[FIC : SHINee] Desert Affair [2MIN ft.JONGKEY]

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 4 | นางห้ามของชีค

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 805
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 พ.ค. 54

OPEN TALK: อู้มานาน...เข็นตอนใหม่มาเเล้วค่า!! เป็นตอนที่ไร้สาระมาก ฮือออ!!



ตอนที่ 4
นางห้ามของชีค



 








                คิบอม!
                น้ำเสียงอันแสนคุ้นเคยของเพื่อนสนิทเอ่ยเรียกเขาในความมืด



                เขาทั้งพยายามขยับตัวหรือแม้แต่จะเปล่งเสียงเรียก คิบอมทำทุกอย่างเพื่อจะตามเสียงนั้นไปทั้งที่มองไม่เห็นอะไรเลย แต่ก็ไม่อาจทำสิ่งใดให้สำเร็จได้ ร่างกายที่เคยเดินเหินได้ดั่งใจบัดนี้หนักหน่วงเหมือนมีก้อนตะกั่วขนาดใหญ่ ถ่วงขาทั้งสองไว้ ทั่วทั้งลำคอรู้สึกแห้งผาก ปากที่มั่นใจว่าตะโกนออกไปเต็มเสียงไม่ได้ยินคำพูดใดใด มือของเขากำแน่นขึ้น ขืนร่างของตนอย่างสุดฤทธิ์




                คิบอม...อย่าทิ้งฉัน...อย่าทิ้งฉันไป...ช่วยฉันด้วย!
                เสียงของแทมินช่างทรมาน มันดูห่างไกลและเหมือนกำลังจะห่างไปเรื่อย ๆ




            ทำยังไงก็ได้...พระเจ้า...ทำยังไงก็ได้ให้ผมขยับตัวได้ที




                เหมือนน้ำตาจะไหล คิบอมไม่อาจทนฟังเสียงของแทมินที่ร้องเรียกตนได้ในสภาพแบบนี้อีกต่อไป ในใจทำได้เพียงร่ำร้องระลึกถึงพระเจ้า ภาพเพื่อนสนิทขอคำสัญญาในคืนก่อนวนย้อนกลับมาในหัว






                ไม่...เขาจะไม่ทิ้งแทมิน






                ไม่นานเขาก็เห็นภาพมือขาวอันเลือนรางของแทมินในความมืด มือที่พยายามเอื้อมเข้ามาหาเขา คิบอมพยายามบังคับให้แขนที่หนักสุดชีวิตยื่นเข้าไปหา แต่ไม่เลย...มันไม่แม้แต่จะขยับจากข้างตัว




                เหมือนร่างกายนี้ไม่ใช่ร่างกายของเขา




            แทมินอ่า...แทมิน

                เป็นเสียงเรียกที่ได้ยินเพียงในใจ




                คิบอม...คิบอม...
                เสียงของแทมินดังก้องในหัว






                แล้ว คิม คิบอมก็ตัดสินใจรวบรวมสมาธิและแรงทั้งหมดที่มี.....






                แทมิน!






                “.....”






                คิบอม!

                ร่างทั้งร่างเหมือนถูกดึงกระตุก ที่ตามมาคือความเจ็บปวดมหาศาลที่แขนขวาของตน ความรู้สึกชื้น ๆ ที่มือซ้าย และเสียงที่แปลกออกไปจากในความมืดที่ร้องเรียกชื่อของเขา



                แท...



                คิบอมรู้สึกหมดแรง ทั่วทั้งร่างกายอ่อนล้าและปวดแปลบไปหมดทุกส่วน ยิ่งโดยเฉพาะแขนขวายิ่งรู้สึกทั้งเจ็บทั้งหนัก เปลือกตาอ่อนพยายามเปิดขึ้นมองทัศนภาพรอบตัว แสงสีขาวนวลสาดส่องเข้ามาเป็นแสงแรก ก่อนการถูกกอบกุมที่มือซ้ายจะทำให้เขาเข้าใจได้ว่าสถานภาพของตัวเองตอนนี้เป็นอย่างไร



                เสียงสุดท้ายที่เขาได้ยิน เขาจำได้ดีว่ามันเป็นเสียงของใคร



                จงฮยอน...



                ถ้าให้บรรยายสภาพของนักการทูตคิมตอนนี้คงไม่อาจพูดถึงความเหมาะสมกับตำแหน่งได้ เต็มปากนัก เพราะร่างโปร่งที่มักนิยมใส่สูทผูกไทด์อยู่เป็นประจำบัดนี้กลับยืนกุมมือคน รักนิ่ง เสื้อสไตล์ซาฟารีเปรอะไปด้วยเศษฝุ่นและทราย ใบหน้ามอมแมม ผมเผ้ายุ่งเหยิง รอบตาทั้งคล้ำทั้งช้ำ รวมไปถึงความรู้สึกที่มือซ้ายเหนียวเหนอะหนะไปหมด คิบอมรู้สึกได้ว่าจงฮยอนเป็นห่วงเขาแทบบ้าขนาดไหน



                เจ็บตรงไหนไหม? ฉันเพิ่งให้อาเหม็ดไปตามหมอมาเมื่อกี้ รออีกแปปนึงนะ...เออ นายอาจจะหิวน้ำ เดี๋ยวฉันรินน้ำให้ดื่มแล้วกัน
                จงฮยอนดูวุ่นวายและเป็นกังวลมากอย่างเห็นได้ชัด...จนคิบอมรู้สึกแปลกใจ



                จงฮยอน...แทมินล่ะ?”



                ร่างบางกวาดสายตามองไปรอบตัวหวังจะเจอคุณดอกเตอร์เพื่อนสนิทอีกคน แต่ก็ไม่พบใคร ทั้งห้องนี้มีเพียงเขาและจงฮยอนสองคน กระนั้นคิบอมจึงเอ่ยถามกับจงฮยอนถึงเรื่องของแทมิน




                เอ่อ...นายดื่มน้ำก่อนเถอะ



                มือหนาประคองแก้วน้ำให้จรดริมฝีบางบาง คิบอมดื่มมันอย่างไม่อิดออด ก่อนจะดื่มมากขึ้นเพราะเพิ่งรู้สึกได้ว่าร่างกายต้องการน้ำมากขนาดไหน




                อึก..อึก...




                จงฮยอนหลบสายตาคนรักพลางคิดหาทางแก้ปัญหาเฉพาะหน้า เรื่องของแทมินมันใหญ่เกินไปที่คนป่วยอย่างคิบอมต้องมารับรู้ในตอนนี้ แล้วยิ่งเป็นคนที่คิดมากด้วยแล้ว จงฮยอนที่รู้นิสัยของคิบอมดีที่สุดยิ่งไม่อยากบอกเข้าไปใหญ่





            .....แต่จะทำอย่างไรได้





                ว่าไงจงฮยอน แทมินเป็นอะไรมากรึเปล่า?”

                ร่างโปร่งย้ายแก้วน้ำมาวางลงที่โต๊ะข้าง ๆ แล้วยืนนิ่ง คำถามเน้นย้ำจากคิบอมทำให้เขาอึกอักพูดไม่ถูก ตั้งแต่ร่ำเรียนมาเสียสูงจนถึงตอนนี้เขารู้สึกว่าการพลิกลิ้นกับคนรักนี่ แหละเป็นการเจรจาที่ลำบากที่สุด


                ฟังฉันนะคิบอม...ฟังฉันแล้วใจเย็น ๆ...






                “.....”






                แทมินหายไป






                นายว่าไงนะ?”

                เหมือนภาพในฝันวิ่งตรงเข้ามาซ้อนทับความเป็นจริงตรงหน้าอย่างแนบสนิท เสียงร้องเรียกนั้น ความทรงจำในพายุทรายเด่นชัดขึ้นมาอีกครั้ง





                คิบอม!

                แท...มิน...แทมิน...จับมือฉัน

                มือของเขาเอือมไปไม่ถึง เสียงสุดท้ายที่ได้ยินคือชื่อของตัวเองที่ดังออกมาจากอีกฝ่ายแล้วสติก็พร่า เลือน และพอเขาฟื้นขึ้นมาในยามนี้....แทมินก็ไม่อยู่ข้าง ๆ เสียแล้ว




                จงฮยอน...

                เรากำลังพยายามตามหา...

