไปทำไม ตอนนี้เธอจะเป็นยังไงบ้างนะซากุระ...

...

ทางด้านซากุระ ที่ตอนนี้โทโอรุกำลังช่วยทำกายภาพบำบัดโดยมีอิทาจกับซาโซริคอยเป็นกำลังใจ เด็กสาวสามารถเดินได้
เด็กสาวสามารถเดินได้อย่างคล่องแคล่ว ถึงจะยังวิ่งไม่ได้แต่สามารถยืน เดินได้นานแล้ว 
ค่ำนั้น ซากุระออกมานั่งเล่นที่หลังบ้านแต่เพียงลำพัง คืนนี้เป็นคืนเดือนดับ ไม่มีแสงดาว
ซาโซรินำผ้าคลุมไหล่สีสวยมามอบให้"ยัยลูกแมว ทำไมออกมาข้างนอกล่ะ"
"มีความสุขค่ะ..."
"ความสุข"หนุ่มผมแดงนั่งลงข้างๆ"เธอมีความสุขเพราะอะไรล่ะ"
"หนูกำลังจะหายดีแล้ว พี่จะได้มีความสุข ไม่ต้องเห็นพี่เศร้าแล้ว"
"งั้นเธอก็ยิ้มบ่อยๆสิ"
"ทำไมคะ"
"เป็นสิ่งยึดเหนี่ยวให้กับพี่ของเธอ และชั้นนะ...ยัยลูกแมวน้อย..."
...
เช้าวันต่อมา

ซากุระตื่นขึ้น เธอล้างหน้าเปลี่ยนชุดเสียใหม่ พอเดินออกมานอนห้องก็ไม่พบใคร "ไปไหนกันนะ"
เด็กสาวลองออกไปที่หลังบ้าน ...พี่ไปหาสมุนไพรเหรอ แต่พี่ๆสองคนนั้น หายไปด้วย...
กลิ่นหอมหวานของขนมลอยมา เด็กสาวจึงตามกลิ่นหอมไป
ปัง!ปัง!ปัง!
"สุขสันต์วันเกิด"สามหนุ่มอวยพรให้พร้อมกัน
"วันนี้ วันเกิดหนูเหรอคะ"
โทโอรุยิ้มหวาน"ใช่แล้ว อายุครบ สิบห้าแล้วนะ ตัวเล็ก"
"ขอบคุณค่ะ"ใจของเด็กสาวดูมีความสุข อย่างบอกไม่ถูก
...
"ท่านครับ ตอนนี้เรายังหาเบาะแสของโทโอรุไม่เจอเลยครับ"
"อืม..."ดันโซยังคงสงบนิ่ง
"เป็นไปได้ไหมครับว่าโทโอรุจะแก้พิษนั้นได้"
"ไม่มีทาง ยาพิษนั่นเป็นยาพิษที่มียาแก้เฉพาะ ถึงจะบรรเทาอาการได้แต่ก็ไม่หายขาด ถ้ามันไม่ได้ยาถอนที่ถูก น้องสาวมันก็ต้องพิการเดินไม่ได้ แน่นอน และถ้าปล่อยไว้ ตาอาจจะมองไม่เห็น หึๆ ถึงยังไง โทโอรุก็ต้องเดินมาติดกับอยู่ดี"
การสนทนาของดันโซนั้น ได้มีใครบางคนได้ยินเข้า
...
"สงสัยจัง ถ้าสองคนนั้นรู้ว่าเธอตกอยู่ในอันตราย จะร่วมมือช่วยเหลือกันมั้ย"


โปรดติดตามต่อในเรื่องสั้นตอนหน้า

เรื่องนางฟ้าที่โบยบิน

ผลงานอื่นๆ ของ Sky@dragon

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

32 ความคิดเห็น

  1. #32 str39907
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 10:23

    บรรยายดีมากค่ะ ชอบอ่านเพลินเลย

    #32
    0
  2. วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 18:01

    มาอัพด้วยนร้าาา

    #31
    1
    • #31-1 NYX@Angle
      17 พฤศจิกายน 2561 / 18:02
      มาเม้นด้วยล่ะ ถ้ามาอัพแล้วน่ะนะจ๊ะ
      #31-1
  3. วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 22:38
    อ่านไม่ได้ค่ะ
    #30
    1
    • #30-1 NYX@Angle
      15 พฤศจิกายน 2561 / 10:31
      ลองกลับไปอ่านอีกครั้งค่ะ แก้แล้ว
      #30-1
  4. วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 01:47

    สมกับเป็นนายท่านซาโซริ​~~~ เพราะมันคือศิลปะเนรมิตได้ดั่งใจจริงๆ

    #29
    0
  5. วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 01:28

    สนุกมากค่ะ

    #28
    2
    • #28-1 NYX@Angle
      26 ตุลาคม 2561 / 11:47
      ขอบคุณค่า
      #28-1
    • #28-2 NYX@Angle
      26 ตุลาคม 2561 / 11:48
      ฝากผลงานอื่นด้วยนะคะ
      #28-2
  6. วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 14:07

    ใครมันกล้าวางยาหนูกุของฉันกัน

    #27
    0
  7. วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 21:49

    อยากอ่านต่อเเร้ววว

    #26
    0
  8. #25 _Kibz_
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 00:19
    ยาวปาย ยาวปายย 5555 รอค่าา สู้วๆ
    #25
    1
    • #25-1 NYX@Angle
      19 ตุลาคม 2561 / 14:36
      พยายามต่อจบอยู่อ่ะ 555 เรื่องใหม่จะมาอีกและ ฝากพันธสัญญากับพายุโลหิตด้วยนะ
      #25-1
  9. วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 20:29

