นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

Fic Naruto Lost smile รอยยิ้มที่หายไป

โดย Sky@dragon

มิตรภาพ เมื่อมาถึงจุดแตกหัก นั่นทำให้รอยยิ้มที่สดใสหายไปพร้อมๆกับมิตรภาพที่มีมา พวกเขาจะทำยังไงเพื่อให้รอยยิ้มและมิตรภาพนั้นกลับคืนมา โปรดติดตาม...

ยอดวิวรวม

2,034

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


2,034

ความคิดเห็น


24

คนติดตาม


45
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  27 ก.ย. 61 / 16:38 น.
นิยาย Fic Naruto Lost smile

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เรื่องนี้เป็นเนื้อเรื่องที่สมัยเกะนิน นะจ๊ะ พอดีอยากแต่งน่ะนะ แต่ช่วงนี้ไรท์ไม่ค่อยสบายอัพได้บ้าง เล็กน้อย ส่วนอีกสอง(สาม)ฟิคนั้นจะทยอยอัพนะคะ

เมื่อรอยยิ้มที่สดใส หายไป ในวันที่ เพื่อนทั้งสองต่อสู้กัน เด็กสาวคนหนึ่งพยายามห้ามทั้งน้ำตา

ผลการต่อสู้สิ้นสุดลง พร้อมกับร่างที่โดนแทงทะลุและร่วงลงสู่เบื้องล่าง

แต่ดูเหมือนโชคยังเข้าข้าง เธอรอดตาย....

แต่ความทรงจำนั้นเลือนหาย เช่นเดียวกับรอยยิ้มที่สดใส

ดวงตาสีมรกตที่เคยสดใสกลับหม่นหมองไร้ชีวิต...

มิตรภาพจะกลับคืนมาได้ไหม? และสายสัมพันธ์ของหนุ่มสาวจะเปลี่ยนไปรึเปล่า? โปรดติดตาม


เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 ก.ย. 61 / 16:38


'พันปักษา'
'กระสุนวงจักร
สองหนุ่มเข้าห้ำหั่นกันด้วยวิชาใหม่

"หยุดนะ!!"เสียงร้องของเด็กสาวดังขึ้นเพื่อหวังเรียกสติของเพื่อน โดยที่ตัวเธอพยายามห้ามโดยวิ่งไปขวาง หวังให้ทั้งสองยุติการต่อสู้
นินจาผมสีขาวผู้ที่ปิดใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่งพยายามวิ่งเข้าไปด้วยความเร็วเพื่อปกป้องเด็กสาว
หากแต่
ไร้ซึ่งเสียงกรีดร้อง ร่างของเด็กสาวผมชมพูกระเด็นตกตึก
สองหนุ่มตะลึง
"ซากุระ!/ซากุระจัง!"
ร่างของเธอกำลังร่วงลงสู่พื้น
คาคาชิเข้ารับตัวเธอได้ทันการณ์ แต่อาการของเธอสาหัส แผลที่ช่องท้องใหญ่และเลือดนั้นทะลักออกมา หัวหน้าทีม7ไม่รอช้ารีบพาเธอไปส่งห้องฉุกเฉินทันที
สองหนุ่มทีม7รีบตามมาที่หน้าห้องฉุกเฉิน ซึ่งคาคาชินั่งลงที่ม้านั่งที่อยู่ไม่ไกลจากหน้าห้องฉุกเฉินอย่างอ่อนล้า
สามหนุ่มไม่เอื้อนเอ่ยอะไร ต่างนั่งกันคนละมุม เพื่อรอผลการรักษา
...
ภายในห้องฉุกเฉิน เหล่านินจาแพทย์ กำลังพยายามเยียวยาชีวิตของเด็กสาวที่กำลังจะตาย
"แย่แล้วค่ะ เด็กเสียเลือดมาก ต้องการเลือดสำรองด่วน!"ชิสึเนะตะโกน
ซึนาเดะที่ลงมารับชอบการรักษาสั่ง "ไปเอาเลือดสำรองมา ตอนนี้อย่าให้เด็กช็อค"
จบคำ เด็กสาวก็เกิดอาการช็อคเพราะเสียเลือดมากเกินไป
"ใครก็ได้ ไปเอาเลือดสำรองมา ส่วนที่เหลือช่วยกันปลั๊มหัวใจ"
"ครับ/ค่ะ"
เหล่าทีมแพทย์ต่างพยายามปลั๊มหัวใจ ช่วยชีวิตเด็กสาวกันอย่างสุดความสามารถ
...
'มืดจัง'
'เจ็บจัง'
'ไม่เอานะ...กลัว...กลัวๆๆๆๆๆๆ ไม่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆไม่อยากตาย ชั้นไม่อยากตาย ไม่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ'
...
ซึนาเดะออกมาจากห้องฉุกเฉินด้วยความโล่งอก
นารูโตะพุ่งไปหา "ซากุระจังอาการเป็นยังไงบ้างครับ"
"พ้นขีดอันตรายแล้ว แต่เค้าเสียเลือดไปมาก สักอาอาทิตย์คงหายเป็นปกติ...น่ะนะ"
ซาสึเกะเลิกคิ้ว"หมายความว่ายังไง"
"กระดูกสันหลังได้รับความเสียหายมาก ในกรณีที่เป็นแบบนี้ ความทรงจำก็อาจจะหายไป...ต้องรอดูอาการไปก่อนและภาวนาว่าขออย่าให้ความทรงจำหายไปเลย เพราะหนักสุดก็อาจจะมีภาวะเป็นแค่ตุ๊กตาที่มีลมหายใจ...ชั้นจะไม่ถามหรอกนะว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเธอไปบอกพ่อแม่และ...ญาติคนสนิทของเค้าที่แวะมาเยี่ยมเอาเองก็แล้วกัน"
...
บ้านฮารุโนะ 
เมบุกิล้มจับล้มลงทันทีที่คาคาชิมาแจ้งข่าว คิซาชิเข้าประคองภรรยา 
"หมายความว่ายังไงครับ"
คาคาชิหันไปทางต้นเสียงก็พบว่า เป็นชายหนุ่มอายุยี่สิบ เค้ามีผมสีเงินตาสีมรกต ผิวซีด หน้าตาหล่อเหลา สวมชุดแบบนินจาโจนินสีดำ
"เอ่อ..."
คิซาชิเอ่ยขึ้น "โทโอรุ ไปดูอาการซากุระที่รพ.ก่อน เดี๋ยวอากับน้าจะตามไปนะ"
"ครับ อา"
...
คาคาชินำทางชายหนุ่มที่ชื่อโทโอรุ ไปยังห้องพักของเด็กสาว ทั้งคู่เห็นสองหนุ่มเพื่อนร่วมทีมยืนรออยู่หน้าห้อง
เค้าไม่สนใจผลักสองหนุ่มให้พ้นทาง แล้วเปิดประตูเข้าไป 
ร่างบอบบางระหงผมสีชมพู นอนนิ่งโดยมีถุงเลือดและน้ำเกลือห้อยอยู่ 
ใบหน้างามน่ารักซีดเซียวไร้สีเลือด
ชายหนุ่มกุมมือที่ซีดเซียวไว้ "พี่อยู่นี่แล้ว...ไม่ต้องกลัวนะ ไม่ต้องกลัว..."
สามหนุ่มที่ยืนรออยู่หน้าห้องไม่เอื้อนเอ่ยอะไรอยู่นาน จนสุดท้าย
"อาจารย์คาคาชิ ผู้ชายคนนั้น"
"ญาติเค้า นินจาแพทย์ที่เก่งที่สุด รองลงมาจากท่านซึนาเดะ ฮารุโนะ โทโอรุ แต่ตอนนี้..กลับไปก่อนเถอะ พรุ่งนี้ซากุระคงจะฟื้น"
วันต่อมา...
ซาสึเกะรีบมาที่ห้องพักของเพื่อนร่วมทีมหญิงตั้งแต่เช้า เพราะเขายังต้องพักอยู่ที่โรงพยาบาล จึงใช้เวลาไม่นานนักที่จะมาถึงที่ห้องของเธอ
พอเคาะประตูไป...ก็ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา เมื่อเปิดเข้าไปก็เห็นว่า ซากุระ นั่งนิ่ง แววตาสีมรกตดูหม่นหมอง ไร้ชีวิต เธอไม่ต่างจากตุ๊กตาที่มีชีวิต เธอไม่ไหวติงกับสิ่งรอบตัวหรือแม้ว่าเขาจะเข้ามาให้ห้องแล้ว เธออยู่เพียงลำพังโดยไร้วี่แววของญาติที่มาเฝ้าเลยสักคน ขณะที่กำลังจะก้าวเข้าไปในห้อง คมของโลหะก็เข้าจ่อลำคอ
"มาทำไม"โทโอรุที่เอาคุไนจ่อคอถามเสียงเย็น
"มาเยี่ยม..."เด็กหนุ่มปัดมีดที่จ่อคอ แต่ก็โดนมือของอีกฝ่ายบีบคอแล้วจับกระแทกกับกำแพง
"คนที่ทำให้ นางฟ้าของชั้นเจ็บ ไม่จบแค่นี้แน่ ถึงแม้จะเป็นพลังสถิตย์ร่างหรือตระกูลอุจิวะคนสุดท้าย"มือหนาค่อยๆเพิ่มแรงบีบ จนซาสึเกะพยายามดิ้น ชายหนุ่มกระซิบ "ไว้แกออกจากโรง'บาลเมื่อไหร่ ชั้นจะกระทืบให้กระอั่กเลย..."เมื่อว่าจบ ชายหนุ่มก็เหวี่ยงร่างของเด็กหนุ่มที่บีบคออย่างเต็มที่ ดีที่ซาสึเกะสามารถกระโดดตั้งหลักได้
โทโอรุปิดประตูใส่หน้าเด็กหนุ่มแบบเบาๆเพราะไม่ต้องการทำทรัพย์สินของโรงพยาบาลเสียหาย เค้ามานั่งข้างๆเตียงของน้องสาว ที่นั่งนิ่งเหมือนตุ๊กตามีชีวิต ส่วนคุณอากับคุณน้าก็เผอิญมีกิจที่ทำให้ไม่สามารถมาดูแลได้ เค้าจึงอาสามาดูแลเพราะว่างจากภารกิจ ส่วนค่ารักษาพยาบาลนั้น คาคาชิ หัวหน้าหน่วยเค้าขอเป็นผู้รับผิดชอบเพราะถือว่าเค้าไม่สามารถห้ามหรือช่วยลูกศิษย์ได้
โทโอรุกุมมืออันขาวซีดมาบีบเบาๆ "พูดกับพี่สักคำได้ไหม"
ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ เด็กสาวในยามนี้ก็ไม่ต่างจากตุ๊กตา เธอหายใจแต่ไม่ตอบสนองกับสิ่งรอบตัว
เวลาผ่านไปนานเกือบสามสี่ชั่วโมง...
ชายหนุ่มก็ยังคงฝืนยิ้ม "หิวน้ำไหม ขอโทษนะ ตอนนี้ต้องงดข้าวงดน้ำก่อน..."เค้าสงสารเธอจับใจเพราะริมฝีปากจิ้มลิ้มนั่นแห้งผาก เพราะต้องงดข้าวงดน้ำดูอาการต่อไป
เด็กสาวที่นั่งนิ่งหันมามองหน้าชายหนุ่ม แต่ตาสีมรกตก็ยังหม่นหมองไร้แววสดใส แต่โทโอรุก็ยังคงฝืนยิ้ม เพราะเธอเริ่มตอบสนองบ้างแล้ว ถึงจะไม่พูดอะไร แต่แค่หันหน้ามามองเค้าก็ถือว่าดีมาก
"ไง อาการเป็นยังไงบ้าง"ซึนาเดะตรงเข้ามา
"ตอบสนองบ้าง ยอมหันหน้ามาก็ดีแล้ว"
"งั้นเหรอ"นินจาแพทย์ในตำนาน ทักทาย "ไงจ๊ะ รู้สึกดีขึ้นไหม"
เด็กสาวหันหน้ามามองแต่ ตาสีมรกตยังไร้แวว เธอส่ายหน้า
สาวใหญ่จับศีรษะของเด็กสาว เมื่อตรวจเสร็จยิ้มอ่อน"กินข้าวกินน้ำได้แล้วล่ะนะ ร่างกายจะได้ฟื้นฟู"
"แล้วการตอบสนอง..."
"เรื่องแบบนี้ต้องค่อยเป็นค่อยไป เธอเองก็น่าจะรู้นะ"
"ครับ..."
ซึนาเดะออกจากห้องพักผู้ป่วยด้วยความอ่อนใจ อีกนานกว่าฮารุโนะ ซากุระจะกลับมาเป็นปกติ
...
ซาสึเกะกลับมาที่ห้องด้วยใจที่สับสน ภาพที่เธอนั่งนิ่งเป็นตุ๊กตามีชีวิตยังคงติดตา 
เค้านี่มัน...ช่างไร้ค่าจริงๆ...ปกป้องเธอไว้ไม่ได้ กี่ครั้งแล้วที่เธอต้องเจ็บ...กี่ครั้งแล้วที่เธอต้องเสียใจ...ผมที่เคยยาวสวย กลับขาดเพื่อปกป้องเค้า หลายครั้งที่เธอต้องเจ็บตัวเพราะพวกเค้า และตอนนี้เธอยัง...เจ็บตัวเพราะเค้า...
เค้าไม่เคยทำอะไรให้เธอเลย ดีแต่ทำร้ายจิตใจเธอ
น้ำใสๆค่อยๆหลั่งรินออกจากตาของเด็กหนุ่ม
"นี่เรา...ร้องไห้เหรอ...เพราะเราสินะ ที่ทำให้เธอเจ็บ"เค้าไม่น่าไปท้าเจ้างี่เง่าแข่งเลย
...
นารูโตะมองชามราเม็งของโปรด ที่ตอนนี้เย็นชืดไปแล้ว
ตอนนี้เธอจะเป็นยังไงบ้าง...
เค้าไม่น่ารับคำท้าจากคู่แข่งงี่เง่านั่นเลย 
เพราะถ้าเค้าไม่รับคำท้า เธอก็ไม่ต้องเจ็บ
"นารูโตะคุง"เจ้าของร้านอิจิคุราเม็งทัก"ซึมเชียว เกิดอะไรขึ้นเหรอ"
"ผมแค่...ไม่เข้าใจ"
"อะไรเหรอ"
"ทำไม คนบางคนถึงได้เข้าไปห้ามเพื่อนที่กำลังทะเลาะกันด้วยล่ะครับ ทั้งๆที่รู้ว่าอาจจะโดนลูกหลงได้"
ชายวัยกลางคนยิ้ม"อาจเป็นเพราะ...เค้าไม่อยากให้เพื่อนทั้งสองต้องเจ็บ หรือมิตรภาพพังทลายไปล่ะมั้ง"
"??"
"เพราะมิตรภาพน่ะเป็นสิ่งมีค่ามันไม่ได้สร้างขึ้นมาง่ายๆมันต้องใช้เวลา แต่มิตรภาพก็ถูกทำลายได้ง่ายเช่นกัน"
นารูโตะทำตาโต...เพราะอย่างนี้เหรอ เธอทำเพื่อมิตรภาพของพวกเรามาตลอดเลยเหรอแต่พวกเรากลับ...
เจ้าของร้านราเม็งยิ้ม"ถ้าทำอะไรไว้ก็ไปขอโทษซะนะ อ้อ กินราเม็งให้หมดด้วยจะอืดหมดแล้ว"
"ครับ"
หลังจากที่กินราเม็งแล้ว ก็จะไปเยี่ยมเพื่อนสาว พอผ่านร้านขายดอกไม้ "ซื้อดอกไม้ไปเยี่ยมหน่อยท่าจะดี" พอเข้าไปแล้ว เมื่อเจอราคา ใจก็ห่อเหี่ยวทันที...แพงโคตร...
"อ้าว นารูโตะ มาซื้อดอกไม้เหรอ?"สาวผมทองท่าทางมั่นใจเอ่ยถาม
นารูโตะไม่ตอบ ยังคงทำหน้าห่อเหี่ยวอยู่
"จะซื้อให้ใครล่ะ"
"ซากุระจัง"
"ซากุระ เกิดอะไรขึ้นเหรอ"
นารูโตะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง ทำเอาอิโนะตะลึง "เดี๋ยวชั้นไปด้วยนะ"
อิโนะเลือกดอกกุหลาบสีเหลืองให้เพราะแสดงถึงมิตรภาพ นารูโตะที่อิโนะลดราคาให้ เลือกดอกมัมที่มีความหมายว่าเธอคือเพื่อนที่วิเศษที่สุด
เมื่อมาถึงห้องพักของซากุระ นารูโตะลอบมองเพื่อนสาวอยู่ที่หน้าห้องก็เห็นว่าเธอนอนนิ่งให้น้ำเกลือ ตาไร้แววไม่สดใสดูเลื่อนลอย ผิวซีดไร้สีเลือด ก็ไม่กล้าเข้าไป เค้าจึงฝากดอกไม้ให้อิโนะเยี่ยมแทน
เมื่ออิโนะเข้าไปเยี่ยม ก็แทบเข่าอ่อนใจละลายเพราะเจอหนุ่มหล่อผมสีเงิน ตาสีเงิน ผิวขาวซีด กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างๆเพื่อนสาวที่นอนนิ่งให้น้ำเกลือบนเตียงคนไข้ 
โทโอรุที่ละจากการอ่านหนังเงยหน้ามามองผู้มาเยี่ยม"เพื่อนของซากุระเหรอ"
"คะ ค่ะ"
"ชื่ออะไรเหรอ พี่ชื่อฮารุโนะ โทโอรุ เป็นลูกพี่ลูกน้อง"
เด็กสาวยิ้มอาย ยัยโหนก พี่หล่อนหล่อเวอร์..."อิโนะ ยามานากะ อิโนะค่ะ"
โทโอรุสังเกตว่าดอกไม้ที่เด็กสาวถือมานั้นมันมีสองช่อและคนล่ะชนิด "ทำไมมีดอกไม้สองชนิดล่ะครับ"
"คือ...มีคนฝากมาน่ะค่ะ ว่าแต่ซากุระอาการเป็นยังไงบ้างคะ"อิโนะรู้สึกกังวลเพราะเพื่อนสาวของเธอดูเหมือนตุ๊กตาที่มีลมหายใจ
"เสียเลือดไปมาก แถมกระดูกสันหลังได้รับความเสียหายจนเกือบมีสภาวะตุ๊กตา ยังดีที่ตอบสนองบ้าง อีกสักอาทิตย์ก็กลับไปพักฟื้นที่บ้านได้"
อิโนะสังเกตว่าสีหน้าของโทโอรุมีความเฉยชาแต่แววตานั้นกลับเศร้าหมอง เธอจึงนำดอกไม้ไปใส่แจกันให้
คนที่นอนนิ่งหันหน้าไปมองดอกไม้สีเหลืองที่ถูกจัดใส่แจกัน มือที่ขาวซีดยกขึ้นพยายามเอื้อมไปสัมผัส 
โทโอรุจึงนำดอกไม้ทั้งสองดอกจากมือของเด็กสาว มาตรงหน้าน้องสาว "ชอบไหม ดอกไม้น่ะ"
เด็กสาวยังคงมีสีหน้าที่เฉยชาไม่ตอบอะไรเพียงแต่พยักหน้าช้าๆ นิ้วเรียวเล็กไร้กลีบดอกกุหลาบสีเหลืองเบาๆ
อิโนะมองเพื่อนสาวด้วยความสงสาร...โธ่เอ๊ย ยัยโหนกไม่น่าเลย...
...
ทางด้านซาสึเกะนั้นเค้าหายดีแล้วออกจากโรงพยาบาลได้ เค้าจึงเเอบมาดู เธอ จากตึกสูงที่อยู่ไม่ไกล ใช่ว่าเค้าจะกลัวพี่ชายของเธอนะ เพียงแต่...เค้าไม่กล้าที่พบเธอ...เค้ารู้สึกผิดเหลือเกิน 
"เธอชอบดอกไม้สินะ..."หาดอกไม้ไปให้หน่อยท่าจะดี..จะเอาอะไรไปให้ดีล่ะ...