                ฉันถามว่านายพูดว่าอะไรนะ!?”
                น้ำตาแรกไหลหยดลงบนเฝือกหนักที่สวมอยู่ที่แขนขวา มือซ้ายกำหมัดแน่นอย่างเจ็บปวด




                เจ็บปวด...ที่รักษาสัญญากับแทมินไม่ได้



                เราหาแทมินไม่เจอ...ในพายุทราย แทมินเป็นคนเดียวที่ใช้ม้าเป็นพาหนะ และเพราะมันเป็นม้าพันธุ์ผสมที่เพิ่งนำเข้ามาใหม่ มันเลยไม่เคยชินกับพายุที่นี่...ผลก็คือพัดหายไปทั้งคนทั้งม้า ตอนนี้เรากำลังกระจายกำลังเร่งติดตามกันอยู่ แต่ก็ยังไม่พบ

                จงฮยอนพยายามรายงานสถานการณ์คร่าว ๆ อย่างใจเย็น เขารู้สึกชาตั้งแต่เห็นน้ำตาของคิบอมแล้ว แต่ตอนนี้เขาเองต้องพยายามควบคุมสติ พยายามควบคุมคิบอมให้ได้ นั่นเป็นหน้าที่ที่ต้องทำระหว่างที่ตามหาแทมิน



                เพราะฉัน...เพราะฉันช่วยเขาไม่ทัน.....เพราะฉันผิดสัญญา จงฮยอน...ฉันทิ้งเขา

                ใจเย็น ๆ นะคิบอม...แทมินต้องไม่เป็นอะไร


                กี่วันมาแล้วจงฮยอน?”
                จงฮยอนชักสำหน้าลำบากใจแต่ก็ยอมตอบออกไปเสียงอ้อมแอ้ม


                สามวันแล้ว

                “...ในทะเลทราย...แทมินในทะเลทรายนั่นน่ะเหรอ?”



                คิบอมบริภาษความสวยงามของเม็ดทรายสีแสดอย่างเดียดฉันท์ ทั้งลางสังหรณ์ของแทมิน ทั้งคำทำนายลวง ๆ ที่ไม่น่าเป็นจริงพาลเอาน้ำตาของร่างบางให้ไหลออกมาเป็นสาย



                ฉันพยายามแล้ว...พยายามอย่างเต็มที่...

                ฉันจะไปตามหาแทมิน

                มือขวาที่เทอะทะพยายามดึงสายน้ำเกลือออกทว่ากลับถูกยื้อหยุดไว้โดยจงฮยอน แต่คิบอมก็ยังดื้อดึง แม้รู้ว่าสภาพของตนเองตอนนี้ต่อให้พยายามออกไปตามหาก็รั้งแต่จะเป็นตัวถ่วง คิบอมก็ไม่สนใจสักนิด ในหัวของเขามีเพียงเสียงเรียกของแทมินที่ดังก้อง



                หยุด...ฉันบอกให้หยุดไงคิบอม

                นายไม่สนใจรึไงว่าเพื่อนจะเป็นจะตายยังไง ไม่สนใจรึไงว่าแทมินอาจจะกำลังอดข้าวอดน้ำ เขาอาจจะกำลังรอให้พวกเราไปช่วย

                แล้วที่ฉันพยายามทำอยู่นี่ไม่ได้เรียกว่าช่วยเหรอคิบอม?”

                นายมันเย็นชา! ตอนนี้นายควรจะไปตามหาแทมินอยู่กลางทะเลทรายสิ ทำไมถึงมายืนอยู่ตรงนี้


                คิบอมคนสุภาพในตอนนี้ถูกอารมณ์ครอบงำจนครองสติไว้ไม่อยู่ ในหัวใจของเขาร่ำร้องเพียงแค่ต้องการจะช่วยเหลือเพื่อน อีกทั้งด้วยกลัวเหลือเกิน...กลัวว่าแทมินจะเป็นอะไรไป


                นายกำลังปล่อยให้อารมณ์พาไป...

                ถ้าเป็นฉันที่หายแล้วแทมินมานอนแทนตรงนี้นายจะมานอนเฝ้าเขาไหม? ฉันบอกนายหลายครั้งแล้วนะจงฮยอน ถึงฉันจะรักนายต่างความหมายจากที่ฉันรักแทมิน แต่ความรักที่ฉันมีให้ไม่เคยน้อยมากไปกว่ากัน ฉันบอกแล้วว่าต่อให้เราคบกันทั้งฉันทั้งนายต้องไม่เพิกเฉยต่อแทมิน...เขา สำคัญกับฉันมากนายเข้าใจไหม?!”

                แล้วฉันไม่มิสิทธิ์เป็นห่วงนายเหรอคิบอม?...ฉันทำตามหัวใจตัวเองไม่ได้รึไง? ฉันใช้เวลาทั้งเช้าและบ่ายตามหาแทมิน ฉันเป็นคนแรกที่ได้สติและต้องรับรู้ทุกอย่าง ฉันต้องหาทางแก้ไข ในขณะที่สมองฉันพยายามแก้ปัญหา หัวใจฉันเป็นห่วงนายมากที่สุด


                จงฮยอนตัดพ้ออย่างน้อยใจ ไม่ใช่ว่าเขาไม่เป็นห่วงแทมิน เขาเป็นห่วงเพื่อนสนิทของเขามากพอ ๆ กับคิบอม แต่การแสดงออกมันต่างออกไป ด้วยความที่คนที่เป็นผู้ใหญ่ที่สุดตอนนี้คือเขา จงฮยอนต้องวางแผนแก้ปัญหาต่าง ๆ มากมายที่จะเกิดต่อมา ทั้งเดินเรื่องในการตามแทมิน รักษาคิบอมและเรื่องงานของพวกเขา ไหนจะเรื่องครอบครัวที่อยู่ที่เกาหลี ทุกอย่างมันประดังประเดเข้ามาจนเขาอยากจะวิ่งหนีไปมันไปซะ แต่กระนั้นก็เพราะผู้ชายที่ยังนอนไม่ได้สติอยู่ที่โรงพยาบาลคนนี้เป็นแรง ผลักดันให้เขามีความพยายาม เขาถึงได้พยายามอย่างไม่สนความเหน็ดเหนื่อยใด ๆ

                แม้จะรู้ดีว่าเป็นเพราะพวกเขาอยู่ด้วยกันสามคน เส้นแบ่งของความสัมพันธ์ระหว่างเขากับคิบอมถึงได้เกิดขึ้นมาเพื่อแทมิน แต่เขาก็เข้าใจคิบอมดี




                แต่ถ้าแค่ความเป็นห่วงของเขาอีกฝ่ายยังตีความผิดไปเช่นนี้...ความรู้สึกของเขาเคยมีความหมายอะไรบ้างรึเปล่า?




                “.....”




                ฉันขอโทษจงฮยอน...ฉัน...ฉันคุมตัวเองไม่ได้

                เหมือนความเงียบจะช่วยเรียกสติที่กระเจิงออกไปให้กลับมาได้อยู่บ้าง คิบอมยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก พยายามทำสมาธิทั้ง ๆ ที่น้ำตายังไหลไม่หยุด เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับคำสั่งของจงฮยอนที่ตะโกนออกไป



                ยังไม่ต้องเข้ามา...ฉันขอเวลาสิบนาที!


                “.....”


                ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงัด เสียงสะอื้นของคิบอมดังสะท้อนแผ่ว ๆ เรียกความรู้สึกเจ็บปวดลึก ๆ ให้ตื่นขึ้นมาในหัวใจของจงฮยอน ร่างโปร่งสาวเท้าเข้าไปประชิดที่เตียงแข็งก่อนจะรวบไหล่บางเข้ามาซบที่อกตน หลวม ๆ ความเปียกชื้นจากน้ำตาอีกฝ่ายที่ซึมเข้ามาผ่านเสื้อผ้าทำให้เขารับรู้ความ รู้สึกของคิบอมชัดเจนขึ้นมาอีกขั้น มือข้างหนึ่งถูกยกขึ้นมาลูบหัวคนรักของตนเบา ๆ เป็นเชิงปลอบให้สงบ


                นิ่งซะ...ตราบใดที่เรายังหาแทมินไม่เจอ ฉันไม่เชื่อว่าเขาจะเป็นอะไรไป

                “...ฮึก...นายไม่โกหกใช่ไหม?...”

                นักการทูตไม่พูดโกหกหรอกนะ


            ทั้ง ๆ ที่อนาคตเป็นสิ่งที่มองไม่เห็น จงฮยอนได้แต่ภาวนาขอให้คำพูดของเขาไม่กลายเป็นเพียงคำโกหก





......................................................






               
                เช้าวันรุ่งขึ้น กระโจมทั้งหกถูกจัดเก็บอย่างรวดเร็วโดยเหล่าทหารในคราบลูกกองคาราวานทั้ง หลาย ม้าทุกตัวในคอกถูกเปลี่ยนให้เป็นสัตว์เทียมเกวียน จัดขบวนโดยมีนายแห่งกองคาราวานนำหน้า ส่วนกลางเป็นสัตว์ขนพาหนะและแพะเลี้ยง ปิดท้ายด้วยขบวนอูฐของทหารรักษาการณ์ ทหารทุกคนเปลี่ยนชุดลำลองให้ดูรัดกุมและปกปิดกว่าเดิม ทั้งนายพลนายกองหรือแม้กระทั่งผู้นำสูงสุดอย่างมินโฮก็แต่งกายด้วยลักษณะ ใกล้เคียงกัน


                ประเดี๋ยวเราจะให้กองของยิลมาเก็บกระโจมแล้ว ท่านไปรอด้านนอกกับเรยาลเถอะ


                แทมินเบือนหน้ากลับจากเครื่องแต่งกายที่แสนจะรุงรังมาพยักใส่มินโฮ เสื้อผ้าประมาณสามชั้นช่างดูขัดกันกับอากาศร้อนระอุของทะเลทรายในยามสายเสีย จริง แต่ก็ยังดีที่เนื้อผ้าไม่ได้หนาเตอะหรือชวนร้อนแต่อย่างใด ดอกเตอร์หนุ่มยังรู้สึกพอใจกับมันถ้าเทียบกับการแต่งตัวแบบเดิมแล้วต้องเอา ผิวขาว ๆ ไปเสี่ยงไหม้อีกเหมือนคราวที่แล้ว


                เอ่อ...คุณมินโฮครับ!