    เหมือนเฮียโซเห็นซากรุะเป็นตุ๊กตาบาร์บีเรยย

    #24
    1
    • #24-1 NYX@Angle
      18 ตุลาคม 2561 / 20:30
      แหมๆ แต่ก็น่ารักใช่ไหมล่ะคะ อิอิ
      #24-1
  10. วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 18:14

    งานดีงานเด่นเรื่องชุดของซากุระต้องยกให้เฮียโซเค้าล่ะ​ -..- ถนัดเรื่องนี้จริงๅน่ะ

    #23
    1
    • #23-1 NYX@Angle
      18 ตุลาคม 2561 / 18:43
      รออ่านต่อเลย เดี๋ยวจะได้รู้ว่าเฮียโซ เก่งหลายเรื่อง
      #23-1
  11. วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 14:55

    สนุกๆรออ่านยุ่เด๋อ

    #22
    1
    • #22-1 NYX@Angle
      18 ตุลาคม 2561 / 13:35
      จะรีบมาอัพเลยค่า
      #22-1
  12. วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 22:09

    ซาโซริคงจะสนุกกับการแต่งตัวให้หนูซากุระมากนะนั่น​ >< ของชอบเลย​ 5555

    #21
    1
    • #21-1 NYX@Angle
      15 ตุลาคม 2561 / 22:34
      ตามอ่านต่อ น้า
      #21-1
  13. #20 Candybear
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 23:47

    สนุกค่ะ รอๆๆๆ

    #20
    1
    • #20-1 NYX@Angle
      15 ตุลาคม 2561 / 00:21
      ขอบคุณค่ะ ขอบคุณ
      #20-1
  14. #19 Jjjj
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 21:16

    สนุกมากค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ

    #19
    1
    • #19-1 NYX@Angle
      14 ตุลาคม 2561 / 23:05
      ขอบคุณค่า
      #19-1
  15. #18 _Kibz_
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 08:10
    สู้ๆนาาา เดะขอเคลียตัวเอง ละจะกลับไปอ่าน 2 เรื่องนั้นใหม่ 5555 รอน้าา
    #18
    1
    • #18-1 NYX@Angle
      14 ตุลาคม 2561 / 09:22
      ปลื้มใจจุง
      #18-1
  16. #17 นางฟ้าในนิยาย
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 22:00

    จะรออ่านเด๋อออ

    #17
    1
    • #17-1 NYX@Angle
      14 ตุลาคม 2561 / 00:07
      จะรีบมาอีพต่อน้า
      #17-1
  17. #16 rara4047
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 23:21

    เกะนางน่ารักเห้อบทสรุปอันน่าเศร้า(?)

    #16
    1
    • #16-1 NYX@Angle
      11 ตุลาคม 2561 / 23:33
      รออ่านต่อไป เดี๋ยวไม่แน่อาจจะทำเรื่องยาว ไม่งั้นก็ทำเรื่องสั้นอีกเรื่องแยกไปเลย
      #16-1
  18. #15 _Kibz_
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 20:01
    กลายเปนเรื่องยาวแล้วปะเนี่ย555555
    #15
    1
    • #15-1 NYX@Angle
      11 ตุลาคม 2561 / 22:28
      โอ๊ย ดูท่าจะเป็นอย่างนั้นนะ เดี๋ยวหาทางจบเรื่องนี้ก่อนค่า
      #15-1
  19. วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 01:19

    ชิสค่อน~~~ เกะอิจฉาตาร้อนขึ้นทันที​ 555​ ไม่ได้ใกล้หนูกุหรอก​ ตราบใดที่คุณพี่โทโอรุยังเป็นผุ้พิทักษ์

    #14
    1
    • #14-1 NYX@Angle
      10 ตุลาคม 2561 / 08:45
      ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ
      #14-1
  20. #13 นางฟ้าในนิยาย
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 14:56

    รออ่ายยุ่เด้อ

    #13
    1
    • #13-1 NYX@Angle
      9 ตุลาคม 2561 / 23:02
      ขอบคุณที่รอนะคะ จะพยายามอัพให้จบนะ
      #13-1
  21. วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 01:10

    สองสามวันมาเนี่ยเข้าเวบขีดเขียน​ไม่ได้​ อยากรู้ว่าไรท์เป็นเหมือนกันมั้ย

    #12
    2
    • #12-1 NYX@Angle
      7 ตุลาคม 2561 / 08:17
      ตอนนี้ก็เข้าได้นะคะ คือเว็บแค่ปรับปรุงเล็กน้อย
      #12-1
    • #12-2 NYX@Angle
      7 ตุลาคม 2561 / 08:28
      คือโน๊ตบุ๊คเสีย เลยอัพทางโทรศัพท์ จริงๆอยากแัพให้เยอะกว่านี้
      #12-2
  22. วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 01:08

    มาวันละนิดจิตแจ่มใส​ 555​ เพิ่มมากี่บรรทัดเนี่ย​

    #11
    0
  23. วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 00:26

    เกะมันหมาหัวเน่าชัดๆ​ 555​ เจอดาเมจหนูกุเข้าหน่อยถึงกลับใจสลาย

    #10
    1
    • #10-1 NYX@Angle
      6 ตุลาคม 2561 / 18:48
      แค่นี้ยังน้อยไป 555+
      #10-1
  24. #9 Pkk
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 21:27

    ติดตามค่ะ สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ

    #9
    1
    • #9-1 NYX@Angle
      5 ตุลาคม 2561 / 22:18
      ขอบคุณมากๆค่า
      #9-1
  25. #8 นางฟ้าในนิยาย
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 19:33

    สมเกะโดนกุด่า55

    #8
    1
    • #8-1 NYX@Angle
      5 ตุลาคม 2561 / 19:53
      อิอิ อย่างเกะต้องโดนแบบนี้
      #8-1