เค้าไปที่ห้องสมุดของโคโนฮะแล้วแอบหยิบหนังสือเรื่องภาษาดอกไม้ พอหามุมอับได้ก็เปิดอ่าน
'ทิวลิปขาว หมายถึง การขอโทษ การขออภัย'
เจ้านี่สินะ ไม่รอช้า เค้าตรงไปที่ร้านขายดอกไม้ เรื่องเงินน่ะไม่ใช่ปัญหา เค้าไม่ใช่คนฟุ่มเฟือยแถมมีมรดกเพียบ นานๆทีขอซื้อดอกไม้ให้เธอคนนั้นสักหน่อย อาการคงจะดีขึ้นแน่
"อ้าว ซาสึเกะคุง"อิโนะที่กลับมาดูแลร้านทักอย่างเริงร่า
"ขอทิวลิปขาวช่อหนึ่ง"
อิโนะพอเข้าใจความหมายของมันเธอรีบจัดการห่อให้ทันที
ซาสึเกะมองไปที่กระถางใส่กุหลาบสวยและก็พลันนึกถึงความหมายที่อ่านเจอในหนังสือ
...การให้กุหลาบ หมายถึงบอกรัก รักเธอ...ที่ไม่มีวันจืดจาง...
...จะบอกเธอเหรอ? ไม่ๆเรายังไม่พร้อมอีกอย่างเธอจะเป็นอันตราย รอก่อนก็แล้วกัน...
ห้องพักของซากุระ
โทโอรุได้เปิดเพลงคลาสสิคเบาๆที่เด็กสาวชอบให้เธอฟัง ตอนนี้เธอกำลังหลับและผ่อนคลายมาก
'ก๊อกๆ'
"ครับ"
พยาบาลสาวคนหนึ่งเปิดห้องมาพลางยิ้มหวาน "ขออนุญาติค่ะ พอดีมีคนฝากช่อดอกไม้นี้มาให้ค่ะ เดี๋ยวจะใส่แจกันให้นะคะ"
ชายหนุ่มโค้งศีรษะให้เล็กน้อย"รบกวนด้วยครับ"
พยาบาลสาวจัดการนำช่อทิวลิปขาวมาใส่แจกันอย่างคล่องแคล่ว "เพลงเพราะดีนะคะ"
"เธอชอบเพลงแนวนี้ครับ"
"งั้นเหรอคะ"
โทโอรุมองน้องสาวที่หลับสนิทด้วยความรัก ถ้าเธอเห็นดอกทิวลิปช่อนี้ จะแสดงสีหน้าแบบไหนนะ จะยิ้มได้ไหม?
กลางดึกของคืนนั้น...
โทโอรุที่เฝ้าเด็กสาวมาตลอดทั้งวัน เห็นว่าเด็กสาวไม่มีทีท่าว่าจะตื่นก็ถอนหายใจ
"ท่านซึนาเดะให้ยานอนหลับแรงไปไหมเนี่ย ยังไม่ได้เข้าห้องน้ำเลย"
เด็กสาวยังคงหลับสนิท"เราเองก็พักบ้างดีกว่า..."
ชายหนุ่มเอนหลับที่โซฟาในห้องก่อนจะพักผ่อน
สามชั่วโมงผ่านไปเด็กสาวค่อยๆลืมตา
...ที่นี่ ที่ไหน...
"ปวดฉี่จัง..."
โทโอรุลืมตากระเด้งตัวขึ้น"ตื่นแล้วเหรอ ตัวเล็ก"
"คุณคือใครคะ..."
ชายหนุ่มช็อคเค้ารีบไปเปิดไฟ"นี่พี่เอง โทโอรุ"
"งั้นเหรอคะ เราเป็นพี่น้องกันสินะคะ"
ชายหนุ่มพยักหน้า เค้าพอจะทำใจได้ว่าน้องสาวของเค้าจะสูญเสียความทรงจำ 
เด็กสาวพยายามจะลุกขึ้น
"จะไปไหนน่ะ"
"ห้องน้ำค่ะ"
"พี่ช่วย"ชายหนุ่มเข้าไปประคอง
ตุ้บ!
ร่างของเด็กสาวก็ทรุดลง
"เป็นยังไงบ้าง ลุกไหวไหม"
เด็กสาวพยักหน้าอย่างช้าๆ พยายามลุกขึ้นยืนโดยมีพี่ชายช่วยประคอง 
โทโอรุมองไปที่ขาเรียวเล็กก็เห็นว่า มันสั่น เค้าจึงช้อนตัวของเด็กสาวไว้ในอ้อมแขน ซึ่งคนดดนอุ้มดูไม่ค่อยตื่นตกใจซักเท่าไหร่ แล้วพาไปที่ห้องน้ำ
"ทำธุระเสร็จ เรียกพี่นะ"
"ค่ะ"
หลังจากทำธุระเสร็จ เด็กสาวได้ลุกขึ้นแล้วสวมกางงเกงคนป่วยให้เรียบร้อย เธอรู้สึกว่าในยามที่จะยืน ขาทั้งสองช่างไร้เรี่ยวแรง แต่เธอกลับพยายามฝืนเดินไปเปิดประตู
โทโอรุเข้าประคองเด็กสาวทันที แล้วอุ้มไปที่เตียง เค้าจับท่อนขาเล็กพลางตรวจ...แย่แล้ว...ชายหนุ่มรีบกดออดเรียกหมอ
ซึนาเดะมาตรวจเอง ก็เห็นว่าขาของซากุระอาจจะเดินไม่ได้
"มีทางเดียว คือต้องส่งไปบำบัดที่แคว้นอิกาชิ ที่นั่นมีหมอผู้เชี่ยวชาญ สามารถบำบัดเด็กคนนี้ให้หายได้ ส่วนความทรงจำ..."ยังไงไม่ทันที่สาวใหญ่จะเอื้อนเอ่ยอะไร ก็เห็นว่าเด็กสาวคนไข้จ้องมองเธอตั้งนาน ราวกับว่าอยากจะบอกอะไร"มีอะไรจ๊ะ"
"คุณป้าสวยจัง..."
ซึนาเดะทำหน้าไม่ถูกเมื่อถูกชม แถมเรียกว่า ป้า อีก แต่เห็นใบหน้าที่เรียบเฉยแววตาไม่สดใสของเด็กสาวก็โกรธไม่ลง
"พี่คะ"
"ครับ"
"หนูอยากถามตั้งนานแล้ว"
"ครับ"
"หนูชื่ออะไรเหรอ?"
นินจาแพทย์สาวใหญ่เอามือกุมขมับ "ความจำเสื่อม100%"
โทโอรุยิ้มหวาน "หนูชื่อ ฮารุโนะ ซากุระ ครับ"
"งั้นเหรอคะ"
ซึนาเดะจึงออกจากห้องไป 
โทโอรุเอ่ยขึ้น "ท่านซึนาเดะ รบกวนช่วยทำเรื่องย้ายน้องสาวผมด้วย ยิ่งเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี"
"ได้"
...
คาคาชิ นารูโตะและซาสึเกะ ถูกเรียกตัวมากลางดึก
ซึนาเดะเอ่ยขึ้น"ที่ชั้นเรียกมาคุยตอนนี้ เรื่องอยากจะบอก"
นารูโตะ "อะไรล่ะป้าซึนาเดะ"
"ไม่เรียกชั้นว่าป้าสักวันหนึ่งมันจะตายไหม เรื่องที่ชั้นจะพูดคือ ซากุระ คงไม่สามารถกลับมาเป็นนินจาอีก"
ทุกคนต่างช็อค
ซึนาเดะอธิบายต่อ "อาการในตอนนี้ ก็ค่อยยังชั่วสามารถโต้ตอบได้แต่ ขาอาจจะเดินไม่ได้ ความทรงจำก็สูญหาย อีกสามวันชั้นจะทำเรื่องส่งตัวเค้าไปบำบัดที่แคว้นอิกาชิ"
นารูโตะโพลงทันที"ทำไมต้องส่งซากุระจังไปที่อื่นด้วยครับ"
"ที่แคว้นนั้นเค้ามีแพทย์เฉพาะทาง ถ้าเด็กคนนั้นฝืนรักษาที่นี่ เค้าอาจจะเดินไม่ได้ตลอดชีวิต"
คาคาชิสรุป "พรุ่งนี้ก็ไปลาเค้า ด้วยกันนะ ชั้นจะไปบอกคนอื่นๆ"
...
นารูโตะ กลับมาที่ห้องนอนด้วยใจอันเหม่อลอย แล้วคิดต่อไปว่า ถ้าไม่มีเธอคนนั้นแล้ว พวกเค้าจะเป็นยังไงต่อไป 
เค้านึกถึงตอนที่เค้าได้รู้ความจริงจากอาจารย์คาคาชิว่า ทำไมซากุระถึงตัดผม เค้าตกใจมาก ที่เธอโดนนินจาโอโตะเข้ามาทำร้าย จนต้องเสียเส้นผม แต่เธอกลับเลือกที่โกหกด้วยรอยยิ้มไปว่า แค่เปลี่ยนลุค ในตอนแรกเค้าไม่เข้าใจว่าทำไมเธอต้องโกหก ซึ่งพอมารู้เหตุผล เพียงแค่
'ไม่อยากให้เป็นกังวล'
ถึงเพื่อนสาวคนนี้จะสนใจแต่ซาสึเกะ แต่เธอกลับแอบห่วงใยในความรู้สึกของเค้ามากและนั่นยิ่งทำให้เค้าตกหลุมรักเธอยิ่งกว่าเดิม แต่ตอนนี้เธอจะต้องจากไป
คงไม่มีแล้วสินะ ทีม 7
เด็กหหนุ่มทิ้งตัวบนเตียงก่อนจะผล็อยหลับไป
...
สำหรับซาสึเกะ ในตอนนี้เค้าช็อค...และกลับมาที่ห้องด้วยใจอันหนังอึ้ง เมื่ออยู่ในห้องนอน เค้าก็ทรุดตัวร้องไห้เงียบๆอย่างขมขื่น