                หืม?”

                ไม่ต้องใช้คำสุภาพมากกับผมก็ได้ อย่างไรซะก็ถือเสียว่าผมเป็นเพื่อนคนหนึ่ง คุณไม่รังเกียจใช่ไหมครับ?”


                แทมินรู้สึกค่อนข้างวางตัวไม่ถูก เพราะตนใช้ภาษาอังกฤษแบบง่าย ๆ กับอีกฝ่ายทว่าสิ่งที่ได้ตอบกลับมากลับเป็นภาษาสุภาพเกินกว่าที่เขาสมควรได้ รับ อันที่จริงตัวเขาก็เข้าใจอยู่ว่าดูจากฐานะโดยคาดคะเนแล้ว มินโฮคงเป็นตำแหน่งระดับคหบดีเศรษฐีร่อนเร่คนหนึ่ง ทั้งเรื่องมารยาท รัศมีอำนาจ หรือการวางตัว ทุกอย่างดูจะสมบูรณ์แบบจนน่าทึ่ง นอกจากใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั่นแล้ว จิตใจก็โอบอ้อมอารีเป็นที่สุด ถ้าหากให้มานั่งจัดอันดับผู้ชายเพอร์เฟคตัวเป็น ๆ ที่เขาได้เจอในโลกแล้ว มินโฮคงจะเป็นผู้ชายลำดับต้น ๆ เป็นแน่แท้


                ขอโทษทีที่ค่อนข้างจะติดสุภาพ เราจะเรียกท่านว่าแทมินเฉย ๆ ก็แล้วกัน
                ริมฝีปากหยักยกยิ้มหวาน ยังผลให้ใบหน้าที่ดูเคร่งขรึมนั้นดูอ่อนโยนขึ้นมากจนผู้ชายด้วยกันอดรู้สึกใจเต้นไม่ได้

                อ่า...เช่นกันนะครับ คุณมินโฮ

                ราวกับรู้สึกว่าก้อนนุ่มนิ่มทั้งสองข้างของตนเองคงเริ่มเรื่อสีฝาดขึ้นมาอีก แล้วแน่ ๆ แทมินจึงรีบโค้งให้อีกฝ่ายไว ๆ แล้วเดินเลี่ยงออกมารอที่เกวียนขนสัมภาระ



            .....ทิ้งไว้เพียงยิ้มหวานที่เปลี่ยนเป็นยิ้มมากเล่ห์ในเวลาต่อมา



                หึ...พอไปถึงที่โน่นก็ต้องเรียกอยู่แล้ว จะรีบคุ้นเคยไปทำไมกัน จริงไหมยิล?”



                นายทหารหนุ่มยิ้มตาม ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องที่เหลือให้จัดการกระโจมสุดท้าย โดยมีมินโฮคอยยืนคุมอยู่ไม่ห่าง ภาพที่เห็นจากสายตาของคนนอกอาจจะดูเหมือนเขาเป็นนายผู้กระตือรือร้นและใส่ใจ ลูกน้อง แต่นั่นก็เป็นเพียงภาพที่ดอกเตอร์อีเข้าใจไปเองทั้งนั้น ปากกาด้ามใหม่ที่ได้มาจากมินโฮถูกใช้จดภาษาบ้านเกิดขะยุกขยิกในสมุดบันทึก ที่เป็นสมบัติอย่างเดียวที่ติดตัวมา



                คุณมินโฮนี่เป็นคนดีจริง ๆ คุณโชคดีมากนะเรยาลที่มีเจ้านายดี ๆ แบบนี้

                ว่าแล้วก็หันไปส่งยิ้มจริงใจให้คนข้างตัว ชายชรายิ้มบางหากแต่สายตาอดรู้สึกผิดต่อหนุ่มน้อยตรงหน้าไม่ได้ ในใจกล่าวอ้างโชคชะตาไปเรื่อยที่ทำให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้



                อูฐพร้อมแล้วใช่ไหม? บอกให้ทุกคนเตรียมออกเดินทางได้เลย

                ทุกอย่างถูกจัดเก็บพร้อมเดินทางในเวลาเพียงชั่วอึดใจ มินโฮเดินนำมาที่หน้าขบวนพลางตะโกนถามทหารตนถึงความพร้อมครั้งสุดท้าย ครั้นพอได้ยินสัญญาณเหล่าทหารองครักษ์และทหารนำทางก็ประจำที่ เหลือเพียงมินโฮ แทมิน และเรยาลที่กำลังจะจัดการที่นั่งบนโหนกอูฐพันธุ์ดีให้แทมินอยู่




                เฮอ...

                แทมินเบ้หน้าทันทีที่เห็นสัตว์พาหนะคอยาวหุ่นกระร่องหน้าตาซื่อบื้อตรงหน้า เขายังจำได้ดีกับเหตุการณ์สุดซวยที่อียิปต์คราวนั้น




            คิดแล้วยังเสียวสะโพกไม่หาย




                ขึ้นเลย เราจะช่วยพยุง

                มือหนากระชับที่เอวบางของดอกเตอร์หนุ่มเป็นเชิงว่าจะช่วยยกและประคอง แต่แทมินก็ยังก้าวขาไม่ขึ้นสักที ก็คนมันมีปมฝังใจ จะให้อยู่มา ๆ ฝืนเอาปุบปับมันยากเกินไปสำหรับเขา

                เอ่อ...คือ...

                หรือท่านจะขึ้นไม่ได้?”
                เรยาลแทรกเข้ามา

                “...อ่า...ครับ พอดีมีประสบการณ์ที่ไม่ดีมาก ๆ กับมัน ผมเลยค่อนข้างลำบากใจ

                หางคิ้วเข้มตกลู่แลดูน่าสงสาร มินโฮหัวเราะออกมาเสียงเบา สายตามองไปที่ม้าทรงตัวเก่งของตนแล้วคิดอะไรบางอย่างได้ มือใหญ่ฉวยเอามือเล็กมาแล้วจูงไปหาม้าอาหรับของตน ตาคมหันไปสบชายชราเป็นเชิงออกคำสั่ง เรยาลจึงกวักมือเรียกทหารสักคนมาประจำที่อูฐตัวนั้นแทน

                เออ...จะให้ผมขี่ม้าของคุณเหรอครับ?”

                แทมินสบตามินโฮหวาด ๆ แต่ความรู้สึกข้างในนั้นลิงโลดไปแล้ว ม้าขนสีน้ำตาลไหม้ตัวนี้ดูมีหุ่นภูมิฐานราวกับได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างดี แววตาดุดันหยิ่งทะนง ซ้ำยังรัศมีความสง่าที่สัมผัสได้ แค่คิดว่าจะได้ขี่มันหัวใจก็ตื่นเต้นจนเก็บอาการไว้ไม่ไหวแล้ว



            เรียกได้ว่าความหวาดหวั่นเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้งเลยเชียว



                อืม...ขึ้นสิ

                มินโฮมองเห็นนัยน์ตาพราวระยับของฝ่ายตรงข้ามอย่างทะลุปรุโปร่ง เขายืนมือไปช่วยให้อีกฝ่ายจับแล้วโดดขึ้นหลังเจ้าม้าประจำตัวก่อนจะรีบโดด ขึ้นตามไปด้วยโดยไม่ให้ฝ่ายร่างบางที่ขึ้นไปก่อนได้ตั้งตัวเลยสักนิด


                อ๊ะ! คุณมินโฮ


                ด้วยความที่ตกใจแทมินยึดเจ้าบังเหียนไว้แน่นแต่ก็พลาดหลุดมือจนได้ ร้อนไปถึงร่างสูงที่เพิ่งกระโดดขึ้นมาต้องโอบรัดช่วงเอวไว้กันหล่น สัมผัสผ่านเนื้อผ้าหลายชั้นแม้จะไม่ชวนให้รู้สึกอะไรแต่ก็เรียกรอยยิ้ม ประกายชวนให้มินโฮอารมณ์ดี มือใหญ่เลื่อนไปประคองที่สะโพกมนข้างจับไหล่ให้ตั้งข้าง


                เอ่อ...


