คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย I Love Cafe I Love Cafe | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

สวัสดีค่ะทุกคนที่หลงเข้ามาและคนที่ตามมากับนิยายเรื่องอื่นของขนม
หายหน้าหายตาไปนานเลยเนอะ แหะๆ ขึ้นม.ปลายแล้วงานมันเยอะจริงๆ ค่ะ
ไหนจะติวสอบ ไหนจะหามหาลัยเรียน วุ่นวายไปหมด
นิยายเรื่องนี้เป็นงานที่ขนมส่งชุมนุมปีที่แล้วค่ะ เอามาลงให้หายคิดถึง555555
เป็นนิยายโปรโมทงาน Open House ของโรงเรียนขนมเองค่ะ
เรื่องสั้น อ่านง่าย เอาเพลิน
(จริงๆ คิดพล็อตไม่ออก พี่หัวหน้าสายอ่านก็เร่งเหลือเกิน)
เหมือนกรรมตามสนอง ปีนี้ขนมกลายเป็นหัวหน้าสายอ่านค่ะ
ตามงานน้องเลือดตาแทบกระเด็น555555
(แอบกระซิบว่ามีอีกคู่ แต่มันไม่เสร็จสักที ;-;)

เนื้อเรื่อง อัปเดต 15 ม.ค. 60 / 18:49



 


หลังจากที่เสียงสวรรค์ของกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น บรรดานักเรียนที่ตายในหน้าที่ต่างตาสว่างยืดตัวนั่งตรงทำเอาครูผู้สอนถอนหายใจแรง ด้วยความหมั่นไส้นางจึงฝากฝังการบ้านก่อนกลับบ้าน เสียงโห่ร้องดุจชีวิตอับเฉาดังขึ้นพร้อมเพรียง

นี่ล่ะน้า ชีวิตเด็กม.ปลาย...ดูเผินๆ เหมือนจะจืดชืด แต่ช่วงเวลาสามปีนี้แหละที่เขาว่าเป็นสีสันที่สุดในชีวิต

ชีวิตของสาวๆ วัยรุ่นในโรงเรียนหญิงล้วนไม่ต่างจากดอกไม้ที่ไร้ดิน ถึงแม้ดอกไม้จะแย้มบาน แต่สีสันกลับแห้งเหือด เหตุนี้จึงทำให้ดอกไม้ต้องฝังรากกับพื้นหินที่ไม่ใช่ดิน ดอกไม้พวกนี้จึงอึดถึกบึกบึน สามารถอยู่ได้โดยไร้ดิน

มั่นใจเหรอว่าไร้ดิน มีดินวิทยาศาสตร์ต่างหาก

"ชุบ เลิกเรียนแล้ว ไปเที่ยวกัน" เด็กสาวแรกรุ่นในชุดนักเรียนรัฐบาลหันมาถามทันทีด้วยนัยน์ตาลุกวาว

"ไม่ล่ะพีช เค้าว่าจะไปร้านหนังสือ" อีกฝ่ายตอบแบบไม่ต้องคิด คนถามชะงักเล็กน้อย

"อีกละ..." ลูกพีชขมวดคิ้ว "เออๆ เค้าไปคนเดียวก็ได้"

หน้านิ่วคิ้วขมวดชัดเจนแบบนี้ก็รู้ว่าคนตรงหน้าอารมณ์เสียขนาดไหน เธอก็อยากไปเป็นเพื่อนเพียงแต่มันติดตรงที่...

 

ณ ห้าง Tohfu

เด็กสาวนามลูกชุบเดินตรงไปร้านหนังสือ เธอเลือกหยิบหนังสือนิยายมาสามเล่มตามประสาวัยรุ่นแล้ววางบนเคาน์เตอร์รอพนักงานห่อปกและคิดตัง พนักงานสาวหยิบหนังสือมาสแกนบาร์โค้ดแบบไม่คิดอะไร

หารู้ไม่ว่านั่นวายเรทยี่สิบบวก...