เค้านึกถึงอดีตในป่ามรณะ
...
หลังจากที่นินจาโคโนฮะคนอื่นที่มาช่วยเหลือได้แยกตัวไป นารูโตะก็โดนเธอใช้ให้ไปหาฟืน 
'อย่าไปนานนักล่ะ'
'จ้า ซากุระจังห่วงชั้นไช่ม้า'
เด็กสาวแว้ดใส่'เออ รีบไปหาฟืนสิย๊ะ หรือต้องกินหมัดชั้นอีกสักหมัดกัน!'
เด็กหนุ่มหน้าหนวดแมวรีบแจ้นไปหาฟืนทันที
หลังจากนั้นซากุระก็นำชุดปฐมพยาบาลมาทำแผลตัวเอง
ซาสึเกะที่เงียบอยู่ตั้งนาน เอ่ยขึ้น'ทำไม บอกเจ้านั่นว่าเปลี่ยนลุคด้วยล่ะ'
'ชั้นไม่อยากให้นารูโตะกังวล อีกอย่าง ผมนี่เดี๋ยวก็ยาวเองล่ะจ้ะ'เธอตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม 
ซากุระก็หันมาทำแผลต่อ 
...
สำหรับซาสึเกะนั้นเค้าพอจะรู้ว่า ซากุระไม่ใช่คนที่พูดอะไรยืดยาว เธอไม่อยากให้ทุกคนไม่สบายใจ แต่นินจาคิ้วเหลี่ยมนั่น เวลาที่ซากุระโดนถามเรื่องผมจะทำหน้าหยั่งกะจะร้องไห้ และเค้าก็ได้ไปถามเจ้านั่นแล้วว่าทำไม ก็ได้คำตอบว่า ในตอนนั้นซากุระโดนจิกผมและพวกนั้นจะทำร้ายเค้า เธอจึงตัดผมของตัวเองแล้วเข้าสู้ มิหนำซ้ำยังเข้ามาห้ามไม่ให้เค้ากลายเป็นปีศาจร้าย ทั้งๆที่เธอเองก็กลัวเค้าไม่น้อยไปกว่าคนอื่นเลยสักนิด
เด็กหนุ่มหลับทั้งน้ำตาไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะกล้าไปหาเธอรึไม่
...
คาคาชิต้องแปลกใจเมื่อเห็นซาสึเกะ ตาบวม แถมมาสายกว่าเค้าอีก
นารูโตะเองที่มองมาที่คู่แข่งของเค้านั้น ดูตาบวม ราวกับคนร้องไห้มานาน เพราะอะไรกัน...