                ใจหนึ่งก็เขินแทบบ้า ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยให้ใครแตะเนื้อต้องตัวได้ขนาดนี้ แทมินรู้สึกเหมือนตัวเองเหมือนสาวบริสุทธิ์ที่คิดโน่นคิดนี่ไปมากมาย ทั้ง ๆ ที่มันเป็นเหตุไม่ได้ตั้งใจ ทำไมสมองเขาต้องฟุ้งซ่านไปขนาดนั้นกันนะ



                โทษที...เราล่วงเกินรึเปล่า?”
                แทมินรีบส่ายหัวแรงเสียจนผ้าคลุมหลุด ชีคหนุ่มหลุดขำออกมาอีกครั้งกับท่าทางเหล่านั้น หลังมือที่ถูกยกขึ้นมาปิดปากตามนิสัยย้ายเคลื่อนมาหยิบเจ้าผ้าคลุมที่หล่นไป มาคลุมให้ใหม่


                ในทะเลทรายทั้งฝุ่นทั้งอากาศเป็นอันตรายต่อ ผิวและระบบทางเดินหายใจมาก คนไม่คุ้นชินมักจะป่วยไข้ไม่สบายได้ง่าย เพราะฉะนั้นต้องใส่เสื้อผ้าให้รัดกุมที่สุด ช่วงที่เดินทางก็ต้องระวังให้มากด้วย

                มินโฮตีสีหน้าให้ดูดุขึ้น นิดหน่อย แทมินจึงรีบจัดผ้าคลุมและเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ไม่ช้าร่างสูงก็จัดการหันไปสั่งให้ลูกกองเริ่มเคลื่อนขบวน






                แสงแดดจ้าที่สาดกระทบผิวทรายยังผลให้ไอระอุพวยพุ่ง แค่เพียงเปิดตาสักครึ่งก็รู้สึกแสบเสียจนต้องหรี่สายตา ขบวนอูฐตรงหน้าไม่ได้เคลื่อนไวหรือช้ามากแต่ดอกเตอร์หนุ่มกลับรู้สึกว่าระยะ ทางจากทิศเดิมเปลี่ยนแปลงไปเรื่อย ๆ ราวกับเขาเดินทางมาไกลหลายร้อยไมล์แล้ว ร่างกายรู้สึกล้าและเหนียวเหนอะหนะเพราะฤทธิ์อากาศ มีหลายครั้งที่เกือบเผลอตัววูบหลับไปแต่ก็ยังพยายามประคองสติตัวเองไว้ เนื่องด้วยตนยังต้องอาศัยชายที่อยู่ข้างหลังในการเดินทาง แค่ต้องระหกระเหินมาให้เขาช่วยก็เป็นบุญคุณมากพอแล้ว หากยังต้องกลายมาเป็นตัวถ่วงอีก อี แทมินคงจะสิ้นศักดิ์ศรีลูกผู้ชายไปหมดเป็นแน่


                เหนื่อยรึเปล่า?”


                เสียงทุ้มดังแผ่วมาจากด้านหลัง ดอกเตอร์หนุ่มอยากบอกใจจะขาดว่าทั้งหิวทั้งเหนื่อยซ้ำยังเวียนหัวอีก แต่ที่ทำได้ก็มีเพียงแค่ส่ายหัวไปมาแล้วหันไปส่งยิ้มเนือย ๆ ให้อีกฝ่ายเท่านั้น


                อย่าโกหก...หน้าเจ้ามันฟ้อง


                มินโฮชักบังเหียนเตรียมสั่งหยุดขบวน แทมินเมื่อเห็นดังนั้นก็ใจหายวาบรีบเอี้ยวตัวห้าม เขาไม่อยากให้การเดินทางวุ่นวายกะอีแค่เพราะเขาเหนื่อย


                อย่านะครับ! โอเคผมเหนื่อย...แต่ไม่มากเท่าไหร่หรอกครับ อย่าถึงกับต้องหยุดเดินทางเพราะผมเลย แค่นี้ก็เกรงใจจะแย่แล้ว


                ร่างบางขอร้องอีกฝ่ายทั้งสีหน้าเหนื่อยอ่อน มินโฮถอนหายใจแรงก่อนจะตบสีข้างของม้าให้ออกเดินต่อไป ตาคมอบมองร่างของดอกเตอร์หนุ่มตัวเล็กโคลงไปเอนมาเหมือนเรือกลางคลื่นพายุ ใจหนึ่งก็อยากให้หยุดพัก แต่ติดที่อีกฝ่ายขี้เกรงใจเกินไปรั้งแต่จะทำให้ไม่สบายใจ



                แต่เพียงครู่...ยิ้มบางผุดออกมาที่มุมปาก



                พิงอกเราแล้วหลับเสีย...อีกเดี๋ยวก็ถึงแล้ว

                มือที่กุมบังเหียนเปลี่ยนมารั้งเอวบางให้ขยับเข้ามาชิดตนเสียสนิท แทมินทั้งอายทั้งตกใจ แต่ร่างกายที่เริ่มเพลียดันขืนดื้อไม่ได้ดั่งใจเอาเสียเลย สภาพของเขาในตอนนี้จึงไม่ต่างอะไรกับเด็กน้อยในอ้อมแขนชายหนุ่ม มือหนาเกี่ยวเอวบางมาใกล้จนแผ่นหลังของแทมินแนบชิดแผ่นอกของตน

                เสียงหัวใจที่เต้นสม่ำเสมอของร่างสูงนั้นกระตุ้นให้หัวใจของแทมินเต้นแรง ใบหน้าขาวนวลที่อยู่ใต้ผ้าคลุมแดงเรื่อทั้งที่เมื่อครู่ยังซีดจาง




                คุณมินโฮ...

                หลับเถอะ...ไม่ต้องคิดอะไร

                เสมือนมนต์สะกด เปลือกตาของแทมินค่อย ๆ ปิดลง ริมฝีปากอิ่มขบเม้มตามนิสัยก่อนร่างบางจะตัดสินใจคลายอาการเกร็งแล้วยอมอิง ซบที่อกแกร่งอย่างผ่อนคลาย





                ว่าง่ายอย่างนี้สิดี...เราชอบ

                ภาษาอารบิกหลุดออกมาจากปากชีคหนุ่มที่กำลังเพลิดเพลินกับการคลอเคลียจากลมหายใจ แผ่วของฝ่ายที่หลับไปแล้วในอ้อมกอดตน เหล่าทหารองครักษ์ที่ประกบทั้งสองข้างต่างพากันลอบมองพลางอมยิ้ม ไม่เว้นแม้แต่ผู้เฒ่าเรยาลที่แสนเคร่งครัด

            เมื่อเหนือหัวมีความสุข...ข้าราชบริพารย่อมมีความสุขเป็นธรรมดา






                ตะวันดวงใหญ่ค่อย ๆ คล้อยต่ำลงเช่นเดียวกับอากาศที่เริ่มเย็นขึ้นตามลำดับ ในขณะที่กองคาราวานยังคงเคลื่อนพลกันต่อโดยไม่หยุดพัก สัญญาณจากหน่วยนำถูกส่งมาเป็นระยะ ๆ ด้วยระยะทางที่เริ่มร่นลงเหลือน้อย ในไม่ช้าร่องรอยของสิ่งก่อสร้างก็เริ่มปรากฏ



                เพียงชั่วอึดใจก็เห็นกำแพงสีน้ำตาลหม่นขนาดใหญ่ทอดตัวยาวสุดปลายสายตา



                ฝ่าบาท...



                ขบวนหยุดลงที่ทางแยกก่อนเข้าเมืองประมาณสองไมล์ เรยาลชักม้าเข้ามาใกล้เหนือหัวของตนก่อนจะเอ่ยภาษาท้องถิ่นเพื่อถามความเห็น ในเรื่องเส้นทาง



                ว่าไง?”

                จะให้กระหม่อมนำขบวนเข้าที่ประตูเมืองหรือท้ายวังดีพะยะค่ะ?”

                ท้ายวัง...ส่งคนเดินข่าวไปบอกตำหนักใหญ่ก่อน เรียกโฮริญามารอรับเราด้วย

                เรยาลโค้งรับสั่ง ชายชราผิวปากเบา ๆ เป็นเชิงเรียกทหารในสังกัด ชายฉกรรจ์พร้อมอูฐสองคนปรากฏตัวข้างกายเขาในเวลาไม่ถึงนาที คำสั่งถูกถ่ายทอดต่อสู่ผู้น้อยก่อนคนข่าวทั้งสองจะรีบนำเข้าเมืองไปปฏิบัติ หน้าที่ตามคำสั่ง


                ยังหลับอยู่เลย


                มินโฮก้มมองหัว ทุยของเด็กน้อยที่หลับไม่รู้เรื่องในอ้อมแขนเขาอย่างเอ็นดู ผ้าคลุมที่เคยรัดกุมดีบัดนี้หล่นลงไปกองรวมกันอยู่ที่ต้นคอ ทั้งผมสีน้ำตาลทองทั้งผิวขาวผ่องล้วนเผยออกมาให้เขาลวนลามทางสายตาได้สะดวก ยิ่งนัก


                ดูฝ่าบาทจะถูกใจเป็นพิเศษ
                เรยาลยิ้มละไม สายตาผู้สูงวัยทอดมองร่างบอบบางนั้นอย่างพินิจพิจารณา


                อืม...จำที่เราเคยบอกเรื่องฝันได้ไหม? เราคิดว่าเขาเป็นคน ๆ นั้น

                กระหม่อมคิดว่า...เรื่องฝัน น่าจะให้ลองทำนายดู...