พอจ่ายเงินอะไรเรียบร้อยแล้ว สายตาเด็กสาวก็พลันสอดส่องมองหาร้านคาเฟ่ที่เธอมักจะมา พอดีกับที่มีบัทเลอร์หนุ่มหัวทองออกมาแจกใบปลิวลูกค้าพอดี

"พี่นะะ!!" เสียงย่อมเร็วกว่าแสง เจ้าของชื่อชะงักก่อนมองหาน้องสาว

"มาอีกแล้วเรอะ ยัยชุบ"

"เอ้า ก็คิดถึงพี่ชายตัวเองบ้างไม่ได้เหรอคะ"

"คิดถึงพี่ หรือคิดถึงคนอื่นกันแน่" ใบหน้ายิ้มระรื่นกลายเป็นยิ้มเจื่อนลงทันที "ไอ้เอกมันอยู่ข้างในนู่น"

"อ้อ..." ได้โอกาสลูกชุบก็รีบปรี่เข้าร้านก่อนจะโดนชนะสวด

แต่มันก็จริงนี่ #ผิด

กระดิ่งตรงประตูสั่นส่งเสียงว่ามีคนเข้าร้าน เมดและบัทเลอร์ทั้งหลายต่างส่งเสียงทักทายอย่างพร้อมเพรียง

"อ้าว คุณหนูลูกชุบ"

เมดหูแมวคนหนึ่งอุทานด้วยความแปลกใจ พอชื่อคุณหนูออกจากปาก บัทเลอร์หนุ่มอีกคนก็ออกมาจากห้องครัวทันที

"สวัสดีครับคุณหนู" หนุ่มผมดำร่างสูงในชุดบัทเลอร์ธรรมดาโค้ง ชิงตัวคุณหนูไปก่อนที่จะมีใครมารับใช้

แหงล่ะ ก็เขาเป็นบัทเลอร์ประจำตัวเธอนี่

เขาผายมือเชิญเธอนั่งที่โต๊ะมุมในสุด โต๊ะที่เธอมักจะนั่งประจำ

"รีบออกมาเชียวนะเอก"

เหล่าเมดสาวพร้อมใจกันแซว แต่อีกฝ่ายไม่สนใจ ถึงจะแซวเก้อแต่ก็รู้อยู่ลึกๆ ว่าไอ้หนุ่มหน้าหล่อคนนี้มันต้องหวั่นไหวบ้าง

"วันนี้รับอะไรดีครับ"

"เหมือนเดิมค่ะ"

"รอสักครู่นะครับ"

สายตาและรอยยิ้มพิมพ์ใจที่สามารถมอบให้ได้เพียงคุณหนูวีไอพีทำเอาเมดและบัทเลอร์ที่มองสถานการณ์อยู่พร้อมใจเบ้ปากเป็นสระอิ พันเอกเดินผ่านเข้าห้องครัวด้วยใบหน้านิ่งเรียบ

"อุ้ยตาย ลงมือทำออเดอร์เองเลยเหรอ"

ความสุขเล็กๆ ของคุณหนูคือการที่เห็นบัทเลอร์ของตัวเองลงมือใส่ใจทำทุกอย่างเพื่อเธอคนเดียว แม้แต่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ พอคิดได้แค่นี้ก็พลันหน้าแดง ลูกชุบนั่งเขินอยู่เงียบๆ

"คุณหนูคะ มาทางหน่อยได้ไหมคะ" เมดสาวกวักมือเรียก ใบหน้ายิ้มแป้น

"แต่ว่า..." เธอมองไปทางพันเอกที่เพิ่งหายไปในห้องครัว

"แป๊บเดียวเอง ไม่เป็นไรหรอกค่ะ"

"...ค่ะ"

พูดยังไม่ทันจบประโยคเธอก็โดนเมดสาวลากไปในห้องส่วนตัวพนักงาน ยังไม่ทันได้ปริปากแย้งอะไรก็โดนเมดสาวสามนางรุมถอดเสื้อผ้า

"อ๊ะ...!"

ทุกอย่างรวดเร็วมากจนเธอผู้เป็นหุ่นยืนแข็งทื่อ พอรู้สึกตัวอีกทีก็พบว่าตัวเองอยู่ในชุดกระโปรงบานสีขาวไล่ฟ้า รวมทั้งทรงผมที่ถูกแกะเปียใหญ่ให้ปล่อยสยายเป็นลอนและถักเปียพาดหัวโดยที่เธอไม่รู้ตัว

"เท่านี้ก็น่ารักแล้วนะคะ" ดูเหมือนเธอจะภูมิใจกับผลงานตัวเองมาก "ลุยได้เลยค่ะ!" เมดคนนั้นดันหลังเด็กสาวออกมา ลูกชุบงงเป็นไก่ตาแตก

เธอไม่เคยใส่ชุดแบบนี้ซะด้วย...