ด่านฟ้าโรงพยาบาลโคโนฮะ

โทโอรุได้พาน้องสาวของเค้ามานั่งสูดอากาศบนด่านฟ้าเพราะวันนี้ไม่ต้องให้น้ำเกลือแล้ว 
สีหน้าของซากุระยังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์ แววตาไร้แววสดใส หากบอกว่าเธอคือตุ๊กตา ก็มีคนเชื่อ
ชายหนุ่มย่อตัวถามคนที่นั่งนิ่งบนรถเข็น
"รู้สึกดีขึ้นไหมครับ"
"ค่ะ ไม่อึดอัดเลย..."
เมื่อเห็นฝูงนกที่กำลังโผลบิน เด็กสาวก็เอื้อมมือไปหา
"อยากได้นกเหรอ?"
"เป็นเป็นเหมือนนกค่ะ...ได้บินบนท้องฟ้าอย่างอิสระ..."
โทโอรุยิ้มอ่อน "ถึงพี่จะพาบินไปไม่ได้ แต่ว่า..."
ชายหนุ่มช้อนตัวเด็กสาวขึ้น แล้วกระโดดไปตามที่ต่างๆ สีหน้าของเด็กสาวรู้สดชื่นแต่ยังคงไร้อารมณ์ตามเดิม แต่ตาสีมรกตยังคงมองสิ่งต่างๆอย่างตื่นเต้น
เมื่อพาเล่นจนพอ ชายหนุ่มก็พาเด็กสาวกลับไปยังด่านฟ้า "สนุกไหมตัวเล็ก"
"สนุกค่ะ"
"ช่วยทำหน้าให้สนุกหน่อยได้ไหม"
"แล้วหนู...ตองทำสีหน้าแบบไหนเหรอคะ"
ชายหนุ่มถอนใจ "ไม่ต้องฝืนนะ ลองทำหน้าตามพี่ดูนะ"ชายหนุ่มค่อยๆยิ้ม
ซากุระยิ้ม แต่เธอยิ้มแค่ใบหน้า แต่แววตายังคงไร้แววสดใส อย่างที่ควรจะเป็น
...โต้ตอบได้ แต่ความสดใสมันหายไป...เค้านึกถึงเมื่อก่อนที่น้องสาวตัวน้อย วิ่งมาหาอย่างร่าเริง
"พี่คะ"
"จ๋า"
"หนูร้อนจัง"
"กลับห้องนะ"
"ค่ะ"
แต่ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะพาไปไหน ก็เห็นว่าเพื่อนทีม 7 มายืนดักไว้ "ต้องการอะไรครับ"
คาคาชิเอ่ยขึ้น"แค่อยกบอกลาและ...ขอโทษเค้าน่ะ อีกนานเลยกว่าจะได้เจอกัน..."
"เชิญครับ"ชายหนุ่มตั้งท่าจะเดินหลบไปแต่ มือเล็กๆที่ขาวซีดนั้นกลับจับชายเสื้อเอาไว้
"พี่จะไปไหนคะ จะทิ้งหนูไปเหรอคะ"
"พี่อยู่แถวนี้แหละ อย่ากลัวนะ"
โทโอรุใช้คาถาหายตัวไป
คาคาชิ ก็ตรงเข้ามาหาพร้อมกับนารูโตะและซาสึเกะ
"จำได้ไหมว่า พวกเราเป็นใคร"
เด็กสาวพินิจหน้าคนทั้งสาม พยายามนึกให้ออกว่าพวกเค้าเกี่ยวข้องกับเธอยังไง ก็นึกไม่ออก  แต่ความรู้สึกของเธอนั้นบอกไว้ว่า พวกเค้าต้องเกี่ยวข้องกับเธอแน่
"ขอโทษค่ะ หนูนึกไม่ออกเลย แต่..."
สามหนุ่มเงียบ
"ความรู้สึกของหนูบอกว่า คุ้นเคยกับพวกคุณค่ะ"
คาคาชิเข้าไปใกล้ ก่อนจะลูบหัวเบาๆ "อย่าทำสีหน้าทุกข์ใจแบบนั้นเลยนะ รักษาตัวให้หาย จะได้กลับมาเเข็งแรงไวๆเถอะ"
"ขอบคุณค่ะ"
คาคาชิโน้มตัวมากระซิบ "ขอโทษนะ"ที่ปกป้องเธอเอาไว้ไม่ได้...ชายหนุ่มกำลังจะโน้มหน้าเข้าไปหา แต่...
"จะทำอะไรครับ"โทโอรุดึงคาคาชิให้ออกห่าง"กินเด็กมันไม่ดีนะครับ"
"แหมๆเคยอ่านในหนังสือมาน่ะ ถ้าจุ๊บหน้าผากก็ความจำอาจจะกลับมาก็ได้ เลยคิดว่าถ้าจุ๊บสักทีอาจจะจำได้..."
โทโอรุเอ่ยอย่างเย็นชา"ไอ้หมี"
ซากุระเอียงคอสงสัย "ทำไมพี่เรียกเค้าว่าหมีล่ะคะ"
"อย่าสงสัยเลย ไปที่ห้องนะ"พอชายหนุ่มเข็นรถผ่านสองหนุ่มเพื่อนร่วมทีมของน้องสาว "คนเรานี่ก็แปลกนะ มักจะเห็นค่า ของ เมื่อตอนที่มันถูกทำลายหรือจากไป น่ะ"
ประโยคนี้ช่างเสียดแทงใจของสองหนุ่มนัก
เด็กสาวเงยหน้าก่อนจะถามเสียงซื่อ "ทำไมพี่ถึงพูดแบบนี้เหรอคะ"
"อย่าใสใจคำพูดเมื่อกี๊เลย กลับห้องเถอะ"
"ยังค่ะ"
"ทำไม?"
"หนูอยากจะคุยกับทั้งสามคนหน่อย หนูรู้สึกคุ้นๆพวกเค้ามากเลย..."
ชายหนุ่มยิ้มละไม"ก็ได้ครับ ถ้าเกิดว่า คนสวมหน้ากากนั่นจะทำอะไรให้ร้องนะ พี่ไม่ไปไหนไกลหรอก"
"ขอบคุณค่ะ..."
โทโอรุหายตัวไปอีกครั้ง
เด็กสาวหันรถเข็นมาประจันหน้าสองหนุ่ม "เราเป็นเพื่อนกันใช่ไหมคะ..."
นารูโตะถาม"ซากุระจังนึกอะไรได้บ้างอ่ะ"
เด็กสาวส่ายหน้า"ชั้นแค่รู้สึกค่ะ..คงลำบากใจสินะคะ ชั้นคงเป็นเพื่อนที่นิสัยไม่ดีแน่ๆเลย"
งานนี้ทำเอาสองหนุ่มพูดไม่ออก ไม่คิดว่าเธอจะตีความแบบนี้
นารูโตะจำต้องมาแก้ต่าง"มะ ไม่ใช่นะ ซากุระจัง คือคนสำคัญของพวกเรา จริงๆนะ"
เด็กสาวมองหน้านารูโตะ อยู่ครู่เธอไม่เข้าใจเลย "ถ้าสำคัญมาก ทำไม...ชั้นถึงจำอะไรไม่ได้เลยล่ะคะ"
คาคาชิปลอบใจ"ค่อยๆคิดนะ แต่ตอนนี้เธอควรจะดูแลให้ตัวเองกลับมาแข็งแรงซะก่อน เมื่อถึงตอนนั้นความจำก็จะกลับมาเองนั่นแหละ"
"จริงเหรอคะ"
เด็กสาวหันไปหาเพื่อนร่วมทีมทั้งสอง "ขอโทษที่ทำให้..."
"ชั้นต่างหากที่ควรจะขอโทษเธอ"
นารูโตะและคาคาชิเบิกตากว้างเพราะคนที่พูดคือซาสึเกะ 
"เพราะความงี่เง่าเอาแต่ใจของชั้น มันทำให้เธอ..."น้ำตาค่อยๆไหลรินออกมาเด็กหนุ่มไปคุกเข่าตรงหน้าเด็กสาวที่นั่งรถเข็น ความอัดอั้นได้พรั่งพรูออกมาพร้อมน้ำตาที่หลั่งไหล
"ชั้นน่ะไม่เหลือใครเลย มีแต่เธอที่คอยเป็นห่วง แต่ชั้นกลับไม่เห็นค่าเลย ไม่เคยปกป้อง ไม่เคยดูแล ดีแต่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด..."
เด็กสาวมองคนตรงหน้าที่กำลังสะอึกสะอื้นด้วยสายตาว่างเปล่า"ขอโทษค่ะ ชั้นไม่รู้จะพูดปลอบคุณให้รู้สึกดีขึ้นได้ยังไง ชั้นลืมวิธีแสดงสีหน้าไปแล้วแต่ชั้นคิดว่า ทุกคนก็ต้องผิดกันบ้างไม่มากก็น้อยนะคะ"
ร่างเล็กโน้มตัวจากรถเข็น นิ้วเรียวขาวซีดไม่แพ้หน้าเช็ดน้ำตาให้ "อย่าร้องไห้เลย คุณร้องไห้แบบนี้ชั้นรู้สึกผิดยังไงก็ไม่รู้...ขอตัวก่อน ขอบคุณที่สละเวลามาคุยกับชั้นนะคะ"เด็กสาวพยายามเข็นรถกลับไป แต่โทโอรุก็ปรากฏตัว
"เดี๋ยวพี่พากลับห้องนะ"
"ค่ะพี่ หนูหิวจัง..."
"อื้ม เดี๋ยวพี่หาขนมอร่อยๆให้กินดีไหม อีกนานกว่าจะเที่ยง"
"ค่ะ"
เมื่อสองพี่น้องจากไป
คาคาชิเข้ามาตบบ่าซาสึเกะเบาๆเป็นเชิงปลอบใจ
ซาสึเกะไม่ได้เอื้อนเอ่ยอะไร เค้าเดินจากไป
เมื่อเห็นคู่แข่งเดินจากไป นารูโตะจึงเอ่ยถาม "เจ้าซาสึเกะ...ชอบซากุระจังเหรอครับ"
"ไม่ได้ชอบหรอก...แต่ รัก เลย ต่างหาก ซาสึเกะเป็นที่ซึน ไม่ชอบแสดงออก แต่ก็แอบห่วงซากุระอยู่ห่างๆ ส่วนซากุระ ตอนแรกๆก็คงจะเห็นว่า เป็นตัวแทนของโทโอรุ เพราะโทโอรุเป็นคนเก่ง เค้าเป็นหน่วยลับไม่กี่คนที่เป็นนินจาแพทย์ และมีฝีมือที่เก่งจนเป็นหน่วยลับได้"
นารูโตะจึงตั้งคำถามขึ้น"ทำไม ซาสึเกะถึงไม่แสดงสัญญาณว่าชอบซากุระจังเลยล่ะครับ"
"เค้าเคยมีครอบครัว เคยสัมผัสความรัก และได้สูญเสียมันไป เพราะแบบนี้เลยกลัว ถ้าใกล้ชิดเกินไป อาจจะต้องสูญเสียซากุระไปก็ได้"
"ลึกซึ้งจัง..."
คาคาชิลูบหัวนารูโตะเบาๆ"อย่าคิดมากเลย ตอนนี้เราต้องภาวนาว่าขอให็ซากุระกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิมนะ ระหว่างนี้ท่านรุ่นที่5จะหาคนมาแทนซากุระไปก่อน"
...
นารูโตะกลับมานั่งที่ห้องด้วยใจอันเหม่อลอย เค้านึกไม่ถึงเลยว่า เจ้าคู่แข่งของเค้าจะรักคนที่เค้าหลงรัก แบบนี้ ถ้าเทียบกับความรู้สึกของเจ้านั่น มันลึกซึ้งกว่าเค้าเป็นไหนๆ
น้ำตาก็ได้ไหลออกมาจากตาสีฟ้า เด็กหนุ่มก็ทำได้แต่ร้องไห้เงียบๆในห้อง
...