                เราเกลียดพวกหมอดู


                บทสนทนาสั้น ๆ จบลงโดยมินโฮที่สั่งให้ทหารออกเดินทางอีกครั้ง เรยาลถอนหายใจเชื่องช้า เขาเป็นที่ปรึกษาให้ชีคมาสามรุ่นแล้ว อายุอานามก็มากพอที่จะเป็นปู่ของมินโฮได้ กับเรื่องความหลังเกี่ยวกับพวกหมอดูที่ฝังใจชีคหนุ่มคนนี้เขาเองก็เข้าใจ เป็นอย่างดี แต่ด้วยความที่ผ่านอะไรต่อมิอะไรมามาก ชายชราก็อดไม่ได้ที่จะเป็นกังวล



                ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น หรอกเรยาล...เราเชื่อว่า ฟ้าสร้างโชคชะตาขึ้นมา แต่คนที่จะกำหนดมันน่ะคือมนุษย์เจ้าของโชคชะตา ไม่ใช่ใครคนอื่นหรือแม้แต่ฟ้าเองก็ตาม



 

......................................................






                กองคาราวานรอนแรมผ่านทะเลทรายรกร้างจนมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูเมืองที่ดูเก่าแก่ กว่าประตูอีกด้าน เบื้องหลังกำแพงสีหม่นมียอดโดมสถาปัตยกรรมที่ดูสวยงามซ่อนอยู่ ยามนี้จากขบวนคาราวานสามส่วนถูกลดเหลือเพียงส่วนเดียวเพราะส่วนกลางที่ขน สัมภาระและส่วนหลังได้แยกตัวออกไปตั้งแต่ครั้งเมื่ออยู่ที่ทางแยกเพื่อเข้า
ประตูใหญ่ที่กว่าอีกด้าน


                ฝ่าบาทนิวัติแล้ว ให้เรียนพระชายาแล้วเปิดประตูเมืองให้ด้วย


                ยิลตบอูฐไปที่ป้อมเล็ก ๆ ทางฝั่งซ้ายของประตูแล้วเอ่ยแจ้งนายทหารเฝ้าประตูให้ทราบ ชายวัยกลางคนรีบกุลีกุจอลุกออกมาโค้งคำนับมินโฮที่อยู่ไกลออกไปไม่มากอย่าง เคารพนบน้อมก่อนวิ่งเข้าประตูเล็กด้านหลังป้อมไป ไม่ช้าเสียงเอี๊ยดอ๊าดหลังธรณีประตูก็ดังขึ้นพร้อมบานเหล็กคร่ำครึขนาดใหญ่ ถูกเปิดออก




                “...อื้อ

                ร่างบางสะดุ้งตื่นหลัง แว่วเสียงเลื่อนดังของประตูใหญ่ เบื้องหน้าของเขาเป็นรอยแยกระหว่างประตูที่กำลังเปิดกว้างออกเรื่อย ๆ ภาพที่เห็นด้านในนั้นเหมือนดินแดนอีกแห่งหนึ่งในความฝันอันแสนไกล คือดินแดนอีกแห่งที่ไม่น่าจะมีในทะเลทรายอันเวิ้งว้างและห่างไกลจากความ เจริญในประเทศนี้ ยอดโดมสถาปัตยกรรมแบบอิสลามแลดูวิจิตรด้วยลวดลายที่แปลกออกไปซึ่งคาดว่าจะ เป็นเอกลักษณ์ตามท้องถิ่น ตัวอาคารดูสว่างไสวด้วยโทนสีทองและโอรส แม้นพื้นทรายปนดินแดงจะเป็นสีหลักของพื้นดินทว่ากลับมีต้นไม้ใหญ่มากมายถูก ปลูกขึ้น ให้ความรู้สึกแบบโอเอซิสขนาดใหญ่ที่เขาเคยพบเห็นในภาพยนตร์



            มันสวย...จนไม่อาจละสายตา



                หลับไปนานนะ

                เสียงกระซิบดังแผ่วที่ข้างหูทำให้ตาทั้งสองลืมเต็มตื่นขึ้นมาได้ฉับพลัน แน่นอนว่าพร้อมกันกับความรู้สึกร้อน ๆ ที่แก้มนิ่มและรอยยิ้มเก้อ ๆ ที่ตามส่งไปให้อีกฝ่าย

                ขอโทษครับ...คุณคงเมื่อยแย่

                มินโฮหัวเราะแล้วส่ายหน้า ในใจดอกเตอร์หนุ่มรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยจริง ๆ แม้มันจะเป็นการนอนซบอกของผู้ชายด้วยกันเป็นครั้งแรกก็ตาม แรกเริ่มก็รู้สึกอายอยู่แต่ก็ปฏิเสธความจริงที่ว่าตนรู้สึกดีไม่ได้เลย




            เอาไปเล่าให้ใครฟังมีหวังต้องโดนแซวว่าเป็นพวกผิดเพศแหง ๆ
                นั่นสิ...แล้วจะเอาไปเล่าให้ใครฟังได้ล่ะ?



                รอยยิ้มกลับฝืดเขืองลงไปอีกครา ต้องยอมรับความจริงที่ว่าตอนนี้เขาไม่มีใครอยู่เคียงข้างเลยสักคน




                ยินดีต้อนรับสู่บ้านเรา...โจฮาราญ

                มินโฮทอดสายตามองไปข้างหน้าพร้อมทั้งเอ่ยต้อนรับแทมินสู่บ้านเมืองของตนอย่าง ภาคภูมิ ด้านแทมินเองแม้จะยังเจือความรู้สึกเศร้าที่เพิ่งผุดขึ้นมาเมื่อครู่อยู่แต่ ก็อดยิ้มตามร่างสูงที่ดูมีความสุขที่ได้กลับบ้านไมได้ ม้าอาหรับตัวใหญ่วิ่งเหยาะ ๆ ไปเรื่อยจนถึงหน้าโดมปราสาทที่สะดุดสายตาแทมินตั้งแต่แรกเห็น ซุ้มประตูโค้งของปราสาทสลักสายดอกไม้โบราณห้อยประดับด้วยผ้าไหมสีแดงเข้มที่ มีลวดลายใกล้เคียงกัน รอบข้างก็ประดับประดาไปด้วยต้นไม้แถบร้อนที่ดูเข้ากันอย่างประหลาด


                ชอบรึเปล่า?”

                สวยมากเลยครับ


                ร่างบางมองทัศนียภาพรอบตัวด้วยสายตาเป็นประกาย แน่นอนว่าระยะเวลาที่เขาจะได้อยู่ที่นี่คงไม่ใช่แค่วันสองวัน เพราะฉะนั้นเขาจะใช้เวลาในการศึกษาดินแดนลับแลแห่งนี้ให้มากที่สุดเท่าที่จะ ทำได้ จิตวิญญาณของดอกเตอร์นักผจญภัยรื่นขึ้นมาจนหัวแล่น



                ยินดีต้อนรับกลับเพคะฝ่าบาท

                เสียงหวานนุ่มของภาษาถิ่นดังขึ้นพร้อมร่างระหงส์ที่เดินออกมาจากทางซ้ายมือของ ซุ้มประตู หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของผิวขาวในชุดพื้นเมืองสีม่วงดอกไลแลคแสนสง่า ผมเผ้าของเจ้าหล่อนถูกเก็บรวบสูงพร้อมปิ่นประดับดูเรียบร้อยเข้ากันกับ เครื่องแต่งกายสไตล์สูทยาวแบบผู้หญิง เยื้องไปด้านหลังกายบางนั้นยังมีหญิงสาววัยยี่สิบต้น ๆ ที่แต่งตัวในลักษณะใกล้เคียงกันแต่ดูธรรมดากว่าสองคนยืนโค้งอยู่ ทว่าความงดงามของผู้หญิงคนแรกกลับตราตรึงใจของแทมินยิ่งนัก



            ดูมีสง่าราศี...ดูมีอำนาจและเป็นผู้หญิงที่สูงส่งเกินแตะต้อง



                “...ขอเราคุยกับเจ้าเป็นการส่วนตัวครู่หนึ่งได้ไหมโฮริญา
                มินโฮตอบกลับไปด้วยภาษาอารบิกเช่นเดียวกัน


                เกี่ยวกับ...?”


                หล่อนชายตาไปทางดอกเตอร์หนุ่มตัวเล็กแล้วส่งยิ้มละไมให้ มินโฮพยักหน้าพลางเดินนำไปยังใต้ต้นไม้ที่อยู่ไม่ไกลนักก่อนสาวเจ้าจะเดิน ตามไปสนทนากันเพียงลำพัง ทิ้งให้แทมินต้องยิ้มเก้อมองตอบชนผู้น้อยที่อยู่รอบตัวเขาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ









                ไปเก็บมาจากที่ไหนกัน?”

                โฮริญาเปิดประเด็นก่อนที่มินโฮจะเริ่มต้นอธิบายเหตุการณ์อันเป็นตัวการที่ทำ ให้เขากลับช้ากว่ากำหนดแถมยังพ่วงนักเดินทางแปลกหน้าเข้ามาท้ายวังอีกหนึ่ง

                เขาเป็นไง? ดูซื่อดีใช่ไหมล่ะ?”