ลูกชุบตัดสินใจกลับไปนั่งที่ตัวเองเหมือนเดิม ดูจากสายตาบัทเลอร์และเมดคนอื่นๆ ที่จ้องเธอก็รู้เลยว่ามันต้องแปลกแน่ๆ

 

เวลาผ่านไปนานกว่าสิบนาที คุณหนูเด็กน้อยเริ่มสอดส่องมองหาเงาของบัทเลอร์ เพราะปกติแล้วเขาไม่หายไปนานขนาดนี้ อย่างน้อยก็ควรจะโผล่มาคุยเล่นกับเธอบ้าง นี่ขนาดหายไปแต่งสวยมาแล้วจะไม่มีท่าทีจะเป็นห่วงคุณหนูเลย

แย่ล่ะสิ คุณหนูลูกชุบเริ่มน้อยใจแล้ว เมื่อไหร่ไอบ้าหน้าตายนั่นจะออกมานะ!

ลูกค้าเริ่มทยอยออกจากร้าน

...เหลือเพียงเธอ...

กิ๊ก

ไฟทั้งหมดดับลงฉับพลัน มีเพียงแสงสีส้มของอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องเข้ามา ร่างผู้ชายคนหนึ่งปรากฏตัวต่อหน้าเด็กสาวพร้อมแพนเค้กที่มีเทียนปักตรงกลางทำให้เห็นข้อความที่เขียนด้วยวิปครีม

'I LOVE YOU'

"...!"

มากกว่าความตกใจคือดีใจจนพูดไม่ออก ปล่อยให้น้ำใสที่คลอเบ้าตาอยู่นานไหลอาบแก้มด้วยความยินดี ร่างสูงตรงหน้าเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาตรงแก้มอย่างอ่อนโยน นั่นยิ่งทำให้น้ำตาไหลมากขึ้นอีก

"คำตอบล่ะครับ"

"ตอบอะไรล่ะคะ...พี่ยังไม่ได้ถามหนูสักคำ"

"เป็นแฟนกับพี่นะครับ"

"นี่คงไม่ใช่เซอร์วิสคุณหนูหรอกนะคะ..."

ถ้าสังเกตดีๆ คนตรงหน้าไม่ได้อยู่ในชุดบัทเลอร์ แต่กลับเป็นชุดไปรเวทแสนธรรมดา ถึงแม้จะธรรมดาแต่ก็สามารถดึงความหล่อของเขาออกมาได้อย่างมหาศาล

"พี่กำลังพูดในฐานะ 'พันเอก' ครับ"

เขิน...เขินจนไม่รู้จะทำอะไรต่อ แผนที่อุตส่าห์เตรียมไว้บ่ายเบี่ยงหายวับไปกับคำพูดเพียงประโยคเดียวของคนตรงหน้า

"ขี้โกง..."

"....."

"พี่เล่นเซอร์ไพรส์หนูอย่างนี้แล้วจะให้หนูตอบว่าอะไรล่ะคะ..." อีกฝ่ายยิ้มน้อยๆ พลางพิจารณาเสื้อผ้าหน้าผม

"วันนี้แฟนของพี่สวยมากจริงๆ"

"!!!" ลูกชุบเบิกตากว้าง "หนูไปเป็นแฟนพี่ตอนไหนคะ"

"ปากแข็งนะเรา ถ้าเราไม่ตอบพี่ พี่จะถือว่าเราเป็นแฟนพี่นะ"

"ได้ไงกัน..."

ทั้งเขิน ทั้งทำอะไรไม่ถูก เด็กสาวได้แต่ก้มหน้างุด

แต่เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธนี่นา ก็เพราะว่า...

 

...เราใจตรงกันนี่...



แล้วคุณล่ะ อยากมีความรักแบบเราบ้างรึเปล่า Maid&Butler Cafe ยินดีรับใช้คุณหนูและคุณชายเสมอ

 

เขียน ขนมจัง [COCAME]

ผลงานอื่นๆ ของ ขนมจัง

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น