หลังจากนั้นเหล่าเพื่อนนินจาของเด็กสาวต่างแวะมาเยี่ยมเยียนเเละบอกลา
เด็กสาวไม่อาจจำใครได้ เธอทำได้แต่พูดขอโทษก็เท่านั้น แววตาก็ยิ่งหม่นหมอง ไร้แววสดใสอย่างที่ควรจะเป็น
วันที่สาม ซึนาเดะได้นำใบส่งตัวมามอบให้โทโอรุ ชายหนุ่มรับมันมาก่อนจะเข็นรถที่น้องสาวนั่งอยู่ พาเดินทางออกจากหมู่บ้านในทันที
เค้าต้องรีบเดินทางพาน้องสาวไปรักษาให้เร็วที่สุด เพราะเธออาจะเดินไม่ได้และอาจจะสูญเสียการมองเห็นไปตลอดกาล ซึ่งเค้าจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด
...
ซาสึเกะมองภาพของโทโอรุที่เข็นรถพาซากุระออกไปจากหมู่บ้าน อย่างปวดใจ เค้านึกถึงคำพูดของโทโอรุ 'คนเรานี่ก็แปลกนะ มักจะเห็นค่า ของ เมื่อตอนที่มันถูกทำลายหรือจากไป'
ดูท่าที่อีกฝ่ายพูดจะเป็นเรื่องจริง เค้าน่ะเพิ่งมาเห็นค่าของเธอ เมื่อตอนที่เธอจะจากเค้าไป
เด็กหนุ่มตัดสินใจนำดอกกุหลาบสีแดงและขาวที่ตนซื้อมา เด็ดกลีบและโปรยไปบนฟ้า เพื่อให้สายลมพัดกลีบกุหลาบไปหาเธอ เผื่อว่า ความรู้สึกของเค้าที่ส่งไป เธอจะสัมผัสมันได้...
...
เด็กสาวที่นั่งบนรถเข็น ได้มองไปบนท้องฟ้า ก็เห็นกลีบดอกไม้ ขาวและแดง ปลิวมากับสายลม เธอเอื้อมมือไขว่คว้ากลีบดอกไม้ที่ปลิวมาแล้วมองอย่างสนใจ "สวยจัง..."
โทโอรุคิด...ใครส่งมานะ สงสัยเจ้าของดอกทิวลิปขาวแน่ๆเลย... ที่เค้าต้องพูดแรงๆแบบนี้ก็แค่ อยากให้สองคนนั้นตระหนักถึงความสำคัญของชีวิต และความน่ากลัวของการสูญเสีย แต่ตอนนี้เค้าต้องพาเธอไปรักษาให้หาย แล้วค่อยกลับมาที่นี่อีกครั้ง หรือไม่...ก็พาไปอยู่ที่ ที่ๆมีดอกไม้บานสะพรั่ง เพราะนางฟ้าของเค้าจะได้รอยยิ้มกลับมาแน่...
ต่อมาทางหน่วยรากได้ส่ง ซาอิ มาเป็นสมาชิกแทนซากุระที่ลาออกไปเพราะสภาพร่างกายที่ย่ำแย่ ทีม7นั้นก็ยิ่งเข้ากันไม่ได้ เพราะความปาก(ฟาร์ม)สุนัขของซาอิ แต่ทุกคนก็พยายามรอข่าวของซากุระ แต่อนิจจา ครอบครัวของเธอได้ย้ายออกจากแคว้นฮิโนะคุนิไปเสียแล้ว ไม่มีใครได้ข่าวคร่าวของเธอ แม้โทโอรุจะกลับมาทำงานเป็นหน่วยลับนินจาแพทย์ เค้าก็ไม่ปริปากบอก น้องสาวเค้าอยู่ที่ไหน
สำหรับซาสึเกะ เค้าได้ตอบรับคำเชิญของโอโรจิมารุ ถอนตัวออกจากหมู่บ้านไป ถึงแม้ว่านารูโตะกับคาคาชิพยายามห้าม เค้าก็ไม่ฟัง เพราะเค้าต้องการพลังเพื่อแก้แค้น 
ส่วนนารูโตะก็ได้ไปฝึกวิชากับจิไรยะเพื่อตามหาเพื่อนและอยากให้มิตรภาพกลับมาเหมือนเดิม

สามปีต่อมา...ณ รังลับของโอโรจิมารุ...