                หญิงสาวพยักหน้ายอมรับ ก่อนจะนึกประเมินเด็กหนุ่มตัวเล็กในใจ ทั้งรูปร่างหน้าตาทั้งผิวพรรณดูน่าจะเป็นผู้ดีเชื้อเอเชียตะวันออกอย่างที่ มินโฮว่า สายตาก็ดูซื่อติดจะไม่ทันคนแต่ก็ไม่ได้โง่ถึงขั้นมองสถานการณ์รอบตัวไม่ออก เพราะฉะนั้นหากไม่ได้ตรวจสอบให้แน่ใจก็ยังไว้ใจอะไรไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ อยู่ดี

                ตรวจประวัติรึยัง?”

                ให้เรยาลล่วงไปตรวจก่อนแล้วเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

                ก็ดี...ประเด็นคือจะให้อยู่ในฐานะไหนล่ะ?”

                เอาไว้ในฮาเร็ม...ก็นะ กำลังคิดอยู่ว่าจะทำยังไง แต่จดทะเบียนไปแล้ว

                มินโฮ!

                จริง ๆ หล่อนอยากจะกล่าวโทษความสะเพร่าของชีคจอมเอาแต่ใจนี้นัก แต่ก็ทำได้แค่ถอนหายใจ นิสัยของมินโฮเป็นอย่างไรนั้นริญาเรียกได้ว่าเป็นผู้หญิงที่รู้ดีที่สุด ระยะเวลาเกือบแปดปีที่อยู่ด้วยกันมาหล่อนทั้งปลงทั้งเอือมระอาอย่างไม่รู้จะ แก้ไขอย่างไรดี

                อย่าเสียงดังสิริญา! เราอยากให้เจ้าช่วยดูแล ให้เขาอยู่ในความดูแลของเจ้า

                แน่ล่ะ...ถ้าปล่อยเดี่ยวมีหวังอยู่ไม่เป็นสุขแน่ ๆ

                มินโฮยิ้มแห้ง ๆ มองสตรีสาวตรงหน้าอย่างนึกขอบใจ ตัวเขาเองก็รู้ว่าทั้งความคิดทั้งวิธีที่ได้มานั้นผิดเต็ม ๆ สมควรที่โฮริญาจะโกรธ แต่เขาก็ไม่รู้จะพึ่งใครแล้วนอกจากเธอ

                เอาเป็นว่ารายละเอียดอื่น ๆ เราจะคุยกับเจ้าที่ห้องทำงานเรา ตอนนี้จัดคนให้พาเขาไปที่ฮาเร็มก่อน อย่าให้รู้ตัวล่ะ

                หลอกเขามาด้วยสินะ

                อย่ารู้ทันเรามากนักสิริญา

                โฮริญาไม่ว่าอะไรต่อ หล่อนกุมขมับนิ่งอย่างระอาใจพลางเดินกลับไปหน้าซุ้มประตูวังที่ทุกคนกำลัง สนทนากับดอกเตอร์หนุ่มผู้ไม่รู้อะไรสักนิดอย่างออกรส ร่างระหงส์ลดตัวลงไปกระซิบนางกำนัลของตนก่อนแทมินจะถูกเชิญให้ตามหญิงสาวคน นั้นไป นัยน์ตาที่เต็มไปด้วยประหม่าหันไปมองมินโฮราวกับชั่งใจก่อนร่างสูงจะพยัก หน้ากลับมาให้ คนต่างถิ่นจึงตัดสินใจเดินตามนางกำนัลสาวเข้าไปทางฝั่งขวาของโค้งประตู




            โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าสถานที่ที่ตนจะไปนั้นจะกลายเป็นคุกทองที่คุมขังเขาไว้ทั้งร่างกายและจิตใจในเวลาต่อมา




                คนที่นี่พูดภาษาอังกฤษได้หมดทุกคนรึเปล่าครับ?”

                หลังจากที่สตรีสูงศักดิ์กระซิบสั่ง นางกำนัลสาวก็ดูไม่เป็นธรรมชาติเหมือนเคย แทมินขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจแต่ก็ยอมเดินตามหล่อนมาเพราะไม่มีทางเลือกอื่น ร่างบางลอบสังเกตทางเดินอันกว้างขวางที่ยกโถงสูงและตกแต่งได้วิจิตรงดงาม ยิ่งกว่ารูปลักษณ์ภายนอกด้วยลวดลายตามผนัง ผ้าม่านระย้า รูปวาดศิลปะตะวันออกกลางและวัตถุโบราณที่เห็นประดับวางอยู่ไปตลอดทาง


                อ่า...ค่ะ
                นางกำนัลตอบอ้อมแอ้ม


                ถัดจากโถงยกสูง หล่อนพาดอกเตอร์หนุ่มเดินผ่านซุ้มประตูเล็กที่รอบข้างติดกระจกใสเห็น ทัศนียภาพสวนที่คับคล้ายโอเอซิสภายนอก สุดปลายทางของซุ้มเป็นประตูโค้งบานใหญ่ที่มีหญิงสาวในชุดเดียวกันยืนเฝ้า อยู่


                รอสักครู่นะคะ
                หล่อนเดินเข้าไปคุยกับหนึ่งในสองนางกำนัลเฝ้าประตูครู่หนึ่งทั้งสองจึงเปิดประตูให้ทั้งนางและแทมินได้เข้าไป


                ภายในมีโถงเล็ก ๆ และทางแยกสองทาง ตรงกลางเป็นประตูใหญ่ ร่างบางหยุดมองลักษณะโถงอย่างพินิจ ตั้งแต่เข้ามาจมูกก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมประหลาด ๆ เสมือนรอบตัวมีดอกไม้นานาชนิดอยู่รวมกัน การตกแต่งภายในดูละเอียดลออกว่าด้านนอกทั้งม่านระย้าก็เปลี่ยนจากสีแดงเข้ม เป็นสีน้ำตาลอ่อนมีลวดลายสวยงามกว่าเดิม หญิงสาวเดินเลียบนำเขาไปทางด้านซ้าย ห้องมากมายเรียงรายติดกันเป็นแถบประหนึ่งโรงแรมชั้นดี ที่หน้าห้องมีโคมไฟเล็ก ๆ ห้อยอยู่ประจำทุกห้องให้ดูแปลกตาเล่น แทมินเดินไปไล้มือไปกับโคมไฟที่ยื่นออกมาอย่างเพลิดเพลิน


                อย่าเล่นสิคะ ข้างในอาจมีคนอยู่นะ

                นางกำนัลสาวยิ้มเจือน ๆ ดอกเตอร์หนุ่มจึงรีบชักมือเก็บมาไวข้างตัวทันที ใบหน้ายิ้มแย้มเหี่ยวลงอย่างสำนึกผิด ในใจคิดว่าไม่น่าหลุดนิสัยเด็ก ๆ ของตนเองออกไปเลย


                ขอโทษครับ


                ทั้งคู่เดินเรื่อยมาจนสุดทาง หญิงสาวหยิบกุญแจดอกหนึ่งออกมาจากใต้แขนเสื้อยาว ๆ ของหล่อนแล้วไขประตูเข้าไป




                เชิญค่ะ...ท่าน...?”

                แทมินครับ...อี แทมิน

                ค่ะ...พระ ...เอ่อ...ท่านโฮริญาให้ท่านพักอยู่ที่ห้องนี้ไปก่อน ประเดี๋ยวคุณมีอุสจะเข้ามาดูแลและบอกรายละเอียดต่าง ๆ เพิ่มเติม...ดิฉันขอตัวนะคะ

                สิ้นคำกล่าวนางกำนัลสาวโค้งต่ำให้อีกครั้งแล้วรีบออกไปจากห้อง แทมินโค้งกลับไวแต่ก็ไม่ไวเท่าฝีเท้าหล่อนที่เดินออกไปอย่างรวดเร็ว ร่างบางปิดประตูก่อนหันมาทัศนาห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่พอสมควรให้ถนัด ตาอีกครั้ง กลางห้องมีเตียงสีเสาห้อยระย้าด้วยผ้าไหมเนื้อบางสีน้ำตาลอ่อน ทั้งเฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งดูจะแสดงออกว่าห้องนี้เป็นห้องสำหรับผู้หญิง มากกว่าผู้ชาย ขวามือถัดจากตู้เสื้อผ้ามีซุ้มโค้งม่านลูกปัดอยู่ซึ่งแทมินสันนิษฐานว่าน่า จะเป็นห้องน้ำ


                หากดูเผิน ๆ แทมินรู้สึกว่าห้องนี้มันเหมือนหอนางโลมโบราณมากกว่าห้องรับรองเสียอีก


                จะเป็นไปได้ไง...เบลอแล้ว อี แทมิน
                พึมพำแล้วขำพรืด




                ก๊อก! ก๊อก!




                ดิฉัน มีอุส ขออนุญาตค่ะ

                เสียงแหบแหลมดังขึ้นจากหลังประตูบานเล็ก แทมินที่เพิ่งถอดเสื้อคลุมชั้นนอกออกจำใจต้องเดินไปเปิดประตูรับอย่างเลี่ยง ไม่ได้ เดินทางมาทั้งเหนื่อยทั้งไกล ใจเขาอยากจะนอนพักที่เตียงนุ่ม ๆ ตรงหน้านี้จะตายอยู่แล้ว


                สวัสดีค่ะท่าน
                หญิงสาววัยกลางคนนางหนึ่งโค้งให้เขาพร้อมเด็กสาวผู้ติดตามของหล่อนอีกสี่คน


                เอ่อ...ครับ เรียกแทมินเฉย ๆ ดีกว่านะ

                ไม่ได้ค่ะ...ท่านเป็นถึงคนของชีค นางกำนัลอย่างเรา ๆ ต่ำต้อยกว่า มิบังอาจลามปามค่ะ



                “.....”



                เมื่อกี้...คุณพูดว่าผมเป็นอะไรนะครับ?

                นางห้ามค่ะ...ผู้หญิงของชีค ไม่สิ...ท่านเป็นผู้ชาย แต่ก็คงเรียกเหมือน ๆ กัน





                สาบานได้ว่าเมื่อกี้นี้ อี แทมินได้ยินว่า ‘Royal concubine’ เต็มสองรูหู
                (#Royal concubine แปลว่าพระสนม, นางห้าม, ภรรยาน้อยของเชื้อพระวงศ์ค่ะ -_-ll)





                สมองที่ง่วงงุนเมื่อครู่ถึงกับตื่นเสียจนแทบทรุดลงไปช็อก สังเกตได้จากสายตาของพี่สาวตรงหน้าที่มองเขาราวกับกังวลว่าเขาจะเป็นอะไรไป ใบหน้าของดอกเตอร์หนุ่มเปลี่ยนสีเป็นซีดขาวและเขาไม่สามารถจะเอื้อนเอ่ยคำใด ออกมาได้เลย




            ทุกอย่างมันตื้อไปหมด




                ภาพความทรงจำตั้งแต่วันแรกที่เขารอดพ้นจากมัจจุราชทะเลทราย ทั้งผู้ชายเจ้าของคาราวานคนนั้น ทั้งเรื่องราวที่กองคาราวาน ผู้คนมากมายที่ให้ความดูแล และคำสัญญาที่บอกว่าจะพาเขากลับบ้าน




                ไม่...คนพวกนั้นต้องไม่หลอกเขาสิ
                เขาเชื่อมั่นว่านี่คงเป็นฝันหรือเรื่องตลกขำขันที่เกิดจากความเข้าใจผิดแน่นอน




            ความอบอุ่นนั้น...มันต้องไม่ใช่




                ผมว่าต้องเป็นการเข้าใจผิดแน่ ๆ ผมเป็นแค่นักเดินทางที่ถูกช่วยไว้กลางทะเลทราย ไม่ใช่...

                แต่ถ้าได้ก้าวเข้ามาในฮาเร็มนี้ท่านก็ไม่ใช่นักเดินทางที่ถูกช่วยไว้กลางทะเล ทรายอีกแล้วล่ะค่ะ เข้าใจใช่ไหมคะ?...ความหมายของฮาเร็มน่ะ

                ใบหน้าของหล่อนเริ่มเรียบตึงและติดจะหงุดหงิดเมื่อเห็นความตกใจเกินกว่าเหตุของชาย หนุ่มต่างถิ่น แทมินเสยผมพลางส่ายหน้าอย่างไม่สนใจสิ่งใด

                ผมขอเจอคนที่พาผมมาก่อน...ผมเซ็นใบรับรองเข้าประเทศกับเขาไว้ ผมมีหลักฐานในการเข้าประเทศนะครับ

                โอ้ย!...ถ้ามันเป็นเอกสารส่งมอบตัวคุณให้ฮาเร็มคุณจะว่ายังไงคะ? สะเพร่ายอมเซ็นเอกสารสำคัญง่าย ๆ ได้ยังไงกัน...พิลึกคนจริง ๆ

                แต่ผม...

                คำ แก้ตัวน่ะ...ท่านค่อยพูดกับฝ่าบาทคืนนี้ก็แล้วกันค่ะ บอกนางกำนัลอย่างพวกเราไปก็ช่วยอะไรไม่ได้.....เอ้า! ยืนนิ่งกันอยู่ทำไม พาท่านเขาไปอาบน้ำเร็วสิ

                ผู้หญิงสี่คนด้านหลังอ้อมกรูเข้ามาพยายามดึงแทมินเข้าไปในห้องน้ำ แต่แน่นอนว่าร่างบางขืนตัวไว้สุดกำลัง แม้จะอยู่ในสถานการณ์ช่วยไม่ได้แต่เขาก็ยังมีสติพอที่จะไม่ให้ใครพาไหลตาม น้ำได้เป็นอันขาด


                อย่ามายุ่งกับผม! ผมอาบน้ำเองได้...ออกไปเลย ไปบอกชีคของคุณว่ารีบมาหาผมให้เร็วที่สุด ผมมีเรื่องต้องอธิบาย


                นางกำนัลใหญ่เลิกคิวเยาะ ก่อนจะจิกสายตาสั่งให้ลูกน้องของเธอเลิกยื้อยุดชายหนุ่ม


                ค่ะ...เอาเป็นว่าดิฉันจะทูลฝ่าบาทให้ หวังว่าเราจะไม่ต้องได้พบกันอีก โชคดีนะคะ


                หล่อนวาดยิ้มบางแล้วนำนางกำนัลที่เหลือออกไป แทมินรีบลุกไปตะครุบลงกลอนประตูทันทีอย่างหวั่นประหม่า ร่างบางล้มตัวลงบนเตียงใหญ่อย่างหมดแรงจะคิดซึ่งสิ่งใด






            ปัญหาที่กำลังเผชิญตอนนี้มันใหญ่เกินกว่าที่สมองเขาจะคิดหาทางออกได้แล้ว





                โดนหลอกมาตั้งแต่ต้น...สรุปว่าโดนหลอกมาตั้งแต่ต้นสินะ

                นึกย้อนไปถึงไอสัญญาภาษาอาหรับฉบับนั้น เขายอมโง่เซ็นไปได้ยังไงทั้ง ๆ ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักอย่าง ถ้าเป็นสัญญาซื้อขายส่งมอบอย่างที่ผู้หญิงคนเมื่อกี้ว่า เขาไม่กลายเป็นทาสที่ยินยอมโดยสมบูรณ์เลยรึไงกัน



                นึกอีกที...เขาโดนล่อลวงแน่ ๆ คนพวกนั้น ไอพ่อค้าหน้าหล่อนั่น



                ก็หลงไว้ใจ...ก็อุตส่าห์นึกว่าเป็นคนดี ไอ...ไอ โธ่เว้ย!



                กำปั้นเล็กทุบลงเตียงอย่างแรง ทั้งเสียใจ ทั้งผิดหวัง ทั้งหมดหนทาง ในต่างแดนที่เขาต้องอยู่ลำพังคนเดียว ทั้งภาษาทั้งคนรู้จักไม่มีเลยสักคน แม้แต่หนทางจะติดต่อใครเขาก็ทำไม่ได้ ซ้ำยังมาเจอปัญหาใหญ่ที่ไร้ทางแก้




                ทุก ๆ อย่างมันทำให้เขาได้เรียนรู้ว่าโลกที่ต้องยืนอยู่คนเดียวช่างน่ากลัวเสียเหลือเกิน
            สถานภาพที่ไม่มีใครคอยช่วยเหลือ...เขาไม่มีใครเลย



                น้ำตาแห่งความอ่อนแอและหวาดกลัวไหลหล่น...นี่ใช่ไหมโลกแห่งความจริงที่โหดร้าย



                ฮึก...ฮือ...
                กัดริมฝีปากแน่นเสียจนห่อเลือด น้ำตาที่ไหลรินไม่ได้ช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้าในใจลงได้เลย



                เปลือกตาปิดลงเชื่องช้า แทมินระบายลมหายใจออกมาราวกับต้องการระบายความทุกใจของตนให้ออกไปด้วย ความเหนื่อยล้าเข้าครอบงำสั่งร่างกายให้หยุดพัก



                สุดท้ายแล้วเขาก็หลับไป...ในหัวเฝ้าภาวนาให้ทุกอย่างเป็นเพียงฝันร้ายที่ยาวนาน หรือขอให้ยามเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา พระเจ้าจะช่วยพาเขาให้หลุดพ้นไปจากหลุมมืดของปัญหาเหล่านี้เสียที






                ได้โปรด...ช่วยผมที





TBC

 

 

TBC TALK: เหอออออ!! หืดขึ้นคอมากกว่าเสร็จยี่สิบหน้าเวิร์ดอย่างเวิ่นเว้อ ถึงเเล้ว...ในที่สุดก็ถึงวังเเล้ว(?)เเละคนสวยที่ปัจจุบันกลายไปเป็นเเหม่ม ผมเเดง(?)ของหนูรู้ความจริงเเล้วค่าาาา (เเต่ก็เเบบครึ่ง ๆ อะเนอะ) อ่าน ๆ ไปให้ความรู้สึกถึงกลิ่นเเทคีย์อ่อน ๆ ถึงเข้ม ๆ?! โหยหากันประหนึ่งเเจ็คกับโรส -_- *JH&MH: กูเป็นตัวร้ายกับพระรองป่ะ?* ตอนนี้เราจะไม่พล่ามมากเพราะง่วงมาก(?)