"เก่งเหมือนเคยเลยนะ ซาสึเกะคุง"นินจาผิวซีดผมยาวเอ่ยชม เด็กหนุ่มที่ตอนนี้กำลังนั่งบนร่างของเหล่านินจาโอโตะที่มาช่วยซ้อมให้กับภาชนะของเค้า
"มีแค่นี้รึ?"
โอโรจิมารุมองเด็กหนุ่มด้วยสายตาที่หลากหลาย
...เลือดไม่กระเซ็นโดนตัวเลย ชักสมเพชตัวเองขึ้นทุกทีๆแล้วสิ...
"เรื่องที่เธอขอร้องชั้นเมื่อสามปีก่อน ได้ที่อยู่แล้วนะ ดูเหมือนว่าเด็กคนนั้นจะไปอยู่แคว้นทางเหนือ แต่สืบไปสืบมา ร่างกายก็ยังไม่แข็งแรงเท่าไหร่ เดินยังไม่ค่อยได้ แต่ก็...ทำงานแปลหนังสือได้"
"ไกลจากที่นี่มากไหม"
"ไม่หรอก แค่ สามวันก็ถึงแล้ว จะไปหาเค้าใช่มั้ย จะให้ใครไปเป็นเพื่อนไหมล่ะ"
"ไม่ต้อง ชั้นไปคนเดียวได้"
"งั้นก็ตามใจ" 
เมื่อได้รับที่อยู่ของเธอคนนั้นแล้ว ซาสึเกะจึงออกเดินทางทัน ที
โอโรจิมารุแสยะยิ้ม...มีความสุขซะให้พอนะซาสึเกะคุง เพราะอีกไม่นาน ร่างนั้นก็จะเป็นของชั้นแล้ว....
...
สามวันสองคืนที่ อุจิวะ ซาสึเกะแทบไม่ได้พัก พอเห็นที่หมายก็พบว่ามันเป็นบ้านเล็กๆที่แข็งแรง
ฮารุโนะ คิซาชิออกมาจากบ้านพร้อมอุปกรณ์ตกปลา โดยมีฮารุโนะ เมบุกิผู้เป็นภรรยามาส่ง
"ระวังตัวด้วยนะพ่อ"
"จ้าแม่"
ยังไม่ทันที่ชายวัยกลางคนจะเดินออกไป
"คุณพ่อคะ"เสียงหวานที่แสนคุ้นเคยร้องเรียก
ภาพนั้นเป็นภาพที่ทำให้ซาสึเกะปวดหัวใจที่สุด
ฮารุโนะ ซากุระที่ดูเปลี่ยนไป เธอดูสวยขึ้น ทรวดทรงเริ่มเผยมากกว่าเดิม ดูบอบบางแต่หุ่นดีในชุดกระโปรงแขนตุ๊กตาสีแดงเลือดนก ผิวขาวใสอมชมพู ใบหน้าที่ดูเรียบเฉยแต่งดงามราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบอย่างดี ผมสีชมพูซากุระที่ยาวถูกถักเป็นเปียสองข้างหลวมๆผูกด้วยริบบิ้นสีเขียวแต่แววตาดูไร้แววสดใส นั่นยังไม่ปวดใจเท่ากับที่เห็นเธอยังต้องนั่งรถเข็น ที่เธอต้องเจ็บแบบนั้นก็เพราะเค้า
...
คิซาชิหันไปหาลูกสาวที่เข็นรถเข็นมาหา"มีอะไรเหรอลูก"
"คุณพ่อลืมเหยื่อตกปลาค่ะ"เด็กสาวยื่นกล่องใส่เหยื่อตกปลาให้พ่อ
"ขอบใจนะ แปลหนังสือเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย"
"ค่ะ"
"ดี เดี๋ยวพ่อตกปลาเสร็จจะนำหนังสือไปส่งนะ"
"ขอบคุณค่ะ หนูขอตัวไปที่สวนก่อนนะคะ"
เมบุกิยิ้มอ่อน"ไปเถอะ ตอนนี้บ้านสะอาดแล้ว"
"ค่ะ คุณแม่"
เด็กสาวเข็นรถเข็นไปที่หลังสวนด้วยตัวคนเดียวเธอไม่อยากให้พ่อกับแม่ต้องลำบาก ตอนนี้เธอย้ายมาอยู่ที่นี่ได้2ปีแล้ว การบำบัดนั้นเป็นไปได้ด้วยดีแต่เธอยังยืนนานๆไม่ได้ จำต้องนั่งรถเข็นไปก่อน เเละต้องหมั่นทำกายภาพบำบัดทุกๆเดือน ซึ่งทำให้เธอยืน เดินเหินได้นานขึ้น
"เมื่อไหร่พี่จะมาหานะ"นานแล้วนะที่เค้าไม่ได้มาหาเธอเลย จะเดือนหนึ่งแล้ว เค้าจะรู้บ้างไหมว่าน้องสาวคนนี้คิดถึง
...
ซาสึเกะเผลอจ้องมองร่างบอบบางที่นั่งบนรถเข็นท่ามกลางทุ่งดอกไม้ที่บานสะพรั่งอยู่นาน มันช่างเป็นภาพที่สวยงามเสียเหลือเกิน เธอช่างน่าหลงใหล อยากครอบครองเธอเหลือเกิน เธอคือแสงสว่างของเค้า
ส่วนเด็กสาวที่โดนจ้องมองก็หันไปสบตา
"สวัสดีค่ะ"
เมื่อโดนทักก่อน ทำเอาเด้กหนุ่มผงะไปไม่เป็นไปชั่วขณะ
เด็กสาวเข้าใจว่าเพราะเธอทำหน้าไร้อารมณ์ใส่จึงโค้งศีรษะเล็กน้อย"ขอโทษค่ะ ชั้นลืมวิธีแสดงสีหน้าค่ะ"
"เธอไม่ได้ทำอะไรผิดนิ"
"คุณชื่ออะไรคะ"
เธอยังจำอะไรไม่ได้สินะ "อุจิวะ ซาสึเกะ..."
เค้าเข้าไปใกล้เด็กสาวที่นั่งบนรถเข็น"นั่งรถเข็นนานรึยัง?"
"คุณไม่ถามชื่อของชั้นเหรอคะ"
"ไม่จำเป็น เพราะเรารู้จักกัน"
"เราเหรอคะ?"
"อย่าใส่ใจ เธอนั่งบนรถเข็นนานรึยัง"
"สามปีค่ะ แต่ตอนนี้ชั้นเดินและยืนได้นานขึ้น แต่ต้องนั่งบนรถเข็นต่อ เพราะขายังไม่เเข็งแรง"
ซาสึเกะกุมสองมือนิ่มบางแล้วบีบเบาๆ"เธอกลัวชั้นไหม"
"ทำไมต้องกลัวคะ คุณไม่ได้จะเข้ามาทำร้ายชั้นซะหน่อย"
"เธอรู้ได้ยังไง"
"ถ้าคุณจะทำร้ายชั้น คุณไม่เข้ามาคุยด้วยหรอก เพราะคนอ่อนแออย่างชั้น จะตอบโต้หรือหนีคุณก็ไม่ได้อยู่แล้ว และอีกอย่างชั้นสัมผัสได้ว่า คุณไม่ได้มีเจตนาร้ายค่ะ"
ใสซื่อ ไร้อารมณ์ งดงาม ช่างน่าหลงใหล
ซาสึเกะมองตาสีมรกตที่ไร้แววนั่น ซึ่งทั้งสองก็ไม่ได้สนทนาอะไรต่อ...จนกระทั่งเด็กสาวเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น "ขอตัวก่อนนะคะ"เด็กสาวพยายามจะเข็นรถแต่อีกฝ่ายยังคงกุมมือเธอไม่ปล่อย"ปล่อยเถอะค่ะ ชั้นง่วง...อยากนอนแล้ว"
"พรุ่งนี้จะมาหาใหม่นะ อยากได้ของฝากไหม"
ร่างบอบบางส่ายหน้า แล้วชักมือกลับก่อนจะเข็นรถเข็นกลับเข้าบ้านไป
ซาสึเกะยิ้ม ก่อนจะดักหน้าแล้วก้มจูบหน้าผากของเด็กสาวอย่างแผ่วเบาและอ่อนหวาน "จำเรื่องของชั้นให้ได้ไวๆนะ"
ความรู้สึกแปลกประหลาดได่เกิดขึ้นในใจของเด็กสาว...ความรู้สึกนี้คืออะไรกัน และทำไมหัวใจของชั้นถึงได้เต้นแรงแบบนี้นะ...
ซาสึเกะมองดวงหน้าหวานที่ไร้อารมณ์แต่สองแก้มนั้น กลับขึ้นระเรื่อจนน่ามอง จนเค้าอดไม่ได้ที่จะใช้เนตรวงแหวนบันทึกภาพของเธอเอาไว้ ซึ่งดูเหมือนว่าเด็กสาวจะไม่ตกอกตกใจอย่างที่ควรจะเป็นใบหน้ายังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์ ซาสึเกะยิ้มให้ก่อนจะจากไป
...
วันต่อมา
ซากุระก็ออกมานั่งเล่นที่สวนหลังบ้านเช่นเคย "เมื่อไหร่จะมานะ..."
ช่อดอกกุหลาบสีแดงถูกยื่นมาตรงหน้า ทำให้เด็กสาวผงะไปเล็กน้อย
"สำหรับเธอ..."
"คุณคนเมื่อวาน"
"บอกชื่อไปแล้วนะ ชั้นชื่อซาสึเกะ ชอบไหม"
"ชอบค่ะ สวยดี"เด็กสาวรับช่อกุหลาบมา  แล้วนำมาดม
"ทำหน้าให้มันดีใจหน่อยสิ"
ร่างบอบบางเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย สีหน้าของเธอยังคงเรียบเฉย "ต้องทำหน้ายังไงคะ"
"ยิ้ม"เด็กหนุ่มยกยิ้ม
เด็กสาวทำตาม ริมฝีปากจิ้มลิ้มนั้นกำลังยิ้ม
มันช่างเป็นภาพที่สวยงาม เธอเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบราคาแพง วันนี้เธอสวมชุดกระโปรงสีขาวแขนตุ๊กตายาวกรอมเท้า ที่คอผูกริบบิ้นสีแดงสดดูอ่อนหวาน ผมสีชมพูปล่อยสบายๆคาดผมด้วยที่คาดผมสีแดงมีดอกไม้ประดับ ใบหน้าที่ยิ้มนั้นไม่ได้ตกแต่งอะไร เธอดูล้ำค่าบริสุทธิ์ แต่แววตายังไร้แววสดใส หากไม่เห็นว่าเธอหายใจ เค้าคิดว่าเธอคือตุ๊กตาจริงๆแล้วและอดไม่ได้ที่จะบันทึกภาพของเธอด้วยเนตรวงแหวนอีกครั้ง
รอยยิ้มละไมหุบลง"ตาของคุณเป็นอะไรคะ"
"หื้อ?"
"ทำไมมันเป็นสีแดง และยังมีลายแปลกๆอีก"
"ไม่มีอะไรหรอก อย่าสนใจเลย เธออยากได้อะไรไหม"
เด็กสาวส่ายหน้า
"เถอะน่า บอกชั้นเถอะ ชั้นหาให้เธอได้ทุกอย่างเลย"
"จริงรึเปล่าคะ"
"จริงสิ"เด็กหนุ่มตอบรับอย่างหนักแน่น
"ปีก"
"ทำไมล่ะ"
เด็กสาวเเหงนหน้ามองบนฟ้า "อยากจะบิน อยากจะบินไปบนท้องฟ้า"
ซาสึเกะชะงัก เค้าควรจะเสี่ยงไหม ที่จะให้เธอเห็นร่างอักขระร่างสมบูรณ์ที่มีปีกของเค้า เธอจะกลัวเค้าไหม ไม่น่า...เพราะเห็นเนตรวงแหวนแล้วไม่กรีดร้องอะไรเลย 
ระหว่างที่เด็กหนุ่มกำลังชั่งใจ เด็กสาวก็เอ่ยขัดเสียก่อน "ช่วยลืมที่ชั้นพูดไปด้วยนะคะ"
"ทำไมล่ะ"
"มันก็แค่ ความต้องการที่ไร้สาระ เท่านั้น"
"ชั้นพาเธอบินได้ แต่เธอห้ามกลัวชั้น ได้ไหม"
เด็กสาวนิ่งเงียบ
ซาสึเกะก็ถอดเสื้อกิโมโนสีขาวออกแล้ว อักขระค่อยๆกลืนกินจนกลายเป็นอักขระร่างสองที่มีปีกบิน
เด็กสาวเอ่ยอย่างไม่หวาดกลัว"สรุปว่า...คุณคือซาตานสินะคะ"
ซาสึเกะเข้าไปช้อนตัวแม่นางฟ้าคนงามไว้ในอ้อมแขน "กอดคอชั้นสิ เราจะบินกันแล้วนะ"
เเขนเรียวเล็กเนียนนุ่มค่อยๆกอดคอร่างสูงอย่างช้าๆ กลิ่นกายของเธอช่างหอมยั่วใจเสียเหลือเกิน
ปีกใหย๋เริ่มกระผือและโผล่บินบนท้องฟ้า
สีหน้าของร่างในอ้อมแขนยังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์แต่ก็ดูสนใจ ภาพเบื้องล่างดูสวยงามและสงบ
เมื่อบินได้นานพอสมควร ซาสึเกะก็ค่อยๆร่อนลงพื้นอย่างนิ่มนวล แล้วคืนร่าง
เค้าพาร่างบอบบางที่ทำหน้าไร้อารมณ์มานั่งบนรถเข็น
ร่างสูงค่อยๆโน้มตัวลงมาจูบหน้าผากอย่างแผ่วเบา "ค่าเหนื่อยของชั้นและ...จำเรื่องของชั้นให้ได้ล่ะ"
เด็กสาวไม่ได้เอื้อนเอ่ยอะไร แต่เธอสงสัยทำไมหัวใจของเธอถึงเต้นไม่เป็นจังหวะแบบนี้ แต่ก็ไม่ได้ออกปากถามไป ดูแล้วเธอคงจะป่วยแน่ๆ
ซาสึเกะส่งยิ้มให้ร่างบอบบางที่นั่งรถเข็นก่อนจะจากไป
ขณะเดียวกัน
ก็ไม่ใครบางคนเฝ้ามองอยู่ "ปัญหาตัวเป้งๆตามมาเจอจนได้ ต้องย้ายอีกแล้วเหรอ  แต่ จะทำเฉยดีไหมนะ นางฟ้าของเราก็ชอบที่นี่ซะแล้วสิ..."