เรื่องนี้ไม่ค่อยมีคนอ่านเยอะเท่าไหร่ เเต่เป็นเรื่องที่เราตั้งใจสวด ๆ ในช่วงนี้เลยนะ(
?)โฮฮฮฮฮ!
เอาเถอะ...มันเป็นเเค่การเริ่มต้นเท่านั้น เหมือนเดิมคือฝากเรื่องนี้และเรื่องอื่น ๆ ด้วยนะคะ


#มีการเพิ่มเติ่มในเรื่องตัวละครในกระทู้ต่อไปด้วยนะคะ เป็นกระทู้เเนะนำตัวละคร *ช้าไปไหม?* คือมันจะมีมาเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เพราะฉะนั้นติดตามอัพเดทกันด้วยนะจ้ะ ♥


ขอบคุณมากค่ะ
110520
BUTTERFLY DESTIN [B.D]



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

282 ความคิดเห็น

  1. #278 nu_kets (@nu_kets) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 23:12
    น้องแทมไปอยู่ในฮาเร็ม...พระเจ้าแล้วจะหลอกจดทะเบียนกับน้องทำไมค่ะชีค
    #278
    0
  2. #267 เจ้าชายอสูร (@fefrf) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2556 / 10:30
    หมั้นไส้มินโฮพกเมียมาด้วยหรอ?5555+#ทำไมน้องแทมเป็นเมียน้อย- -*
    #267
    0
  3. #237 princess_shinee (@rainbowkorea) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มีนาคม 2556 / 23:04
    ต๊ายยยย สงสารแทม  โชคชะตาใจร้าย!!!
    #237
    0
  4. #214 Pat (@pp-225) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2555 / 00:33
    ไม่มีไรมาก นอกจาก สงสารด๊อกเตอร์
    ลูกขราาา คราวหน้า คราวหลังก่อนจะเซ็นอะไร
    ไม่มั่นใจ ก็อย่านะคะ อย่าทำเด็ด ๆ
    #214
    0
  5. #172 tamtam* (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มีนาคม 2555 / 00:24
    อ๊ากกกกกกกกกกกกก

    ด๊อกเตอร์หนุ่ม รู้ความจริงแล้ว

    สงสารอ้ะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    โดนกังขังไว้ในฮาเร็ม ที่ดีกว่านี้ไม่มีแล้วรึไง



    มินโฮก็ เจ้าเล่ห์ ได้อีกกกกกกกก

    มี มะ เอีย หลายคนแล้วละสิ ชิชะ

    ยังจะหลอก แทม อีก
    #172
    0
  6. #95 Dexbenz (@Benzkung) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2555 / 22:35
     ไอเชววววววววเจ้าชู้หลอกน้องมาได้นะ -*-
    ให้ตายสิสงสารแทมแย่เลย tt'
    แต่ยอมๆไปก็ดีนะเค้าอยากอ่าน..เอ้ย ไอเชวมันหล่อรวยเพอร์เฟค โฮ่โฮ่ - -
    สู้ๆนะคะ :D
    #95
    0
  7. #94 phiiws (@phiiws) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2555 / 03:37
    โฮเอ้ยยย แกนะแก
    หลอกน้องด้ายยยยย สงสารแทมินสุดใจขาดดิ้น
    ถึงโฮจะหล่อ  ถึงมันจะรวย ก็เหอะนะ
    แต่มีเมียแลวไม่เอา เปนเมียน้อยไม่เอานะเว้ยยย

    #94
    0
  8. #93 Devil_witch (@niyaynakub) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2555 / 20:22
     พี่กบมีเมียแล้วมาหลอกน้องแทมเค้าทำไม
    #93
    0
  9. #92 SuGar><ForNeveR Love >U (@Ice_sugar) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2555 / 20:17
    มันเอ่ออ แฟนตาซีใช่ป่ะ?

    ทำไมมินโฮทำอย่างนี้กับแทมินล่ะ

    อยากได้ ไม ไม่บอกเค้าไปตรง ๆ เล่า อีโธ่เอ้ย
    #92
    0
  10. #91 อรั๊ยคุมะคุมะ. (@Chinatsu) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2555 / 00:36
    โฮนิสัยไม่ดีตลอดดดดด !!
    ไอ่เราก็นึกว่าจะดี
    เจ้าชู้ เจ้าเล่ห์หลอกแทมม -___-
    #91
    0
  11. #90 elfeleves (@elfeleves) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2554 / 11:04
    น้องแทมจ๋า รู้ตัวก็(เกือบ)สายเกินไปแล้ว
    ยอมๆ เค้าไปเถอะลูก
    #90
    0
  12. #89 Bling's_may (@desker) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2554 / 15:18
     ทำไมท่านมินโฮทำแบบนี้ TT^TT
    #89
    0
  13. #88 REALSHINEEWORLD (@luciferchoiminho) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2554 / 19:19
    สงสารแทมินนี่.......T__T

    #88
    0
  14. #87 TOYS (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2554 / 20:22
    มินโฮจะไม่ทำกับน้องแบบนี้ใช่ไหม

    จะไม่ใจร้ายกับน้องแบบนี้ใช่ไหม



    ค้างมากออะไรเตอร์ T - T
    #87
    0
  15. #86 pop (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2554 / 16:07
    ไรเตอร์ !! อัพต่อเร็วๆนะะะะ ~



    รอรอรอรอรอรอรอรอรอรอรอ มาอัพเร็วนะค่ะ



    สู้ๆนะค่ะ รออ่านอยู่ :D
    #86
    0
  16. #85 ไมโลโอวันติน (@MilD_MobilE) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2554 / 20:40
    ไรทฺเตอร์ ! คิดฮอดเจ้าหลายยยย- -"

    ติดตามทุกเรื่องที่ไรท์คนนี้แต่งเลย

    กรี๊ดดดด จริงๆ น่ะเออ

    ว่าแต่..ทำไมน้องกลายเป็นเมียน้อย(?)ซะงั้น

    อิชเวน่ะ แกน่ะแก มีเมียแล้วยังล่อลวงน้องอีกน่ะ

    น้องกลายเป็นเมียน้อยไปเลย ย๊าาา !! เคืองว้อย(ที่เป็นเมียน้อย- -")

    PS. ถึงคนอ่านน้อยแต่ก็ยังมีเค้าที่อ่านน่ะเออ !! สู้!
    #85
    0
  17. #84 minmin' (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2554 / 10:54
    ไรเตอร์เก่งมากเลยค่ะ แต่งได้ดีมากๆ

    เราติดตามมาจากเรื่อง Heartquake

    สนุกค่ะ มาต่อเร็ืวๆนะค่ะ
    #84
    0
  18. #83 Still2min (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2554 / 21:48
    อิโฮนะอิโฮ ! บังอาจมาหลอกน้องงงงงงง !!!!!



    เดี๋ยวแกจะเจอดี ! :)
    #83
    0
  19. #82 P-TaeminNie (@apreality) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2554 / 20:32
     มาหลอกแทมซะอย่างงั้นนะมินโฮ
    #82
    0
  20. #81 keekie# (@keekie3232) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2554 / 20:25
     โฮ มีเมียแล้วหลอกแทมไมอ่ะ

    หลอกให้จดทะเบียน
    #81
    0
  21. #80 TM-love (@nu-rungring) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2554 / 16:41
     โฮแกมีผู้หญิงกี่คนวะ!!!

    ยังหลอกน้องมาอีก-*-

    แถมจดทะเบียนจับเข้าฮาเร็มเสร็จเรียบร้อย

    หนูแทมจะรอดมั๊ยเนี่ย

    #80
    0
  22. #79 natsu (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2554 / 14:13


    _ *_





    มินโฮ นี่แกมีเมียอยู่แล้วรึ



    แล้วยังหลอกแทมินมาไว้กับพวกนางกำนัลอีก



    เลวจริง ๆ ให้ตายเหอะ



    #79
    0
  23. #78 CRYSTAL OF SNOW (@raejae) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2554 / 14:02
    ถึงจะไม่ค่อยมีคนอ่านแต่เราอ่านไรเตอร์!!

    สู้ต่อไปน้า...กำลังสนุกมากเลยแหละ

    แต่งได้ดีมากๆๆเลยแสดงว่าไรเตอร์ต้องเป็นคนมีความรู้เกี่ยวกับอาหรับแน่ๆเลยช่ายมั้ยแหละ


    ป.ล.ไรเตอร์มาอัพไวไวด้วยน่ะขอร้องมันค้างงงงงงงงงงงง
    #78
    0