ติดตามต่อในเรื่องสั้น Fairy doll นะจ๊ะ
 Sorry คนอ่านหลายๆเด้อ บอกตามตรงนะคะ ถ้าแต่งจบในเรื่องนี้ ยาวแน่ๆ เลยคิดว่าจะไปแต่งอีกเรื่องสั้นหนึ่งซะเลย ขอบคุณทุกคนที่เค้ามาอ่านเค้ามาคอมเม้นมากๆนะคะ

ผลงานอื่นๆ ของ Sky@dragon

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

24 ความคิดเห็น

  1. #24 Ceing-Sakura (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 10:42
    อัพต่อค่ะ ได้มั้ยค่ะ
    #24
    0
  2. #23 Ceing-Sakura (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 10:41
    รีบมาอัพต่อค่ะ
    #23
    0
  3. วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 12:41

    แง่มาต่อไวๆน้าาาส สนุกมากค่าา

    #22
    1
    • #22-1 NYX@Angle
      18 ตุลาคม 2561 / 13:35
      อ่านfairy doll ต่อเลยจ้า
      #22-1
  4. วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 22:49

    ไรท์แต่งนิยายไม่ซ้ำใครดี​ ^^ สนุกมากกก​ ตามทุกเรื่องเลยน่ะ​ แต่ไรท์ชอบลงเนื่องยาวในขีดเขียน

    #21
    1
    • #21-1 NYX@Angle
      2 ตุลาคม 2561 / 23:54
      คือไรท์ลงไว้ที่ขีดเขียนแต่แรกค่ะ เพราะอาจจะเเต่ง18+อัพจะได้ไม่เป็นปัญหา อีกอย่าง...ไรท์ลืมรหัสผ่านเว็บเด็กดี ตอนนี้จำได้แล้ว
      #21-1
  5. #20 นางฟ้าในนิยาย
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 09:41

    รออออออ

    #20
    1
    • #20-1 NYX@Angle
      27 กันยายน 2561 / 16:39
      รอดูในFairy doll ได้เลยจ้า
      #20-1
  6. วันที่ 26 กันยายน 2561 / 15:00

    รอออออ

    #19
    1
    • #19-1 NYX@Angle
      27 กันยายน 2561 / 16:39
      รอดูใน Fairy doll ได้เลยจ้า
      #19-1
  7. #18 นางฟ้าในนิยาย
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 21:29

    รอยุ่น้ะคะ

    #18
    1
    • #18-1 NYX@Angle
      25 กันยายน 2561 / 22:40
      ขอบคุณที่รอนะคะ
      #18-1
  8. #17 k a r e p 2 5 4 4
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 21:01

    เกะหาหนูกุเจอแล้ว ฟินมากคะไรต์

    #17
    1
    • #17-1 NYX@Angle
      25 กันยายน 2561 / 22:40
      ยังคิดอยู่นะคะว่า จะแต่งเรื่องสั้นภาค2ต่อดีไหม อิอิ
      #17-1
  9. #16 k a r e p 2 5 4 4
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 21:03

    รออยู่นะคะ

    #16
    1
    • #16-1 NYX@Angle
      23 กันยายน 2561 / 22:22
      ขอบคุณค่า
      #16-1
  10. #15 นางฟ้าในนิยาย
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 01:04

    รอยุ่น้ะฮ้าบบบ

    #15
    1
    • #15-1 NYX@Angle
      23 กันยายน 2561 / 11:21
      ค่า จะรีบมาอัพนะคะ
      #15-1
  11. #14 นางฟ้าในนิยาย
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 00:37

    รุ้สึกเศร้าอย่างบอกไม่ถูก

    #14
    1
    • #14-1 NYX@Angle
      23 กันยายน 2561 / 11:21
      ขอบคุณค่า
      #14-1
  12. #13 K a r e p 2 5 4 4
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 21:47

    จะหลอกจุ๊บหน้าผากกุหรอคาคาชิ555

    #13
    1
    • #13-1 NYX@Angle
      18 กันยายน 2561 / 22:48
      สมแล้วที่โดนด่าว่า หมี 555+
      #13-1
  13. #12 Memoris S'Misa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 06:18
    เป็นพี่ชายที่หวงน้องจริงๆ
    หนูกุจะหายไม๊นะ ;-; งุ้ยยย
    #12
    1
    • #12-1 NYX@Angle(จากตอนที่ 1)
      18 กันยายน 2561 / 13:04
      เรื่องสั้นนี้รักดราม่านะจ๊ะ
      #12-1
  14. #11 _Kibz_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 23:54
    รอวนไปป สู้ๆนาา
    #11
    0
  15. #10 นางฟ้าในนิยาย
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 09:46

    รอยุ่น้ะฮ้าบบบบ

    #10
    0
  16. #9 K a r e p 2 5 4 4
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 20:23

    เกะน่ารัก

    #9
    0
  17. #8 นางฟ้าในนิยาย
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 20:13

    รออ่านยุ่น้ะ

    #8
    0
  18. #7 K a r e p 2 5 4 4
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 21:26

    รออ่านคะ

    #7
    2
    • #7-1 NYX@Angle
      10 กันยายน 2561 / 22:01
      ขอบคุณค่ะ
      #7-1
    • #7-2 NYX@Angle
      10 กันยายน 2561 / 22:01
      ขอบคุณค่ะ
      #7-2
  19. วันที่ 10 กันยายน 2561 / 06:29

    งึยย. เกะจะมาดูกัสักหน่อย โทโอรุนิ่

    #6
    3
    • #6-2 rara4047
      10 กันยายน 2561 / 17:53
      😂😩😭😭
      #6-2
    • #6-3 NYX@Angle
      10 กันยายน 2561 / 21:04
      เรื่องนี้เน้นความสัมพันของเพื่อน และความรักนิดๆนะ
      #6-3
  20. วันที่ 9 กันยายน 2561 / 21:50

    รออออเสมออจ้าาา

    #5
    0
  21. #4 K a r e p 2 5 4 4
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 19:06

    รอไรต์อยู่เสมอนะค่ะ

    #4
    0
  22. #3 _Kibz_
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 22:27
    รอค่าาา เค้าคถเรื่องอันอื่นของไรทด้วยนะ 555555 สู้ๆค่าา
    #3
    1
    • #3-1 NYX@Angle
      9 กันยายน 2561 / 10:33
      ขอบคุณค่าาา
      #3-1
  23. วันที่ 8 กันยายน 2561 / 15:45

    รอจ้าาาา

    #2
    1
    • #2-1 NYX@Angle
      9 กันยายน 2561 / 10:34
      ค่าจะรีบมาอัพน้า
      #2-1
  24. วันที่ 8 กันยายน 2561 / 09:22
    สวัสดีค่ะ
    #1
    0